டாவோவும் (道) கடவுளும் (神) மனிதனை எவ்வாறு நடத்துகின்றனர்?

1) டாவோ, “கருணையுள்ளது அல்ல” vs கடவுள், “கருணையுள்ளவர்”

டாவோவும் கடவுளும் மனிதனை அடிப்படையிலேயே வேறுபட்ட மனப்பான்மைகளுடன் நடத்துகின்றனர். டாவோ தே ஜிங்கில் டாவோ தன்னைப் பற்றி “நான் கருணையுள்ளது அல்ல” என்று அறிவிக்கிறது. மாறாகக் கடவுள் “நான் கருணையுள்ளவர்” என்று அறிவிக்கிறார். ஏன் இத்தகைய எதிரெதிரான கூற்றுகள்?

டாவோ: வானும் பூமியும் கருணையுள்ளவை அல்ல. (டாவோ தே ஜிங், அத்தியாயம் 5)

கடவுள்: யெகோவா நல்லவர்; அவருடைய கருணை என்றென்றும் உள்ளது. (சங்கீதம் 106:1)

டாவோ எல்லா மனிதர்களுக்கும் பொருந்துகிறது; ஆனால் கடவுள் தம்மை நம்பும் மனிதர்களுக்கு மட்டுமே செயல்படுகிறார். டாவோ, மனிதர்கள் விரும்பினாலும் விரும்பாவிட்டாலும், அனைவரும் பின்பற்ற வேண்டிய இயற்கையின் விதி. ஆகவே கருணை என்ற மனித மதிப்பீட்டுக் கருத்துக்குள் அது அடங்குவதில்லை. டாவோ பிரபஞ்சத்தின் அனைத்துப் பொருள்களுக்கும் மூலம் என்பதால், அது குறிப்பிட்ட ஒருவருக்கோ குறிப்பிட்ட குழுவுக்கோ உரியதாக இருக்க முடியாது; அனைவருக்கும் உரியது. டாவோவின் இந்தக் கருத்து யூதக் கபாலாத் தத்துவத்தில் அப்படியே வெளிப்படுகிறது: “கடவுள் உலகுக்கு வெளியே கடந்துநிற்கும் இருப்பு அல்ல; உலகுக்குள் உள்ளுறைந்து அனைத்துப் பொருள்களிலும் இருக்கிறார்.” ஆகவே டாவோ மனிதனையும் பிற பொருள்களையும் வேறுபடுத்துவதில்லை. ஆனால் மனிதன் உட்பட அனைத்துப் பொருள்களையும் பாகுபாடின்றிப் பேணி வளர்க்கும் பங்கை ஆற்றுவதால், டாவோ இன்றியமையாத இருப்பாகிறது.

டாவோ பாகுபாடின்றி அனைத்தையும் பேணி நிறைவுசெய்கிறது (டாவோ தே ஜிங், அத்தியாயம் 41)

கடவுள் மனிதர் அனைவரையும் தழுவும் இலக்கைக் கொண்டிருக்கிறார்; ஆனால் உண்மையில் அதில் வெற்றிபெற்ற வெளிப்பாட்டு மதம் எதுவும் இல்லை; அவர் தம்மை நம்புபவர்களுக்கு மட்டுமே செயல்படுகிறார். கடவுளை அறியாதவர்களோடு அவருக்குத் தொடர்பில்லை என்பதை வரலாறு காட்டுகிறது. தம்மை ஏற்பவர்களிடம் கடவுள் கருணையுள்ளவராக இருக்க வேண்டும். மாறாக, தம்மை ஏற்காதவர்களிடம் கடவுள் கருணையுள்ளவராக இருக்கக் கூடாது.

வெளிப்பாட்டு மதத்தில், கடவுளுடனான உடன்படிக்கையால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டவர்கள் பாதுகாக்கப்படுகின்றனர். அதற்கு ஈடாக அவர்கள் பலிகளையும் வேண்டுதல்களையும் செலுத்துகின்றனர். இந்தக் கோரிக்கைகள் ஆபிரகாமிடமிருந்து தொடங்கி, எகிப்திலிருந்து வெளியேறிய போக்கில் திட்டவட்டமான வடிவம் பெற்றன. மோசேயின் ஐந்நூல்களுள் லேவியராகமம், எண்ணாகமம், உபாகமம் ஆகியவற்றில், இந்தக் கோரிக்கைகள் மிக நுணுக்கமான சட்டங்களாகவும் நிறுவனங்களாகவும் சட்டமாக்கப்படுகின்றன. கோட்பாட்டை நம்பிக் கடைப்பிடிக்கும் மனிதர்களுக்கு மட்டுமே கடவுள் செயல்படுகிறார். எதிர்ப்பவர்களை அவர் பகைவர்களாக்கிக்கொள்கிறார்.

நான் உங்களுக்குச் சொன்னவை அனைத்தையும் நீங்கள் செய்தால், உங்கள் பகைவர்களை என் பகைவர்களாகவும், உங்கள் எதிரிகளை என் எதிரிகளாகவும் கொள்வேன். (யாத்திராகமம் 23:22)

இத்தகைய கடவுளை நம்பாதவர்களுக்கு நித்திய தண்டனை வாக்களிக்கப்படுகிறது. ஆகவே வெளிப்பாட்டு மதத்தில் கடவுள் “பொறாமையுள்ள கடவுளாக”வே நிலைக்கிறார்.

உன் கடவுளாகிய ஆண்டவரான நான் பொறாமையுள்ள கடவுள். என்னை வெறுப்பவர்களுக்கு, முன்னோரின் பாவங்களுக்காக மூன்றாம் நான்காம் தலைமுறைப் பிள்ளைகள் வரை தண்டனை அளிப்பேன். ஆனால் என்னை நேசித்து என் கட்டளைகளைக் கடைப்பிடிப்பவர்களுக்கு ஆயிரம் தலைமுறைகள் வரை பேரன்பு காட்டுவேன். (யாத்திராகமம் 20:5-6)

டாவோ, கடவுளைப் போலன்றி, மனித விவகாரங்களில் நேரடியாகத் தலையிடுவதில்லை. அப்படியானால், மனித விவகாரங்களில் தலையிடாத டாவோவின் மீது மனிதன் ஏன் அக்கறை கொள்ள வேண்டும் என்ற கேள்வி எழுகிறது. “மனித விவகாரங்களில் தலையிடாமை” என்பது “இல்லாமை” என்பதிலிருந்து மிகவும் வேறுபட்டது. இல்லாமை என்பது ஒன்றுமே இல்லை என்று பொருள்படுகிறது. இல்லாததால் அதை நாம் புறக்கணிக்கலாம். ஆனால் தலையிடாமை என்பது, டாவோ மனிதன் மீது எப்போதும் தாக்கம் செலுத்திக்கொண்டிருந்தாலும், மனிதர்கள் செய்யும் காரியங்களிலோ நடத்தையிலோ அற்புதம் போன்ற எதன் மூலமும் தனிப்பட்ட முறையில் தலையிடுவதில்லை என்று பொருள்படுகிறது. அதாவது, டாவோ மனித விவகாரங்களில் தலையிடாவிட்டாலும், மனிதன் தன் நலனுக்காக, எப்போதும் இருக்கும் டாவோவைப் பின்பற்ற வேண்டும். கடவுளைப் போல மனித விவகாரங்களில் தலையிட்டு விதியை மாற்றுவதால் பின்பற்ற வேண்டும் என்பதிலிருந்து இது வேறுபட்ட பொருளைக் கொண்டது.

கடவுள் நன்மை-தீமைச் சிந்தனையைக் கொண்டு மனிதர்களுக்கு வெகுமதி அளிக்கிறார் அல்லது தண்டிக்கிறார். ஆனால் டாவோ, தன்னைப் பின்பற்றுபவருக்கு வெகுமதி அளிப்பதும் இல்லை, பின்பற்றாதவரைத் தண்டிப்பதும் இல்லை. மனிதனின் நற்பேறும் தீப்பேறும் கடவுளால் தீர்மானிக்கப்படுவதில்லை; மனிதனின் செயல்களிலிருந்தே பிறக்கின்றன. எடுத்துக்காட்டாக, தானியம் வளரும் காலத்தில் உழைத்து அதை வளர்த்தால், தானியம் வளராத குளிர்காலத்திலும் உண்ண உணவு இருக்கும்; நற்பேறு உண்டாகும். ஆனால் டாவோ கற்பிப்பதை மீறி, தானியம் வளரும் காலத்தில் அதை வளர்க்காவிட்டால், குளிர்காலத்தில் உண்ண எதுவும் இருக்காது; தீப்பேறு உண்டாகும். அதாவது, டாவோவைப் பின்பற்றினால் மனிதனுக்கு நலம் உண்டு; பின்பற்றாவிட்டால் துன்பமான விளைவுகள் ஏற்படும் என்பதே நிலைப்பாடு. டாவோ, கடவுளைப் போலன்றி, மனிதப் பண்பேற்றம், அற்புதம், உடன்படிக்கை ஆகியவற்றின் வழியாக அல்லாமல், எல்லா மனிதர்களுக்கும் சமமாக இருக்கிறது. சுன் சீ இந்தத் தத்துவத்தைத் திட்டவட்டமாக விளக்குகிறார்:

வானின் இயக்கத்துக்கு நிலையான விதி உண்டு. யாவ், ஷுன் (堯舜) போன்ற ஞான மன்னர்களுக்காக அது இருப்பதும் இல்லை; ஜியே, சோ (桀紂) போன்ற கொடுங்கோலர்களால் அது மறைவதும் இல்லை…… அந்த விதிக்கு இணங்கினால் நற்பேறு, அதற்கு எதிராகச் சென்றால் தீப்பேறு, அவ்வளவே. டாவோவைப் பின்பற்றி இந்த விதியிலிருந்து விலகாதவனுக்கு, வானும் கூடத் துன்பம் விளைவிக்க முடியாது. (சுன் சீ 17:1)⁵⁸

மோசே இஸ்ரவேல் மக்களை வழிநடத்தி எகிப்திலிருந்து தப்பிச் சென்றபோது, கடவுள் பத்து அற்புதங்களை நிகழ்த்திப் பாரோவைப் பணியவைத்தார். அவற்றுள் மிக வலிமையானது பத்தாவது: எகிப்தின் எல்லாத் தலைமகன்களையும் கால்நடைகளின் தலையீற்றுகளையும் கொல்வது. இஸ்ரவேல் மக்கள் தம் கதவு நிலைகளில் இரத்தம் பூசுவதன் மூலம் இந்தத் தண்டனையிலிருந்து தப்பினர். இந்தச் செயலின் மூலம் கடவுள் பாரோவைப் பணியவைத்து, இஸ்ரவேல் மக்கள் எகிப்திலிருந்து வெளியேறுவதை நிறைவேற்றினார். அதற்கு ஈடாகக் கடவுள் இஸ்ரவேல் மக்களிடம் பலிகளையும் சடங்குகளையும் கோரி, அவற்றுக்கான விரிவான அறிவுறுத்தல்களை வழங்கினார். ⁵⁹ இதுவே பாஸ்கா (Pascha, “கடந்து செல்லுதல்” என்று பொருள்) விழாவுக்கும் பலிக்கும் தோற்றமாயிற்று. இந்தச் சடங்குகளையும் அறிவுறுத்தல்களையும் பின்பற்றுபவர்கள் மட்டுமே கடவுளின் பாதுகாப்பைப் பெறுகின்றனர்.

உங்கள் பிள்ளைகள் உங்களிடம், “இந்தச் சடங்கின் பொருள் என்ன?” என்று கேட்டால், “இது ஆண்டவருக்குச் செலுத்தும் பாஸ்கா பலி” என்று பதில் சொல்லுங்கள். (யாத்திராகமம் 12:26)

இவ்வாறு கடவுளுக்கும் மனிதனுக்கும் இடையிலான உடன்படிக்கையின் எல்லா நிபந்தனைகளும் நிறைவடைகின்றன; கடவுளுக்குக் கீழ்ப்படிதலையும் மனிதனுக்குப் பாதுகாப்பையும் இருவரும் ஒருவருக்கொருவர் வாக்களித்துக்கொள்கின்றனர்.

மோசே வந்து யெகோவாவின் எல்லா வார்த்தைகளையும் அவருடைய எல்லா நியமங்களையும் மக்களுக்கு அறிவித்தார். மக்கள் அனைவரும் ஒரே குரலில், “யெகோவா கூறிய அனைத்தையும் நாங்கள் செய்வோம்” என்று பதிலளித்தனர். (யாத்திராகமம் 24:3)

கடவுள் பத்துக் கட்டளைகள், நியாயப்பிரமாணம் ஆகியவற்றின் மூலம் உடன்படிக்கையின் உள்ளடக்கத்தை மனிதனுக்கு அறிவிக்கிறார். பத்துக் கட்டளைகள், வெளிப்பாட்டு மதத்தில் கட்டாயம் கடைப்பிடிக்க வேண்டிய கடவுளின் சட்டம். மேற்கத்திய நாகரிகம் அறத்தை அல்ல, சட்டத்தையே முதன்மைப்படுத்துவதற்கு அதுவே தீர்க்கமான காரணமாகிறது.

சீனாய் மலையில் மோசேயிடம் பேசி முடித்த பின், கடவுள் தம் விரலால் எழுதிய இரண்டு கற்பலகைகளான சாட்சிப் பலகைகளை அவரிடம் கொடுத்தார். (யாத்திராகமம் 31:18)

பத்துக் கட்டளைகளைத் தொடர்ந்து, வெளிப்பாட்டு மதத்தில் கடவுளுக்கும் மனிதனுக்கும் இடையிலான வாக்குறுதிகள் தொடர்கின்றன. மேற்கத்திய மதத்தில் கடவுளுக்கும் மனிதனுக்கும் இடையிலான உறவின் மையம், அவர்களுக்கிடையே செய்யப்பட்ட “உடன்படிக்கை” (covenant). அது “உடன்படிக்கை” என்ற வடிவில் நிறைவடைகிறது. இந்த உடன்படிக்கை எப்போதும் கடவுளின் அற்புதங்களின் மூலமே மனிதனுக்கு உறுதிசெய்யப்படுகிறது.

இதோ, நான் ஓர் உடன்படிக்கை செய்கிறேன். உலகின் எந்த இடத்திலும், எந்த இனத்திடமும் நிகழ்ந்திராத அற்புதங்களை உன் மக்கள் அனைவரின் முன்பாக நிகழ்த்துவேன். (யாத்திராகமம் 34:10)

கடவுளுக்கும் மனிதனுக்கும் இடையிலான இந்த உடன்படிக்கை, அறிவொளிக் காலத்தை ஒட்டிய நவீன காலத்தில், மேற்கின் மனித இயல்பை மாதிரியாகக் கொண்ட “சமூக ஒப்பந்தக் கோட்பாட்டின்” மாதிரியானது.⁶⁰ கிழக்கின் டாவோ வேறொரு சிந்தனையின் தொடக்கம். கடவுள் மனிதனுக்குப் பாதுகாப்பு அளிப்பதற்கு ஈடாகப் படையல்களையும் பலிகளையும் சடங்குகளையும் கோருகிறார்; ஆனால் டாவோ இவற்றுக்கு அப்பால் நிற்கிறது. டாவோ எந்த மனிதனையோ இனக்குழுவையோ தனிப்பட்ட முறையில் பாதுகாப்பதும் இல்லை, அதற்கு ஈடாக எதையும் கோருவதும் இல்லை. டாவோ இயற்கையின் ஒரு பகுதியாக, சூரியனையும் மழையையும் போல, மனிதன் உட்பட எல்லா இருப்புகளுக்கும் நடுநிலையோடு வழங்குகிறது; அந்தப் போக்கில் எந்தக் கைம்மாறையும் எதிர்பார்ப்பதில்லை. செயலை நிறைவுசெய்த பின்னரும் டாவோ எதையும் கோருவதில்லை.

டாவோ எங்கும் இருக்கிறது. இடப்புறமும் இருக்கிறது, வலப்புறமும் இருக்கிறது. அனைத்தும் டாவோவின் ஆற்றலைச் சார்ந்திருக்கின்றன; அது அவற்றை மறுப்பதில்லை. செயல் முடிந்ததும் அது எதையும் கோருவதில்லை. (டாவோ தே ஜிங், அத்தியாயம் 34)

குறிப்பாகச் சமயச் சடங்குகளைப் பொறுத்தவரை, மேற்கின் கடவுளைப் போலன்றிக் கிழக்கின் டாவோ மனிதனிடம் வேண்டுதல்களையோ பலிகளையோ கோருவதில்லை. தனிப்பட்ட விருப்பத்துக்குரியவர் யாரும் இல்லாததால், பலி செலுத்தும்படி கோரவும் அதனால் முடியாது. மனிதன் வேண்டினாலும் பலி செலுத்தினாலும், அற்புதம் நிகழ்த்தி உதவும் நிலையிலும் அது இல்லை. டாவோவை நன்கு பின்பற்றினால் நற்பேறு உண்டாகிக் காரியங்கள் கைகூடும், டாவோவை மீறினால் தீப்பேறு உண்டாகிக் காரியங்கள் கைகூடா என்பதே அதன் நிலைப்பாடு.

கி.மு. காலத்திலேயே சுன் சீ, சூரிய கிரகணம், சந்திர கிரகணம் நிகழும்போது வேண்டுதல் செய்வதும், வறட்சிக் காலத்தில் மழை வேண்டிச் சடங்கு நடத்துவதும் பண்பாட்டின் ஓர் அலங்காரம் மட்டுமே என்றும், அவற்றைச் செய்வதால் விரும்பியது நிறைவேறுவதில்லை என்றும் விளக்கினார். சடங்குகளின் தேவை மனிதன் உணர்வது; விரும்பியது உண்மையில் நிறைவேறுவதோடு அதற்குத் தொடர்பில்லை என்று அவர் போதித்தார். மனித சமூகத்துக்குத் தேவையான பண்பாட்டு அலங்காரமாக மழைச் சடங்கு நடத்துவது நல்லதே; ஆனால் உண்மையிலேயே அதை நம்பி மழைச் சடங்கு நடத்தினால், அந்த நாட்டுக்கு அழிவைக் கொண்டுவரக்கூடும் என்று அவர் கருதினார்:

மழைச் சடங்கு நடத்தியதும் மழை பெய்வது ஏன்? அதற்கு எந்தக் காரணமும் இல்லை. மழைச் சடங்கு நடத்தாவிட்டாலும் மழை பெய்யும். கிரகணங்களின்போது கோயில்களில் முரசு அறைவதும், வறட்சியின்போது மழைச் சடங்கு நடத்துவதும், முக்கியக் காரியங்களுக்கு முன் குறி பார்ப்பதும், விரும்பியது நிறைவேறும் என்று நம்புவதால் அல்ல; பண்பாட்டின் ஓர் அலங்காரமாகவே அவ்வாறு செய்யப்படுகிறது. தலைவர் (ஜுன்சி, 君子) இவற்றைப் பண்பாட்டு அலங்காரங்களாகக் கருதுகிறார்; மக்களோ இவற்றைத் தெய்வங்களின் செயலை வேண்டும் காரியங்களாக எண்ணுகின்றனர். பண்பாட்டு அலங்காரமாகக் கருதினால் நாட்டுக்கு நலம்; தெய்வங்களின் செயல் நிகழும் என்று எண்ணினால் நாட்டுக்குக் கேடு. (சுன் சீ 17:9)

கடவுள் தாம் தேர்ந்தெடுத்தவர்களைப் பாதுகாக்கும் முழுமையான இருப்பாகிறார்; தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டவர்கள் கடவுளை முழுமையாகச் சேவிக்க வேண்டும். கடவுள் விசுவாசிகளிடம் தொடர்ந்து அறிவிக்கிறார்: “கடவுள் கருணையுள்ளவர்.” ஆனால் டாவோவுக்கு இத்தகைய தேர்வோடோ கீழ்ப்படிதலோடோ தொடர்பில்லை. டாவோ தன்னைப் பற்றி அறிவிக்கிறது: “டாவோ கருணையுள்ளது அல்ல.” கிழக்கத்திய நாகரிகத்தில் டாவோ கடவுளிலிருந்து வேறுபட்ட கருத்தாக மனிதனை அணுகுகிறது. மனிதன் தவிர்க்க முயன்றாலும் தவிர்க்க முடியாத, எப்போதும் இருப்பது டாவோ. மாறாக, வெளிப்பாட்டு மதத்தில் கடவுள் தம் அருளால் (Grace) தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டவர்களுக்கு மட்டுமே செயல்படுகிறார். டாவோவின் விதி, மனித உணர்வுகளால் ஆட்டுவிக்கப்படாத நிலையான வெளிப்பாடு. கிழக்கின் இந்தப் பிரபஞ்சப் பார்வை, இயற்கைக்கும் பிரபஞ்சத்துக்கும் மனிதன் கற்பனை செய்யும் வெளிப்பாட்டையோ நோக்கத்தையோ கற்பிக்க முடியாது என்ற கவனிப்போடு ஒரே இழையில் செல்கிறது.

டாவோ மனிதனுக்குப் பாகுபாடான கருணையை (仁) வழங்குவதில்லை; அனைவரிடமும் நடுநிலையோடு இருக்கிறது. “மறுப்பின்” மூலமன்றி வெளிப்படுத்தப்படுவதை மறுக்கும் வெளிப்படாததன் டாவோ ஒன்றே ஒன்றுதான். பல பிளவுகளோ விளக்கங்களோ அதில் இல்லை. இரண்டு டாவோக்கள் இருக்க முடியாது; ஒரே டாவோவுக்குள்ளும் பல விளக்கங்கள் இருக்க முடியாது. ஆனால் “உறுதிப்படுத்தும்” வெளிப்பாட்டைப் பயன்படுத்தும் வெளிப்பட்டதன் கடவுள், வேறுபட்ட வெளிப்பாடுகளும் விளக்கங்களும் இருப்பதைத் தவிர்க்க முடியாது. இவ்வாறு, முழுமுதல் உண்மையை வெளிப்படுத்தும் முறையில் டாவோவின் மறுப்பும் கடவுளின் உறுதிப்படுத்தலும் வேறுபடுகின்றன.

டாவோ எல்லா மனிதர்களுக்கும் பொருந்துகிறது; ஆனால் மனிதர்கள் செய்யும் காரியங்களின் விளைவுகளை மனிதர்களே உருவாக்குகின்றனர்; அந்தப் போக்கில் டாவோ தலையிடுவதில்லை. மேலும், இயற்கையின் எல்லா இருப்புகளையும் போலவே மனிதனும் இறுதியில் மறைந்துபோவான் என்பதை அது முன்காட்டுகிறது.

இயற்கை கருணையுள்ளது அல்ல. அனைத்துப் பொருள்களையும் பயன்படுத்திய பின், பலிச்சடங்கில் பயன்பட்ட வைக்கோல் பொம்மைகளைப் போல எறிந்துவிடுகிறது. ஞானி கருணையுள்ளவர் அல்லர். மக்களைப் பயன்படுத்திய பின், பலிச்சடங்கில் பயன்பட்ட வைக்கோல் பொம்மைகளைப் போல எறிந்துவிடுகிறார். (டாவோ தே ஜிங், அத்தியாயம் 5)

டாவோவையும் கடவுளையும் வேறுபடுத்தும் இயல்புகளுள் ஒன்று, கடவுள் தம் நற்பக்கத்தை வலியுறுத்துவதுதான். “கடவுள் கருணையுள்ளவர்” என்ற அறிவிப்பு தொடர்ந்து வருகிறது. கடவுள் கருணையுள்ளவர் என்பதால், பாவிகளான மனிதர்களுக்கு நன்மையையும் தீமையையும் பிரித்தறியும் வழியைக் கற்பிக்கிறார்.

ஆண்டவர் நல்லவரும் நேர்மையானவருமாய் இருப்பதால், பாவிகளுக்கு வழியைக் கற்பிக்கிறார். (சங்கீதம் 25:8)

யெகோவாவுக்கு நன்றி செலுத்துங்கள்; அவர் நல்லவர், அவருடைய கருணை என்றென்றும் உள்ளது. (சங்கீதம் 136:1)

மேற்கின் கடவுள் கருணையுள்ளவர் என்ற கூற்று, கடவுள் மனித உணர்வுகளைப் பெறுகிறார் என்று பொருள்படுகிறது. மாறாக டாவோ கருணையுள்ளதும் அல்ல; மனித உணர்வுலகைக் கடந்துநிற்கும் நெறியாகவே அது நிலைக்கிறது.

