கிழக்கு-மேற்கு நாகரிகங்களின் ஒப்பீடு, 1993இல் ஜிசிக் சானொப் (Jisik Sanup) பதிப்பகம் வெளியிட்ட கிழக்கும் மேற்கும் (동양과 서양) என்ற நூலுடன் தொடங்கியது. அதைத் தொடர்ந்து Understanding the Rise of China (சீனாவின் எழுச்சி) 2000இல் அமெரிக்காவிலும், East and West: Taoism vs Judaism (கிழக்கும் மேற்கும்: டாவோயிசமும் யூத மதமும்) 2002இல் அமெரிக்காவிலும் வெளிவந்தன. டாவோயிசம், யூத மதம் பற்றிய நூல் 2015இல் போலந்தில் போலிஷ் மொழியிலும், 2017இல் சீனாவில் சீன மொழியிலும் மொழிபெயர்க்கப்பட்டு வெளியானது. 2013 முதல் 2019 வரை ஆறு ஆண்டுகள், ஆசிரியர் யோன்சே பல்கலைக்கழகத்தின் பன்னாட்டுப் பட்டமேற்படிப்புப் பள்ளியில் “கிழக்கு-மேற்கு நாகரிகங்களின் ஒப்பீடு” (A Study of Eastern and Western Civilizations) என்ற பாடத்தை நடத்தினார். கொரியா, சீனா, கிழக்கு ஆசியா, ஐரோப்பா, அமெரிக்கா ஆகிய இடங்களைச் சேர்ந்த மாணவர்கள் அதில் பங்கேற்றனர். வகுப்பில் மாணவர்களுடன் நடத்திய விவாதங்களில் பெரும்பகுதி இந்நூலில் இடம்பெற்றுள்ளது.
பால் கோகேன் தம் வாழ்வின் இறுதிக் காலத்தில், 1897இல் டஹிட்டியில் வரைந்த ஓர் ஓவியத்துக்கு “நாம் எங்கிருந்து வருகிறோம்? நாம் யார்? நாம் எங்கே போகிறோம்?” என்று தலைப்பிட்டார். கிழக்கும் மேற்கும் நூலின் பகுதிகளுக்கும் இதையொத்த “நாம் எங்கிருந்து வந்தோம்”, “நாம் யார்”, “நாம் எங்கே போகிறோம்” என்ற தலைப்புகள் இடப்பட்டுள்ளன. இந்த மூன்று கேள்விகளும் மனிதகுலத்தின் கடந்த காலம், நிகழ்காலம், எதிர்காலம் பற்றிய கேள்விகள். இவற்றுக்குப் பல விடைகள் முன்வைக்கப்பட்டுள்ளன; ஆனால் எதுவும் நிலைத்து நிற்கவில்லை. இந்நூலும் விடையில்லாத ஒரு கேள்விக்கு முன் செய்யப்படும் ஒரு முயற்சி மட்டுமே.
ஏன் கிழக்கும் மேற்கும்? கிழக்கு-மேற்கு நாகரிகங்களின் ஒப்பீட்டில் இக்கேள்விகளுக்கான விடைகளைத் தேட முயன்றேன். 15ஆம் நூற்றாண்டின் நவீன காலத் தொடக்கம் வரை கிழக்கும் மேற்கும் வெவ்வேறு உலகங்களில் வாழ்ந்தன. நாகரிகங்களுக்கிடையே எந்தத் தொடர்பும் இல்லாத காலத்தில், கிழக்கையும் மேற்கையும் ஒப்பிடுவதில் எந்தப் பொருளும் இருக்கவில்லை. பின்னர் 15ஆம் நூற்றாண்டின் இறுதியில் வாஸ்கோ ட காமா நேரடிக் கடல்வழியைக் கண்டுபிடித்த பிறகு, கிழக்கு-மேற்கு நாகரிகங்களுக்கிடையே பரிமாற்றம் தொடங்கியது. 17ஆம் நூற்றாண்டில் லைப்னிட்ஸ் கிழக்கத்திய நாகரிகத்தின் மீது பெரும் நம்பிக்கை வைத்திருந்தார். இரண்டு நாகரிகங்களும் ஒன்றையொன்று நிரப்புவன என்றும், ஒன்றிடமிருந்து மற்றொன்று கற்றுக்கொள்ள வேண்டியவை ஏராளம் என்றும் அவர் கருதினார். மேற்கு வடிவியலிலும் இயற்கை அறிவியல்களிலும் முன்னணியில் இருக்கிறது, கிழக்கு அறநெறியிலும் அரசியல்-சமூக வாழ்விலும் முன்னணியில் இருக்கிறது என்று அவர் மதிப்பிட்டார். கிழக்குக்கும் மேற்குக்கும் இடையிலான நாகரிக இசைவையும் ஒன்றையொன்று நிரப்புதலையும் அவர் மனத்தில் கண்டார். மேற்கின் அறிவியல் பகுத்தறிவும் கிழக்கின் அற ஞானமும் இணையும்போது மனிதகுலம் முழுவதும் பயன்பெறும் என்று அவர் எண்ணினார்.
