நாம் எங்கே செல்கிறோம்?

21ஆம் நூற்றாண்டுக்குள் நுழைந்த நிலையில், “நாம் எங்கே செல்கிறோம்” என்ற கேள்வி முன்னெப்போதையும் விடப் பெரிதாக நம்மை எதிர்கொள்கிறது. ஏனெனில் நாம் பெரும் மாற்றங்களின் காலத்தில் வாழ்கிறோம். மேற்கு உலகை ஆண்ட காலம் முடிவை நோக்கிச் சாய்கிறது. அதே நேரத்தில் காலநிலை மாற்றம் நம் சூழல் அமைப்பை அச்சுறுத்துகிறது. எதிர்காலம் எவ்வாறு மாறும் என்பதை மதிப்பிடுவதே கடினமான நிலைக்குள் செயற்கை நுண்ணறிவுப் (AI) புரட்சி நம்மைத் தள்ளுகிறது.

தொழிற்புரட்சி, வணிகத்தின் உலகமயமாக்கல் என்ற புதிய கருத்துச்சட்டகத்தின் வருகை மனித வாழ்க்கையை வசதியாக்கி, எதிர்காலத்துக்குப் பல சாத்தியங்களைத் திறந்துவைத்தது. அதே நேரத்தில், தொழிற்புரட்சியும் வணிகத்தின் பரவலும் தூண்டிவிட்ட பேராசையின் பாதையில் மனித இனம் நுழைந்தது. உலகம் முழுவதும் சேர்ந்து வளர முடியும் என்ற நம்பிக்கைவாதக் கணிப்பை முன்பு நாம் கொண்டிருந்தோம். பலவகை எதிர்காலங்களை வாக்களித்த 20ஆம் நூற்றாண்டுக் கருத்தியல்களின் யுகமே அது. ஆனால் இப்போது அத்தகைய நம்பிக்கைவாதக் கணிப்பைக் கைவிட வேண்டியிருப்பதோடு மட்டுமன்றி, மனிதனின் பேராசையால் மனித இனத்தின் எதிர்காலத்தைப் பற்றிக் கவலைப்படும் நிலையையும் நாம் எதிர்கொண்டுள்ளோம்.

தொழிற்புரட்சிக்கு முன்பு, மனிதனால் இயற்கைக்குத் தீங்கிழைக்க முடியாது என்ற பெரும் முன்னனுமானத்தின் கீழ் மனிதனின் பொருளாதாரச் செயல்பாடுகள் நடந்தன. இந்த எல்லைக்குள் கிழக்கு, மேற்கின் அரசியல் பொருளாதாரச் சிந்தனைகள் கிழக்கிலும் மேற்கிலும் வேறுபட்ட இரண்டு வடிவங்களை அமைத்து, ஒவ்வொன்றும் தத்தம் நன்மைகளையும் குறைகளையும் வெளிப்படுத்தி வளர்ந்தன. ஆனால் தொழிற்புரட்சிக்குப் பின் இருநூறு ஆண்டுகள் கடந்த இன்று, தொழிற்புரட்சி மனிதனுக்குக் கொண்டுவந்த சிக்கல்களை நம்மை அறியாமலேயே முதன்முறையாக நேரடியாக எதிர்கொள்கிறோம். உலகளாவிய சிக்கல்கள் திடீரெனத் தோன்றியதோடு, அவற்றுக்கான தீர்வுகளை மனிதனால் சரியாக வகுக்க முடியாத நிலையை நாம் அடைந்துவிட்டோம் என்பதே அது.

தொழிற்புரட்சிக்கு முன்பு, வணிகம் ஒருவருக்கொருவர் பயனுள்ள வகையில் பொருள்களைப் பரிமாறிக்கொள்வதோடு நின்றது. ஆனால் தொழிற்புரட்சிக்குப் பின், முன்னேறிய தொழில்நுட்பத்தையும் அறிவியலையும் பயன்படுத்தியபோது, மனிதன், இயற்கை, நாடுகள் ஆகியவற்றுக்கு இடையிலான உறவுகள் புரட்சிகரமாக மாறின. முதலாவதாக, மனிதன் பூமியின் வளங்களைப் பெருமளவில் பயன்படுத்தி, அவற்றை நீடிக்க முடியாத நிலையை நோக்கி விரைவாகத் தள்ளுகிறான். வேறு எந்த விலங்குக்கும் இல்லாத, மனிதனிடம் மட்டுமே உள்ள பேராசை செயல்படுகிறது. நாடுகளின் தளத்தில், வளங்களும் பொருள்களும் பரஸ்பர நன்மை தரும் பரிமாற்றத்தைக் கடந்து பேராசையின் இலக்குகளாகும் உறவுக்குள் நுழைந்துள்ளன. வளர்ந்த நாடுகளுக்கும் வளரும் நாடுகளுக்கும் இடையிலான செல்வ இடைவெளி அதிகரிப்பு, புவி வெப்பமயமாதல், அதனால் எழும் பெருந்தொற்றுகள் ஆகிய அனைத்துக்கும், மனிதனிடம் மட்டுமே உள்ள பேராசையே பின்னணியாக உள்ளது. தொழிற்புரட்சிக்குப் பின், பெரும் மூலதனமும் அதைத் தாங்கும் வலிமை கொண்ட நாட்டு ஆற்றலும் இணைந்து உலகெங்கும் விரிந்தபோது, இரக்கமற்ற இலாப வேட்டை சாத்தியமாகிறது.