டாவோவின் எதிர்மறை இறையியல் (否定神學) vs கடவுளின் மனிதப் பண்பேற்றம் (擬人化)

வெளிப்பட்டது ஒரு “உறுதிநிலை இறையியல்” (cataphatism). முழுமையான இருப்பை உறுதிப்படுத்தும் சொற்களில் வெளிப்படுத்த அது முயல்கிறது. இந்தச் சொல்லின் கிரேக்க வேர், உறுதிப்படுத்தல் (affirmation) அல்லது சொல்லுதல் (to speak) என்பதிலிருந்து வருகிறது. “கடவுள் கருணையுள்ளவர்” என்பது அதற்கு எடுத்துக்காட்டு. அதாவது, கடவுளை உறுதிப்படுத்தும் சொற்களில் வெளிப்படுத்துவது: ஒளி, நீதி, உண்மை, வாழ்வு என்று கடவுளை வெளிப்படுத்துவது. ஆகவே கடவுள் இருள், அநீதி, பொய், சாவு ஆகியவற்றுக்குக் கடுமையான எதிர்நிலையை எடுக்கிறார். டாவோ வெளிப்படாததன் வழியைப் பின்பற்றி, “எதிர்மறை இறையியலை” (apophatic theology, முழுமையான இருப்பை மறுப்பின் மூலம் வெளிப்படுத்துவது) நாடுகிறது. “Apo” என்பது “மறுத்தல்” என்று பொருள்படும். “எதிர்மறை இறையியல்” என்ற சொல், அதன் கிரேக்க வேரில், “மறுப்பு” (negation) என்ற பொருளிலிருந்து வருகிறது.

“டாவோ கருணையுள்ளது அல்ல, கடவுள் கருணையுள்ளவர்” என்று கிழக்கையும் மேற்கையும் ஒப்பிடும் சிந்தனைக்கு ஆழ்ந்த பொருள் உண்டு. தத்துவவாதிகள் “எதிர்மறை இறையியல்”, “மனிதப் பண்பேற்றம்” என்ற சொற்களைப் பயன்படுத்தி அதை விளக்கியுள்ளனர். ஸ்பினோசாவின் மீது தாக்கம் செலுத்திய மைமோனிடீஸ் முன்வைத்த கடவுள் பற்றிய கருத்திலும் “எதிர்மறை இறையியல்” விளக்கப்பட்டுள்ளது.⁶¹ “கடவுளை மனித மொழியால் நேரடியாக விவரிக்க முடியாது; மறுப்பின் மூலம் மட்டுமே அவரை அணுக முடியும்” என்று மைமோனிடீஸ் வலியுறுத்தினார். மைமோனிடீஸ் 1135இல் ஸ்பெயினின் கொர்தோபாவில் பிறந்து 1204இல் எகிப்தில் இறந்த இடைக்கால யூதத் தத்துவவாதி, இறையியலாளர், மருத்துவர். அவரது எதிர்மறை இறையியல், டாவோ வலியுறுத்தும் வெளிப்படாததன் தத்துவத்தின் மையம். டாவோ தே ஜிங்கின் முதல் வரியான “டாவோ கே டாவோ ஃபெய் சாங் டாவோ” (道可道非常道, வெளிப்படுத்தப்பட்ட டாவோ நிலையான டாவோ அல்ல) என்பதுதான் எதிர்மறை இறையியலைக் குறிக்கிறது. டாவோ தே ஜிங்கில் “டாவோ கருணையுள்ளது அல்ல” என்று கூறப்படுவதுதான், மறுப்பின் மூலம் முழுமுதல் உண்மையைக் குறிக்கும் முறை. “கடவுள் கருணையுள்ளவர்” என்ற மேற்கின் உறுதிநிலை இறையியலின் முன்கோளுக்கு நேர் எதிரான கூற்று இது. கடவுள் நல்லவர் என்ற கூற்று, நன்மையின் எதிரான தீமை எங்கிருந்து வந்தது, அது ஏன் இருக்கிறது என்ற அடிப்படைக் கேள்வியை எழுப்புகிறது. டாவோவின் தத்துவத்தில் அத்தகைய சிக்கல் இல்லை.

வெளிப்படாததன் கோட்பாடு டாவோயிசத்தில் மட்டுமன்றிக் கன்பூசியனிசத்திலும் அப்படியே ஏற்கப்படுகிறது. கன்பூசியஸ், “டாவோ உலகில் நிறைவேறாது” என்ற சொற்றொடரைப் பயன்படுத்துகிறார். டாவோ என்ற முழுமுதல் உண்மையை நாடியபோதும், முடிவில்லாத டாவோ இவ்வுலகில் நிறைவேற முடியாது என்பதை அவர் ஏற்கிறார்: “உலகில் டாவோ நிலவுகிறது என்று காலையில் கேட்க முடிந்தால், மாலையில் இறந்தாலும் நன்றே” (உரையாடல்கள் 4:8) என்ற சொற்றொடர் அதுவே.

கடவுள் கருணையுள்ளவர் என்ற கூற்று, கடவுள் மனிதப் பண்பேற்றம் பெறும் போக்கில் உருவாகிறது. எதிர்மறை இறையியல் டாவோவின் தத்துவச் சிந்தனையை விளக்குகிறது. மனிதப் பண்பேற்றம் கடவுளின் தத்துவச் சிந்தனையை விளக்குகிறது. மனிதப் பண்பேற்றம் (擬人化, anthropomorphization) என்ற சொல், மனிதனைக் குறிக்கும் ஆந்த்ரோபோஸ் (anthropos), வடிவத்தைக் குறிக்கும் மோர்ஃபே (morphe) ஆகிய கிரேக்கச் சொற்களை இணைத்து உருவானது. முழுமுதல் உண்மையான கடவுள் மனித வடிவத்தைப் பெறுகிறார் என்பதே அதன் பொருள். கடவுள் மனிதனைப் போல ஆனால்தான் மனிதனுக்குத் தம் விருப்பத்தைத் தெரிவிக்க முடியும். மனிதப் பண்பேற்றத்தின் மூலம் கடவுள் மனிதனைப் போல வடிவத்தையும் உணர்வுகளையும் பெறுகிறார். வலிமையான வடிவில் மனிதனை நெருங்குகிறார். ஆனால் இதில் ஓர் ஆபத்து பதுங்கியிருக்கிறது: முழுமுதல் உண்மையின் வெளிப்பாட்டை எதிர்ப்பவர்கள் மீது காட்டப்படும் கடும் பகைமை. நம்புவோருக்கும் நம்பாதவருக்கும் இடையே நன்மை-தீமை என்ற இருப்புசார் பகைமை உருவாகிறது.

மாறாக, கிழக்கின் டாவோ, மேற்கின் கடவுளைப் போலன்றி, மனிதப் பண்பேற்றத்தைத் தொடர்ந்து மறுக்கிறது. மனிதனுக்குக் காட்டுவதற்கு டாவோவுக்கு மனிதனைப் போன்ற எந்தத் தோற்றமும் இல்லை. எந்தப் பெயரையும் அது மறுக்கிறது. டாவோ கண்ணுக்குத் தெரியவும் கூடாது. இந்த இயல்பு டாவோ தே ஜிங்கில் பலமுறை வலியுறுத்தப்படுகிறது.

டாவோ கண்ணுக்குத் தெரிவதில்லை. அதற்குப் பெயரும் இல்லை. (டாவோ தே ஜிங், அத்தியாயம் 41)

டாவோ எப்போதும் இருக்கிறது; ஆனால் மனித விவகாரங்களில் தனிப்பட்ட முறையில் தலையிடாததால், மனிதனால் அதைக் காணவோ அழைக்கவோ முடியாது. இயற்கையின் வழியான டாவோவை உணர்ந்தறிய முடியும்; ஆனால் காண முடியாது.

டாவோ எப்போதும் எங்கும் இருக்கிறது; ஆனால் அதற்குச் செயலும் இல்லை, உருவமும் இல்லை. டாவோவைக் கையளிக்க முடியும், ஆனால் பெற்றுக்கொள்ள முடியாது; உணர்ந்தறிய முடியும், ஆனால் காண முடியாது. (சுவாங் சீ, உள் அத்தியாயங்கள், “மாபெரும் மதிப்புக்குரிய ஆசான்”, 大宗師)

டாவோ மனிதப் பண்பேற்றத்தை மறுக்கிறது; ஆனால் மனிதனோடு தொடர்புகொள்வதற்கு இன்றியமையாத செயல்முறையாகக் கடவுள் மனிதப் பண்பேற்றத்தைப் பற்றிக்கொள்வதை விவிலியம் காட்டுகிறது. மனிதப் பண்பேற்றத்தின் மூலம் கடவுள் மனித வடிவைப் பெறுவதோடு, நன்மை-தீமை, நீதி, பொறாமை, சினம் முதலிய மனிதனுக்குரிய உணர்வுகளையும் பெறுகிறார். கடவுள் மனிதனைப் போல ஆனால் என்ன நிகழும்? மனிதனோடு நேரடியாகத் தொடர்புகொள்வதன் மூலம், கடவுள் மனிதன் மீது வலிமையான, நேரடியான கடத்தல் ஆற்றலைப் பெறுகிறார். ஆனால் சிக்கல்களும் எழுகின்றன. மனிதப் பண்பேற்றம் பெறும் கடவுள், தம் தனித்தன்மையைத் தாமே மனித அளவுக்குக் கட்டுப்படுத்திக்கொள்வதால், கடவுளின் முழுமைத்தன்மை குறித்து ஐயத்தை எழுப்புகிறார்.

கடவுளுக்கும் மனிதனைப் போல உள்ளுணர்வும் மனமும் உணர்வுகளும் உண்டு என்று எண்ணுவோர் உலகில் உள்ளனர்; அவர்கள் உண்மையிலிருந்து வெகு தொலைவில் வழிதவறிப் போனவர்கள்… முழுமையாக எல்லையற்ற இருப்பான கடவுளை அத்தகைய பண்புகளோடு கற்பனை செய்வது பெரும் மடமை. (ஸ்பினோசா, அறவியல், I, கூற்று XV)

மனிதப் பண்பேற்றத்தின் வழியே வெளிப்பட்டதன் கோட்பாடு பெரும் வலிமையைப் பெறுகிறது. அது மனிதனுக்கு நேரடியாக வெளிப்படுகிறது; அதைப் பின்பற்றுவோர் மீது அதன் ஈர்ப்பு பெரிது. முழுமையான கீழ்ப்படிதலைப் பெறும் வலிமை அதற்கு உண்டு. அதே நேரத்தில் மனிதப் பண்பேற்றம் ஆபத்தையும் கொண்டுள்ளது. மனிதப் பண்பேற்றச் செயல்முறையைச் சந்தேகிப்பவர்கள் தவிர்க்க முடியாமல் தோன்றுகின்றனர். நம்பாதவர்களுக்குக் கடவுளும் தீர்க்கதரிசிகளும் தாம் கண்டறிந்து வெளிப்படுத்தக்கூடிய மிக அச்சமூட்டும் எச்சரிக்கைகளை விடுக்கின்றனர். மோசேயின் ஐந்நூல்கள், சந்தேகிப்பவர்களுக்குப் பத்தாம் தலைமுறை வழித்தோன்றல்கள் வரை நீளும் துன்பங்களை முன்னறிவிக்கின்றன.

மேற்கின் கடவுள், கிழக்கின் டாவோவைப் போலன்றி, ஏற்கெனவே மனிதனைப் போன்ற முகமும் குரலும் கொண்டிருக்கிறார்; மனிதனோடு நேரடியாக உரையாடுகிறார்; தம் விரலால் எழுதவும் செய்கிறார். இவை அனைத்தும் கடவுள் மனித விவகாரங்களில் தலையிடுவதற்குப் பயன்படுகின்றன. ஆதியாகமத்தின்படி, மனிதன் கடவுளின் சாயலில் படைக்கப்பட்டான்.

கடவுள் கூறினார்: “நம்மைப் போல, நம் சாயலில் மனிதனை உருவாக்குவோம். அவன் கடலின் மீன்களையும் வானத்துப் பறவைகளையும் வீட்டு விலங்குகளையும் எல்லாக் காட்டு விலங்குகளையும் தரையில் ஊர்வன அனைத்தையும் ஆளட்டும்.” (ஆதியாகமம் 1:26-27)

மனிதனைப் படைத்தபோதே “மனிதனைக் கடவுளின் சாயலில் உருவாக்குவோம்” என்று அறிவித்ததன் மூலம், கடவுளின் மனிதப் பண்பேற்றத்தின் திசை ஏற்கெனவே தீர்மானிக்கப்பட்டுவிட்டது என்று கொள்ளலாம். கிரேக்கத் தத்துவவாதிகளுள் மனிதப் பண்பேற்றத்தின் சிக்கலை எழுப்பியவர்கள் இருந்தனர். செனோஃபனீஸ் (Xenophanes, ஏறத்தாழ கி.மு. 570-478) அவர்களுள் ஒருவர். “மாபெரும் கடவுள் தம் முழுமைத்தன்மையைக் காக்க, மனிதனின் உருவத்தையோ உள்ளத்தையோ ஒத்திருக்கக் கூடாது” என்று அவர் வலியுறுத்தினார். செனோஃபனீஸ் கி.மு. 6ஆம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்தவர்; சாக்ரடீஸுக்கு முந்தைய கிரேக்கத் தத்துவவாதிகளுள், ஹெராக்ளிட்டஸோடு சேர்ந்து, வெளிப்படாததன் கோட்பாட்டை வலியுறுத்திய மிக முக்கியமானவராகக் கருதப்படுகிறார். கடவுள் மனித வடிவைப் பெறுவது, மனித விவகாரங்களில் நேரடியாகத் தலையிடுவதற்கு வழிவகுக்கும் என்று செனோஃபனீஸ் கருதினார். அப்படியானால், கடவுளுக்கும் மனிதனுக்கும் இடையே ஒன்றின் இடத்தை மற்றொன்று பிடிக்கும் தன்மை உருவாகி, மனிதர்கள் கடவுளைப் போல ஆக விரும்பும் வேட்கையைப் பெறுவர் என்று அவர் கருதினார். ⁶² அதே நேரத்தில், மனித இனக்குழுக்களும் விலங்குகளும் தத்தம் சாயலில் பல்வேறு தெய்வங்களை உருவாக்கிக்கொள்ளும் என்று அவர் எள்ளி நகையாடுகிறார்.

எத்தியோப்பியர் தம் தெய்வங்கள் கருந்தோலும் சப்பை மூக்கும் உடையவை என்று எண்ணுகின்றனர்; திரேசியர் தம் தெய்வங்கள் நீலக் கண்களும் செம்முடியும் உடையவை என்று எண்ணுகின்றனர்…… குதிரைகள் தெய்வத்தின் முகத்தை வரைந்தால், குதிரை முகமாகவே வரையும். மாடுகள் தம் தெய்வத்தை மாட்டு முகமாக வரையும்…… அவற்றின் உடலையும் குதிரையின் அல்லது மாட்டின் வடிவிலேயே வரையும்.⁶³

செனோஃபனீஸுக்குப் பின், டயோனீசியஸும் (போலி-டயோனீசியஸ், Pseudo-Dionysius, ஏறத்தாழ 5ஆம் நூற்றாண்டுத் தத்துவவாதி) கடவுளின் மனிதப் பண்பேற்றத்தை எதிர்த்தார். கடவுள் மனித வடிவில் சித்திரிக்கப்பட்டால், அது இறுதியில் மனிதன் கடவுளின் அதிகாரத்தை இரவல் பெற்றுக் கடவுளைப் போலச் செயல்பட முயலும் ஆபத்தான செயலுக்கு நேரடியாக இட்டுச் செல்லும் என்று அவர் எச்சரித்தார்.

மனிதப் பண்பேற்றச் செயல்முறை கிழக்கத்திய நாகரிகத்துக்கு அந்நியமான கருத்து. ஏனெனில் டாவோ மனிதனைப் போல ஆகும் இத்தகைய நிகழ்வு கிழக்கில் நடக்கவில்லை. டாவோ ஏன் மனிதனைப் போல ஆகக் கூடாது என்பதை டாவோ தே ஜிங் தொடர்ந்து விளக்குகிறது. முழுமுதல் உண்மை எந்த வடிவில் வெளிப்படுத்தப்பட்டாலும் தன் முழுமைத்தன்மையை இழந்துவிடுகிறது. மாறாக, மேற்கின் கடவுளுக்கு, மனிதப் பண்பேற்றச் செயல்முறை, அதாவது “மனித வடிவைப் பெறும் செயல்முறை”, காலம் செல்லச் செல்ல மேலும் மேலும் தெளிவாகிறது. யூத மதக் கடவுளின் மனிதப் பண்பேற்றச் செயல்முறை மோசேயும் கடவுளும் சந்தித்ததிலிருந்து தொடங்குகிறது. கடவுள் மோசே வழியாகத் தம் இருப்பை விளக்கி, இஸ்ரவேல் மக்கள் பின்பற்ற வேண்டிய எல்லா நியாயப்பிரமாணங்களையும் மோசே வழியாக வழங்கினார். மோசேயின் ஐந்நூல்களான தோரா, நியாயப்பிரமாணம் என்று பொருள்படுகிறது. இந்த நியாயப்பிரமாணத்தின்படி யூத மதம் ஒரே கடவுள் மதமாக ஒழுங்கமைந்த, முறைப்படுத்தப்பட்ட வடிவைப் பெற்றது. மதத்தின் வழியாகக் கடவுள் மனித விவகாரங்களை ஆளுகிறார்.

மோசே இஸ்ரவேல் மக்களை எகிப்திலிருந்து வெளியேற்றி, “பாலும் தேனும் ஓடும் நாடான” கானானுக்கு வழிநடத்தினார். வழியில் சீனாய் மலைக்கு அருகில் மோசே கடவுளிடமிருந்து பத்துக் கட்டளைகளைப் பெற்றார்; அதுவே மீற முடியாத கடவுளின் நியாயப்பிரமாணமானது. பழைய ஏற்பாட்டின் யாத்திராகமத்தின்படி, இந்தப் போக்கில் மோசேக்கும் கடவுளுக்கும் இடையே மிகச் சுவையான உரையாடல்களும் பேரங்களும் நடந்தன. யூதர்கள் பாளையத்துக்கு வெளியே கடவுளைச் சந்திக்கும் இடமாக ஒரு கூடாரத்தை அமைத்தனர்; அங்கே மோசே கடவுளோடு உரையாடத் தொடங்கினார். கடவுள் மனித மொழியைப் பயன்படுத்துகிறார்:

நண்பர்கள் ஒருவரோடொருவர் பேசுவதுபோல, கடவுள் மோசேயோடு நேருக்கு நேர் உரையாடினார். (யாத்திராகமம் 33:11).

அப்போது மோசே, யூதர்களை இணங்கவைப்பதற்கான சான்றாக, கடவுள் தம் “மாட்சியை, அதாவது தம்மையே காட்ட வேண்டும்” என்று வேண்டுகிறார் (யாத்திராகமம் 33:18). அதற்குக் கடவுள், “நீ என் முகத்தைக் காணக் கூடாது; ஏனெனில் என் முகத்தைக் காணும் எவரும் உயிரோடு இருக்க முடியாது” என்கிறார். தொடர்ந்து கடவுள், “அருகில் ஒரு பாறை இருக்கிறது; நீ அங்கே நின்றால், என் மாட்சி கடந்து செல்லும்போது உன்னைப் பாறையின் பிளவில் மறைத்து, நான் முழுவதும் கடந்து செல்லும் வரை என் கையால் உன்னை மூடுவேன். பின்னர் நான் என் கையை எடுக்கும்போது நீ என் பின்புறத்தைக் காணலாம். ஆனால் என் முகம் காணப்படக் கூடாது” என்கிறார் (யாத்திராகமம் 33:20-23). இவ்வாறு கடவுள் மனிதனைப் போல ஆகிவிட்ட தம் தோற்றத்தை மோசேக்குக் காட்டுகிறார்.

நீ என் பின்புறத்தைக் காணலாம். (யாத்திராகமம் 33:23)

மிகச் சுவையாக, கடவுள், டாவோ ஆகியவற்றின் பின்புறம் பற்றி மோசேயின் ஐந்நூல்கள் கூறுவதற்கு நேர் எதிரானதை டாவோ தே ஜிங் கூறுகிறது. கடவுள் தம் பின்புறத்தை மனிதனுக்குக் காட்டுகிறார்; ஆனால் டாவோவின் பின்புறத்தை எந்நிலையிலும் மனிதனால் காண முடியாது என்று டாவோ அறிவிக்கிறது:

டாவோவைப் பின்தொடர்ந்தாலும் அதன் பின்புறத்தைக் காண முடியாது. (டாவோ தே ஜிங், அத்தியாயம் 14)

மனிதப் பண்பேற்றம் பெற்ற மேற்கின் கடவுள், மனித வடிவிலான தம் பின்புறத்தை மோசேக்குக் காட்டுகிறார். ஆனால் டாவோ மனிதப் பண்பேற்றச் செயல்முறையைக் கடக்காததால், மனிதனைப் போல முன்புறமோ பின்புறமோ அதற்கு இல்லை. ஆகவே, டாவோவின் முன்புறத்தைக் காண முடியாது என்றும், மனிதன் அதைப் பின்தொடர்ந்து வந்தாலும் காட்டுவதற்கு அதற்குப் பின்புறம் இல்லை என்றும் அது வரையறுக்கப்படுகிறது.

2) மனிதச் செயலின் ஊற்றுமூலம்: செயலின்மை (வூ வெய், 無爲) vs வேண்டுமென்றே செய்யும் செயல் (யூ வெய், 有爲)

டாவோ தே ஜிங் வலியுறுத்தும் செயலின்மைக்குள், மனிதனின் வேண்டுமென்றே செய்யும் செயலைக் கட்டுப்படுத்தி, செயலின்மையால் அதற்கு எதிராகச் சமநிலை காண வேண்டும் என்ற தத்துவம் உள்ளுறைந்துள்ளது. ஏனெனில் மனிதனின் வேண்டுமென்றே செய்யும் செயல் இயற்கையான டாவோவைக் குழப்பத்தில் ஆழ்த்தும் வாய்ப்பு அதிகம் என்று அது கருதுகிறது. மனித விவகாரங்கள் எப்போதும் மாறிக்கொண்டிருக்கின்றன; ஆனால் அவற்றில் மாறாத ஒரு மாறிலி உண்டு. அது மனித இயல்பிலிருந்து எழும் சுயநலம், அதாவது பேராசையின் மூலம். பொது நலனைவிடத் தனிநலனை நாடும் போக்கு ஒவ்வொரு மனிதனிடமும் உண்டு என்பதே இதன் பொருள். மனிதனின் பேராசையைக் கட்டுப்படுத்துவதே செயலின்மைத் தத்துவத்தின் மையம். அப்போதுதான் சமூகத்தின் சமநிலையும் தனிமனித உள்ளத்தின் இசைவும் நிறைவேறும்.

செயலின்மைச் சிந்தனை கிழக்கத்திய நாகரிகத்துக்கு ஓர் அடிப்படைக் கட்டமைப்பை அளிக்கிறது: வேண்டுமென்றே செய்யும் செயலின் தேவையை ஏற்றுக்கொண்டே, அதன் வேராகிய செயலின்மையை நோக்கிச் செல்வதால், வேண்டுமென்றே செய்யும் செயலின் ஆபத்துகளை அது எச்சரிக்கிறது. டாவோ தே ஜிங் நடைமுறை வாழ்வில் ஈடுபடுவதை மறுப்பதில்லை. எடுத்துக்காட்டாக, டாவோயியப் பள்ளியின் செயலின்மைச் சிந்தனையை மேலும் அடிப்படையானதாகக் கருதினாலும், கன்பூசியப் பள்ளியின் நடைமுறை ஈடுபாட்டுச் சிந்தனையின் மதிப்பை அது ஏற்கிறது. அறத்தை மையமாகக் கொண்டு, இயற்கையின் டாவோவுக்கு இயன்றவரை நெருக்கமான மனித சமூகத்தின் அறம் எத்தகையது என்பதை ஆராயும் முயற்சியின் தேவையை அது ஏற்கிறது. இந்தப் பொருளில், டாவோயியப் பள்ளிக்கும் கன்பூசியப் பள்ளிக்கும் இடையிலான வேறுபாடு, செயலின்மைக்கும் “செயலாற்றும் நடைமுறைக்கும்” இடையிலான வேறுபாடு. கன்பூசியப் பள்ளி சட்டத்தை அல்ல, அறத்தையே சட்டத்துக்கு மேலாக வைப்பதுதான், கன்பூசியச் செயலாற்றும் நடைமுறைக்கும் மேற்கின் வேண்டுமென்றே செய்யும் செயல் என்ற சிந்தனைக்கும் இடையிலான வேறுபாடு. நடைமுறை மனித சமூகத்தில் செயலாற்றும் நடைமுறை தேவையானதுதான்; ஆனால் அது செயலின்மையை ஏற்காத வேண்டுமென்றே செய்யும் செயலாகச் சீரழியும் வாய்ப்பு அதிகம் என்பதால், அதற்கான எச்சரிக்கையாக, வேண்டுமென்றே செய்யும் செயலுக்கு எதிரான செயலின்மையின் முக்கியத்துவம் தொடர்ந்து வலியுறுத்தப்படுகிறது.

கன்பூசியஸ் மன்னர் ஷுன் பற்றிப் பேசும்போது “செயலின்மையால் ஆட்சி” (無爲而治) என்று குறிப்பிட்டு (உரையாடல்கள் 15:5), கன்பூசியச் செயலாற்றும் நடைமுறையைக் கடந்த செயலின்மையின் மதிப்பை ஏற்றுக்கொண்டார். சுன் சீயும் செயலின்மையைத் தலைவரின் நடத்தையில் இலட்சிய நிலையாகக் கண்டார். இந்தப் பொருளில், கன்பூசியப் பள்ளி தன் சொந்தச் செயல் தத்துவத்தில் செயலின்மைச் சிந்தனையின் மதிப்பை ஏற்றுக்கொண்டு, செயலின்மையை மனிதச் செயற்கையை அல்ல, வானின் நெறியைப் பின்பற்றும் நிலையாக உயர்வாக மதித்தது. கன்பூசியப் பள்ளி சட்டத்தின் ஆட்சியை அல்ல, அறப்பண்பின் ஆட்சியையும் ஒழுக்கமுறைகளின் ஆட்சியையும் மேலாக வைத்ததே இதை விளக்குகிறது.

