கிழக்கு-மேற்கு நாகரிகங்களின் ஒப்பீடு, 1993இல் ஜிசிக் சானொப் (Jisik Sanup) பதிப்பகம் வெளியிட்ட கிழக்கும் மேற்கும் (동양과 서양) என்ற நூலுடன் தொடங்கியது. அதைத் தொடர்ந்து Understanding the Rise of China (சீனாவின் எழுச்சி) 2000இல் அமெரிக்காவிலும், East and West: Taoism vs Judaism (கிழக்கும் மேற்கும்: டாவோயிசமும் யூத மதமும்) 2002இல் அமெரிக்காவிலும் வெளிவந்தன. டாவோயிசம், யூத மதம் பற்றிய நூல் 2015இல் போலந்தில் போலிஷ் மொழியிலும், 2017இல் சீனாவில் சீன மொழியிலும் மொழிபெயர்க்கப்பட்டு வெளியானது. 2013 முதல் 2019 வரை ஆறு ஆண்டுகள், ஆசிரியர் யோன்சே பல்கலைக்கழகத்தின் பன்னாட்டுப் பட்டமேற்படிப்புப் பள்ளியில் “கிழக்கு-மேற்கு நாகரிகங்களின் ஒப்பீடு” (A Study of Eastern and Western Civilizations) என்ற பாடத்தை நடத்தினார். கொரியா, சீனா, கிழக்கு ஆசியா, ஐரோப்பா, அமெரிக்கா ஆகிய இடங்களைச் சேர்ந்த மாணவர்கள் அதில் பங்கேற்றனர். வகுப்பில் மாணவர்களுடன் நடத்திய விவாதங்களில் பெரும்பகுதி இந்நூலில் இடம்பெற்றுள்ளது.
பால் கோகேன் தம் வாழ்வின் இறுதிக் காலத்தில், 1897இல் டஹிட்டியில் வரைந்த ஓர் ஓவியத்துக்கு “நாம் எங்கிருந்து வருகிறோம்? நாம் யார்? நாம் எங்கே போகிறோம்?” என்று தலைப்பிட்டார். கிழக்கும் மேற்கும் நூலின் பகுதிகளுக்கும் இதையொத்த “நாம் எங்கிருந்து வந்தோம்”, “நாம் யார்”, “நாம் எங்கே போகிறோம்” என்ற தலைப்புகள் இடப்பட்டுள்ளன. இந்த மூன்று கேள்விகளும் மனிதகுலத்தின் கடந்த காலம், நிகழ்காலம், எதிர்காலம் பற்றிய கேள்விகள். இவற்றுக்குப் பல விடைகள் முன்வைக்கப்பட்டுள்ளன; ஆனால் எதுவும் நிலைத்து நிற்கவில்லை. இந்நூலும் விடையில்லாத ஒரு கேள்விக்கு முன் செய்யப்படும் ஒரு முயற்சி மட்டுமே.
ஏன் கிழக்கும் மேற்கும்? கிழக்கு-மேற்கு நாகரிகங்களின் ஒப்பீட்டில் இக்கேள்விகளுக்கான விடைகளைத் தேட முயன்றேன். 15ஆம் நூற்றாண்டின் நவீன காலத் தொடக்கம் வரை கிழக்கும் மேற்கும் வெவ்வேறு உலகங்களில் வாழ்ந்தன. நாகரிகங்களுக்கிடையே எந்தத் தொடர்பும் இல்லாத காலத்தில், கிழக்கையும் மேற்கையும் ஒப்பிடுவதில் எந்தப் பொருளும் இருக்கவில்லை. பின்னர் 15ஆம் நூற்றாண்டின் இறுதியில் வாஸ்கோ ட காமா நேரடிக் கடல்வழியைக் கண்டுபிடித்த பிறகு, கிழக்கு-மேற்கு நாகரிகங்களுக்கிடையே பரிமாற்றம் தொடங்கியது. 17ஆம் நூற்றாண்டில் லைப்னிட்ஸ் கிழக்கத்திய நாகரிகத்தின் மீது பெரும் நம்பிக்கை வைத்திருந்தார். இரண்டு நாகரிகங்களும் ஒன்றையொன்று நிரப்புவன என்றும், ஒன்றிடமிருந்து மற்றொன்று கற்றுக்கொள்ள வேண்டியவை ஏராளம் என்றும் அவர் கருதினார். மேற்கு வடிவியலிலும் இயற்கை அறிவியல்களிலும் முன்னணியில் இருக்கிறது, கிழக்கு அறநெறியிலும் அரசியல்-சமூக வாழ்விலும் முன்னணியில் இருக்கிறது என்று அவர் மதிப்பிட்டார். கிழக்குக்கும் மேற்குக்கும் இடையிலான நாகரிக இசைவையும் ஒன்றையொன்று நிரப்புதலையும் அவர் மனத்தில் கண்டார். மேற்கின் அறிவியல் பகுத்தறிவும் கிழக்கின் அற ஞானமும் இணையும்போது மனிதகுலம் முழுவதும் பயன்பெறும் என்று அவர் எண்ணினார்.