ஆனால் 18ஆம் நூற்றாண்டின் தொழிற்புரட்சிக்குப் பிறகு மேற்கு உலகை ஆளத் தொடங்கியபோது, இந்த நேர்மறையான பார்வை மறைந்துபோனது. மேற்கத்தியத் தத்துவவாதிகள் புதிய கோட்பாடுகளை முன்வைத்து, கிழக்கத்திய நாகரிகத்தைத் “தாழ்த்துவதில்” முன்னின்றனர். ஹெகல் உலக நாகரிகங்களை அவற்றின் ஆன்மாவின் வளர்ச்சி நிலைக்கு ஏற்ப “முறைப்படுத்தினார்”. தாழ்ந்த ஆன்ம நிலையைக் கொண்ட கிழக்கத்திய நாகரிகம் உலக நாகரிக வரலாற்றின் தொடக்க நிலையிலிருந்து வெளியே வரவே இல்லை என்றும், ஆன்மாவையும் சுதந்திரத்தையும் முன்னிறுத்திய மேற்கத்திய நாகரிகமே முன்னணியில் நிற்கிறது என்றும் அவர் ஒரு தத்துவத்தை முன்வைத்தார். பலர் ஹெகலின் வரலாற்றுத் தத்துவத்தை ஏற்றுக்கொண்டு, நாகரிக அளவில் கிழக்கைக் கீழ்நிலையில் வைக்கும் ஹெகலியம் (Hegelianism) என்ற சிந்தனைக்கு அடிபணிந்தனர்.
ஏறத்தாழ இரண்டு மூன்று நூற்றாண்டுகள் நீடித்த மேற்கு மையக் கருத்தியல் சட்டகத்தில் ஒரு விதிவிலக்கு நிகழ்ந்தது. 20ஆம் நூற்றாண்டின் பிற்பகுதியில் கிழக்கு ஆசியா மேற்குக்கு இணையான வியக்கத்தக்க பொருளாதார வளர்ச்சியைப் பதிவுசெய்தது. இதன் விளைவாக, கிழக்கில் மட்டுமன்றி மேற்கிலும் கிழக்கு ஆசியாவின் நாகரிகம், அதன் அரசியல்-பொருளாதார அமைப்புகள் மீது படிப்படியாக ஆர்வம் உருவானது. 21ஆம் நூற்றாண்டிலும் கிழக்கின் எழுச்சி தொடர்வதால், கிழக்கத்திய நாகரிகத்தின் மீதான ஆர்வம் மேலும் பெருகி வருகிறது. பூமி ஒன்றாகிவிட்ட இன்று, கிழக்கு-மேற்கு நாகரிகங்களை ஒப்பிடுவது எதிர்காலத்துக்கு இன்றியமையாததாகிவிட்டது.