செயலின்மை, எழுத்தளவில் “செயலின்மை” என்று பொருள்பட்டாலும், உரிய நேரத்துக்கு ஏற்ற இயக்கத்தை, அதாவது “செயலின்றிச் செயல்படுதல்” (வெய் வூ வெய், 爲無爲) என்பதைக் குறிக்கிறது. இயற்கையோடு இயைந்த செயலின்மை (無爲自然). இளந்தளிர் முளைக்கும் நிலையில் (germinal stage) மனிதன் முன்கூட்டியே செயல்பட்டால், மாறிக்கொண்டிருக்கும் எதிர்காலச் சூழ்நிலையை முன்னறிய முடியும்; ஆகவே அதை மனத்தில் கொண்டு செயல்பட வேண்டும் என்பதே இதன் கருத்து. கட்டாயப்படுத்தாமலும் அளவுக்கு மீறித் தலையிடாமலும், பொருள்களின் இயற்கை ஓட்டத்துக்கு ஏற்பச் செயல்பட வேண்டும் என்பதே டாவோ சிந்தனையின் மையம். இயற்கையைப் பின்பற்ற வேண்டும் என்பதே அது. மேற்கத்திய அரசியல் பொருளாதாரச் சிந்தனையின் மையமான “தலையிடாக் கொள்கை”யோடு இதற்குச் சில ஒற்றுமைகள் உண்டு. மனித விவகாரங்களின் ஊற்றுமூலம் வேண்டுமென்றே செய்யும் செயல் அல்ல, செயலின்மையே என்பது இதன் கூற்று.

செயலின்றிச் செயலைக் கடைப்பிடி; உழைப்பின்றி உழைப்பை நிறைவேற்று. (டாவோ தே ஜிங், அத்தியாயம் 63)

மேற்கின் வேண்டுமென்றே செய்யும் செயல் பற்றிய கோட்பாடு மனிதன் மீது நேரடி விளைவை ஏற்படுத்துவதால் புரிந்துகொள்ள எளிது. கடவுள் உருவாக்கும் இருப்பே பிரபஞ்சத்தின் மூலம் என்ற பிரபஞ்சவியலின்படி, மனிதன் உருவாக்குவது, அதாவது வேண்டுமென்றே செய்யும் செயல், மனித விவகாரங்களின் மூலமாகிறது. மனிதன் தன் விருப்பங்களுக்கோ நோக்கங்களுக்கோ ஏற்ப எதையாவது செய்ய முயலும் செயல் அது. மேற்கத்திய நாகரிகத்தைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் சட்டம் ஒரு முக்கிய எடுத்துக்காட்டு. மனிதன் முன்னின்று காரியங்களைக் கையாண்டு, சமய நியாயப்பிரமாணத்தையோ மனித மனத்தையோ அடிப்படையாகக் கொண்ட சட்டங்கள், நிறுவனங்கள் ஆகியவற்றை மையமாகக் கொண்டு மனித விவகாரங்களைக் கையாள வேண்டும் என்பதே அதன் கருத்து.

“இருப்பின் தத்துவத்தை” அடிப்படையாகக் கொண்ட மேற்கின் வேண்டுமென்றே செய்யும் செயல் என்ற சிந்தனையோடு ஒப்பிடும்போது, கிழக்கின் செயலின்மைக் கோட்பாடு புரிந்துகொள்ளக் கடினமானது.⁶⁴ ஏனெனில், மேற்கத்திய சிந்தனை முக்கியமாகக் கருதாத “மாற்றத்தின் தத்துவத்தை” அது மையமாகக் கொண்டுள்ளது. பிரபஞ்சத்தின் ஊற்றுமூலத்தை இன்மையில் வைத்து, இன்மைக்கும் இருப்புக்கும் இடையிலான மாற்றத்தை இயற்கை, பிரபஞ்சம் ஆகியவற்றின் இயக்கமாகக் கொள்வதே கிழக்கத்தியத் தத்துவம். இருப்பைவிட இன்மையை மையமாகக் கொண்டிருப்பதால், கிழக்கத்தியத் தத்துவச் சிந்தனை இன்மைக்குத் திரும்பும் செயலின்மையையே மனித விவகாரங்களின் ஊற்றுமூலமாகக் கருதுகிறது.

கிழக்கின் வரலாற்றில், தலைவரின் கடமைகளுள் வேண்டுமென்றே செய்யும் செயலைவிடச் செயலின்மைச் சிந்தனையே வலியுறுத்தப்படுகிறது. சீன வரலாற்றின் தலைசிறந்த தலைவர்களுள் ஒருவராகக் கருதப்படும் சிங் வம்சத்துப் பேரரசர் காங்ஷி, செயலின்மை (無爲) என்ற எழுத்துகளைப் பெயர்ப்பலகையாகச் செய்து, பேரரசர் தலைமை தாங்கும் அவைக்கூடத்தின் நுழைவாயிலில் தொங்கவிட்டார்.

தலைவர் தம் ஆட்சியை நாட்டின் மீது திணித்தால் அது நாட்டுக்குச் சாபம்; திணிக்காவிட்டால் நாட்டுக்கு வரம். (டாவோ தே ஜிங், அத்தியாயம் 65)

பேரரசரும் முக்கிய அதிகாரிகளும் போன்ற தலைவர்கள், தம் நலனை நாடும் கொள்கைகளை நாட்டின் கொள்கைகளாக்கி மக்களைத் துன்புறுத்தக் கூடாது என்பதே இதன் பொருள். அதாவது, சட்டங்களையோ ஆணைகளையோ கண்மூடித்தனமாக உருவாக்கக் கூடாது என்று தமக்கும் தம் அமைச்சர்களுக்கும் விடுத்த எச்சரிக்கை அது. கிழக்கிலும் மேற்கிலும், பல நேரங்களில் தலைவர்கள் தம் சொந்த உறுதிப்பாட்டால் கொள்கைகளை வகுக்க, அவற்றை அவர்களின் கீழுள்ளவர்கள் பயன்படுத்திக்கொள்ளும் நிலை உருவாவது இயல்பு. இவர்கள் சட்டத்தை மீறியோ புதிய சட்டங்களை உருவாக்கியோ தம் தனிநலனை நிறைவேற்றிக்கொள்ளும் நிலைக்கு வருகின்றனர்:

நாட்டை நடத்துவதற்கான மிகச் சிறந்த வழி, மக்கள் விரும்புவதைச் செய்ய விடுவதே… மிக மோசமானது, நாட்டின் தலைவர்கள் மக்களோடு சேர்ந்து இலாபம் நாடி அவர்களோடு போட்டியிடுவதே. (வரலாற்றுப் பதிவுகள் 129:1)

லாவோ சீயோடு சேர்ந்து டாவோயியச் சிந்தனையின் பிரதிநிதியான சுவாங் சீ, மனித இயல்போடு தொடர்புடைய செயலின்மையின் பின்னணியை விளக்குகிறார். பிரபஞ்சத்தில் அனைத்தும் மாறி வளர்கின்றன; ஒவ்வொரு தளிரும் ஒவ்வொரு வடிவமும் தான் வளரப்போகும் திசையை உள்ளடக்கியுள்ளன என்ற மாற்றத்தின் தத்துவத்தை அவர் அடிப்படையாகக் கொள்கிறார். முதிர்ச்சியும் அழுகலும், அவற்றுக்கு இடையே நிகழும் தொடர்ச்சியான மாற்றங்களும் உருமாற்றங்களும் அனைத்தும் இதில் உள்ளுறைந்துள்ளன. அரசு மக்கள் வாழ்வில் தலையிடக் கூடாது, அதாவது வேண்டுமென்றே செய்யும் செயலைக் குறைத்துச் செயலின்மையோடு அணுக வேண்டும் என்று சுவாங் சீ விளக்குகிறார்:

மனிதனுக்கு ஓர் இயல்பு உண்டு. ஒவ்வொருவரும் ஆடை நெய்து உடுத்துகின்றனர், வயலை உழுது உண்கின்றனர்: அதுவே அந்த இயல்பு. இது அனைவருக்கும் பயன் தருவது. இது இயல்பானது, எந்தப் பக்கமும் சாய்வதில்லை. ஆகவே வானம் இதைச் செயலின்மையோடு அணுகி, தலையிடாமல் இருக்கிறது. (சுவாங் சீ, வெளி அத்தியாயங்கள், “குதிரைகளின் குளம்புகள்”, 1)

இந்தியத் தத்துவத்திலும் இன்மை-இருப்பு அல்லது செயலின்மை-வேண்டுமென்றே செய்யும் செயல் என்று மொழிபெயர்க்கக்கூடிய முக்கியக் கருத்துகள் உள்ளன. செயலின்மை சமஸ்கிருதத்தில் அசம்ஸ்க்ருத (asamskrta) என்று குறிக்கப்படுகிறது; “படைக்கப்படாதது”, “உருவாக்கப்படாதது”, “நிபந்தனைக்கு உட்படாதது” என்று அது பொருள்படுகிறது. மாறாக, வேண்டுமென்றே செய்யும் செயல் சம்ஸ்க்ருத (samskrta) என்று குறிக்கப்பட்டு, “படைக்கப்பட்டது”, “உருவாக்கப்பட்டது”, “நிபந்தனைக்கு உட்பட்டது” என்பதைக் குறிக்கிறது. ஆனால் பௌத்தம் தோன்றிய இந்தியத் தத்துவத்துக்கும் கிழக்கு ஆசியாவின் டாவோயிசத்துக்கும் இடையே இருப்பையும் இன்மையையும் பிரித்தறியும் முறையில் அடிப்படை வேறுபாடு உள்ளது. இந்தியத் தத்துவத்தில் இன்மையே மூலமும் சாரமும் என்பதால், இருப்புக்குத் தற்காலிக மதிப்பு மட்டுமே அளிக்கப்படுகிறது. பௌத்தத்தில் “உருவமே வெறுமை, வெறுமையே உருவம்” என்ற தத்துவத்தின் மையமும், உருவத்தின், அதாவது இருப்பின், மதிப்பு தற்காலிகமானது, வெறுமையில், அதாவது இன்மையில், கவனம் செலுத்த வேண்டும் என்பதே. மாறாக, டாவோயிசம் இன்மையை மூலமாகக் கொண்டாலும் இருப்பின் பங்கை ஏற்கும் தத்துவத்தைக் கொண்டுள்ளது: “வானின் கீழுள்ள அனைத்துப் பொருள்களும் இருப்பிலிருந்து பிறக்கின்றன; இருப்பு இன்மையிலிருந்து தோன்றுகிறது.” இன்மையும் இருப்பும் யின்-யாங்கைப் போல ஒன்றையொன்று நிரப்புகின்றன. இந்தியத் தத்துவத்திலிருந்து தோன்றிய பௌத்தம், கிழக்கின் டாவோயிசத்தைவிட இன்மை (無), வெற்றிடம் (虛), சூனியம் (空) ஆகியவற்றுக்கு மிக அதிக முக்கியத்துவம் அளிப்பதும் இந்த மூலத்தாலேயே.

மனித வாழ்விலும், பௌத்தம் மனித வாழ்க்கை கொண்டுவரும் எல்லாத் துன்பங்களையும் கடந்த நிலையான விடுதலையை, நிர்வாணத்தை, நாடுகிறது; ஆனால் டாவோயிசம், வாழ்வின் அடிப்படைகளான உணவு, உடை, உறையுள் ஆகியவை மனிதனுக்கு அளிப்பவற்றை அனுபவிக்கும் மனப்பான்மை முக்கியம் என்று வலியுறுத்துகிறது. இத்தகைய பிரபஞ்சப் பார்வைக்கும் மனித விவகாரங்களுக்கும் முதன்மை கொடுக்கும் கிழக்கத்திய நாகரிகத்தில், செயலை வலியுறுத்தும் கன்பூசியனிசம், மூலத்துக்குத் திரும்பு என்று கூறும் டாவோயிசத்தோடு இணைந்து வாழ்கிறது. கிழக்கத்தியர் பெரும்பாலும் சூழ்நிலைக்கும் தாம் இருக்கும் நிலைக்கும் ஏற்பக் கன்பூசியனிசம், டாவோயிசம் இரண்டையும் தழுவிக்கொள்கின்றனர்.

செயலின்மைக்கு டாவோயிசம் அளிக்கும் முதன்மை டாவோ தே ஜிங்கில் தெளிவாகத் தெரிகிறது. செயலின்மைச் சிந்தனையின் மூலம், ஆட்சியாளர்களோ அரசோ தனிமனித வாழ்வில் தலையிடுவதை இயன்றவரை குறைக்கும் அறப் பார்வையை டாவோயிசம் கிழக்கத்திய நாகரிகத்தின் அடித்தளத்தில் நிலைநிறுத்தியது.

முப்பது ஆரங்கள் ஒன்றுசேர்ந்து ஒரு சக்கரம் ஆகின்றன. அதன் நடுவிலுள்ள வெற்றிடமே வண்டியை உருளச் செய்கிறது. சன்னல்களைத் துளைத்து, கதவுகளை அமைத்து அறை உருவாக்கப்படுகிறது. வெற்றிடம் இருப்பதால்தான் அறை பயன்படுகிறது. இருப்புக்குப் பயன் தருவது, செயலின்மை அதைப் பயன்படுத்துவதில்தான் உள்ளது. (டாவோ தே ஜிங், அத்தியாயம் 11)

குறிப்பாக சுவாங் சீயில் வலியுறுத்தப்படும் இயற்கையோடு இயைந்த செயலின்மைச் சிந்தனை, சட்டம், அறம், பழக்கம், வழக்கம் முதலிய மனிதன் உருவாக்கிய பண்பாட்டு அலங்காரங்களில் மனிதன் கட்டுண்டு கிடக்காமல், அவற்றிலிருந்து விடுதலை பெற்று, இயற்கைக்குள் வாழ்வைத் தேட வேண்டும் என்ற, வேண்டுமென்றே செய்யும் செயலுக்கு எதிரான செயலின்மையின் பொருளையே மையச் சிந்தனையாகக் கொண்டுள்ளது. இது இறுதியில், வேறு எந்த நாகரிகத்தையும்விட, அரசின் தலையீடு இல்லாத தனிமனிதத் தன்னாட்சியை மையமாகக் கொண்ட சிந்தனையைக் கிழக்கத்திய நாகரிகத்தில் பரப்பியது. மேலும், பேராசையிலிருந்து விடுபட்ட பொருளாதார அறத்தையும், இறுதியில் கன்பூசியனிசத்தோடு இணைந்து, கல்வி, உழைப்பு, உழைப்பும் சிக்கனமும், தலைவர்களின் நேர்மை முதலியவற்றை வலியுறுத்தும் ஆரோக்கியமான பொருளாதாரத்தின் சட்டகத்தையும் அது அமைத்தது.

மாறாக மேற்கு, செயலின்மைக்கு மதிப்பளிக்காமல், வேண்டுமென்றே செய்யும் செயலுக்கு நேர்மறையான பொருளை வழங்குகிறது.

“நீங்கள் உலகின் ஒளி… விளக்கை ஏற்றும்போது, அதன் ஒளி அறையிலுள்ள அனைத்தையும் ஒளிரச் செய்கிறது” என்று செயலின் முக்கியத்துவம் வலியுறுத்தப்படுகிறது: விதைப்பவர் ஒருவர் விதைக்கப் புறப்பட்டார்… சில விதைகள் நல்ல நிலத்தில் விழுந்து முளைத்து நன்கு வளர்ந்து பலன் தந்தன; சில முப்பது மடங்காகவும், சில அறுபது மடங்காகவும், சில நூறு மடங்காகவும் பலன் தந்தன. (மாற்கு 4:3-8)

உலகின் ஒளியாகவும் இளந்தளிர்களாகவும் செயல்பட்டு மனித விவகாரங்களில் தீவிரமாகப் பலன்களைப் பெற வேண்டும் என்ற ஊக்கத்தோடு, உப்பைப் போலச் செயல்பட்டு மனித விவகாரங்களுக்குத் தேவையான இருப்பாக வேண்டும் என்ற பங்கும் வலியுறுத்தப்படுகிறது.

நீங்கள் உலகின் உப்பு; உப்பு தன் சுவையை இழந்தால், அதற்கு எதனால் உப்புச்சுவை ஊட்ட முடியும்?… நீங்கள் உலகின் ஒளி… அது எல்லோருக்கும் ஒளி தருகிறது. (மத்தேயு, அத்தியாயம் 5)

உப்பைப் போலவும் ஒளியைப் போலவும் முயல்வது வேண்டுமென்றே செய்யும் செயல். மேலே உள்ள எடுத்துக்காட்டில் உள்ளதுபோல மண்பாண்டம் செய்வதும் அறை அமைப்பதும் செயலின்மை. செயலின்மைச் சிந்தனையாக வெளிப்படும், கிழக்கத்திய நாகரிகத்தின் தொடக்கப் புள்ளியான வூ ஜி மையத்துக்கும், மேற்கத்திய நாகரிகத்தின் தொடக்கப் புள்ளியான படைப்பு மையத்துக்கும் இடையிலான வேறுபாடே, கிழக்கு-மேற்கு நாகரிகங்கள் ஒவ்வொன்றின் அடிப்படையையும் அமைக்கும் மிக முக்கியக் கூறாக இருக்கலாம்.

மேற்கில், மனிதன் முழுமையாகக் கீழ்ப்படிய வேண்டிய நியாயப்பிரமாணத்தைக் கடவுள் தீர்க்கதரிசிகள் வழியாக மனிதனுக்கு வழங்குகிறார். சட்டத்தை மீறுவது கடவுளுக்குத் துரோகம் செய்து தீமை புரிவது என்று எச்சரித்துச் சட்டத்தை மதிக்கச் செய்வதன் மூலம், அது வேண்டுமென்றே செய்யும் செயலை வலியுறுத்துகிறது. ஆனால் டாவோவின் கோணத்தில் நோக்கினால், சட்ட ஆட்சியும் இறுதியில் மனிதன் செய்யும் செயலே; முடிவில் வேண்டுமென்றே செய்யும் செயலைச் சேர்ந்ததே. தீர்க்கதரிசி கடவுள் வழியாகச் செல்வதால், முழுமையான கடவுளின் பெரும் ஆற்றலைப் பின்புலமாகக் கொண்டு வலிமையையும் ஒருமுகப்பாட்டையும் தூண்டும் அனுகூலம் அவருக்கு உண்டு. இலட்சிய உலகை நாடி எதிர்காலத்தை வடிக்கும் உந்துசக்தியும் பிறக்கிறது. ஆனால் இந்த உந்துசக்தி நீடிப்பதில்லை. இறுதியில் அது புவிசார் அரசியல் நிலைமைகளையும் ஷியின் (勢) ஓட்டத்தையும் பின்பற்றிச் செல்கிறது. வரலாற்றில், ஒரே கடவுளும் ஒரே கருத்தியலும் முன்னெடுத்த இலட்சிய உலகம் ஒருபோதும் நனவானதில்லை. தத்துவ ரீதியாகவும், ஒரே கடவுளோ ஒரே கருத்தியலோ உலகை ஆளும் நிகழ்வு நடப்பதில்லை.

வெளிப்பாட்டு மதத்தை மையமாகக் கொண்ட மேற்கத்திய நாகரிகம், இன்மை, இருப்பு ஆகியவற்றுள் இருப்பை மையமாகக் கொள்கிறது; செயலிலும் செயலின்மை, வேண்டுமென்றே செய்யும் செயல் ஆகியவற்றுள் வேண்டுமென்றே செய்யும் செயலுக்கே முதன்மை கொடுக்கிறது. இதிலிருந்து ஒருபடி மேலே சென்று, இன்மையையும் இருப்பையும் முற்றிலும் பிரித்து, இருமை எதிர்நிலைக் கோட்பாட்டை விரிக்கிறது. மேற்கத்திய நாகரிகத்தில் ஒளியும் இருளும், இல்லாமையும் இருப்பும் அனைத்தும் இசைவில் அல்ல, எதிர்நிலையில் உள்ளன. மாறாக, இயற்கைத் தத்துவத்தை மையமாகக் கொண்ட கிழக்கின் டாவோ, ஒளியையும் இருளையும், இல்லாமையையும் இருப்பையும் ஒருசேரத் தழுவும் தத்துவ மனப்பான்மையைக் கொண்டுள்ளது. ஆகவே மேற்கு, பிரபஞ்சம், இயற்கை, மனித விவகாரங்கள் ஆகியவற்றில் தோன்றும் இரண்டு பொருள்களுக்கு இடையிலான உறவை இருமை எதிர்நிலைக் கட்டமைப்பாக விளக்குகிறது. இருமை எதிர்நிலைக் கோட்பாடும் நன்மை-தீமைச் சிந்தனையும், பொருள்களுக்கு இடையிலான உறவுகளைப் பகைமையானவையாகவோ எதிரானவையாகவோ விளக்குகின்றன. மேற்கின் இருமை எதிர்நிலைக் கோட்பாடு பெரும்பாலும் அறிவியல் அல்லது இயற்கை நிகழ்வுகளை விளக்கப் பயன்படுகிறது; மனித சமூக நிகழ்வுகளில், குறிப்பாகச் சமயம் தொடர்பானவற்றில், அது நன்மை-தீமைச் சிந்தனையாக உருப்பெறுகிறது. இருமை எதிர்நிலைக் கோட்பாடும் நன்மை-தீமைச் சிந்தனையும் இரண்டுமே இருப்பின் தத்துவத்திலிருந்து தொடங்குகின்றன. பிரபஞ்சமும் மனிதனும் இரண்டுமே கடவுளால் படைக்கப்பட்டவை. படைக்கப்பட்ட பிரபஞ்சம் படைக்கப்பட்டபடியே இருக்கிறது; அது மாறாமல், உருவாக்கப்பட்டபடியே தொடர்ந்து இருக்க வேண்டும் என்பதே மேற்கின் இருப்பின் தத்துவத்தின் மையம். கடவுள் படைத்தவை என்றென்றும் இருக்கும் என்ற நெறியை அது அடிப்படையாகக் கொண்டுள்ளது.

இருமைவாதம், இயற்கை நிகழ்வுகளையோ சிந்தனையையோ இரண்டு அடிப்படை நெறிகளால் விளக்கும் தத்துவம். கிழக்கத்தியத் தத்துவம், எதுவும் தனித்து இருப்பதில்லை, அனைத்தும் ஒன்றையொன்று நிரப்பும் இருப்புகளாக எப்போதும் மாறிக்கொண்டிருக்கின்றன என்ற சிந்தனையின் மூலம் பிரபஞ்சத்தையும் மனித வாழ்வையும் விளக்குகிறது. ஏனெனில் கிழக்கத்திய நாகரிகம் மாற்றத்தின் தத்துவத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டுள்ளது. ஆகவே மாறாத இருப்பின் மீதான ஆர்வமோ அதைப் பற்றிய உய்த்தறிதலோ கிழக்கத்திய நாகரிகத்தில் முக்கியமாகக் கருதப்படுவதில்லை. கிழக்கத்தியத் தத்துவ வரலாற்றில் மேற்கின் இருப்பியலோ அறிவாய்வியலோ வளராததற்கு இதுவே விளக்கம். அதற்குப் பதிலாக, மாற்றத்தின் தத்துவத்தின்படி மாற்றத்துக்குள் மறைந்திருக்கும் ஓட்டத்தைப் புரிந்துகொண்டு பயன்படுத்தும் ஷி (勢) தத்துவமும், மனித இயல்பின் மாற்றங்கள் பற்றிய ஷூ (術) தத்துவமும் கிழக்கில் வளர்ந்தன. ஷி, ஷூ ஆகியவற்றின் தத்துவங்கள் மேற்கத்திய சிந்தனையில் இல்லாத கருத்துகள்.

மேற்கின் படைப்புக் கொள்கையோடோ பரிணாமக் கோட்பாட்டோடோ ஒப்பிடத்தக்க கோட்பாடோ அறிவியல் கோட்பாடோ கிழக்கில் இல்லை. மனிதன் இயற்கையின் ஒரு பகுதி, இயற்கைக்கே திரும்புகிறான் என்ற தத்துவத்தைக் கிழக்கு கொண்டிருப்பதால், மனிதனே பிரபஞ்சத்தின் மையம் என்ற நோக்கவாதத்தோடு தொடர்புடைய சிந்தனை அங்கே வளரவில்லை; ஆகவே மீவியற்பியலோடு இணைந்த மனிதமையவாதம் (人間主義) வளர்வதற்கு இடமே இல்லை. இயற்கையையும் மனிதனையும் படைத்ததைப் பற்றிய சமயக் கோட்பாடு கிழக்கில் இல்லை; ஆனால் படைப்புத் தொன்மம் உண்டு. அது மாற்றத்தின் தத்துவத்தைத் தாங்கும் பான்குவின் (盤古) படைப்புத் தொன்மம். மேலும், டார்வினுடையதைப் போன்ற நுணுக்கமான, அறிவியல்பூர்வமான பரிணாமக் கோட்பாடு இல்லாவிட்டாலும், பிரபஞ்சத்தில் இயற்கை, மனிதன் ஆகியவற்றின் இடத்தையும் பங்கையும் விளக்கும் மாற்றத்தின் தத்துவம் உண்டு. கிழக்கத்திய சிந்தனையின் வேரான மாற்றத்தின் தத்துவம் வளர்ந்து முறைமையாக உருவானதே யி ஜிங்கில் அடங்கியுள்ள மாற்றத்தின் தத்துவம்.