ஆனால் 18ஆம் நூற்றாண்டின் தொழிற்புரட்சிக்குப் பிறகு மேற்கு உலகை ஆளத் தொடங்கியபோது, இந்த நேர்மறையான பார்வை மறைந்துபோனது. மேற்கத்தியத் தத்துவவாதிகள் புதிய கோட்பாடுகளை முன்வைத்து, கிழக்கத்திய நாகரிகத்தைத் “தாழ்த்துவதில்” முன்னின்றனர். ஹெகல் உலக நாகரிகங்களை அவற்றின் ஆன்மாவின் வளர்ச்சி நிலைக்கு ஏற்ப “முறைப்படுத்தினார்”. தாழ்ந்த ஆன்ம நிலையைக் கொண்ட கிழக்கத்திய நாகரிகம் உலக நாகரிக வரலாற்றின் தொடக்க நிலையிலிருந்து வெளியே வரவே இல்லை என்றும், ஆன்மாவையும் சுதந்திரத்தையும் முன்னிறுத்திய மேற்கத்திய நாகரிகமே முன்னணியில் நிற்கிறது என்றும் அவர் ஒரு தத்துவத்தை முன்வைத்தார். பலர் ஹெகலின் வரலாற்றுத் தத்துவத்தை ஏற்றுக்கொண்டு, நாகரிக அளவில் கிழக்கைக் கீழ்நிலையில் வைக்கும் ஹெகலியம் (Hegelianism) என்ற சிந்தனைக்கு அடிபணிந்தனர்.
ஏறத்தாழ இரண்டு மூன்று நூற்றாண்டுகள் நீடித்த மேற்கு மையக் கருத்தியல் சட்டகத்தில் ஒரு விதிவிலக்கு நிகழ்ந்தது. 20ஆம் நூற்றாண்டின் பிற்பகுதியில் கிழக்கு ஆசியா மேற்குக்கு இணையான வியக்கத்தக்க பொருளாதார வளர்ச்சியைப் பதிவுசெய்தது. இதன் விளைவாக, கிழக்கில் மட்டுமன்றி மேற்கிலும் கிழக்கு ஆசியாவின் நாகரிகம், அதன் அரசியல்-பொருளாதார அமைப்புகள் மீது படிப்படியாக ஆர்வம் உருவானது. 21ஆம் நூற்றாண்டிலும் கிழக்கின் எழுச்சி தொடர்வதால், கிழக்கத்திய நாகரிகத்தின் மீதான ஆர்வம் மேலும் பெருகி வருகிறது. பூமி ஒன்றாகிவிட்ட இன்று, கிழக்கு-மேற்கு நாகரிகங்களை ஒப்பிடுவது எதிர்காலத்துக்கு இன்றியமையாததாகிவிட்டது.
கிழக்கு-மேற்கு நாகரிகங்களின் ஒப்பீட்டில் சிக்கல்கள் பல. ஒரு பெரும் சொல்லாடல் பலவகையான மறுப்புகளையும் விளக்கங்களையும் கோட்பாடுகளையும் எழுப்புகிறது. இந்நூலின் உள்ளடக்கத்தைப் பற்றி, கிழக்கு-மேற்குச் சிந்தனைகளை அளவுக்கு மீறி இருகூறாகப் பிரித்து எளிமைப்படுத்துகிறது என்று பலர் மறுப்புத் தெரிவிக்கக்கூடும். இத்தகைய அணுகுமுறை இரு நாகரிகங்களின் சிக்கல்தன்மையையும் பன்முகத்தன்மையையும் புறக்கணித்து, அவற்றுக்குள் நிகழ்ந்த விவாதங்களையும் மாற்றங்களையும் போதுமான அளவு பிரதிபலிக்காத பார்வையாகத் தோன்றலாம். மேலும், மேற்கத்திய சிந்தனை முறைமைகள் உயர்ந்த இலட்சியங்களை அடைவதற்கான முயற்சிகளின் விளைவு என்பதை வலியுறுத்தும் விளக்கம் போதவில்லை என்ற குற்றச்சாட்டும் எழலாம். கிழக்கு-மேற்கு நாகரிகங்களுக்கிடையிலான அடிப்படைச் சிந்தனை வேறுபாட்டை விளக்குவதற்காக, மேற்கத்தியத் தத்துவத்தின் இயல்புகளையும் கருத்துகளையும் ஒரு குறிப்பிட்ட சட்டகத்துக்குள் அடைத்து விமர்சிக்கிறது என்ற குற்றச்சாட்டும் நியாயமானதே. இருகூறான எளிமைப்படுத்தல், கருத்துகளுக்கான குறுகிய விளக்கம், மனித இயல்பு பற்றிய விளக்கம், மேற்கத்திய நிறுவனங்களின் மற்றும் அவற்றைத் தாங்கும் கோட்பாடுகளின் வரம்புகள், வெளிப்பாட்டு மதத்துக்கும் இயற்கைத் தத்துவத்துக்கும் இடையிலான ஒப்பீடு ஆகியவை இந்நூலின் முதன்மைக் குறைபாடுகளாகச் சுட்டிக்காட்டப்படலாம்.1