கிழக்கு-மேற்கு நாகரிகங்களின் ஒப்பீட்டில் சிக்கல்கள் பல. ஒரு பெரும் சொல்லாடல் பலவகையான மறுப்புகளையும் விளக்கங்களையும் கோட்பாடுகளையும் எழுப்புகிறது. இந்நூலின் உள்ளடக்கத்தைப் பற்றி, கிழக்கு-மேற்குச் சிந்தனைகளை அளவுக்கு மீறி இருகூறாகப் பிரித்து எளிமைப்படுத்துகிறது என்று பலர் மறுப்புத் தெரிவிக்கக்கூடும். இத்தகைய அணுகுமுறை இரு நாகரிகங்களின் சிக்கல்தன்மையையும் பன்முகத்தன்மையையும் புறக்கணித்து, அவற்றுக்குள் நிகழ்ந்த விவாதங்களையும் மாற்றங்களையும் போதுமான அளவு பிரதிபலிக்காத பார்வையாகத் தோன்றலாம். மேலும், மேற்கத்திய சிந்தனை முறைமைகள் உயர்ந்த இலட்சியங்களை அடைவதற்கான முயற்சிகளின் விளைவு என்பதை வலியுறுத்தும் விளக்கம் போதவில்லை என்ற குற்றச்சாட்டும் எழலாம். கிழக்கு-மேற்கு நாகரிகங்களுக்கிடையிலான அடிப்படைச் சிந்தனை வேறுபாட்டை விளக்குவதற்காக, மேற்கத்தியத் தத்துவத்தின் இயல்புகளையும் கருத்துகளையும் ஒரு குறிப்பிட்ட சட்டகத்துக்குள் அடைத்து விமர்சிக்கிறது என்ற குற்றச்சாட்டும் நியாயமானதே. இருகூறான எளிமைப்படுத்தல், கருத்துகளுக்கான குறுகிய விளக்கம், மனித இயல்பு பற்றிய விளக்கம், மேற்கத்திய நிறுவனங்களின் மற்றும் அவற்றைத் தாங்கும் கோட்பாடுகளின் வரம்புகள், வெளிப்பாட்டு மதத்துக்கும் இயற்கைத் தத்துவத்துக்கும் இடையிலான ஒப்பீடு ஆகியவை இந்நூலின் முதன்மைக் குறைபாடுகளாகச் சுட்டிக்காட்டப்படலாம்.1
ஆயினும், இருகூறாக்கல், எளிமைப்படுத்தல் என்ற குறைபாடுகள் இருந்தபோதிலும், கிழக்கு-மேற்கு நாகரிகங்களின் ஒப்பீட்டைத் தொடர்ந்து தவிர்த்துக்கொண்டே இருக்க முடியாது. இந்த ஒப்பீட்டைத் தொடங்கும்போது, நாம் ஹெகலிய மேற்கு மையப் பார்வையிலிருந்து விடுபட வேண்டும். பிரபஞ்சத்தையும் இயற்கையையும் நோக்கும் விதம், பிரபஞ்சப் பார்வை, மனித விவகாரங்களுக்கான விளக்கம் ஆகியவற்றில் இரு நாகரிகங்களும் அடிப்படையிலேயே வேறுபடுகின்றன. ஹெகலிய எதிர்நிலை ஒரு நாகரிகத்தின் பக்கம் சாய்ந்து நின்று மற்றதைப் பகுப்பாய்வு செய்யும் பிழையில் விழுகிறது. தொழிற்புரட்சிக்குப் பிந்தைய உலகம் மேற்கின் விரிவாக்கக் காலம். அப்போது இத்தகைய ஹெகலியக் கோட்பாடுகள் செல்வாக்குப் பெற்றிருந்தன. ஆனால் 21ஆம் நூற்றாண்டு கிழக்கும் மேற்கும் சமநிலையில் கலந்துவரும் காலம். ஹெகலிய எதிர்நிலை அல்ல, லைப்னிட்ஸைப் போன்ற நிரப்புநிலை உலகப் பார்வையே இன்று தேவை.