கிழக்கின் அறப் பண்பாடு vs மேற்கின் சட்ட ஆட்சிப் பண்பாடு

செயலின்மைக்கு முதன்மை கொடுக்கும் கிழக்கில் சட்டத்தைவிட அறம் முக்கியமாகிறது; வேண்டுமென்றே செய்யும் செயலுக்கு முதன்மை கொடுக்கும் மேற்கில் அறத்தைவிடச் சட்ட ஆட்சி முக்கியமாகிறது. இதுவே கிழக்கின் அறப் பண்பாடு, மேற்கின் சட்ட ஆட்சிப் பண்பாடு என்று வெளிப்படுகிறது. கிழக்கில் அறத்துக்கும் சட்டத்துக்குமான உறவு எவ்வாறு ஒழுங்குபடுத்தப்பட்டு வந்துள்ளது என்பதை ஆராய்வது கிழக்கு-மேற்கு நாகரிகங்களின் வேறுபாட்டைப் புரிந்துகொள்ள உதவுகிறது. கிழக்கிலும், கி.மு. போரிடும் அரசுகளின் காலத்தைப் போல, சட்டம் முதன்மை பெற்று மையப் பங்கு வகித்து, போரிடும் அரசுகளின் காலத்தை முடிவுக்குக் கொண்டுவந்து ஒன்றுபட்ட அரசை நிறுவுவதில் தீர்க்கமான பங்காற்றிய காலம் இருந்தது. அக்காலச் சட்டம் பியன்ஃபா, அதாவது “சட்டச் சீர்திருத்தம்” என்று அழைக்கப்பட்டது; ஏனெனில் சட்டத்தின் மூலம் நிலமானிய முறையை முடிவுக்குக் கொண்டுவந்து, மாவட்ட-வட்ட முறையால் நாட்டை நடத்த வேண்டும் என்ற புரட்சிகரமான உள்ளடக்கத்தை அது கொண்டிருந்தது. சீனாவின் சட்ட ஆட்சியில் ஷாங் யாங் (கி.மு. 390–338), ஹான் ஃபெய் (கி.மு. 280–233), லீ சி (கி.மு. 280–208) போன்றவர்கள் மையப் பங்காற்றினர். ஷாங் யாங் செயல்பட்ட காலம், மன்னரின் உறவினர்கள் அதிகாரத்தைத் தனியுரிமையாக்கிக்கொண்ட நிலமானிய முறையின் நீண்ட மரபு நீடித்த காலம். நாட்டின் வளர்ச்சிக்காக, மன்னரின் உறவினர்களுக்கும் பொதுமக்களுக்கும் இடையிலான சமத்துவத்தை வலியுறுத்தும் சட்ட ஆட்சியை ஷாங் யாங் வலியுறுத்தினார். பிரபுக்களைச் சிறப்பாக நடத்தும் பழைய கருத்தியல் சட்டகத்தைக் கைவிட்டு, அனைவருக்கும் சமமான சட்டத்தை நாட்டின் அடிப்படையாக்கும் புதிய கருத்தியல் சட்டகத்தைச் செயல்படுத்தும் சட்டச் சீர்திருத்தத்தை அவர் தீவிரமாக முன்னெடுத்தார்.

மன்னரின் உறவினர்கள் உள்ளிட்ட நிலமானிய சக்திகளோடு இருபது ஆண்டுகள் போராடி, ஷாங் யாங் நிலப்பிரபுத்துவத்தைக் கலைத்து, செல்வந்தர்கள் மீது கடும் வரிகளை விதித்து, ஏழை உழவர்களுக்கு நிலத்தையும் வேளாண் நிதியையும் பகிர்ந்தளிக்கும் சட்டங்களைச் செயல்படுத்தினார். வறுமையிலிருந்து விடுபட்டு நாடு வளர்ந்தால் தமக்கும் பங்கு கிடைக்கும் என்ற எதிர்பார்ப்பு மக்கள் அனைவரிடமும் உருவானது. இறுதியில் மன்னரின் தீவிர உதவியோடு சட்டச் சீர்திருத்தக் கொள்கையை வெற்றிபெறச் செய்தார். ஆனால் நிலப்பிரபுக்களின் வெறுப்புக்கு ஆளானதால், இருபது ஆண்டுகள் அவருக்கு உதவிய மன்னர் (சின் நாட்டு டியூக் சியாவோ) இறந்த பின், ஷாங் யாங்குக்கு மரண தண்டனை விதிக்கப்பட்டது. ஆனால் நிலமானிய முறையை மாவட்ட-வட்ட முறையாக மாற்றும் புரட்சிகரமான கருத்தியல் சட்டகம் நிலைத்தது; ஷாங் யாங்கின் சட்ட ஆட்சி சின் நாட்டை வல்லரசாக்கியது. ஒன்றரை நூற்றாண்டுகளில் சின் சீன உலகை ஒன்றிணைத்தபோது, முதல் பேரரசர் சின் ஷி ஹுவாங், நிலமானியப் பரம்பரை முறையின் கீழ் 250 ஆண்டுகள் நீடித்த போரிடும் அரசுகளின் காலத்தை முடிவுக்குக் கொண்டுவந்து, மைய அரசு நேரடியாக ஆளும் மாவட்ட-வட்ட முறையிலான ஒருமைப்பாட்டை (கி.மு. 221) நிறைவேற்றினார். அப்போது முதல் பேரரசர் சட்டவியல் பள்ளியைச் சேர்ந்த லீ சியைத் தலைமை அமைச்சராக்கினார். சட்டவியல் பள்ளியின் பிரதிநிதி நூல் ஹான் ஃபெய்யால் (韓非) எழுதப்பட்டது.

சட்டவியல் பள்ளி அற மதிப்பீடுகளை முற்றிலும் மறுத்ததும், தனிப்பட்ட தலைமையைவிடச் சட்டத்தின் மூலமான ஆட்சியை வலியுறுத்தியதும், கடந்த காலச் சடங்குமுறைகளையும் இலட்சியங்களையும் எள்ளி நகையாடியதும் முதலியவற்றைக் கொண்டு நோக்கினால், அது கன்பூசியச் சிந்தனைக்கு நேரெதிரான எதிர்க்கருத்தை (antithesis) உருவாக்குகிறது என்று கூறலாம். ⁶⁵ “அடியேன் ஃபெய் தன் கருத்தைச் சொல்ல ஒருபோதும் அஞ்சுவதில்லை······” என்று தொடங்கும் ஹான் ஃபெய் சீ நூலை, அதன் வடிவிலும் உள்ளடக்கத்திலும் மாக்கியவெல்லியின் இளவரசன் நூலோடு ஒப்பிடலாம். உண்மையில் ஹான் ஃபெய் சீ, இளவரசனைப் போலவே மனித இயல்பைக் கூர்மையாகப் பகுத்தாய்ந்து கவனிக்கிறது; அவற்றின் ஒற்றுமை வியக்கத்தக்கது.⁶⁶ ஹான் ஃபெய் சீ மாக்கியவெல்லிக்கு ஏறக்குறைய இரண்டாயிரம் ஆண்டுகள் முந்தியவர்.

ஹான் ஃபெய் சீ அரசனின் பங்கை இவ்வாறு விளக்குகிறார்: “அறிவொளி பெற்ற அரசன் தன் அமைச்சர்கள் தனக்குத் துரோகம் செய்யமாட்டார்கள் என்பதை நம்பியிருக்கக் கூடாது; அவர்கள் துரோகம் செய்ய முடியாதபடி செய்யும் ஷூவைத் (術) தானே கொண்டிருக்க வேண்டும் என்பதை நினைவில் கொள்ள வேண்டும்; அமைச்சர்கள் தன்னை ஏமாற்றமாட்டார்கள் என்பதைச் சார்ந்திருக்காமல், அவர்கள் ஏமாற்ற முடியாதபடி செய்யும் ஷூவைத் தானே கொண்டிருப்பதையே சார்ந்திருக்க வேண்டும்.”⁶⁷ அமைச்சர், “அரசன் அறிவுடையவனானால் முழு மனத்தோடு அவனுக்குச் சேவை செய்கிறான்; திறனற்ற அரசனானால் சூழ்ச்சிகளைப் பின்னி அவனைச் சோதிக்கிறான், அவ்வளவே”⁶⁸ என்று, முற்றுமுழுதான மாக்கியவெல்லிய ஆட்சிக்கலையை அவர் வலியுறுத்துகிறார். மாக்கியவெல்லி இளவரசனுக்குச் சிங்கத்தின் அச்சுறுத்தலையும் நரியின் சூழ்ச்சியையும் சமமாகப் பயன்படுத்தும்படி அறிவுறுத்துகிறார்;⁶⁹ அமைச்சர்கள் துரோகம் செய்யும் எண்ணமே கொள்ளாதபடி அவர்களைப் புகழாலும் பொன்னாலும் செல்வத்தாலும் நிறைக்க வேண்டியதன் அவசியத்தை வலியுறுத்துகிறார். ⁷⁰ அமைச்சர் அரசன் அறிவுடையவனானால் உண்மையாகச் சேவை செய்வான், அப்படிச் செய்ய வேண்டிய தேவை இல்லையென்றால் அரசனைப் பயன்படுத்திக்கொள்ள முனைவான்; ஆகவே அரசன் முகஸ்துதி செய்யும் வஞ்சக அமைச்சர்களை விலக்கத் தெரிந்திருக்க வேண்டும் என்று ஹான் ஃபெய் சீ போதிக்கிறார்.⁷¹

ஒருபுறம் குளிர்ந்த, இரக்கமற்ற இந்த யதார்த்தவாதம், வசந்த-இலையுதிர், போரிடும் அரசுகளின் காலம் போன்ற குழப்பமான காலங்களில் பொருந்தியிருக்கலாம்; ஒழுங்கை மீட்கத் தேவைப்பட்டிருக்கலாம். ஆனால் ஒன்றுபட்ட உலகை இரண்டாயிரம் ஆண்டுகள் நீடிக்கச் செய்த பிற்காலச் சீனாவில், ரென்னும் (仁) யியும் (義) போற்றப்பட்டு முதன்மை பெற்று, இசைவும் நடுநிலையும் நாடப்பட்டதால், எதிர்நிலையின் மீதும் மோதலின் மீதும் கட்டப்பட்ட சட்டவியல் பள்ளியின் சிந்தனை, அறத்துக்கு முதன்மை கொடுக்கும் கன்பூசியச் சிந்தனைக்கு முக்கியத்துவத்தில் முதலிடத்தை விட்டுக்கொடுத்தது.

மாவட்ட-வட்ட முறை நிறைவேறிய ஒன்றுபட்ட அரசில், அரசியல், நிர்வாகம் ஆகியவற்றின் மூலம் அமைதியையும் நிலைத்தன்மையையும் உறுதிசெய்வது மேலும் முக்கியமானது. ஆகவே சட்டம் அரசின் ஆட்சிக் கருவிகளில் முக்கியக் கூறாக இருந்தாலும், அரசின் இயல்பான அரசியலுக்கும் நிர்வாகத்துக்கும் உதவும் அறத்தையும் செயலின்மையையும் உள்ளடக்கிய டாவோயிய, கன்பூசியத் தத்துவங்களோடு அது இணைந்து செயல்பட்டது. இது இறுதியில் “ஹுவாங்-லாவோ சிந்தனை” (黃老思想), “வெளியே கன்பூசியம், உள்ளே சட்டவியம்” (外儒內法) என்ற வடிவங்களில் வளர்ந்தது. டாவோயிசத்தின் செயலின்மையையும் கன்பூசியனிசத்தின் அறத்தையும் வெளியே முன்னிறுத்தியவாறு, உள்ளே சட்ட ஆட்சியால் ஒன்றுபட்ட அரசை நடத்துவதற்குப் பங்களிக்கும் வடிவம் உருவானது. செயலின்மையை மையமாகக் கொண்ட அறப்பண்பின் ஆட்சியும் (德治), அறத்தை மையமாகக் கொண்ட ஒழுக்கமுறைகளின் ஆட்சியும் (禮治) சட்டத்தின் ஆட்சியைவிட முக்கியமாயின.

குடும்ப உறவுகளிலும்கூடக் கடவுள் வழிபாட்டையே முதலில் கருத வேண்டும் என்று விவிலியம் கட்டளையிடும் இடம் உண்டு; கடவுள் வழிபாடே முதல் சட்டம் என்பதை இது தெளிவாக்குகிறது.

நான் உலகுக்கு அமைதியைக் கொண்டுவர வந்தேன் என்று எண்ணாதீர்கள்; அமைதியை அல்ல, வாளையே கொண்டுவர வந்தேன். மகனுக்கும் தந்தைக்கும், மகளுக்கும் தாய்க்கும், மருமகளுக்கும் மாமியாருக்கும் இடையே பிரிவினை உண்டாக்கவே வந்தேன்; ஒருவனுக்குப் பகைவர் அவன் வீட்டாரே. என்னைவிடத் தந்தையையோ தாயையோ அதிகம் நேசிப்பவன் எனக்குத் தகுதியானவன் அல்லன்; என்னைவிட மகனையோ மகளையோ அதிகம் நேசிப்பவனும் எனக்குத் தகுதியானவன் அல்லன். (மத்தேயு, அத்தியாயம் 10)

கிழக்கில், கி.மு. 4ஆம் நூற்றாண்டில் ஷாங் யாங்கின் சட்டச் சீர்திருத்தம் செயல்படுத்தப்பட்டதன் மூலம் சட்டம் அறத்தோடு மோதும் நிலை உருவானது. குடும்ப உறவுகளைவிடச் சட்டமே முக்கியம் என்ற கூட்டுப் பொறுப்பு முறை குறிப்பாகச் சிக்கலானது. குடும்பத்தினரையும் அண்டை வீட்டாரையும்கூடக் குற்றத்தில் சிக்கவைக்கும் கூட்டுப் பொறுப்பு முறை, அறத்தை அழித்து அச்சத்தைப் பரப்பியது. சின் வம்சத்திடமிருந்து சீன உலகின் ஒருமைப்பாட்டை மரபுரிமையாகப் பெற்ற ஹான் வம்சம், கி.மு. 2ஆம் நூற்றாண்டிலேயே, சட்டத்தைவிட அறமே முக்கியம் என்ற “வெளியே கன்பூசியம், உள்ளே சட்டவியம்” (外儒內法) என்ற முறைமையால் இந்த முக்கியச் சிக்கலைத் தீர்த்தது. சிமா சியானின் வரலாற்றுப் பதிவுகள் (史記) நூலில், ஷாங் யாங்கின் சட்டச் சீர்திருத்தம், சின் நாட்டை வல்லரசாக்கிய புதுமையான நிறுவனமாகவும், அதே நேரத்தில் மனித அறத்தையும் அறநெறியையும் மீறிய இரக்கமற்ற சட்ட ஆட்சியாகவும் சித்திரிக்கப்படுகிறது. ஷாங் யாங்கின் சட்ட ஆட்சி அடைந்த நிறுவனச் சாதனைகளோடு அது ஏற்படுத்திய துயரத்தையும் எதிர்ப்பையும் வலியுறுத்தி, சட்டம் அறத்தை நசுக்கும்போது என்ன நிகழ்கிறது என்பதைச் சிமா சியான் சித்திரிக்கிறார்.

“அறத்தை முன்னிறுத்திக்கொண்டே சட்டத்தைப் பயன்படுத்துவது” என்ற இந்தக் கிழக்கத்திய சிந்தனை யின்-யாங் சிந்தனையால் நன்கு விளக்கப்படுகிறது.

கிழக்கின் பிரபஞ்சப் பார்வை வூ ஜி-டாய் ஜி கட்டமைப்பை மையமாகக் கொண்டது. இரண்டுமே முக்கியமானவை; ஆனால் கிழக்கில் வூ ஜி டாய் ஜிக்கு முந்தியது என்று கருதப்படுகிறது. மாறாக மேற்கின் பிரபஞ்சப் பார்வை குழப்பத்திலிருந்து படைப்பை வலியுறுத்தி, படைப்பு குழப்பத்தை (ஒழுங்கின்மையை) வென்று அனைத்தையும் ஆளுகிறது என்று கருதுகிறது. கிழக்கும் மேற்கும் யின்-யாங் சிந்தனையையும் நன்மை-தீமைச் சிந்தனையையும் அடிப்படையாகக் கொண்ட நாகரிகங்களைப் பெற்றதற்கு இந்த வேறுபாடே அடிப்படை. இறுதியில், கிழக்கும் மேற்கும் தங்கள் நாகரிகங்களின் அடித்தளத்தில் ஒன்றுக்கொன்று எதிரிணையான பிரபஞ்சப் பார்வைகளைக் கொண்டன. கிழக்கு, வூ ஜிக்கும் டாய் ஜிக்கும் இடையிலான மாற்றத்தை மையமாகக் கொண்டு நிரப்புநிலை, யின்-யாங் ஆகிய நெறிகளைப் பின்பற்றுகிறது; மேற்கோ, குழப்பத்துக்கும் படைப்புக்கும் இடையிலான எதிர்நிலை, நன்மை-தீமை என்ற நெறியை மையமாகக் கொள்கிறது.

கிழக்கின் இயற்கைத் தத்துவச் சிந்தனைகள், “நம் வாழ்வுக்கு எல்லை உண்டு, அறிவுக்கோ எல்லை இல்லை” என்ற நெறியை ஏற்கின்றன. வெளிப்படாததன் நெறியை மதித்தால், சமயம் அல்லது மீவியற்பியல் கோட்பாடு போன்ற ஒரே சிந்தனையின் பக்கம் சாய்வதில்லை. ஓர் உண்மையின் மீது அனைத்தையும் பணயம் வைத்து, அதைப் பரப்புவதற்காக நன்மை-தீமைப் போராட்டத்தில் மூழ்குவதில்லை. மேற்கின் வெளிப்பட்டதன் கோட்பாடு, கடவுள் தீர்க்கதரிசிகள் வழியாக அறிவின் முடிவை, அதாவது முழுமுதல் உண்மையை, மனிதனுக்கு வழங்க முடியும் என்று கருதுகிறது. மனிதன் அறிவின் முடிவை அடைந்து நிலையான உண்மையைத் தொடுகிறான். வெளிப்பட்டதன் கோட்பாட்டுக்கு முழுமுதல் உண்மையை அடையும் வலிமை உண்டு; ஆனால் அதே நேரத்தில் தவிர்க்க முடியாமல் உடன்வரும் ஆபத்தும் அதில் உள்ளது: பின்பற்றாதவர்களுக்கு விடுக்கப்படும் அச்சமூட்டும் எச்சரிக்கைகள். வெளிப்பட்டதன் கோட்பாட்டோடு உடன்வரும் வலிமையும் ஆபத்தும் இறுதியில் நன்மை-தீமைச் சிந்தனையைத் தூண்டுகின்றன. நம்புவோர், நம்பாதோர் இடையிலான நன்மை-தீமைப் பிரிவே அதன் தொடக்கப் புள்ளி.

மேற்கத்தியக் கருத்தியல் சட்டகம் உலகை ஆள்வதால், சட்டத்தை மையமாகக் கொண்ட மேற்கத்திய முறைமைகள், அமைப்புகள், பழக்கவழக்கங்கள் பற்றிய எடுத்துக்காட்டுகளை நாம் மிக அதிகமாகச் சந்திக்கிறோம். இதைச் சமன்செய்வதற்காக, அறத்தை மையமாகக் கொண்ட கிழக்கத்திய நாகரிகத்தின் சில இயல்புகளைப் பார்ப்போம். கி.மு. 4ஆம் நூற்றாண்டில் சி நாடு பண்பாட்டையும் கல்வியையும் பயன்படுத்தும் கொள்கையை மேற்கொண்டது. சி நாட்டின் தலைநகர் லின்சிக்கு மேற்கே ஜிசியாவில், உலகின் முதல் அரசுக் கல்வி ஆய்வு நிறுவனமான ஜிசியா கல்விக்கூடத்தை அது நிறுவியது. டாவோயியர், கன்பூசியர், சட்டவியலர், மோஹியர், பெயர்ப் பள்ளியினர், யின்-யாங் பள்ளியினர், அரசியல் கூட்டணி வகுப்போர் முதலிய பல்வேறு சிந்தனையாளர்கள் அரசின் ஆதரவோடு விவாதித்த இடமாக, அது நூறு சிந்தனைப் பள்ளிகளின் போட்டியின் மையமாக மதிப்பிடப்படுகிறது. சுன் சீ, ஷென் டாவ் போன்ற சிந்தனையாளர்களை அது உருவாக்கியது. அங்கே சிந்தனையாளர்கள், “அனைத்துப் பொருள்களும் சம அளவின” (萬物齊度), “இயல்பை முழுமையாகக் காத்து உண்மைத்தன்மையைப் பேணுதல்” (全性保眞), “விருப்பங்களைக் குறைவாகவும் ஆழமற்றவையாகவும் வைத்திருத்தல்” (情慾寡淺), “அவமதிக்கப்பட்டாலும் இழிவுபடாமை” (見侮不辱), “தாக்குதலைத் தடுத்து ஆயுதங்களைக் கீழே வைத்தல்” (禁攻寢兵) முதலிய அறத் தத்துவங்களை வளர்த்தனர்.⁷² மேற்கின் சட்ட மையத் தத்துவ முறைமையோடு ஒப்பிட வேண்டிய அறத் தத்துவ முறைமை இது.

நியாயப்பிரமாணத்தைவிட அறம் மேலானது என்ற தத்துவத்துக்குள், செயலின்மை வேண்டுமென்றே செய்யும் செயலுக்கு எச்சரிக்கை விடுக்கும் எண்ணம் உள்ளுறைந்துள்ளது. செயலின்மை ஏன் வேண்டுமென்றே செய்யும் செயலுக்கு எச்சரிக்கை விடுக்கிறது? வேண்டுமென்றே செய்யும் செயலை மட்டுமே சார்ந்திருக்கும் மனிதனின் மாபெரும் தவறுகள், 20ஆம் நூற்றாண்டின் மேற்கத்தியக் கருத்தியல் காலத்தில் அப்பட்டமாக வெளிப்பட்டன. மனிதனால் முழுமுதல் உண்மையைப் பற்றிக்கொள்ள முடியாது என்ற “டாவோ கே டாவோ ஃபெய் சாங் டாவோ” (வெளிப்படுத்தப்பட்ட டாவோ நிலையான டாவோ அல்ல) என்ற டாவோவின் அடிப்படைத் தத்துவத்துக்கு எதிராக, மேற்கு வெளிப்பட்டதன் கோட்பாட்டில் மூழ்கியபோது தோன்றிய நிகழ்வு இது. நவீன காலத்தில் மேற்கத்தியச் சிந்தனை உலகம் மனித மனத்தின் ஆற்றலை உச்சத்துக்குக் கொண்டுசென்று, மனிதன் மனத்தால் முழுமுதல் உண்மையை அடைய முடியும் என்ற மாயையைக் கொண்டது. முழுமுதல் உண்மையைப் பற்றிக்கொண்டுவிட்டதாகக் கூறி, அதை வரலாற்றில் நனவாக்குவதாகச் சொல்லிக்கொண்டு, சொல்லில் அடங்காத கொடுமைகளைத் தயக்கமின்றிச் செய்த காலம் ஒன்று இருந்தது. பாசிசம், பொதுவுடைமை என்ற கருத்தியல்களே அவை. தங்கள் கருத்தியலாக வெளிப்படுத்தப்பட்ட முழுமுதல் உண்மையை நனவாக்கினால் மனித சமூகத்தில் இலட்சிய உலகம் நனவாகும் என்று அவை நம்பின. சமூகப் பரிணாமவாதம் தீர்க்கமான தாக்கம் செலுத்தியது. இலட்சிய உலகை நோக்கிச் செல்லும் பாதையில் அறத்தைக் கைவிடும் செயல் நியாயப்படுத்தப்படலாம் என்று அவை கருதின. ஆனால் அவை வலியுறுத்தும் முழுமுதல் உண்மை யதார்த்தமற்றதாக இருந்தால், இறுதியில் அவை செய்த கொடுமைகள் மட்டுமே அக்கருத்தியலின் அடையாளமாக எஞ்சுகின்றன. இந்த மதிப்பீடு இறுதியில் மனித இயல்பின் ஒளியிலேயே தீர்மானிக்கப்படுகிறது.