காலநிலை மாற்றம் மனிதன் உருவாக்கிய சிக்கல்; அது மனிதன் பிழைக்கும் முறையின் மீதும், மேலும் பிழைத்திருக்கும் சாத்தியத்தின் மீதுமே நேரடித் தாக்கம் செலுத்துகிறது. மனிதன் இயற்கையின் ஒரு பகுதி. பூமியில் வாழும் ஒவ்வொரு தலைமுறையும் சூழலை நன்கு பாதுகாத்து அடுத்த தலைமுறைக்குக் கையளிக்க வேண்டும். ஆனால் இன்றைய தலைமுறை இந்தப் பங்கில் முற்றிலும் தோல்வியடைந்துவருகிறது. பெரும் காலநிலை மாற்றத்தின் சேதங்கள் இப்போது அன்றாட நிகழ்வாகிவிட்ட நிலையை அது தன் வழித்தோன்றல்களுக்கு விட்டுச்செல்கிறது. இயற்கையைச் “சுரண்டும்” முறையில் தன் சுயநலத்தைச் செயல்படுத்தி, அதைக் கட்டுப்படுத்த முடியாமல் இருக்கிறது. இந்தப் போக்கு குறிப்பாக “இயற்கையை வெல்லவும் நிர்வகிக்கவுமான பொருளாக” கொண்ட மேற்கத்திய நாகரிகத்தில் வலுவாகச் செயல்படுகிறது. வெளிப்பாட்டு மதங்களின் இயற்கை வெற்றிக் கோட்பாடு, “மனிதன் இயற்கையின் எஜமான்” என்ற டெக்கார்ட்டின் சிந்தனையில் தொடர்கிறது. மனிதன்–இயற்கை உறவில் கிழக்கத்திய சிந்தனை வேறு திசையில் செல்கிறது. கிழக்கு மனிதனை இயற்கையின் ஒரு பகுதியாகப் புரிந்துகொண்டு, மனிதனுக்கும் இயற்கைக்குமான இசைவையும் இணைந்து வாழ்தலையும் வலியுறுத்துகிறது.

கிழக்கின் பங்கு முக்கியமாகியது ஓரிரு நூற்றாண்டுகளில் திடீரென நிகழ்ந்ததல்ல. அது கிழக்கத்திய நாகரிகத்தோடு இணைந்துள்ளது. கிழக்கு மேற்கை விட ஏறத்தாழ இரண்டாயிரம் ஆண்டுகள் முன்பே தேசிய அரசுகளை அமைத்திருந்தது. (மேற்கின் மக்களாட்சியிலிருந்து தலைவர்களை அமைதியாக மாற்றும் அமைப்பைக் கிழக்கு கற்றுவந்ததால், தேசிய அரசையும் மக்களாட்சி அரசையும் வேறுபடுத்த வேண்டும் என்பதில் ஐயமில்லை.) தேசிய அரசின் அமைப்பில் தவிர்க்க முடியாமல் மின்பென் (民本主義), மக்களுக்கான ஆட்சி என்ற அரசியல் பொருளாதார அமைப்பு தோன்றி வளர்கிறது. மேற்கு 1648 வெஸ்ட்ஃபாலியா உடன்படிக்கைகளுக்குப் பின்னரே தேசிய அரசுகளை அமைக்கத் தொடங்கியது. மேற்கைப் பார்த்தால், கிரேக்கமும் ரோமும் வெற்றிகொள்ளும் அரசுகளின் ஆட்சி அமைப்புகளாக இருந்தன; மத்திய காலத்தின் ஆயிரம் ஆண்டுகள் வெளிப்பாட்டு மத அமைப்பின் கீழ் வாழ்ந்தன. மேற்கின் அறிவொளிக் காலத்தில்தான் மேற்கு கிழக்கத்திய சிந்தனைக்குக் கண் திறந்தது. அப்போது மேற்கத்திய சிந்தனையாளர்கள் கிழக்கின் “இயற்கைத் தத்துவத்தில்” மயங்கினர். அரசியல் பொருளாதாரம் தொடர்பாக, கிழக்கின் டாவோயியச் செயலின்மை (வூ வெய், 無爲) சிந்தனையிலிருந்து பெரும் தாக்கம் பெற்று மேற்கு தலையிடாக் கொள்கையை (லேசே-ஃபேர், laissez-faire) நிறுவியது. பிரெஞ்சு உழவுமுதன்மைக் கொள்கையாளர்களின் (பிசியோகிராட்டுகள்) தாக்கம் பெரிதாக இருந்தது.