கிழக்கு-மேற்கு நாகரிகங்களைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் கருத்துகளை விளக்கப் பல வழிகள் உள்ளன. அவற்றுள் மிக நம்பகமானது, கிழக்கும் மேற்கும் அமைந்திருந்த புவிசார் அரசியல் சூழல்களை மனிதன் எதிர்கொண்ட தற்காப்பு (self-preservation) உள்ளுணர்வின் வெளிப்பாடாக அவற்றைக் காண்பதுதான். அதாவது, மனிதன் கொண்டிருக்கும் மனித இயல்பின் செயல்பாடாக அவற்றைக் காண்பது. இந்தக் கோணத்தில் நோக்கினால், கிழக்கு-மேற்கு நாகரிகங்களின் சிந்தனையும் தத்துவமும், மனிதன் கொண்டிருக்கும் திறன்களின் இரண்டு சாத்தியங்களைக் காட்டுகின்றன என்று கூறலாம்.
மனிதர்களாகச் செயல்படும்போது, சூழ்நிலைக்கு ஏற்ப நாம் சில நேரம் கிழக்கத்தியரைப் போன்ற இயல்புகளையும், சில நேரம் மேற்கத்தியரைப் போன்ற இயல்புகளையும் வெளிப்படுத்துகிறோம்.2
கிழக்கு-மேற்கு நாகரிகங்களின் வலிமைகளைச் சுட்ட வேண்டுமென்றால், மேற்கின் முன்னேறும் துணிவையும் கிழக்கின் அனைத்தையும் அரவணைக்கும் பண்பையும் கூறலாம். கிரேக்க-ரோமக் காலம் முதல் நவீன தொழிற்புரட்சி, உலக வெற்றிக் காலம் வரை மேற்கத்திய நாகரிகம் முன்னேறும் துணிவையே தன் வலிமையாகக் கொண்டிருந்தது. கிழக்கு, அரவணைக்கும் பண்பின் மூலம் தனிமனிதர்களுக்கிடையிலான உறவுகளையும் நாடுகளுக்கிடையிலான உறவுகளையும் வெற்றிகரமாகக் கையாண்டு வந்தது. தன்னுடையதைப் பிறர்மீது திணிக்காமலும், சமயப் போர்களிலோ கருத்தியல் போர்களிலோ சிக்கிக்கொள்ளாமலும் இருக்கும் அந்த அரவணைக்கும் பண்புதான் கிழக்கத்திய நாகரிகத்தின் வலிமை. நம் ஒவ்வொருவரிடமும் இந்த அரவணைக்கும் பண்பும் முன்னேறும் துணிவும் இருக்கின்றன. காலத்தின் சூழலுக்கும் தன் சொந்தச் சூழலுக்கும் ஏற்ப மனிதன் இவ்விரண்டு இயல்புகளையும் பயன்படுத்துகிறான். இனி அந்த இயல்புகளைப் பார்ப்போம்.
கிழக்கு ஆசியா பொருளாதாரம், அரசியல், பண்பாடு ஆகிய துறைகளில் முன்னணிக்கு வந்துகொண்டிருக்கிறது. மேற்கிலும் “கிழக்கு” பற்றிய புதிய புரிதல் உருவாகி வருகிறது. கிழக்கு-மேற்கு நாகரிகங்களுக்கும் தத்துவச் சிந்தனைகளுக்கும் இடையே அடிப்படை வேறுபாடுகள் உள்ளன என்றும், அந்த வேறுபாடுகள் ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகளாகத் தொடர்ந்து வருகின்றன என்றும் அங்கே பகுப்பாய்வு செய்யப்படுகிறது.
உளவியலாளர்கள் மனிதகுலம் முழுவதையும் தழுவும் பொதுமை என்ற கருத்தை வலியுறுத்துகின்றனர்; ஆனால் அண்மையில் பல அறிஞர்கள் ஒரு புதிய பார்வையை முன்வைக்கின்றனர். அதாவது, மேற்கும் (ஐரோப்பா, அமெரிக்கா, அத்துடன் ஆஸ்திரேலியா, கனடா, நியூசிலாந்து) கிழக்கு ஆசியாவும் (சீனா, கொரியா, ஜப்பான் முதலியவை) ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகளாக மிகவும் வேறுபட்ட சிந்தனை முறைமைகளைக் கடைப்பிடித்து வந்துள்ளன என்பது. 3
கிழக்கு ஆசியா ஏற்கெனவே 2,500 ஆண்டுகளுக்கு முன்பே மேற்கிலிருந்து வேறுபட்ட ஒரு நாகரிக மண்டலத்தை உருவாக்கியிருந்தது என்றும், நாகரிக அடிப்படையில் கிழக்கின் மக்கள்தொகை மேற்கை விட ஏறக்குறைய இரு மடங்கு என்றும் அவர்கள் மதிப்பிடுகின்றனர்.