மனித இயல்பு எப்போதும் நல்லதாக இருந்தால், அல்லது அதை நல்லதாக்க முடிந்தால், செயலின்மை தேவையில்லை. மனித இயல்பைப் பின்பற்றினால் போதும். ஆனால் மனித இயல்பில் தன் நலனை உச்சப்படுத்த முனையும் வலுவான சுயநலம் உள்ளது. அது மாறுவதில்லை. மனிதனின் சுயநலம் மனத்தை இயன்றவரை பயன்படுத்தித் தன் உறுதிப்பாட்டை வளர்த்துக்கொள்கிறது. பொது நலனுக்கு முன் தனிநலனை நாடச் செய்யும் போக்கு மனித இயல்பில் உள்ளது. சுயநலம் எளிதில் பேராசையாக உருமாறுகிறது; அது மனித சமூகத்தில் எப்போதும் இருக்கிறது. கருத்தியல் காலத்தில் மேற்கு, மனித இயல்பை நல்லதாக்க முடியும் என்ற பரிணாமவாதத்தை நம்பலாயிற்று. ஆனால் மனித இயல்பு பற்றிய கிழக்கின் புரிதல் மேற்கிலிருந்து வேறுபட்டது. மனித இயல்பை நல்லதாக்கும் பரிணாமவாதம், மேற்கின் நவீன வரலாற்றில் மட்டுமே சாத்தியமான மாபெரும் பிழை. கிழக்கின் மனித இயல்புக் கோட்பாடு, மனிதன் பேராசையால் தன்னைத் தானே துரத்திக்கொள்ளும் பங்கேற்பாளர் (சியாவோரென், 小人) ஆவானா, அல்லது அறத்தைக் கடைப்பிடிக்கும் தலைவர் ஆவானா என்ற தனிப்பண்பின் மாற்றத்தில் கவனம் செலுத்துகிறது. இது முழுக்கத் தனிமனித முயற்சியைப் பொறுத்தது என்பதே கிழக்கு புரிந்துகொண்ட மனித இயல்பு.

அறம் பிறவியிலேயே வருவதல்ல. கற்றலிலிருந்தும் ஞானிகளின் நடத்தையைப் பின்பற்றுவதிலிருந்தும் பிறக்கிறது. (சுன் சீ 23:5)

மேற்கத்திய நாகரிகம் மனித விவகாரங்களில் கடவுளின் விருப்பத்தையும் நியாயப்பிரமாணத்தையும் தலையிடச் செய்கிறது. கடவுளுக்குக் கீழ்ப்படிதல்-கீழ்ப்படியாமை என்ற அளவுகோலைக் கொண்டு மனிதச் செயல்களையும் வேண்டுமென்றே செய்யும் செயலையும் நன்மை-தீமை என்ற வேறுபாடாகக் காண்கிறது. யூத மதத்தில் வேண்டுமென்றே செய்யும் செயலின் வரையறை பெரும்பாலும் கடவுள் மீதான மனப்பான்மையாலேயே தீர்மானிக்கப்படுகிறது: சிலைகளை வழிபடுவது, கடவுளுடனான உடன்படிக்கையைக் கடைப்பிடிக்காதது முதலியவை. மனிதச் செயல்கள் அனைத்துக்குமான விதிகளை நியாயப்பிரமாணமே நிர்ணயித்திருப்பதால், வேண்டுமென்றே செய்யும் செயலுக்கு மிகக் கடுமையான தெய்வீகத் தண்டனை காத்திருக்கிறது. ஆகவே மேற்கத்திய நாகரிகத்தில், கடவுளின் விருப்பத்தைப் பின்பற்றும் சொல்லும் செயலும் நன்மை; அதை மீறும் சொல்லும் செயலும் தீமை செய்யும் பாவம், தண்டனைக்குரியவை. “உன் கடவுளாகிய நான் பொறாமையுள்ள கடவுள். என்னை வெறுப்பவர்களுக்கு, முன்னோரின் பாவங்களுக்காக மூன்றாம் நான்காம் தலைமுறைப் பிள்ளைகள் வரை தண்டனை அளிப்பேன்” (யாத்திராகமம் 20:5-6). இறுதியில் மேற்கில் மனிதச் செயல், மனித எல்லையைக் கடந்து, கடவுள் தலையிடும் நன்மை-தீமை, பாவம், தண்டனை, துன்பம் ஆகியவற்றின் தளத்திலான பிரச்சினையாகிறது. அதாவது, அறத்தின் அல்ல, நியாயப்பிரமாணத்தின் பிரச்சினையாகிறது.

சட்டத்தின் முக்கியத்துவம் கிரேக்க-ரோம நாகரிகத்திலேயே உறுதியான இடம் பெற்றிருந்தது. மேற்கத்திய வரலாற்றில் அரசியல் தலைவர்கள் “சட்டம் வழங்குபவர்” (Lawgiver) என்று சித்திரிக்கப்படுகின்றனர். கிரேக்கத்தின் ஏழு ஞானிகளுள் மிகப் புகழ்பெற்ற சோலோன் (Solon, கி.மு. 638-558) குறிப்பாகச் “சட்டம் வழங்குபவர்” என்று நன்கு அறியப்படுகிறார். அந்த அளவுக்கு, நல்ல சட்டங்களை உருவாக்கி அவற்றைக் கடைப்பிடிக்கச் செய்பவரே மேற்கில் தலைவராகிறார். மேற்கத்திய நாகரிகத்தில் இயல்பாகவே நிறுவனங்களும் சட்டங்களும் பெருகுகின்றன; அவற்றை மீறுபவர்களுக்கான தடைகளும் பெருகாமல் இருக்க முடியாது. வழக்கறிஞரின் பங்கு பெரிதாகிறது. கிரேக்க-ரோமக் காலம் முதலே மேற்கில் திறமையான வழக்கறிஞர்கள் தோன்றுகின்றனர். கிரேக்கத்தின் டெமாஸ்தனீஸும் ரோமின் சிசரோவும் இருவருமே வழக்கறிஞர்களாக இருந்து புகழ்பெற்ற அரசியலாளர்களானவர்கள். கட்டிலினாவின் கலகத்தை அடக்கியதற்காகச் சிசரோ “தாய்நாட்டின் தந்தை” என்ற பட்டத்தைப் பெற்றார். மாசிடோனியாவின் விரிவாக்கத்தை எதிர்த்த கிரேக்கரான டெமாஸ்தனீஸ் கிரேக்கம் முழுவதும் புகழ்பெற்றார்.

கிழக்கின் மனித இயல்புக் கோட்பாட்டின் மையம், கொடுக்கப்பட்ட மனித இயல்பின் வரம்புக்குள், பிறப்புக்குப் பின் “தனிப்பண்பை” வளர்ப்பதிலேயே முழுக் கவனத்தையும் செலுத்துகிறது. தனிப்பண்பு வளர்ப்பில் மிக முக்கிய மையம் அறம். தனிப்பண்பு வளர்ப்பில் சட்டம் அல்ல, அறமே முதலிடம் பெறுகிறது. கிழக்கில் சமூகத் தலைவர்களைக் குறிப்பிடும்போது “சட்டம் வழங்குபவர்” என்ற சொல்லைப் பயன்படுத்துவதில்லை. சமூகத் தலைவர்களைக் குறிப்பிட டாவோயிசம் ஞானி (ஷெங்ரென், 聖人), கன்பூசியனிசம் தலைவர் (ஜுன்சி, 君子) போன்ற சொற்களைப் பயன்படுத்துகின்றன.⁷³ ஞானியும் தலைவரும் சட்ட நிபுணர்கள் அல்லர்; “அறப்பண்பு கொண்ட தலைவர்கள்”. கிழக்கில் வழக்கறிஞர்கள் தோன்றியது 19ஆம் நூற்றாண்டுக்குப் பின்னரே. கிழக்கில் சட்டத்தை விரிப்பவர் அல்ல, அறப்பண்புக்காக மதிக்கப்படுபவரே தலைவராகிறார்.

3) மனிதச் செயலின் அளவுகோல்: மாற்றத்தின் யின்-யாங் (陰陽) vs இருப்பின் நன்மை-தீமை (善惡)

யின்-யாங் சிந்தனையும் நன்மை-தீமைச் சிந்தனையும் கிழக்கிலும் மேற்கிலும் மனித விவகாரங்களில் செயலின் அளவுகோல்களாகச் செயல்படுகின்றன. கிழக்கில், அனைத்தும் இடைவிடாமல் மாறுகின்றன என்ற கோணத்தில், செயல் நெகிழ்வையும் ஏற்புத்திறனையும் முதன்மைப்படுத்தும் மாற்றத்தின் தத்துவத்தைப் பின்பற்றுகிறது. தனிமனிதச் செயல் தனித்து நிற்பதைவிட, உறவுகளுக்குள்ளும் சூழலுக்குள்ளும் பொருள் பெறுகிறது. அது ஒன்றையொன்று சார்ந்திருத்தலையும் இணைப்பையும் அடிப்படையாகக் கொண்டது. மனிதச் செயல், இயற்கையிலும் சமூகத்திலும் யின்னுக்கும் (陰) யாங்குக்கும் (陽) இடையே சமநிலையைக் காணும் திசையில் புரிந்துகொள்ளப்படுகிறது. அது சமநிலையையும் இசைவையும் நாடுகிறது.

மனிதச் செயல் ஓர் ஓட்டத்தைக் காட்டுகிறது; இயற்கையின் விதிகளுக்கு இணங்குகிறது. கிழக்கு கண்ட இயற்கையின் மையம், இடைவிடாமல் நிகழும் மாற்றத்தில் உள்ளது. ⁷⁴ “அனைத்துப் பொருள்களும் யின்னை முதுகில் சுமந்து யாங்கை நெஞ்சில் அணைக்கின்றன.” “சூரிய ஒளி மலையின் மீது படும்போது ஒளிர்வு (யாங்) வெளிப்படுகிறது. மாலை வந்து சூரிய ஒளி மறையும்போது மலை இருளை (யின்) வெளிப்படுத்துகிறது.” டாவோ தே ஜிங்கில் இயற்கையின் அனைத்துப் பொருள்களும் யின்-யாங்காகவே வெளிப்படுத்தப்படுகின்றன.

அனைத்துப் பொருள்களும் யின்னை முதுகில் சுமந்து யாங்கை நெஞ்சில் அணைக்கின்றன. (டாவோ தே ஜிங், அத்தியாயம் 42)

அனைத்துப் பொருள்களின் மையமான டாவோ எப்போதும், எங்கும், எல்லோருக்கும் உள்ளது. டாவோ இயற்கையின், பிரபஞ்சத்தின் ஒழுங்கு. மனிதன் எதைச் செய்தாலும், எதை நம்பினாலும், டாவோவைப் பின்பற்றும் இருப்பாக இருப்பதைத் தவிர வேறு வழியில்லை. கடவுள் ஒரு தேர்வு; டாவோ ஒரு தவிர்க்க முடியாமை. மனிதனால் டாவோவைத் தவிர்க்க முடியாது. அனைவரும் டாவோவைச் சார்ந்து, டாவோவுக்குள்ளேயே வாழ்கின்றனர்.

வானின் டாவோ அனைவருக்கும் நன்மை தருகிறது; யாருக்கும் தீங்கு செய்வதில்லை. (டாவோ தே ஜிங், அத்தியாயம் 81)

டாவோ எல்லா மனிதர்களுக்கும் பொருந்துவதால், தனிமனித விவகாரங்கள் ஒவ்வொன்றிலும் அது தலையிடுவதில்லை. மனித விவகாரங்களில் அது அக்கறையற்றது. மனித விவகாரங்களை டாவோவின் வரம்புக்குள் மனிதனே தீர்மானிக்கிறான். மனிதனுக்காக இயற்கை தன் விதிகளை மாற்றுவதில்லை. மனித விவகாரங்கள் நன்மை-தீமைச் சிந்தனையால் அல்ல, யின்-யாங் சிந்தனையால் வெளிப்படுத்தப்படுகின்றன. மனிதன் தான் செய்வதற்குப் பொறுப்பானவன். கோடையில் உழைத்து உணவைச் சேமித்துக் குளிர்காலத்தில் ஓய்வெடுக்கிறான். கோடையில் உழைக்காமல் விளையாடிக்கொண்டிருப்பவன் குளிர்காலத்தில் வறுமையைத் தவிர்க்க முடியாது. டாவோ நன்மை-தீமைக்கு அப்பால் உள்ளது; அனைவருக்கும் பொருந்துகிறது. நல்லவர் டாவோவை அனுபவிக்கிறார்; நல்லவர் அல்லாதவர் டாவோவின் பாதுகாப்பைப் பெறுகிறார். டாவோவுக்குப் பகைவர் இல்லை. நன்மை-தீமைச் சிந்தனைக்கு அங்கே இடமில்லை.

டாவோ அனைத்துப் பொருள்களும் தங்கும் இடம். டாவோ நல்லவருக்குப் பொக்கிஷம்; அதே நேரத்தில் நல்லவர் அல்லாதவருக்குப் பாதுகாப்பு. (டாவோ தே ஜிங், அத்தியாயம் 62)

மேற்கத்திய நாகரிகம் மனித விவகாரங்களை நன்மை-தீமைச் சிந்தனையால் விளக்குகிறது. இன்மை (無) “தீமை”யின் இருப்பாகக் கருதப்படுகிறது. இருப்பு (有), இருளையும் ஒழுங்கின்மையையும் விரட்டி ஒளிமிக்க உலகையும் ஒழுங்கையும் உருவாக்கியது என்ற “நல்ல” பொருளைக் கொண்டிருக்கிறது. நன்மை-தீமைச் சிந்தனையின் தொடக்கம் இதுவே. மாறாத நன்மை-தீமைச் சிந்தனை மேற்கின் இருப்பின் தத்துவத்திலிருந்து பிறக்கிறது. படைக்கப்பட்ட, மாறாத இருப்புகள் நன்மை-தீமைச் சிந்தனையில் சிக்கி, தவிர்க்க முடியாமல் ஒன்றிலிருந்து ஒன்று பிரிந்து எதிர்நிற்கின்றன.

கடவுள் நல்லவர் என்ற கூற்று, நன்மையின் எதிரான தீமை எங்கிருந்து வந்தது, அது ஏன் இருக்கிறது என்ற அடிப்படையிலேயே தீர்க்க முடியாத கேள்வியை எழுப்புகிறது. டாவோ ஒளியையும் இருளையும், நன்மையையும் நன்மையல்லாததையும் (不善) ஒருசேர உள்ளடக்குகிறது. அவ்வாறு செய்வதன் மூலம், முழுமுதல் உண்மையை “உறுதிப்படுத்தும்” சொற்களில் வெளிப்படுத்துவதிலிருந்து அது விலகி நிற்கிறது. இது டாவோ தே ஜிங்கில் தொடர்ந்து வலியுறுத்தப்படுகிறது: டாவோ மலையோடையின் நீரைப் போலத் தெளிவானது, சேற்று நீரைப் போலக் கலங்கியது (டாவோ தே ஜிங், அத்தியாயம் 15). டாவோ ஒளியோடு கலக்கிறது, இருளோடு கலக்கிறது; டாவோவில் அவை ஒன்றாகின்றன (டாவோ தே ஜிங், அத்தியாயம் 56). டாவோ பற்றிய இந்த அடிப்படைக் கருத்து கிழக்கத்திய நாகரிகத்தில் ஆழப் பரவியுள்ளது. ⁷⁵ மேற்கின் அணுகுமுறை இருப்பின் தத்துவத்திலிருந்து தொடங்கி, “இருப்பின்” நெறிகளைப் பகுப்பாய்ந்து பிரித்தறிவதில் கவனம் செலுத்துகிறது. கிழக்கின் அணுகுமுறை, இயற்கை, மனித விவகாரங்கள் ஆகியவற்றின் நெறிகளை “மாற்றத்திலிருந்து” புரிந்துகொள்வதில் கவனம் செலுத்துகிறது. மாற்றத்தில் கவனம் செலுத்தினால், அது தவிர்க்க முடியாமல் இருமை நிரப்புநிலைக் கோட்பாட்டோடு இணைகிறது. ஒரு நாகரிகம் யின்-யாங் தத்துவத்தைக் கொண்டிருந்தால், மனித விவகாரங்களில் முழுமைத்தன்மை கொண்ட நன்மை-தீமைக் கருத்துகளைப் பொருத்துவது கடினம். செயலின்மையின் யின்-யாங், இயற்கையின் மாற்ற நெறியை விளக்கும் கருத்து; வேண்டுமென்றே செய்யும் செயலின் நன்மை-தீமை, மனிதனின் அறநெறித் தீர்ப்பை விளக்கும் கருத்து. செயலின்மையின் யின்-யாங் மதிப்பீட்டு நடுநிலையானது; வேண்டுமென்றே செய்யும் செயலின் நன்மை-தீமை மதிப்பீடு வழங்குவது.

யின்-யாங், இசைவை அல்லது நிரப்புநிலையைக் குறிக்கும் அளவுகோலைக் கொண்டிருக்கிறது. யின்னும் யாங்கும் இடைவிடாமல் ஊடாடி ஒன்று மற்றொன்றாக மாறும் உறவில் உள்ளன. பகலும் இரவும், கடினமும் மென்மையும், வாழ்வும் சாவும் போல, எல்லா இருப்புகளும் மாற்றத்துக்குள் சமநிலையைக் காண்கின்றன. யின்னும் யாங்கும் முழுமையான உண்மைப்பொருள்கள் அல்ல; ஒன்றோடொன்றுள்ள உறவுக்குள் வரையறுக்கப்படுகின்றன. சில சூழ்நிலைகளில் யின் யாங்காகவும், யாங் யின்னாகவும் மாறலாம். யின்னும் யாங்கும் எதிரெதிரானவை; ஆனால் ஒன்றில்லாமல் மற்றொன்று இருக்க முடியாத உறவு அவற்றுடையது. அவை தனித்துப் பிரிந்த உண்மைப்பொருள்கள் அல்ல; எப்போதும் மற்றதைத் தேவைப்படுகின்றன. எதிர்நிலைக்குள் இசைவை உருவாக்குகின்றன; மாற்றமே ஒழுங்கின் நெறி. “யின்னும் யாங்கும் சீயின் (氣) வழியே இசைவை (和) உருவாக்குகின்றன” (டாவோ தே ஜிங், அத்தியாயம் 42). யின்னும் யாங்கும் இசைவை, அதாவது நிரப்புநிலையைக் குறிக்கின்றன. சூரிய ஒளி மலையின் மீது படும்போது மலை யின்னாகவும் யாங்காகவும் தோற்றம் மாறுகிறது. இருளும் ஒளிர்வும், ஒளிக்கும் மலைக்குமான இசைவையும் நிரப்புநிலையையும் குறிக்கின்றன. ஆணும் பெண்ணும், அரசனும் குடிமகனும், தந்தையும் மகனும், கோடையும் குளிர்காலமும், முன்னும் பின்னும், உயர்வும் தாழ்வும்: இவை அனைத்தும் கிழக்கத்திய சிந்தனையில் யின்-யாங்கைப் போல இசைவுபெறும் நிரப்புநிலை உறவுகளில் நிற்கின்றன.

மேற்கின் நன்மை-தீமைச் சிந்தனை, இருமைத்தன்மை கொண்ட மனித உறவுகளில் நன்மையையும் தீமையையும் பிரிக்கிறது. மனிதர்கள் “தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டவர்கள்”, “கைவிடப்பட்டவர்கள்” எனப் பிரிக்கப்படுகின்றனர். நன்மை-தீமைப் பிரிவு தவிர்க்க முடியாமல் இரண்டையும் எதிர்நிறுத்துகிறது. வெளிப்பாட்டு மதத்தின் மையங்களுள் ஒன்று நன்மை-தீமைச் சிந்தனை. நன்மை-தீமைப் பிரிவு டாவோவின் தத்துவத்தில் இல்லாத கருத்து. ஏனெனில் டாவோ மனித விவகாரங்களின் சாரத்தை நன்மை-தீமையில் அல்ல, யின்-யாங்கில் காண்கிறது. மேற்கில், நன்மை-தீமைச் சிந்தனைக்கு எதிர்க் கருத்துகளாக மதிப்பீட்டு நடுநிலைவாதம், அறச் சார்புவாதம், அற நீலிசம் போன்றவை தோன்றுகின்றன. வெளிப்பாட்டு மதம், பிளேட்டோ, காண்ட் ஆகியோரின் தத்துவங்கள் இந்தப் பகுப்பாய்வைப் பின்பற்றுகின்றன; இது மேற்கத்திய நாகரிகத்தின் மையச் சிந்தனைகளுள் ஒன்றாகிறது. ஆனால் மேற்கு மையமான இந்த எதிர்க் கருத்துகளைக் கிழக்கத்திய நாகரிகத்துக்குப் பொருத்தி ஒப்பிட முடியாது. ஏனெனில் கிழக்கத்திய சிந்தனை வேறொரு பிரபஞ்சப் பார்வையையும், மனித விவகாரங்களின் வேறொரு மூலத்தையும் நெறியையும் மையமாகக் கொண்டு கட்டப்பட்டுள்ளது. கிழக்கத்திய நாகரிகத்தின் இயல்புகள் மேற்கிலிருந்து வேறுபட்டவை என்பதற்காக அதை மதிப்பீட்டு நடுநிலைவாதம், அறச் சார்புவாதம், அற நீலிசம் என்று ஒதுக்கிவிட முடியாது. யின்-யாங் சிந்தனை மாற்றத்தின் தத்துவத்தைப் பின்பற்றுகிறது; இருப்புகளின் மாற்றத்தையும் இசைவையும் விளக்கும் தத்துவச் சட்டகம் அது. மேற்கில் நன்மை எப்போதும் நன்மை, தீமை எப்போதும் தீமை. காலத்துக்கும் பண்பாட்டுக்கும் ஏற்ப விளக்கங்கள் மாறலாம்; ஆனால் அவற்றின் சாரமான பிரிவு மாறுவதில்லை. நன்மை-தீமைச் சிந்தனை, வேண்டுமென்றே செய்யும் செயலின் கோணத்திலிருந்து மனிதச் செயலையும் இருப்பையும் மதிப்பிடும் அறநெறி, அற அளவுகோல். யின்-யாங்கைப் போலச் சார்புநிலையில் மாறாமல், முழுமையான மதிப்பாக அது கருதப்படுகிறது.

மேற்கத்திய சிந்தனை மனித விவகாரங்களை நன்மை-தீமை என்ற வரம்புக்குள் பிரிப்பதால், கிழக்கத்திய சிந்தனையைப் புரிந்துகொள்வது அதற்குக் கடினம். கிழக்கின் யின்-யாங் சிந்தனையை முன்னிறுத்தினால்தான் மேற்கின் நன்மை-தீமைச் சிந்தனையோடு ஒப்பிட முடியும். மனித விவகாரங்களின் நெறியில், யின்-யாங் சிந்தனை நன்மை-தீமைச் சிந்தனைக்குத் துல்லியமாக எதிரிணையான பங்கை வகிக்கிறது. யின்-யாங் சிந்தனையும் நன்மை-தீமைச் சிந்தனையும் இரண்டு வேறுபட்ட உலகப் பார்வைகளுக்கு ஏற்ப மனித விவகாரங்களின் நெறிகளாகச் செயல்படுகின்றன. யின்-யாங் சிந்தனை, இயற்கைத் தத்துவத்தில் உள்ளுறைந்த இசைவு, பரஸ்பர நிரப்புநிலை ஆகிய கருத்துகளை மையமாகக் கொண்டது. நன்மை-தீமைச் சிந்தனை, சமயத்திலோ மீவியற்பியல் தத்துவத்திலோ உள்ளுறைந்த அறநெறித் தீர்ப்பு, பரஸ்பர எதிர்நிலை ஆகிய கருத்துகளை மையமாகக் கொண்டது.