இந்தப் போக்கில், கிழக்கு, மேற்கின் அரசியல் பொருளாதார அமைப்புகள் வேறுபட்ட வடிவங்களைப் பெற்றன. தனிநலனும் பொது நலனும் மோதுகின்றன என்ற கொள்கையின் கீழ், தனிமனிதத் தன்னாட்சியை நிர்வகிப்போம் என்ற செயலின்மைச் சிந்தனையைக் கிழக்கு முன்வைத்தது. மேற்கு அரசின் தலையீட்டைத் தவிர்த்து, தனிமனிதத் தன்னாட்சியை அதன் போக்கில் விட்டுவிட்டது. ஆடம் ஸ்மித்தின் “கண்ணுக்குத் தெரியாத கை” (invisible hand) கோட்பாடு இதைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தலானது. பொது நலனும் தனிநலனும் ஒன்றுசேர்கின்றன என்ற கோட்பாடு அது. கிழக்கின் அரசியல் பொருளாதாரம், கண்ணுக்குத் தெரியாத கையை அல்லாமல், “பறிக்கும் கையை” எவ்வாறு நிர்வகித்துத் தனிமனிதத் தன்னாட்சியை உறுதிசெய்வது என்பதை முன்வைக்கிறது. இதுவே செயலின்மைச் சிந்தனையின் சாரம்.

கிழக்கு, மேற்கின் அரசியல் பொருளாதார அமைப்புகளுக்கு இடையிலான இந்த இடைவெளி படிப்படியாகத் தன் விளைவுகளை வெளிப்படுத்தலாயிற்று. மேற்கில் செல்வர்–ஏழை இடைவெளி நாளுக்கு நாள் பெரிதாகி, சமூகம் இருமுனைப்படுகிறது. மேற்கின் அரசியலுக்கும் பொருளாதாரத்துக்கும் அது மிகப் பெரிய முட்டுக்கட்டையாகிவருகிறது. இருமுனைப்படுதலின் விரிவாக்கம் இறுதியில் மேற்கு வலியுறுத்தும் தாராள மக்களாட்சி அமைப்பை நலிவுபடுத்தும் என்று சிலர் ஊகிக்கின்றனர்.

நாடுகளுக்கு இடையிலான போட்டியில் வெல்பவன் எல்லாவற்றையும் எடுத்துக்கொள்ளும் பேராசை வேட்டை, குறிப்பாக மேற்கின் உலக வெற்றிக் காலத்தில் கவனத்தின் ஒளிவட்டத்தில் இருந்தது. அது தொழிற்புரட்சியோடு காலத்தால் பொருந்தியதால், மேற்கு உலகை ஆளலாயிற்று. அண்மைய சில நூற்றாண்டுகள் மேற்கின் உலக ஆதிக்கமாகத் தொடர்ந்தன. ஆனால் இப்போது 21ஆம் நூற்றாண்டில் உலகம் புதிய கட்டத்துக்குள் நுழைந்துள்ளது. மேற்கின் உலக வெற்றிக்கு நடுவே கிழக்கின் எழுச்சியால் உலகம் புதிய கட்டத்தில் நிற்கிறது. தொழிற்புரட்சியின் விளைவாக வணிகம் உலகம் முழுவதும் விரிவடைந்து காலநிலை மாற்றத்தை உண்டாக்கியது. அதே நேரத்தில், வணிக விரிவாக்கம் உலகம் முழுவதன் மனித வளங்கள், பொருள் வளங்கள் மீதான பேராசை வேட்டைக்கு இட்டுச் சென்று, இப்போது AI புரட்சியின் யுகத்துக்கு மாறிக்கொண்டிருக்கிறது.

தொழிற்புரட்சியோடு தொடங்கிய மேற்கின் உலக ஆதிக்கம் 21ஆம் நூற்றாண்டுக்குள் நுழைந்தபோது பெரிதும் நலிவடைந்துவருகிறது. இனிவரும் உலகம் எப்படி இருக்கும்? இனிவரும் உலகைச் சித்தரித்துப் பார்ப்பதில் கிழக்கின் எழுச்சி பெரும் பங்காற்றுகிறது. மேற்கின் உலக ஆதிக்கத்தைச் சாத்தியமாக்கிய தொழிற்புரட்சி மேற்குக்கு மட்டுமே உரியதாக இருந்தது. ஆனால் இப்போது எழும் AI புரட்சியைச் சீனா, கொரியா, ஜப்பான் முதலிய கிழக்கின் செல்வாக்கு இல்லாமல் கற்பனை செய்வதே கடினம். தொழிற்புரட்சி “தசைப் புரட்சி” என்றால், AI புரட்சி “மனப் புரட்சி”. பல்வேறு விளைவுகளும் விளக்கங்களும் சாத்தியம்; ஆனால் இவ்விரு புரட்சிகளையும் ஊடறுத்துச் செல்லும் ஒரு நிகழ்வு உண்டு. உற்பத்தித்திறன் பெருகுவதோடு ஒருசேர நிகழும் செல்வர்–ஏழை இடைவெளியின் ஆழமாதல், அதாவது சமூகத்தின் இருமுனைப்படுதலே அது. இருபுறமும் கூர்மையுள்ள வாளுக்கு ஒப்பிடப்படும் AI புரட்சியை நாம் எவ்வாறு எதிர்கொள்வோம்?