உலகில் 100 கோடிக்கும் மேற்பட்ட மக்கள் பண்டைய கிரேக்க நாகரிக முறைமையைப் பின்பற்றுகின்றனர். மறுபுறம், 200 கோடிக்கும் மேற்பட்ட மக்கள் மரபாகப் பண்டைய சீனச் சிந்தனை முறைமையை வழிவழியாகப் பெற்றுள்ளனர். கிரேக்க, சீனச் சிந்தனை முறைமைகள் ஏற்கெனவே 2,500 ஆண்டுகளுக்கு முன்பே தத்துவப் பகுப்பாய்வையும் கட்டமைப்பையும் அடிப்படையாகக் கொண்டு நிறுவப்பட்டன. அவ்விரு நாகரிகங்களும் மிகவும் வேறுபட்ட தத்துவ முறைமைகளைக் கொண்டுள்ளன; அவற்றின் சமூகக் கட்டமைப்புகளும் தங்களைத் தாங்களே நோக்கும் மனப்பான்மைகளும் வேறுபட்டவை.4
உலக நாகரிக முறைமையில் கிழக்கு ஆசியாவுக்கு ஒரு முக்கிய இடம் உண்டு. கி.மு. 3ஆம் நூற்றாண்டு வாக்கிலேயே மேற்கும் கிழக்கும் மிகவும் வேறுபட்ட பண்பாட்டு முறைமைகளை உருவாக்கியிருந்தன. வெல்ஸ் “கி.மு. 250இல் நமக்குத் தெரிந்த உலகம்” என்ற வரைபடத்தையும் அதற்கான விளக்கத்தையும் அறிமுகப்படுத்துகிறார். 5 அக்காலத்தில் யூரேசியக் கண்டமும் வட ஆப்பிரிக்காவுமே மனிதனுக்குத் தெரிந்த உலகம் முழுவதுமாக இருந்தன. நாகரிக அடிப்படையில் அது கிழக்கு, மேற்கு என இரண்டாகப் பிரிந்திருந்தது.
மேற்கத்தியருக்குத் தெரிந்த உலகம் ஐரோப்பா, வட ஆப்பிரிக்கா, மத்திய கிழக்கு, இந்தியா ஆகியவற்றை உள்ளடக்கியது. கிழக்கத்தியருக்குத் தெரிந்த உலகம் சீனா, கொரியா, ஜப்பான் ஆகியவற்றை உள்ளடக்கியது.6 இவ்விரு நாகரிகங்களும் ஒன்றோடொன்று பண்பாட்டுத் தொடர்பு இல்லாமல், தனித்தனியே தாமாகவே வளர்ந்தவை. இவ்விரு நாகரிகங்களும் எவ்வாறு வேறுபடுகின்றன?
மனம் உடைய ஒரே விலங்கு மனிதன்தான். மனம் இருப்பதால்தான் மனிதன் “நாம் யார்?” என்ற கேள்வியைக் கேட்கிறான். நாம் எங்கிருந்து வந்தோம், எங்கே போகிறோம்? இக்கேள்விகளுக்கு விடை காண மனிதன் முழுமுதல் உண்மையை (Absolute Truth) தேடத் தொடங்குகிறான். கிழக்கு “இயற்கையின் டாவோ (道)” என்பதில் முழுமுதல் உண்மையைக் கண்டது. மேற்கு “கடந்துநிற்கும் கடவுள் (神)” என்பதில் முழுமுதல் உண்மையைக் கண்டது. டாவோவும் கடவுளும், இயற்கையையும் இயற்கைக்கு அப்பாற்பட்டதையும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும், உலகில் உள்ள இரண்டே இரண்டு முழுமுதல் உண்மைகள். ஆகவே கிழக்கையும் மேற்கையும் பிரிக்கும் மிக அடிப்படையான கருத்து, கிழக்கின் டாவோ, மேற்கின் கடவுள் என்ற கருத்துகளே ஆகும். இவை கிழக்கின் இயற்கைத் தத்துவமாகவும் மேற்கின் வெளிப்பாட்டு மதமாகவும் வளர்கின்றன.