மேற்கின் மனித விவகார நெறியான நன்மை-தீமைச் சிந்தனை படைப்புக் கொள்கையோடு இணைந்துள்ளது. படைப்பு கடவுளின் வார்த்தை; தீமையாகக் கருதப்படும் இருளை விரட்டித் தோன்றும் நல்ல இருப்பே படைப்பு. நன்மை-தீமைச் சிந்தனையோடு இணைந்த படைப்பின் முக்கியத்துவம், மேற்கு, மத்திய கிழக்கு ஆகியவற்றின் உலகப் படைப்புத் தொன்மங்களோடு தொடர்புடைய “குழப்பத்துடனான போராட்டம்” (struggle against Chaos) கதைகளிலும் தெளிவாக வெளிப்படுகிறது. கடல் அரக்கர்கள், டிராகன்கள், பெரும் பாம்புகள் போன்ற குழப்பத்தின் குறியீடுகளாகத் தோன்றும் தீய இருப்புகளை மனிதன் வீழ்த்தும்போது, ஒளியைப் போன்ற உண்மையான “இருப்பு” தொடங்குகிறது. கிரேக்கக் கவிஞரும் சிந்தனையாளருமான ஹெசியோடும் (Hesiod) வெளிப்பாட்டு மதத்தை ஒத்த பிரபஞ்சப் பார்வையைக் கொண்டிருந்தார். தொடக்கத்தில் குழப்பம் இருந்தது, அதிலிருந்து பிரபஞ்சத்தையும் ஒழுங்கையும் குறிக்கும் காஸ்மோஸும் பல தெய்வங்களும் பிறந்தன என்று அவர் எண்ணினார். தீய குழப்பத்தை வென்று நல்ல ஒழுங்கு படைக்கப்பட்டது என்ற முன்கோளும் செயல்முறையும், இறுதியில் மேற்கத்திய நாகரிகத்தை மனித விவகாரங்களை நன்மை-தீமைச் சிந்தனையால் நடத்தும்படி செய்கின்றன. ஆதியாகமத்தில் மனிதப் படைப்பைத் தொடர்ந்து உடனே வருவது நன்மை-தீமை பற்றிய கதைதான்:

யெகோவாவாகிய கடவுள், “நன்மை தீமை அறியும் மரத்தின் கனியை உண்ணாதே; அதை உண்ணும் நாளில் நீ நிச்சயமாகச் சாவாய்” என்றார்…… பாம்பு பெண்ணிடம், “நீங்கள் சாகவே மாட்டீர்கள். நீங்கள் அதை உண்ணும் நாளில் உங்கள் கண்கள் திறக்கப்பட்டு, நீங்கள் கடவுளைப் போல நன்மை தீமை அறிவீர்கள் என்பது கடவுளுக்குத் தெரியும்” என்றது. (ஆதியாகமம் 2:17, 3:4)

அதைத் தொடர்ந்து, ஆதாம் ஏவாளின் மூத்த மகனான காயீன் இளைய மகனான ஆபேலைக் கொலை செய்யும் பாவத்தை, அதாவது தீமையைச் செய்யும் காட்சி சித்திரிக்கப்படுகிறது. இதன் மூலம் கடவுள் தொடக்கத்திலிருந்தே நன்மையையும் தீமையையும் பிரிக்கிறார். கடவுள் நன்மையின் பக்கம் நிற்கிறார்.

மோசே, “உம் மாட்சியை எனக்குக் காட்டியருளும்” என்று வேண்டினார். அதற்கு ஆண்டவர், “என் நன்மை (善) அனைத்தையும் உன் முன் கடந்து செல்லச் செய்வேன்; உன் முன் ‘யாவே’ என்ற பெயரை அறிவிப்பேன்” என்றார். (யாத்திராகமம் 33:18-19)

இந்த நன்மை-தீமைச் சிந்தனை கிறிஸ்தவத் திருமறையிலும் தொடர்ந்து மையப் பிரச்சினையாகக் கையாளப்படுகிறது.

இயேசு அவனிடம், “என்னை ஏன் நல்லவர் என்கிறாய்? கடவுள் ஒருவரைத் தவிர நல்லவர் எவரும் இல்லை” என்றார். (மாற்கு 10:18)

கடவுள் தம்மை நம்புபவர்களுக்கு மட்டுமே செயல்படுகிறார். சமயம் பெரும்பாலும் தனிமனிதத் தேர்வுக்கு முன்பே பெற்றோரிடமிருந்து மரபுரிமையாகப் பெறப்படுகிறது. கோட்பாடு இந்தத் தேர்வைக் கடவுளின் அருள் (grace) என்று குறிப்பிடுகிறது. அருள் பெற்றுக் கடவுளை நம்பும் மனிதன் கடவுளின் வலிமையான பாதுகாப்பைப் பெறுகிறான். கடவுள் அவர்களுக்காக அற்புதங்களை நிகழ்த்தி அவர்களின் விவகாரங்களை ஆளுகிறார். குறிப்பாக, தம்மை நம்பும் மனிதனுக்காக, மனிதன் பகைவனாகக் கருதுபவன் கடவுளுக்கும் பகைவனாகிறான் என்ற தத்துவத்தைக் கடவுள் முன்வைக்கிறார். நன்மை-தீமைச் சிந்தனை நுழைகிறது.

இவ்வாறு வெளிப்பாட்டு மதத்தில், பகைவன் முழுமையாகத் தீயவன் என்ற கருத்து, நன்மை-தீமைச் சிந்தனை, தோன்றுகிறது. நன்மை-தீமைச் சிந்தனை டாவோவின் தத்துவத்தில் இல்லாத கருத்து. டாவோ நன்மை-தீமைச் சிந்தனையிலிருந்து விலகி நிற்கிறது. டாவோ “நல்லவருக்குப் பொக்கிஷம், நல்லவர் அல்லாதவருக்குப் பாதுகாப்பு”. டாவோ நன்மை-தீமைச் சிந்தனைக்குப் பதிலாக யின்-யாங் சிந்தனையைத் தேர்ந்தெடுக்கிறது. கடவுள் “நல்லவருக்குப் பொக்கிஷம், தீயவருக்குப் பகைவர்”. நம்புபவர்கள் கடவுளைப் பின்பற்றாவிட்டால் தண்டிக்கப்படுவதால், அவர்கள் கடவுளுக்கு முழுமையாகக் கீழ்ப்படிய வேண்டும்; ஆகவே நன்மை-தீமைச் சிந்தனையின் வண்ணம் முழுமையானதாகி, மனித விவகாரங்கள் முழுவதையும் ஆளுகிறது.

உலகின் தீமைக்காகவும் தீயவர்களின் பாவங்களுக்காகவும் நான் தண்டிப்பேன்; செருக்குடையோரின் இறுமாப்பை ஒழிப்பேன்; கொடியோரின் அகந்தையைத் தாழ்த்துவேன். (ஏசாயா 13:11)

வெளிப்பாட்டு மதத்தில் நன்மை-தீமை, கடவுள் கட்டளையிட்ட நியாயப்பிரமாணத்தின் பிரச்சினையாக மாறுகிறது. கடவுள் நல்லவர்களுக்கு வெகுமதி அளித்துத் தீயவர்களைத் தண்டிக்கும் தண்டனைக் கடவுளாகிறார். நன்மை-தீமைக்கான தண்டனை நியாயப்பிரமாணத்தின் கட்டளையாகி, அதன் வெகுமதிகளும் தண்டனைகளும் கடுமையானவை என்பதால், மக்கள் “கடவுளின் நன்மை-தீமைச் சிந்தனைக்கு” அஞ்சுகின்றனர். மேற்கின் நன்மை-தீமைச் சிந்தனை பாவத்திலும் தண்டனையிலும் கவனம் செலுத்தி, தீமை செய்தவருக்குத் தண்டனையும் நல்லவருக்கு வெகுமதியும் வழங்கும் வடிவில் மனிதன் மீது செயல்படுகிறது. அப்போது பாவத்தையும் தண்டனையையும் தீர்மானிக்கும் நியாயப்பிரமாணம் முக்கியமாகிறது. மோசேயின் ஐந்நூல்களுள் லேவியராகமம், எண்ணாகமம், உபாகமம் என்ற மூன்று நூல்களும் அனைவருக்குமான துல்லியமான, கண்டிப்பான நியாயப்பிரமாணங்களாலும் தண்டனைகளாலும் நிறைந்துள்ளன. இடைக்காலத்தின் ஆயிரம் ஆண்டுகளைக் கடந்து மறுமலர்ச்சியின் தொடக்கம் வரை இது மேற்கத்திய சிந்தனை உலகை ஆண்டது. இயற்கை இறைவாதம் தோன்றிய பின்னரும் நன்மை-தீமைச் சிந்தனை மேற்கத்திய நாகரிகத்தின் மையமாகவே தொடர்ந்தது.

மாறாக டாவோ தே ஜிங்கில் நன்மை-தீமைப் பிரிவு பற்றியோ அதனோடு வரும் தண்டனை பற்றியோ எந்தக் குறிப்பும் இல்லை. மனித விவகாரங்களில் நல்லதும் கெட்டதும் இருக்கவே செய்யும். கிழக்கின் யின்-யாங் சிந்தனை மனித விவகாரங்களை நன்மை-தீமையால் அல்ல, நற்பேறு-தீப்பேற்றால் (吉凶) வெளிப்படுத்துகிறது. நற்பேறும் தீப்பேறும் கடவுள் அருள்வது அல்ல; மனிதன் தானே தேர்ந்தெடுப்பது. இயற்கைத் தத்துவமான டாவோவைப் பின்பற்றுபவருக்கோ மீறுபவருக்கோ இயல்பாகவே தோன்றுவதே நற்பேறும் தீப்பேறும். நிலையானது எதுவும் இல்லை. அனைத்தும் எப்போதும் மாறுகின்றன. வாழ்வில் நற்பேறு, நல்லது, எப்போதும் மாறுகிறது; தீப்பேறு, கெட்டது, எப்போதும் மாறுகிறது. வாழ்க்கை பற்றிய இந்த உணர்வு, மனித விவகாரங்களின் போக்கில், மாற்றத்தின் தத்துவத்தை அடிப்படையாகக் கொண்ட யின்-யாங் சிந்தனையின் நிலைப்பாட்டை நோக்கிச் சாய்கிறது.

வாழ்வில் நற்பேற்றையும் தீப்பேற்றையும் அவசரப்பட்டு முன்னறிய முடியாது என்ற “எல்லைப்புறக் கிழவனின் குதிரை” (塞翁之馬) என்ற பழங்கதைச் சொற்றொடர் கிழக்கத்திய நாகரிகத்துக்கு நன்கு பழக்கமானது. கிழக்கில், வாழ்க்கை முழுவதையும் பார்த்தே நற்பேறு, தீப்பேறு, நலம், கேடு ஆகியவற்றைத் தீர்மானிக்க வேண்டும் என்பதே நிலைப்பாடு. இருப்பின் தத்துவத்தால் அல்ல, மாற்றத்தின் தத்துவத்தால் வாழ்க்கையை நோக்க வேண்டும் என்ற நிலைப்பாடு அது. ஆகவே கிழக்கில் நற்பேறும் தீப்பேறும், இருப்பின் தத்துவம் சார்ந்த நியாயப்பிரமாணத்தைவிட, மாற்றத்தின் தத்துவம் சார்ந்த அறத்தாலேயே வரையறுக்கப்படுகின்றன. கிழக்கத்திய சிந்தனையில், நியாயப்பிரமாணம் போன்ற கட்டாயக் கட்டளைகளைவிட, அறிவுரை அல்லது பரிந்துரை வடிவிலான அறம் பற்றிய உள்ளடக்கமே மிகுதி: “தலைவர் டாவோவைக் காத்து நற்பேறு பெறுகிறார்; பங்கேற்பாளர் டாவோவை மீறித் தீப்பேறு அடைகிறார்” (சோ யி, பெரும் விளக்கவுரை, முதல் பகுதி, அத்தியாயம் 3).

யின்-யாங் சிந்தனை இயற்கையின் இயற்பியல், காலம் சார்ந்த, உயிரியல் வேறுபாடுகளிலிருந்து தொடங்கிப் படிப்படியாக விரிந்து, அழகு-அழகின்மை போன்ற அழகியல் வேறுபாடுகளையும், நன்மை-தீமை போன்ற அறநெறி வேறுபாடுகளையும், இந்தப் பக்கம்-அந்தப் பக்கம், பிறர்-நான் போன்ற சமூக, அற வேறுபாடுகளையும் உள்ளடக்குகிறது.⁷⁶ ஏனெனில் யின்-யாங்கில் இரண்டு கருத்துகளும் ஒன்றையொன்று நிரப்புகின்றன; ஒன்று இல்லையென்றால் மற்றதும் இருக்க முடியாது. மாறாக நன்மை-தீமைச் சிந்தனையில் இரண்டு கருத்துகளும் ஒன்றுக்கொன்று எதிரானவை; அவை ஒன்றோடொன்று மோதும் இயல்பைப் பெறுகின்றன.

யின்-யாங் சிந்தனை மேற்கில் பயன்படுத்தப்படாததால், மேற்கத்தியக் கருத்தியல் சட்டகம் ஆதிக்கம் செலுத்திய கடந்த இரு நூற்றாண்டுகளில், உலகச் சிந்தனை வரலாறு அல்லது தத்துவம் பற்றிய விவாதங்களில் அது பெரிய பங்கு வகிக்கவில்லை. ஆனால் மனிதச் சிந்தனை மேற்கின் எதிர்நிலை, கிழக்கின் நிரப்புநிலை என்ற இரண்டால் ஆனது என்பதைக் கருத்தில் கொண்டால், அதைப் பயன்படுத்தக்கூடிய துறைகள் பலவகை.⁷⁷ கிழக்கத்திய நாகரிகத்துக்குள், டாவோயிசத்தை யின்னாகவும் கன்பூசியனிசத்தை யாங்காகவும் காணும் பிரிவு மிகவும் பயனுள்ள வழி. மேலும் கிழக்கு-மேற்கு நாகரிகங்களை ஒப்பிடும்போது, கிழக்கத்திய நாகரிகத்தை யின்னாகவும் மேற்கத்திய நாகரிகத்தை யாங்காகவும் காண்பது மிகப் பயனுள்ள, பொருத்தமான பிரிவு. இத்தகைய பிரிவை வேறு கருத்துகளில் காண்பது கடினம். டாவோவும் கடவுளும் யின்-யாங் வேறுபாட்டைத் தெளிவாகக் காட்டுகின்றனர். டாவோவின் வெளிப்படாததன் கோட்பாடும் கடவுளின் வெளிப்பட்டதன் கோட்பாடும் யின்-யாங் வேறுபாட்டைக் காட்டுகின்றன: டாவோ ஏற்கும், பெண்மையான (陰) பக்கத்துக்கு முதன்மை கொடுக்கிறது; கடவுள் செயலூக்கமுள்ள, ஆண்மையான (陽) பக்கத்துக்கு முதன்மை கொடுக்கிறார்.

யின்-யாங் சிந்தனையின் அடிப்படையான இருமை நிரப்புநிலைக் கோட்பாட்டின் காரணமாக, எதிர்நிலையும் போராட்டமுமான இருமை எதிர்நிலைக் கோட்பாடு கிழக்கத்திய நாகரிகத்தில் தத்துவ வலிமையை இழந்தது. இருமை நிரப்புநிலைக் கோட்பாடும் இருமை எதிர்நிலைக் கோட்பாடும் கிழக்கு-மேற்கு நாகரிகங்களின் தத்துவப் போக்குகளை உருவாக்குவதில் முக்கியப் பங்காற்றுகின்றன. உண்மையில், தர்க்கத்தை முன்னெடுப்பதிலும் கிழக்கின் இணைவாக்கிய (對句) விளக்கமும் மேற்கின் முக்கூற்று முடிவு (syllogism) விளக்கமும் செல்வாக்குப் பெற்றதற்கு இருமை நிரப்புநிலைக் கோட்பாடும் இருமை எதிர்நிலைக் கோட்பாடுமே காரணம்.⁷⁸ கிழக்கின் யின்-யாங் சிந்தனை பிரபஞ்சத்தின் அடிப்படை இருமையை ஏற்கிறது; ஆனால் அவ்விரு கூறுகளுக்கும் இடையிலான ஒன்றையொன்று நிரப்பும், ஒன்றையொன்று சார்ந்திருக்கும் உறவை வலியுறுத்துகிறது. இதன் விளைவாக, இருமை நிரப்புநிலை, யின்-யாங் பண்பாட்டில், கிழக்கு முதன்மைப்படுத்தும் அரசியல் அறவியலும் அரசியல் பொருளாதாரமும், கி.மு. போரிடும் அரசுகளின் காலத்தில் தேசிய அரசுகள் உருவானதோடு சேர்ந்து வளர்ந்தன. மாறாக, மேற்கின் இருமை எதிர்நிலைக் கோட்பாடும் நன்மை-தீமைச் சிந்தனையும், வெளிப்பாட்டு மதம் செழித்ததோடு, நியாயப்பிரமாணத்தை மதிக்கலாயின; மீவியற்பியலின் வளர்ச்சி அதன் முதன்மை நீரோட்டமானது.

யின்-யாங் சிந்தனையின் கிழக்கில், இயற்கையும் மனித சமூகமும் இரண்டுமே யின்னுக்கும் யாங்குக்குமான ஊடாட்டத்தால் ஆனவை என்று கருதப்படுகிறது. யின்னும் யாங்கும் முழுமையான எதிர்நிலை அல்ல; ஒன்றையொன்று நிரப்பும் உறவை உருவாக்கி, மாற்றத்தையும் இசைவையும் விளக்கும் நெறி. பகலும் இரவும், ஆண்மையும் பெண்மையும், கடினமும் மென்மையும் நல்ல எடுத்துக்காட்டுகள். நன்மை-தீமையைப் போல மதிப்பீடு அல்ல; இருப்பின் சமநிலையையும் சுழற்சியையும் அது வலியுறுத்துகிறது. யின்-யாங், “இரண்டாகவும் ஒன்றாகவும்” என்ற உறவுசார்ந்த, இணைவுசார்ந்த உலகப் பார்வையைக் காட்டுகிறது. உறவுசார்ந்த, இணைவுசார்ந்த உலகப் பார்வை, மேற்கத்தியத் தத்துவ முறைமை வலியுறுத்தும் இருமைவாதத்திலிருந்தோ ஒருமைவாதத்திலிருந்தோ வேறுபட்ட தளத்திலான உலகப் பார்வை.

மேற்கு, இயற்கையின், மனிதனின் உலகை அறநெறி மதிப்பீடுகளின் எதிர்நிலையாகப் புரிந்துகொள்ளும் நாகரிகத்தைக் கட்டியெழுப்புகிறது. அது முழுமையான, எதிரெதிரான மதிப்பீடுகளை வலியுறுத்துகிறது; இது கிரேக்க நாகரிகத்திலும் வெளிப்பாட்டு மதத்திலும் அறப் பக்கத்தை வலியுறுத்தும் நன்மை-தீமைச் சிந்தனையாக வெளிப்படுகிறது. அறநெறி நற்செயலும் பாவமும், கடவுளும் சாத்தானும், சொர்க்கமும் நரகமும் நல்ல எடுத்துக்காட்டுகள். இதனால் மேற்கத்திய நாகரிகத்தில், மனிதனின் சுதந்திர விருப்பையும் பொறுப்பையும் வலியுறுத்தி, நன்மைக்கும் தீமைக்கும் இடையிலான தேர்வு மனித இருப்பின் மையப் பிரச்சினையாக எழும் தத்துவ முறைமை நிறுவப்படுகிறது. யின்-யாங் சிந்தனை மதிப்பீட்டைவிட உறவுக்கும் இசைவுக்கும் முதன்மை கொடுக்கிறது; நன்மை-தீமைச் சிந்தனை மனிதனின் அறநெறித் தேர்வுக்கும் பொறுப்புக்கும் முதன்மை கொடுக்கிறது. ஆகவே கிழக்கு சமூகத்தின் ஒழுங்கையும் சமநிலையையும், மேற்கு தனிமனிதனின் அறத் தீர்ப்பையும் மீட்பையும் வலியுறுத்தலாயின.

யின்-யாங் சிந்தனையின் நீடிப்பு vs நன்மை-தீமைச் சிந்தனையின் வலிமையும் ஆபத்தும்

யின்-யாங் சிந்தனையும் நன்மை-தீமைச் சிந்தனையும் எவ்வாறு வேறுபடுகின்றன? நன்மை-தீமைச் சிந்தனை மனிதன் மீது வலுவான செல்வாக்குச் செலுத்துகிறது. சிக்கல் என்னவென்றால், நன்மை-தீமைச் சிந்தனையோடு ஆபத்தும் உடன்வருகிறது: நம்புவோருக்கும் நம்பாதோருக்கும் இடையிலான பகைமை, வெவ்வேறு தெய்வங்களை நம்புவோருக்கு இடையிலான பகைமை. ஒவ்வொரு மனிதனும் தேர்ந்தெடுக்கும் தெய்வம் பெரும்பாலும் பெற்றோரிடமிருந்து மரபுரிமையாகப் பெறப்படுகிறது. பூமியில் பல்வேறு தெய்வங்கள் ஒரே நேரத்தில் உள்ளன. ஒவ்வொரு தெய்வமும் முழுமைத்தன்மை கொண்டிருப்பதால், தெய்வங்களோ வெளிப்பாட்டு மதங்களின் தீர்க்கதரிசிகளோ இசைவோடு இணைந்திருப்பது கடினம். வேறு தெய்வங்களை நம்புவோருக்குக் கடவுள் மிகக் கடுமையான தண்டனையை முன்னறிவிக்கிறார்: பத்துத் தலைமுறை வரை நீளும் நன்மை-தீமைத் தண்டனை. இத்தகைய நன்மை-தீமைப் பிளவு ஒரே கடவுளை நம்பும் பிரிவுகளுக்குள்ளும் தோன்றுகிறது. பிரிவுகளுக்கு இடையிலான கடும் பகைமை, சில நேரம் பிற தெய்வங்கள் மீதான பகைமையையும் விஞ்சுவதாகத் தோன்றுகிறது. கிறிஸ்தவத்தில் கத்தோலிக்கருக்கும் சீர்திருத்தக் கிறிஸ்தவருக்கும் இடையிலான போராட்டம் மேற்கின் நவீன காலத் தொடக்க வரலாற்றை ஆண்டது.

மனிதப் பண்பேற்றத்திலிருந்து விலகி நிற்கும் டாவோ, மேலோட்டமாகப் பார்த்தால், மனிதப் பண்பேற்றம் பெற்ற கடவுளைவிட மனித உணர்வுகள் அற்றதாகவும் தலையீட்டைத் தவிர்ப்பதாகவும் இருப்பதால், மனிதன் மீதான அதன் செல்வாக்கு நேரடியானதல்ல. ஆனால் டாவோவுக்கு வேறொரு டாவோ இல்லை; டாவோவுக்குள் பிரிவுகளும் இல்லை. எல்லா மனிதர்களும் விதிவிலக்கின்றி ஒரே டாவோவைப் பின்பற்றுகின்றனர். அதற்கு நீடிப்பு உண்டு. கிழக்கத்திய நாகரிகத்தில் பிரபஞ்சம் எப்போதும் மாறிக்கொண்டிருக்கிறது; மாற்றம் யின்-யாங்கைப் போலச் சுழன்று இசைவை உருவாக்குகிறது. அதன் வேரில் ஒன்று உள்ளது: டாவோ. டாவோ நன்மையையும் தீமையையும் பிரிப்பதில்லை.

நல்லதற்கும் தீயதற்கும் இடையே என்ன வேறுபாடு இருக்கிறது? (டாவோ தே ஜிங், அத்தியாயம் 20)

மனித விவகாரங்களில் யின்-யாங் சிந்தனை முழுமையான நன்மை-தீமைப் பிரிவை அல்ல, விருப்பு-வெறுப்பு (好-不好) என்ற அளவுகோலைப் பயன்படுத்துகிறது. விருப்பு-வெறுப்பைப் போலவே நன்மை-தீமையும் இறுதியில் மாறுகின்றன என்று அது கருதுகிறது. டாவோ தே ஜிங்கும் கன்பூசியச் செவ்வியல் நூல்களும் நன்மை-தீமைப் பிரச்சினையை மேற்கிலிருந்து வேறுபட்ட வழியில் தீர்த்தன. நன்மையும் தீமையும் மனிதனுக்கு உரியவை; இயற்கையோடோ டாவோவோடோ அவற்றுக்குத் தொடர்பில்லை என்ற சிந்தனையை அவை நிறுவின. கிழக்கில் டாவோ இயற்கையாகவே மனிதனை அணுகியதால், நன்மை-தீமைச் சிந்தனையை அல்ல, இயற்கையில் உள்ள மாற்றத்தின் தத்துவத்தையே அவனுக்குள் விதைத்தது. மலை நேரத்துக்கு ஏற்ப ஒளிர்வையும் இருளையும் மாற்றி மாற்றி வெளிப்படுத்துகிறது. ஒளிர்வும் இருளும் நன்மை-தீமையாக மாற முடியாது. மாற்றத்தின் தத்துவம் யின்-யாங் சிந்தனை வழியாகக் கிழக்கத்திய சிந்தனையின் வேராகிறது. மேற்கின் கடவுள் தொடக்கத்திலேயே நன்மையின் பக்கம் நிற்கிறார்; கிழக்கின் டாவோவோ நன்மையையும் தீமையையும் கடந்து அதன் மறுகரையைத் தேர்ந்தெடுக்கிறது. மேற்கத்திய நாகரிகம் நன்மை-தீமைச் சிந்தனையையும், கிழக்கத்திய நாகரிகம் யின்-யாங் சிந்தனையையும் சிந்தனையின் மையமாகக் கொள்கின்றன.

நன்மை-தீமைச் சிந்தனையில் முக்கியக் கூறுகள் பாவம், தண்டனை என்ற கருத்துகள். நல்லவர் கடவுளிடமிருந்து வெகுமதி பெறுகிறார்; தீயவர் பாவம் செய்ததால் கடவுளிடமிருந்து தண்டனை பெறுகிறார். “வானுக்கு எதிராகப் பாவம் செய்தேன்”, “வானின் தண்டனை பெறுவான்” போன்ற சொற்றொடர்களில் காணப்படுவதுபோல, கிழக்கிலும் பாவம், தண்டனை என்ற கருத்துகளை ஒத்தவை இருக்கவே செய்கின்றன. ஆனால் டாவோயிசத்தின் டாவோ நன்மை-தீமைக்கு அப்பால் உள்ளது; நல்லவர் டாவோவைப் பின்பற்றுவதால், இறுதியில் டாவோ நல்லவரோடு இருக்கிறது என்ற விளைவு ஏற்படுகிறது. அதே பொருளில், டாவோ நன்மை மட்டுமே செய்கிறது; நல்லவர் அல்லாதவர் தம் சொந்தத் தேர்வுகளாலும் செயல்களாலும் டாவோவைப் பின்பற்றாமல் “தமக்குத் தாமே தீங்கை வரவழைத்துக்கொள்கின்றனர்”; டாவோ தண்டனை வழங்குவதில்லை.