ஆயினும், இருகூறாக்கல், எளிமைப்படுத்தல் என்ற குறைபாடுகள் இருந்தபோதிலும், கிழக்கு-மேற்கு நாகரிகங்களின் ஒப்பீட்டைத் தொடர்ந்து தவிர்த்துக்கொண்டே இருக்க முடியாது. இந்த ஒப்பீட்டைத் தொடங்கும்போது, நாம் ஹெகலிய மேற்கு மையப் பார்வையிலிருந்து விடுபட வேண்டும். பிரபஞ்சத்தையும் இயற்கையையும் நோக்கும் விதம், பிரபஞ்சப் பார்வை, மனித விவகாரங்களுக்கான விளக்கம் ஆகியவற்றில் இரு நாகரிகங்களும் அடிப்படையிலேயே வேறுபடுகின்றன. ஹெகலிய எதிர்நிலை ஒரு நாகரிகத்தின் பக்கம் சாய்ந்து நின்று மற்றதைப் பகுப்பாய்வு செய்யும் பிழையில் விழுகிறது. தொழிற்புரட்சிக்குப் பிந்தைய உலகம் மேற்கின் விரிவாக்கக் காலம். அப்போது இத்தகைய ஹெகலியக் கோட்பாடுகள் செல்வாக்குப் பெற்றிருந்தன. ஆனால் 21ஆம் நூற்றாண்டு கிழக்கும் மேற்கும் சமநிலையில் கலந்துவரும் காலம். ஹெகலிய எதிர்நிலை அல்ல, லைப்னிட்ஸைப் போன்ற நிரப்புநிலை உலகப் பார்வையே இன்று தேவை.
கிழக்கு-மேற்கு நாகரிகங்களைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் கருத்துகளை விளக்கப் பல வழிகள் உள்ளன. அவற்றுள் மிக நம்பகமானது, கிழக்கும் மேற்கும் அமைந்திருந்த புவிசார் அரசியல் சூழல்களை மனிதன் எதிர்கொண்ட தற்காப்பு (self-preservation) உள்ளுணர்வின் வெளிப்பாடாக அவற்றைக் காண்பதுதான். அதாவது, மனிதன் கொண்டிருக்கும் மனித இயல்பின் செயல்பாடாக அவற்றைக் காண்பது. இந்தக் கோணத்தில் நோக்கினால், கிழக்கு-மேற்கு நாகரிகங்களின் சிந்தனையும் தத்துவமும், மனிதன் கொண்டிருக்கும் திறன்களின் இரண்டு சாத்தியங்களைக் காட்டுகின்றன என்று கூறலாம்.
மனிதர்களாகச் செயல்படும்போது, சூழ்நிலைக்கு ஏற்ப நாம் சில நேரம் கிழக்கத்தியரைப் போன்ற இயல்புகளையும், சில நேரம் மேற்கத்தியரைப் போன்ற இயல்புகளையும் வெளிப்படுத்துகிறோம்.2
கிழக்கு-மேற்கு நாகரிகங்களின் வலிமைகளைச் சுட்ட வேண்டுமென்றால், மேற்கின் முன்னேறும் துணிவையும் கிழக்கின் அனைத்தையும் அரவணைக்கும் பண்பையும் கூறலாம். கிரேக்க-ரோமக் காலம் முதல் நவீன தொழிற்புரட்சி, உலக வெற்றிக் காலம் வரை மேற்கத்திய நாகரிகம் முன்னேறும் துணிவையே தன் வலிமையாகக் கொண்டிருந்தது. கிழக்கு, அரவணைக்கும் பண்பின் மூலம் தனிமனிதர்களுக்கிடையிலான உறவுகளையும் நாடுகளுக்கிடையிலான உறவுகளையும் வெற்றிகரமாகக் கையாண்டு வந்தது. தன்னுடையதைப் பிறர்மீது திணிக்காமலும், சமயப் போர்களிலோ கருத்தியல் போர்களிலோ சிக்கிக்கொள்ளாமலும் இருக்கும் அந்த அரவணைக்கும் பண்புதான் கிழக்கத்திய நாகரிகத்தின் வலிமை. நம் ஒவ்வொருவரிடமும் இந்த அரவணைக்கும் பண்பும் முன்னேறும் துணிவும் இருக்கின்றன. காலத்தின் சூழலுக்கும் தன் சொந்தச் சூழலுக்கும் ஏற்ப மனிதன் இவ்விரண்டு இயல்புகளையும் பயன்படுத்துகிறான். இனி அந்த இயல்புகளைப் பார்ப்போம்.