டாவோ, கடவுள் என்ற இவ்விரு முழுமுதல் உண்மைகளும் முறையே டாவோ தே ஜிங்கிலும் தோராவிலும் (பழைய ஏற்பாட்டின் மோசேயின் ஐந்நூல்கள்) விளக்கப்படுகின்றன. இவ்விரண்டும் இயற்கைக்கும் பிரபஞ்சத்துக்கும் மூலமாக ஒரே இரண்டு கூறுகளை முன்வைக்கின்றன: இன்மை (無), இருப்பு (有). பிரபஞ்சவியலில் இது, வெளியும் கோள்களும் ஆகிய இரண்டில் எது பிரபஞ்சத்தை உருவாக்குகிறது என்ற கேள்வி. டாவோ தே ஜிங், தோரா ஆகியவற்றின்படி, இவ்விரண்டில் டாவோ இன்மையையும், கடவுள் இருப்பையும் பிரபஞ்சத்தின் மூலமாகக் கொள்கின்றனர். இந்த மூலம் தீர்மானிக்கப்பட்டதும், அதைப் பின்பற்றி இயற்கை, பிரபஞ்சம் ஆகியவற்றின் நெறிகள் யாவை என்ற மையக் கேள்விகளுக்கு விடை காணப்படுகிறது. வெளியும் கோள்களும் ஒன்று மற்றொன்றாக மாறி உருமாறும் பிரபஞ்சச் செயல்முறையைக் கற்பனை செய்தால், இன்மைக்கும் இருப்புக்கும் இடையிலான “மாற்றத்தின் தத்துவம்” கிழக்கின் பிரபஞ்ச நெறியாக உருவாகிறது. மாறாக, கோள்களுக்கு மட்டுமே இருப்பின் மதிப்பு உண்டு என்ற சிந்தனையைக் கற்பனை செய்தால், இருப்பு மட்டுமே உள்ளது என்ற “இருப்பின் தத்துவம்” மேற்கின் பிரபஞ்ச நெறியாக உருவாகிறது.
மனிதன் பிரபஞ்சத்துக்குக் கற்பித்த மூலமும் நெறிகளும், இயல்பாகவே அவன் செயல்படும் மனித விவகாரங்களின் மூலத்தோடும் நெறிகளோடும் இணைகின்றன. கிழக்கில் மனித விவகாரங்களின் மூலம், இன்மையை மையமாகக் கொண்ட செயலின்மை (வூ வெய், 無爲); மேற்கில் மனித விவகாரங்களின் மூலம், இருப்பையே சாரமாகக் கருதும் வேண்டுமென்றே செய்யும் செயல் (யூ வெய், 有爲). செயலின்மை டாவோ தே ஜிங்கில் டாவோவின் செயலுக்கு மூலமாக விளக்கப்படுகிறது; வேண்டுமென்றே செய்யும் செயல் வெளிப்பாட்டு மதங்களில் கடவுளின் நியாயப்பிரமாணமாக வெளிப்படுகிறது. கிழக்கின் பிரபஞ்ச நெறியாகிய மாற்றத்தின் தத்துவம், கிழக்கின் மனித விவகாரங்களில் எப்போதும் மாறிக்கொண்டிருக்கும் “யின்-யாங் சிந்தனை”யாகிறது; மேற்கின் பிரபஞ்ச மூலமாகிய இருப்பின் தத்துவம், மேற்கின் மனித விவகாரங்களில் மாறாத “நன்மை-தீமைச் சிந்தனை”யாகிறது. பிரபஞ்சம், மனித விவகாரங்கள் பற்றிய இந்த விடயங்களே கிழக்கு-மேற்கு நாகரிகங்களின் மையமாகின்றன. அவற்றின் நடு அச்சில் கிழக்கின் டாவோவும் மேற்கின் கடவுளும் நிற்கின்றனர்.