டாவோவின் தத்துவம் வானின் வெகுமதிகளையும் தண்டனைகளையும் நம்புவதில்லை. மனிதச் செயல்கள் வானை நெகிழச் செய்து இயக்குகின்றன என்ற, மறைஞானத்தின் அடிப்படையான வான்-மனித ஒத்ததிர்வுக் கோட்பாட்டையும் (天人感應) அது நம்புவதில்லை.⁷⁹ “தமக்குத் தாமே உதவுபவர்களுக்கு வானம் உதவும்” என்ற பழமொழி, கடவுள் அல்ல, மனிதனே தனக்குத் தானே உதவ வேண்டும் என்று பொருள்படுகிறது. வானம் நல்லவருக்கு வெகுமதி அளித்து நல்லவர் அல்லாதவரைத் தண்டிப்பதில்லை; வானம் நிலையானது, மனிதனே தன் தேர்வுகளாலும் செயல்களாலும் தனக்கு நற்பேற்றையோ தீப்பேற்றையோ வரவழைத்துக்கொள்கிறான் என்பதே அந்தத் தத்துவம். இந்தச் சிந்தனைப்படி, நன்மையும் தீமையும் மனித எல்லைக்குள் உள்ளவை; இயற்கையின் நெறியான டாவோ அதற்கு அப்பால் உள்ளது.

உலகின் அமைதியையும் குழப்பத்தையும் வானமா தீர்மானிக்கிறது? சூரியன், சந்திரன், விண்மீன்களின் இயக்கம், ஞான மன்னர் யூவின் காலத்திலும் கொடுங்கோலன் ஜியேயின் காலத்திலும் ஒன்றாகவே இருந்தது. அதே வான் இயக்கத்தோடு, யூ அமைதியையும் ஜியே குழப்பத்தையும் கொண்டுவந்தனர். ஆகவே உலகின் அமைதியையும் குழப்பத்தையும் வானம் தீர்மானிப்பதில்லை. (சுன் சீ 17:5)

யின்-யாங் சிந்தனை இயற்கை விதிகளைப் பின்பற்றுகிறது; நன்மை-தீமைச் சிந்தனை வெளிப்பாட்டு மதத்தையோ அறநெறித் தீர்ப்பையோ பின்பற்றுகிறது. சுதந்திரம், சமத்துவம், சகோதரத்துவம், நீதி முதலியவை நன்மை; அடிமைத்தனம், பாகுபாடு, வெறுப்பு, அநீதி முதலியவை தீமை. நன்மையும் தீமையும் எதிர்நிலைக் கட்டமைப்பைப் பின்பற்றுகின்றன; தீமையை வெல்வது அறநெறி இலக்காகவும் சமூக நீதியின் நிறைவேற்றமாகவும் ஆகிறது. சமயத்தில் அது மீட்போடு இணைந்து, கடவுளின் விருப்பத்தைப் பின்பற்றும் இன்னும் வலிமையான ஆற்றலைச் செலுத்துகிறது. யின்-யாங் சிந்தனையோடு ஒப்பிடும்போது நன்மை-தீமைச் சிந்தனை மனிதனுக்குப் பெரும் வலிமையைத் தரக்கூடும்; ஆனால் ஒரு பக்கம் சாய்ந்து நீண்ட காலம் நீடிக்க முடியாது என்ற ஆபத்தையும் அது கொண்டுள்ளது. மாறாக, மனிதச் செயலில் யின்-யாங் சிந்தனை நன்மை-தீமைச் சிந்தனையைவிட வலிமை குறைந்தது; ஆனால் நீடித்து நிலைக்கக்கூடியது.

இயற்கை இறைவாதத்தின் தோற்றத்தோடும் அறிவியலின் வளர்ச்சியோடும், கடவுள் அற்புதங்களை நிகழ்த்துகிறார், அல்லது மனிதப் பண்பேற்றத்தின் மூலம் மனித விவகாரங்களை ஆளுகிறார் என்று நம்புவோரின் எண்ணிக்கை மேற்கில் குறைந்து வருகிறது. ஆனால் வெளிப்பாட்டு மதம் வலியுறுத்தும் அற்புதங்களும் மனிதப் பண்பேற்றமும் சிக்கலானவை என்பதற்காக வெளிப்பாட்டு மதத்தின் முக்கியத்துவம் மறைந்துவிடுவதில்லை. ஏனெனில், முழுமையான கடவுள் தம்மைப் பாதுகாக்கிறார் என்ற உளவியல் தற்காப்பு உள்ளுணர்வின் தளத்தில், வெளிப்பாட்டு மதத்தின் கடவுள் தொடர்ந்து முக்கியப் பங்காற்றுகிறார். மனிதச் செயல் மனத்தால் அல்ல, உளவியலால் பெரிதும் தாக்கம் பெறுகிறது. தன்னைப் பாதுகாத்து, தன் வேண்டுதல்களுக்குப் பதிலளிக்கும் கடவுளின் இருப்பு மனிதனுக்கு உளவியல் ரீதியாகத் தேவைப்படுகிறது.

தன்னைத் தானே பாதுகாத்துக்கொள்ள வேண்டும் என்ற ஆழ்ந்த உள்ளுணர்வு மனிதனிடம் உளவியல் ரீதியாக உள்ளது. அதற்காக மனிதன் கடவுள் என்ற இருப்பை உருவாக்கினான். ஆகவே, குழந்தை பெற்றோரைச் சார்ந்திருப்பதுபோல, மனிதன் தன் பாதுகாப்புக்கும் பத்திரத்துக்கும் கடவுளைச் சார்ந்திருக்கிறான்.⁸⁰

தத்துவ ரீதியாகப் பகுப்பாய்ந்தால், வாழ்க்கையை நடத்துவதற்கு நன்மை-தீமைச் சிந்தனையைவிட யின்-யாங் சிந்தனை பகுத்தறிவுக்கு ஏற்றதாகவும் இணங்கவைப்பதாகவும் தோன்றுகிறது; ஏனெனில் அதற்கு நீடிப்பு உண்டு. ஆனால் நடைமுறையில் நன்மை-தீமைச் சிந்தனை மறைவதில்லை; வாழ்க்கையில் பயன்படுத்தப்படாமல் இருக்க முடியாது. அது நீண்ட காலம் நீடிக்காவிட்டாலும், அதன் வலிமை மனித இயல்பிடம் பெரிதும் முறையிடுகிறது.

நன்மையும் தீமையும், அவை நம் இருப்பைப் பேண உதவுகின்றனவா தடுக்கின்றனவா என்பதைக் கொண்டே மதிப்பிடப்படுகின்றன: அதாவது நம் செயலாற்றலைக் கூட்டுகின்றனவா குறைக்கின்றனவா, ஊக்குவிக்கின்றனவா ஒழிக்கின்றனவா என்பதைக் கொண்டு. ⁸¹

ஏனெனில் இறுதியில் மனிதன் மனத்தால் அல்ல, உள்ளுணர்வையும் மனத்தையும் இணைத்த மனித இயல்பாலேயே ஆட்டுவிக்கப்படுகிறான். நன்மை-தீமைச் சிந்தனை, தீமைக்கான தண்டனையை வலியுறுத்துவதன் மூலம், வாழ்வுக்குப் பயனுள்ளதாகப் பயன்படக்கூடும். “தீயவன் மூன்றாம் நான்காம் தலைமுறை வழித்தோன்றல்கள் வரை தண்டிக்கப்படுவான்” என்ற நன்மை-தீமைச் சிந்தனை நடைமுறையில் பயன்படுவதற்குக் காரணம், வாழ்வை நேரடியாக அச்சுறுத்தும் சூழ்நிலைகளில், “தற்காப்பு”க்காகப் பகைவனுக்கு எதிரான வலிமையான கருவியாகத் தீமை என்ற கருத்தைப் பயன்படுத்த முடியும் என்பதே.

யின்-யாங் சிந்தனையின் சுன் சூ போர்க்கலை vs நன்மை-தீமைச் சிந்தனையின் கிளாஸ்விட்ஸ்

மேற்கத்திய நாகரிகத்தின் எதிர்நிலை-விலக்கும் இயல்பும் பிரிவினை-போராட்ட இயல்பும், அதற்கு மாறான கிழக்கத்திய நாகரிகத்தின் இணக்கம்-ஏற்கும் இயல்பும் இசைவு-சமரச இயல்பும், கிழக்கு-மேற்கின் சமயங்கள், சிந்தனைகள், தத்துவங்கள் என எல்லா இடங்களிலும் காணப்படுகின்றன; ஆனால் போராட்டமா இணைவாழ்வா என்பதைத் தீர்மானிக்கும் போர், அமைதி பற்றிய பிரச்சினையில் அவை இன்னும் தெளிவாக வெளிப்படுகின்றன.⁸² கிழக்கு-மேற்குப் போர்க் கோட்பாடுகளின் சிகரங்களான சுன் சூவின் போர்க்கலையிலும் கிளாஸ்விட்ஸின் (Clausewitz) போர் பற்றி நூலிலும் இது வெளிப்படுகிறது. சுன் சூ கிழக்கத்திய சிந்தனையைப் பொருத்தி யின்-யாங் சிந்தனையைப் பின்பற்றுகிறார்; கிளாஸ்விட்ஸ் நன்மை-தீமைச் சிந்தனையைப் பின்பற்றுகிறார். பகைவனை அழிக்காமல் வெல்வதே மிக உயர்ந்த வெற்றி என்று சுன் சூவும், பகைவனை முற்றிலும் அழிப்பதே மிக உயர்ந்த வெற்றி என்று கிளாஸ்விட்ஸும் வரையறுக்கின்றனர். மிக உயர்ந்த வெற்றிக்காகச் சுன் சூ ஷியின் விரிவாக்கத்துக்கு முதன்மை கொடுக்கிறார்; கிளாஸ்விட்ஸ் தாக்குதலையும் வெற்றியையும் நாடுவதற்கு முதன்மை கொடுக்கிறார்.

ஒரே கருப்பொருளைக் கையாண்டாலும், தாம் வாழ்ந்த பண்பாட்டு மண்டலத்தின் தாக்கத்தால், யின்-யாங்கின்படி பகைவனும் நம் பக்கம் வரக்கூடும் என்பதைக் கருத்தில் கொண்ட நீண்டகாலப் பார்வையைச் சுன் சூ காட்டுகிறார்; பகைவன் தீயவன், எனவே முற்றிலும் அழிப்போம் என்ற குறுகியகாலப் பார்வையைக் கிளாஸ்விட்ஸ் காட்டுகிறார். இந்தக் கோணத்தில் நோக்கினால், போர்க்கலை போர்த்தந்திரம் (strategy) சார்ந்தது; கிளாஸ்விட்ஸின் போர் பற்றி களத்தந்திரம் (tactics) சார்ந்தது. சுன் சூ, கிளாஸ்விட்ஸ் ஆகியோரின் எழுத்துகளில் தோன்றும் போர்த்தந்திர-களத்தந்திர வேறுபாடு, போர் பற்றி இருவரும் தரும் வரையறைகளில் வெளிப்படுகிறது.

சுன் சூ: போர் நாட்டின் தலையாய விவகாரம். மக்களின் வாழ்வும் சாவும், நாட்டின் நிலைப்பும் அழிவும் அதில் முடிவாகின்றன. அதைக் கவனமாக ஆராயாமல் இருக்கக் கூடாது.⁸³

கிளாஸ்விட்ஸ்: போர் என்பது பகைவனை நம் விருப்பத்துக்குக் கீழ்ப்படியச் செய்வதற்கான வன்முறைச் செயல்.⁸⁴

கிளாஸ்விட்ஸின் போர் பற்றி, பகைவனின் முழுமையான சரணடைவையே தன் உச்ச இலக்காகக் கொண்டுள்ளது. கி.மு. 5ஆம் நூற்றாண்டில், வசந்த-இலையுதிர், போரிடும் அரசுகளின் காலத்தில் எழுதப்பட்ட போர்க்கலை, பகைவனை அப்படியே கைப்பற்றுவதே மிகச் சிறந்த போர்த்தந்திரம் என்று தெளிவாகக் கூறுகிறது; பகைவனை அழித்து வெல்வதைத் தவிர்க்க முடியாத கடைசி வழியாகவே கருதுகிறது.

பொதுவாகப் போரில் மிகச் சிறந்த உத்தி, பகை நாட்டை முழுமையாக அப்படியே விட்டுப் பணியவைப்பதே; பகைவனின் நிலத்தை அழித்துப் பெறுவது அடுத்த நிலையே. பகைவனின் படையை முழுமையாக அப்படியே விட்டுப் பணியவைப்பதே மிகச் சிறந்தது; அதை அழித்துப் பெறுவது அடுத்த நிலையே.⁸⁵

இத்தகைய சிந்தனை முறையில், வன்முறையற்ற வழிகளுக்கு, அதாவது சூழ்ச்சிக்கு, அப்பட்டமான படைபலப் பயன்பாட்டைவிட முதன்மை அளிக்கப்படுவது தவிர்க்க முடியாதது. லாவோ சீ கூறுவதுபோல, இல்லாத ஆயுதமே ஈட்டியையும் வாளையும்விட முக்கியமானது. கிளாஸ்விட்ஸோ, சூழ்ச்சி முக்கியமான போரில் மேற்கொள்ளக்கூடிய போர்த்தந்திரம் அல்ல என்ற நிலைப்பாட்டை எடுக்கிறார். கிளாஸ்விட்ஸ் பகைவனை அழிப்பதையே மிக உயர்ந்த வெற்றியாகக் கருதுகிறார்.

சுன் சூ: எல்லாப் போர்த்தந்திரமும் சூழ்ச்சியே.⁸⁶

கிளாஸ்விட்ஸ்: பகைப் படைகளை அழிப்பதே மிகத் திறம்பட்ட, மிக மேலான வழி. அதோடு ஒப்பிடும்போது மற்ற வழிகள் முக்கியத்துவத்தை இழக்கின்றன.⁸⁷

சுன் சூ ஒரு போர்த்தந்திரமாக உயர்வாக மதித்த சூழ்ச்சியையும் சூழ்ச்சித் தாக்குதலையும் (謀攻), லைப்னிட்ஸ், காண்ட் பற்றி நீட்சே எழுதிய சொற்களிலேயே சொன்னால், இறுக்கமான வழக்கமான ஜெர்மானியரான கிளாஸ்விட்ஸ் ஒரு மோசடி வித்தையாகக் கருதி, எந்த முக்கியத்துவமும் அளிக்கவில்லை. சில பத்தாண்டுகளுக்குப் பின் ஜெர்மனியை ஒன்றிணைத்தபோது பிஸ்மார்க் பயன்படுத்திய ராஜதந்திரமும் அரசியல் சூழ்ச்சியும் அனைத்தும் சுன் சூவால் பெரிதும் மதிக்கப்பட்டிருக்கும்; கிளாஸ்விட்ஸால் ஒரு மோசடி நாடகமாகக் கருதப்பட்டிருக்கும். கிளாஸ்விட்ஸுக்கு, போரின் முடிவு எங்கே போய் நின்றாலும், வென்றால் போதும்; இந்தப் பொருளில், களத்தில் படைத்தளபதியின் களத்தந்திரத்தை அவர் முழுப் போர்க் கோட்பாடாக்கிவிட்டார்.⁸⁸

சுன் சூ கிழக்கத்தியர் என்பதால், போராட்டம் பற்றிய தத்துவத்திலும் இசைவு என்ற கிழக்கின் அடிப்படைக் கருத்தைக் கொண்டுவருகிறார். அவர் பகைவனை அழிக்க வேண்டிய இலக்காக அல்ல, நம் பக்கம் கொண்டுவந்து இசைவுபடுத்த வேண்டிய ஒருவராகக் கண்டார். மேற்கத்தியரால், நம் பக்கம் இல்லாதவர் அனைவரும் நம் பகைவர், அல்லது அதிகபட்சம் நம் பகைவர் அல்லாதவர் நம் பக்கம் என்ற நிலைக்கு மேல் வளர முடியவில்லை. ஆனால் சுன் சூவின்படி, “தாய் மலை ஒரு பிடி மண்ணையும் புறக்கணிப்பதில்லை” என்ற கிழக்கத்திய சிந்தனையின் சாரம் போரிலும் பொருந்த வேண்டும்.

அணு ஆயுதத்தைப் பயன்படுத்தினால் இரு தரப்பும் அழிவது என்று பொருள்படும் இன்றைய அணு யுகத்தில், கிளாஸ்விட்ஸின் போர்க் கோட்பாடு மதிப்பை இழக்காமல் இருக்க முடியாது. அவர் வலியுறுத்திய மூன்று படிநிலை முழு வெற்றி, அதாவது “பகைவனின் படைபலத்தை முற்றிலும் அழித்தல், பகைவனின் நிலத்தைக் கைப்பற்றுதல், பகைவனின் மன உறுதியை நொறுக்குதல்”, இனி நிறைவேற்ற இயலாதது. கிளாஸ்விட்ஸ் கருதும் போர் முடிவு, பகைவனின் ஆயுதக் களைவு, வெற்றி என்பவை பகைவனின் முழு அழிவே: முதல், இரண்டாம் உலகப் போர்களில் நேச நாடுகள் ஜெர்மனிக்குச் செய்ய முயன்றதுபோல, பகைவன் மீண்டெழ முடியாத நிலைக்கு அவனைத் தள்ளுவதே.

போர்த் திட்டம் பற்றிப் பேசும்போது கிளாஸ்விட்ஸ் ஒரு நாட்டை ஆயுதக் களைவு செய்வது பற்றிக் கூறுகிறார். அதன் பொருள் என்ன? பகைவனின் ஆயுதக் களைவு மூன்று முக்கியக் கூறுகளை உள்ளடக்க வேண்டும்: படை, நிலம், பகைவனின் மன உறுதி.

முதலில் “படையை” அழிக்க வேண்டும்··· பின்னர் “நிலத்தை”க் கைப்பற்ற வேண்டும்; ஏனெனில் அந்த நிலத்திலிருந்து புதிய படை உருவாகக்கூடும். ஆனால் இவ்விரண்டும் நிறைவேறினாலும் போர் முடிந்துவிட்டது என்று பொருளல்ல. பகைவனின் “மன உறுதி” நொறுக்கப்படாவிட்டால், அதாவது அதன் அரசும் அதன் கூட்டாளிகளும் அமைதி ஒப்பந்தத்தில் கையெழுத்திடாவிட்டால், அல்லது அதன் மக்கள் பணியாவிட்டால், பகைச் செயல்களும் பதற்றமும் தொடர்வதால் போர் முடிந்துவிட்டது என்று கூற முடியாது.⁸⁹

கிளாஸ்விட்ஸின் இந்தச் சிந்தனைக்கு மாறாக, போர்க்கலையில் பகைவனின் போர் நோக்கத்தை நொறுக்குவதே மிகச் சிறந்த உத்தி; மன உறுதியை மட்டும் முறிக்க முடிந்தால் அதுவே போதும். பகைவனின் படைபலத்தை அழிப்பது விருப்பமின்றி மேற்கொள்ளும் கடைசி வழியாக மட்டுமே கருதப்படுகிறது. படைபல அழிவை வெற்றிக்கான இன்றியமையாத நிபந்தனையாக வலியுறுத்தி, போர் கட்டாயமாக ஆயுத வன்முறைச் செயல் என்று வரையறுத்த கிளாஸ்விட்ஸின் போர்க் கோட்பாட்டை, சுன் சூவின் போர்த்தந்திரப் போர்க் கோட்பாட்டோடு ஒப்பிடும்போது, தெளிவாகக் களத்தந்திரம் சார்ந்ததாகவே காண வேண்டியுள்ளது.

ஆகவே நூறு போர்களில் நூறு முறை வெல்வது ஒருபோதும் மிகச் சிறந்த வழி அல்ல; போரிடாமலே பணியவைப்பதே மிகச் சிறந்த வழி. ஆகவே மிகச் சிறந்த உத்தி பகைவனின் போர் நோக்கத்தை நொறுக்குவது; அடுத்தது பகைவனின் கூட்டணிகளைத் துண்டித்துத் தனிமைப்படுத்துவது; அடுத்தது பகைவனின் படையைத் தண்டிப்பது; மிகக் கீழான உத்தி பகைவனின் கோட்டைகளைத் தாக்குவது.⁹⁰

சுன் சூவுக்கும் கிளாஸ்விட்ஸுக்கும் இடையிலான இந்த அடிப்படை வேறுபாட்டுக்குக் காரணம்: பகைவனும் இறுதியில் நம் பக்கமே, வேறொரு பகைவனுக்கு எதிராக நமக்கு நண்பனாகக்கூடும் என்ற போர்த்தந்திர இசைவுக் கருத்தைச் சுன் சூ ஒருபோதும் இழக்கவில்லை; கிளாஸ்விட்ஸோ, பகைவன் எப்போதும் பகைவனே, அவனை முழுமையாகவும் அடியோடும் அழிக்க வேண்டும் என்ற, பிரிவினை-போராட்ட மேற்கத்திய பண்பாட்டின் வழக்கமான அடிப்படைக் கருத்தைத் தம் போர்க் கோட்பாட்டுக்குள் அப்படியே கொண்டுவந்தார்.

கிளாஸ்விட்ஸின் பிழை முதல், இரண்டாம் உலகப் போர்களின் மூலம் தெளிவாக நிரூபிக்கப்பட்டது. இரு உலகப் போர்களிலும் முன்முயற்சியைத் தன் கையில் வைத்திருந்த அமெரிக்கா, கிளாஸ்விட்ஸிய பகைவர் கருத்துக்குப் பதிலாகச் சீனாவின் சுன் சூ பாணிக் கருத்தோடு அப்போர்களை அணுகியிருந்தால், ஜெர்மனி, ஜப்பான் மீது “நிபந்தனையற்ற சரணடைவை”த் திணித்திருக்காது; சோவியத் ஒன்றியம் ஐக்கிய நாடுகள் அவையில் சேர்வதற்காக யால்டாவில் அவ்வளவு விட்டுக்கொடுப்புகளைச் செய்திருக்காது. அதற்கும் முன்பே, நார்மண்டித் தரையிறக்கம் அல்ல, பால்கன் தரையிறக்கம் நடந்திருக்கும். லெனின் மார்க்ஸின் சிந்தனையைக் கிளாஸ்விட்ஸின் போர்த்தந்திரத்தால் நனவாக்கினார் என்றும் கூறப்படுகிறது. பிரிவினையையும் போராட்டத்தையும் உச்சத்துக்குக் கொண்டுசென்ற பொதுவுடைமையும் கிளாஸ்விட்ஸின் போர்க் கோட்பாடும் நன்கு பொருந்துவதற்குக் காரணம், இரண்டும் ஒரே வேரைக் கொண்டிருப்பதே.⁹¹

இலட்சியவாதத்தால் வெளியுறவுக் கொள்கை ஆழ்ந்து வண்ணம் பெற்ற அமெரிக்கா முன்னெடுத்த, நிறுவனங்கள் மூலமான அமைதி உத்தரவாதம் தோல்வியடைந்தது என்பது தெளிவாக வெளிப்பட்டுவிட்டது. ஏனெனில் நேற்றைய பகைவன் இன்றைய நண்பனாகவும், நேற்றைய நண்பன் இன்றைய பகைவனாகவும் மாறினர். சேர்ந்து நாடுகள் சங்கத்தைக் கருத்துருவாக்கி நிறுவிய நண்பர்களான ஜப்பானும் இத்தாலியும், பத்து ஆண்டுகள் கழித்து அந்தச் சங்கத்தையே உடைத்தவர்களாகப் பகைவர்களாயினர்; ஜப்பானையும் ஜெர்மனியையும் கற்பனைப் பகைவர்களாகக் கொண்டு அமெரிக்காவோடு சேர்ந்து ஐக்கிய நாடுகள் அவையை நிறுவுவதில் பங்கேற்ற நண்பனான சோவியத் ஒன்றியம், சில ஆண்டுகளில் பகைவனானது; நேற்றைய பகைவர்களான ஜப்பானும் ஜெர்மனியும் அமெரிக்காவுக்கு இன்றைய நண்பர்களாயினர். பனிப்போர் முடிந்த இன்று, இவை அனைத்தும் பொருளிழந்துவிட்டன.

மேற்கத்திய பண்பாட்டில் ஆழ வேரூன்றிய இருமை எதிர்நிலைக் கோட்பாட்டைப் பொருத்தினால், பகைவனை ஒழிப்பதன் மூலம் அமைதியைக் காக்கும் முறையைப் பிரச்சினையை உடனே தீர்த்துவிடும் யதார்த்தவாத முறையாகவும், நிறுவனங்களின் மூலம் அமைதியைக் காக்கும் முறையை இலட்சியவாத முறையாகவும் காணலாம். மனிதனையும் இயற்கையையும், நீயையும் நானையும், உள்ளுணர்வையும் மனத்தையும் பிரித்து வந்த மேற்கத்திய பண்பாடு, இருமைவாத அல்லது இருகூறான முறையை மட்டுமே கொண்டிருப்பதாகத் தோன்றுகிறது; போர், அமைதி பற்றிய பிரச்சினைகளிலும் அது நன்மை-தீமைச் சிந்தனையிலேயே ஒருமுகப்பட்டதாகத் தோன்றுகிறது.

ஆனால் மேற்கத்திய யதார்த்தவாத முறையும் மேற்கத்திய இலட்சியவாத முறையும் இரண்டுமே வெற்றியை உறுதிசெய்வதற்கான உபாயங்களாக மட்டுமே இருந்தன, உண்மையாக அமைதியை நாடும் முறைகளாக ஆகவில்லை என்பதை மனிதகுல வரலாறு வெளிப்படுத்துகிறது. அமைதியைவிட வெற்றியை நாடிய மேற்கின் உளவியல் மனப்பான்மையை, ஸ்பினோசா விவரித்தபடி, “போரின் மூலம் எதைச் சாதித்தோம் என்று எண்ணாமல், வென்று பகைவனைத் தண்டித்தோம் என்பதிலேயே அதிகம் திருப்தியடையும் மடமை” என்றே விளக்க முடியும். ⁹² மேற்கின் இந்த மனப்பான்மை ஸ்பினோசாவின் காலத்துக்குப் பின்னரும் பல நூற்றாண்டுகள் தொடர்ந்து, கிளாஸ்விட்ஸின் போர் பற்றி நூலில் படிகமானது. வியட்நாம் போர் அதற்குத் தீர்க்கமான சான்று. மாறாகச் சுன் சூவிடம், போரில் வெற்றியைவிடப் போரின் நோக்கத்தைப் புரிந்துகொள்வதன் முக்கியத்துவமே திரும்பத் திரும்ப வலியுறுத்தப்படுகிறது. போரின் நோக்கம் மேலோட்டமாக வெற்றியில் இருந்தாலும், இறுதியில் மிகப் பெரிய இலாபத்தைப் பெறுவதிலேயே உள்ளது என்று சுன் சூ மீண்டும் மீண்டும் விளக்குகிறார்.

போரில், சில குறைகள் இருந்தாலும், விரைவாகத் தாக்கி விரைவாக முடிக்க வேண்டும். நுட்பமாக நடத்துவதாகச் சொல்லி நீண்ட போர் நடத்தி ஒரு நாடு இலாபம் பெற்றதற்கு இதுவரை எடுத்துக்காட்டே இல்லை. ஆகவே போரின் தீங்குகளை முழுமையாக அறியாதவன் போரின் நன்மைகளையும் முழுமையாக அறிய மாட்டான்.⁹³

கிளாஸ்விட்ஸுக்குப் போரில் வெற்றி என்பது போர்க்களத்தில் வெற்றியே. “போர் என்பது வேறு வழிகளில் தொடரும் அரசியல்” என்ற சொற்றொடர் மூலம், போர் நோக்கத்தை அடையும் ஒரு வழி என்பதையும், அது அரசியல் நோக்கங்களுக்குக் கீழ்ப்பட்டிருக்க வேண்டும் என்பதையும் அவர் தெளிவாக்குகிறார் என்பது உண்மைதான். ⁹⁴ ஆனால் போரின் இறுதி நோக்கமான அரசியல் நோக்கமும் போர்க்கள வெற்றியையே குறிப்பதுபோல, அது எதைக் குறிக்கிறது என்பது பற்றிக் கிளாஸ்விட்ஸ் திட்டவட்டமான விளக்கம் தரவில்லை; ஆகவே அதற்கான விளக்கங்கள் பலவாறாக உள்ளன.⁹⁵ உண்மையில், “போர் என்பது வேறு வழிகளில் தொடரும் அரசியல்” என்ற கூற்று, முதல் உலகப் போரின்போது ஜெர்மன் இராணுவம் குடிமக்கள் அரசியலாளர்கள் மீது ஆதிக்கம் பெறப் பயன்படுத்தப்பட்டது.⁹⁶

கிளாஸ்விட்ஸ் போரின் நோக்கத்தை வெற்றியாக மட்டுமே காண்பதால், அந்த வெற்றி எத்தகையது என்பதைப் பொருட்படுத்துவதில்லை. சுன் சூ போர்க்கலையின் இரண்டாம் அத்தியாயமான “போர் நடவடிக்கைகள்” (作戰篇) பகுதியில், பகைவனையும் நம்மையும் ஒருசேர அழித்துச் சோர்வடையச் செய்யும் போர்க் கருவிகளைத் திரட்டுவது சரியான போர்முறை அல்ல என்று கூறுகிறார்; கிளாஸ்விட்ஸோ இத்தகைய கருதல்களை அற்பமான மனிதநேயவாத மனப்பான்மையாகவும், போரில் எல்லாவற்றுக்கும் மேலாகத் தவிர்க்க வேண்டிய தேவையற்ற தடையாகவும் காண்கிறார்.

இரத்தம் அதிகம் சிந்தாமல் பகைவனை வென்று ஆயுதக் களைவு செய்யும் சாமர்த்தியமான வழி ஒன்று உண்டு என்றும், அதுவே உண்மையான போர்க்கலை என்றும் மனிதநேயவாதிகள் எளிதில் கற்பனை செய்யக்கூடும். அது எவ்வளவு விரும்பத்தக்கதாகத் தோன்றினாலும், கைவிடப்பட வேண்டிய தவறான எண்ணம் அது. போரைப் போன்ற ஆபத்தான காரியத்தில், நல்லெண்ணத்திலிருந்து பிறக்கும் பிழைகளே மிக மோசமான தவறுகள். உடல் வலிமையை முழுமையாகப் பயன்படுத்துவது அறிவாற்றலையும் முழுமையாகப் பயன்படுத்துவதே என்பதால், இரக்கமின்றி வலிமையைப் பயன்படுத்தி எந்த உயிர்ச்சேதத்துக்கும் பின்வாங்காதவன், அதைச் செய்யத் தயங்கும் பகைவனை வெல்வான். இந்த விதியைப் பகைவனும் பயன்படுத்தவே செய்வான்; இருவரும் ஒருவருக்கொருவர் உச்சநிலையை நோக்கி முன்னேறுவர்; இந்த உச்சநிலை எதுவரை செல்லும் என்பதைப் பகைவனின் வரம்புகள் மட்டுமே தீர்மானிக்கும்.⁹⁷

நம் காலத்தை போர்க்கலையின் காலம் என்று கொள்ளலாம். பகைவனின் அழிவு நம் அழிவையே குறிக்கும் அணு ஆயுதக் காலத்தில், கிளாஸ்விட்ஸின் போர்க் கோட்பாடு பயனற்றதாகிறது. 2,500 ஆண்டுகளுக்கு முன், நாம் வாழும் 20ஆம் நூற்றாண்டை முன்கூட்டியே கண்டதுபோல, சுன் சூ பின்வருமாறு கூறினார். 21ஆம் நூற்றாண்டின் அமெரிக்க-சீன மேலாதிக்கப் போட்டி, மேற்கத்திய பாணித் தாக்குதலாலும் வெற்றியாலும் அல்ல, கிழக்கத்திய பாணி ஷி விரிவாக்கத்தாலேயே முடிவுக்கு வரும்.

சுற்றுவழியில் சென்று, பகைவனுக்கு ஆதாயம் (利) அளிப்பதுபோல் ஈர்த்துவிடு. இவ்வாறு பின்னால் புறப்பட்டு முன்னால் சென்றடையலாம். இத்தகைய போர்த்தந்திரத்தைக் கையாளத் தெரிந்தவனே நேரடிப் போர்த்தந்திரத்துக்கும் மறைமுகப் போர்த்தந்திரத்துக்கும் உள்ள வேறுபாட்டை அறிந்தவன். ⁹⁸

நேரடிப் போர்த்தந்திரத்துக்கும் மறைமுகப் போர்த்தந்திரத்துக்கும் உள்ள வேறுபாடு, ஷியின் திரட்சியை எவ்வாறு பயன்படுத்துகிறோம் என்பதைப் பொறுத்தது. போர்க்கலை குறிப்பாக, உடனடி மோதலையும் முடிவையும் தீர்மானிப்பதைவிட, நாட்டை நடத்துவதைக் கருத்தில் கொண்ட நீண்டகாலப் போர்த்தந்திரத்துக்கே பயனுள்ளது; இத்தகைய நிலையில் இறுதியில் வெல்வது, நேரடி, மறைமுகப் போர்த்தந்திரங்கள் இரண்டையும் பயன்படுத்தி ஷியை விரிவாக்குவதே.

பாதுக் (கோ விளையாட்டு), ஷியின் (勢) விரிவாக்கம் vs சதுரங்கம், தாக்குதலும் வெற்றியும்

கிளாஸ்விட்ஸும் போர்க்கலையும் விளக்குவதுபோல, எதிராளியுடனான போட்டியில் மேற்கு தாக்குதலையும் வெற்றியையும் இலக்காகக் கொள்கிறது; கிழக்கு ஷியை விரிவாக்குவதில் கவனம் செலுத்துகிறது. கிழக்கில், இறுதி வெற்றி சார்பு வெற்றியே: அது ஷியைப் பெருக்குபவருக்கு இறுதியில் இயல்பாகவே வந்து சேர்கிறது; நேரடியாக வெற்றியை இலக்காகக் கொண்டு தொடர்ந்து போரிடுபவருக்கு அல்ல என்ற தத்துவ முறைமை உண்டு. இந்தத் தத்துவம் கிழக்கின் பாதுக்கில் வெளிப்படுகிறது. வெற்றியை நோக்கமாகக் கொண்ட சதுரங்கத்திலிருந்தும், எதிராளியை அணுகும் மேற்கின் தத்துவத்திலிருந்தும் மனப்பான்மையிலிருந்தும் இது பெரிதும் வேறுபடுகிறது.

சதுரங்கத்தில் நோக்கம் தெளிவானது: மேலோங்கிய வெற்றி. சதுரங்கத்தின் முடிவு முழு வெற்றி, இல்லையேல் தோல்வி. சதுரங்க ஆட்டம் சதுரங்கப் பலகையில் நடக்கும் தொடர்ச்சியான நேரடி மோதல்களாக நகர்கிறது. பாதுக் சார்பு வெற்றியை இலக்காகக் கொள்கிறது; பாதுக் ஆட்டம் பலகை முழுவதிலும் நடக்கிறது; ஆனால் அதன் நோக்கம் நம் தரப்பின் தேர்வு எல்லையை விரிவாக்கி, எதிர்த்தரப்பின் தேர்வு எல்லையைச் சுருக்குவதே. பாதுக்கின் இலக்கு ஒரு ஆட்டத்தின் வெற்றி அல்ல; போர்த்தந்திர மேன்மையைத் தொடர்ந்து தக்கவைப்பதே. ⁹⁹

போர்த்தந்திர மேன்மை ஷியின் ஓட்டத்தால் தீர்மானிக்கப்படுகிறது. இயற்கையின் ஓட்டத்திலும் மனித விவகாரங்களிலும் கிழக்கு ஷியின் முக்கியத்துவத்தை வலியுறுத்துவதற்குக் காரணம், முழுமையை அறியாமல் பகுதிகளை மட்டும் கொண்டு நிலைமையைப் புரிந்துகொள்ள முடியாது என்று அது கருதுவதே. தத்துவ ரீதியாக நோக்கினால், எப்போதும் மாறிக்கொண்டே அறிய முடியாத எதிர்கால நிலைமையை ஊகித்துச் செல்லும் தொகுத்தறி சிந்தனையைக் கிழக்கு பின்பற்றுகிறது. மாறும் ஷியின் ஆற்றலைப் புரிந்துகொண்டு, விளைவில் அது செலுத்தும் தாக்கத்துக்கு முதன்மை கொடுக்க வேண்டும் என்பதே அது. நிறுவனங்களுக்கும் மாதிரிகளுக்கும் முதன்மை கொடுக்கும் மேற்கின் இருப்பின் தத்துவம், பகுதியைப் பார்த்து முழுமையைப் புரிந்துகொள்ள முனையும் தத்துவப் போக்கை உருவாக்குகிறது. மேற்கின் இருப்பின் தத்துவ முறைமை உய்த்தறி சிந்தனை முறைமையோடு இணைந்துள்ளது.

ஷியின் (勢) முக்கியத்துவம் சீனச் சிந்தனையாளர் ஷென் டாவால் (愼到, கி.மு. 395-315) வலியுறுத்தப்பட்டது. “டிராகனும் மேகத்தை (勢) இழந்தால் மண்புழுவைப் போலாகிவிடும்” என்று ஷென் டாவ் வலியுறுத்தினார். மனித சமூகத்தில் வெளியே தெரியாத, மறைந்திருக்கும் போர்த்தந்திர ஓட்டமான ஷியின் முக்கியத்துவத்தை அவர் வலியுறுத்தினார். எடுத்துக்காட்டாக, 13ஆம் நூற்றாண்டு மங்கோலியாவில் பிறந்த செங்கிஸ் கான், மங்கோலியா கொண்டிருந்த மறைந்த ஷியைக் கண்டறிந்து அதைத் திரட்டி, உலகை ஆண்ட டிராகனானார். ஆனால் அவர் 21ஆம் நூற்றாண்டு மங்கோலியாவில் பிறந்திருந்தால், என்ன செய்திருந்தாலும் உலக டிராகனாக ஆகியிருக்க மாட்டார். ஏனெனில் செங்கிஸ் கான் வாழ்ந்த 13ஆம் நூற்றாண்டின் மங்கோலியக் குதிரைப்படையும் கூட்டு வில்லும் என்ற மறைந்த ஷி 21ஆம் நூற்றாண்டில் இல்லை.

ஷென் டாவ், வசந்த-இலையுதிர், போரிடும் அரசுகளின் காலத்தில் சாவோ நாட்டைச் சேர்ந்த தத்துவவாதி; சி நாட்டின் ஜிசியா கல்விக்கூடத்தில் (稷下學宮) செயல்பட்டவர். டாவோயியப் பள்ளி (道家), சட்டவியல் பள்ளி (法家) ஆகியவற்றின் சிந்தனைகளைத் திரட்டி, அதிகார ஷியையும் (權勢) சூழ்நிலை ஷியையும் (形勢) முதன்மைப்படுத்தும் யதார்த்தமான தத்துவத்தை அவர் வளர்த்தார். அதிகார ஷியும் சூழ்நிலை ஷியுமே மனித சமூகத்தின், அரசியலின் சாரமான ஆற்றல்கள் என்பதால், அறநெறியோ அறமோ அல்ல, புற நிலைமைகளும் அதிகாரத்தின் ஓட்டமுமே மையம் என்று அவர் மதிப்பிட்டார். அதிகார ஷி என்பது அதிகாரத்தையும் வலிமையையும் இணைத்த கருத்து; அரசன் அமைச்சர்களையும் மக்களையும் கட்டுப்படுத்தும் ஆற்றலின் மூலம் அது; அரசனிடம் அதிகார ஷி இருந்தால்தான் சட்டங்களும் நிறுவனங்களும் சரியாகச் செயல்படும் என்று அவர் கருதினார். அறநெறி வலிமையோ அறமோ அல்ல, அதிகார ஷியே ஒழுங்கைப் பேணும் உண்மையான ஆற்றல் என்று அவர் வலியுறுத்தினார். சூழ்நிலை ஷி என்பது பொருள்கள் அல்லது சூழ்நிலைகளின் ஓட்டம், காலத்தின் நிலைமைகள், சக்திகளின் அமைவு; அதை எதிர்க்க முடியாத இயற்கை, சமூக ஆற்றலாக அவர் கண்டார். அறநெறியும் அறமும்கூடச் சூழ்நிலை ஷிக்கு எதிராகச் சக்தியற்றவை; சூழ்நிலை ஷிக்கு இணங்கினால்தான் பாதுகாப்பையும் வெற்றியையும் பெற முடியும் என்று வலியுறுத்தினார். அவரது நூலான ஷென் சீ (愼子) 42 அத்தியாயங்களைக் கொண்டிருந்தது; இன்று 7 மட்டுமே கிடைக்கின்றன. அவரது ஷி சிந்தனையை ஹான் ஃபெய் சீ (கி.மு. 280-233) வழிவழியாகப் பெற்றார். ஷென் டாவின் யதார்த்தவாதச் சிந்தனையை உயர்வாக மதித்த ஹான் ஃபெய் சீ, தம் ஆட்சித் தத்துவத்தைச் சட்டம் (法), ஆட்சிக்கலை (術), ஷி (勢) என்ற மூன்று சிந்தனைகளாகச் சுருக்கினார்.

அண்மையில் மேற்கத்தியச் சிந்தனையாளர்களும் ஷி (勢) என்ற கிழக்கின் தத்துவச் சிந்தனையில் ஆர்வம் காட்டுகின்றனர். மேற்கத்தியச் சொற்களில், உள்ளார்ந்த ஆற்றல், சாத்தியம், மறைந்த சக்தி முதலியவற்றைக் குறிக்கும் “பொட்டன்ஷியல்” (potential) என்பதே மிக நெருக்கமான சொல். “ட்ரெண்ட்” (trend) போன்ற மேற்கத்தியச் சொற்களும் போக்கையோ ஓட்டத்தையோ குறிக்கின்றன; ஆனால் அவை ஏற்கெனவே இருக்கும், அறியப்பட்டவற்றைச் சேர்ந்தவை; ஷியைப் போல மறைந்திருந்து பின்னர் வெளிப்படும் ஆற்றலைக் குறிப்பவை அல்ல. அமெரிக்க-சீன உறவு மேம்பாட்டுக்கு முன்னின்ற முன்னாள் வெளியுறவுச் செயலர் கிஸ்ஸிஞ்சர், சீனா, கிழக்கத்திய நாகரிகம் பற்றி அசாதாரணமான புரிதலைக் காட்டுகிறார். போர்த்தந்திர நிலைமைகளைப் படிப்பதிலும் இலக்குகளை வகுப்பதிலும் சீனத் தலைவர்கள் மேற்கிலிருந்து எவ்வாறு வேறுபடுகின்றனர் என்பதை அவர் விளக்குகிறார். மாற்றத்துக்குள் மறைந்த ஷியைப் பின்பற்றும் கிழக்கும், இருப்பின் தத்துவத்திலிருந்து பிறந்த உடனடிச் செயலைப் பின்பற்றும் மேற்கும் என்ற இரண்டு உலகங்களின் தத்துவச் சிந்தனை வேரிலேயே வேறுபடாமல் இருக்க முடியாது என்பதை அவர் பகுப்பாய்கிறார்:

சீனத் தலைவர்கள் போர்த்தந்திரக் களத்தை ஒரே முழுமையான ஓட்டமாகக் காண்கின்றனர்: நல்லதும் தீயதும், அருகிலுள்ளதும் தொலைவிலுள்ளதும், வலிமையும் பலவீனமும், கடந்த காலமும் நிகழ்காலமும் அனைத்தும் தொடர்ச்சியானவை. மேற்கின் வரலாற்றுப் பார்வை வரலாற்று ஓட்டத்தைத் தீமை அல்லது பின்னடைவின் மீதான முழு வெற்றியின் செயல்முறையாகக் கையாள்கிறது; ஆனால் சீனாவின் மரபான வரலாற்றுப் பார்வை வேறுபட்டது…. வரலாற்றின் ஓட்டத்தில் மிகச் சிறந்த தேர்வைச் சீனா இசைவில் தேடுகிறது. போர்த்தந்திரமும் அரசியல் திறனும் எதிர்த்தரப்போடு போராட்ட இணைவாழ்வை அடைவதில் ஒருமுகப்பட்டுள்ளன. எதிர்த்தரப்பை வலுவிழக்கச் செய்தவாறே தன் உள்ளார்ந்த ஷியை (勢), அல்லது போர்த்தந்திர நிலையை, வலுப்படுத்துவதே இலக்கு. ¹⁰⁰

போர்க்கலையின் ஐந்தாம் அத்தியாயம் முழுவதும் மறைந்த போர்த்தந்திர ஷி பற்றிய விளக்கமே. ஷியைப் புரிந்துகொண்டு பயன்படுத்தினால், நூறு போர்களிலும் ஆபத்து இல்லை. போரில் ஷி போர்த்தந்திரத்தாலும் களத்தந்திரத்தாலும் ஆனது; நல்ல போர்த்தந்திரத்தை வகுத்துப் போரை எதிர்கொள்கிறோம், களத்தந்திரத்தை நன்கு பயன்படுத்திப் போரில் வெல்கிறோம் என்று சுன் சூ விளக்குகிறார்: “போரில் வல்ல தளபதி வீரர்கள் மீது பழி சுமத்தாமல் ஷியைப் பயன்படுத்துகிறார்” (போர்க்கலை 5-5). போர்த்தந்திரமும் களத்தந்திரமும் ஒன்றையொன்று சார்ந்து ஒன்றின் மீது ஒன்று தாக்கம் செலுத்துகின்றன என்றும், அவற்றின் சேர்க்கையிலிருந்தே ஷி உருவாகிறது என்றும் அவர் விளக்குகிறார். போர்த்தந்திரத்துக்கும் களத்தந்திரத்துக்குமான சேர்க்கைகள் வற்றாதவை, யாராலும் அவற்றை முழுமையாகப் புரிந்துகொள்ள முடியாது என்ற ஷி சார்ந்த போர்க் கோட்பாட்டைச் சுன் சூ விரிக்கிறார்:

சூரியனையும் சந்திரனையும் போல இயங்கு. மறைந்துவிட்டதுபோல் தோன்றினாலும் மீண்டும் தொடங்குகின்றன.

நான்கு பருவங்களைப் போல இயங்கு. இறந்துவிட்டதுபோல் தோன்றினாலும் மீண்டும் தொடங்குகின்றன. (போர்க்கலை 5-2)

மேற்கு, இருப்பின் தத்துவத்தின்படி இருப்பின் (有) பங்குக்கு, அதாவது செயலுக்கு, முதன்மை கொடுக்கிறது. கிழக்கு, மாற்றம் உருவாக்கும் புதிய சூழ்நிலையை, அதாவது ஷியின் (勢) இயக்கத்தைப் பின்பற்றுகிறது. ஷியின் இயக்கம் இருப்பை அல்ல, இன்மையையே தொடக்கப் புள்ளியாகக் கொண்டது. மேற்கின் செயல் சட்டங்களையும் நிறுவனங்களையும் மாதிரிகளையும் நாடுகிறது; கிழக்கோ உடனடிச் செயலை நாடுவதைவிட, மாற்றத்துக்குள் மறைந்த ஷியின் மேன்மையில் கவனம் செலுத்துகிறது. மனிதன் நாடும் பயன்திறனை எவ்வாறு அடைவது என்பதில் கிழக்கும் மேற்கும் வெவ்வேறு வழிகளைத் தேர்ந்தெடுக்கின்றன.

பயன்திறனை அடைய முயலும்போது கிரேக்கர்களும் சீனர்களும் வெவ்வேறு தத்துவங்களைப் பின்பற்றுகின்றனர். கிரேக்கர்கள் செயலைப் பின்பற்றுகின்றனர்; சீனர்கள் மாற்றத்தைப் பின்பற்றுகின்றனர். இருவருக்கும் இடையே உறவு தலைகீழாவதைக் காணலாம். கிரேக்கர்கள் மனிதச் செயல் என்ற மாதிரியைப் பின்தொடரும் இயற்கை மாற்றத்தை எண்ணுகின்றனர்; சீனர்கள் இயற்கை மாற்றத்தைப் பின்தொடரும் மனிதப் பயன்திறனை எண்ணுகின்றனர். போரில் தளபதி, தாவரம் வளர்வதுபோல அல்லது ஆறு ஓடுவதுபோலப் போர்த்தந்திரத்தைத் தனக்குச் சாதகமாக அமைக்க முயல்கிறார்… செயல் கொண்டுவரும் மேன்மையைவிட மாற்றம் கொண்டுவரும் உள்ளார்ந்த மேன்மையையே சீனர்கள் நம்புகின்றனர். ¹⁰¹

சட்டங்களையும் நிறுவனங்களையும் மாதிரிகளையும் மதிக்கும் மேற்கின் பழக்கம், கிரேக்க-ரோமக் காலம் முதல் இன்றுவரை தொடர்ந்து வரும் நிகழ்வு. கடவுள் படைத்த இயற்கைக்கும் மனிதனுக்கும் எப்போதும் ஒரு நோக்கம் உண்டு என்ற நோக்கவாதத்தோடு இயற்கையையும் மனிதனையும் கவனிக்கும் மேற்கின் பழக்கத்திலிருந்தே அது பிறந்தது. ஆகவே எப்போதும் எங்கும் அவற்றைச் சட்டங்களால் வரையறுத்து, மாதிரிகளையும் நிறுவனங்களையும் உருவாக்கிப் பிறரிடம் பரப்ப மேற்கு முயல்கிறது.

மனிதச் சிந்தனை உண்மையை அடிப்படையாகக் கொண்டது என்று மேற்கின் நோக்கவாதம் முன்கோள் கொள்வதால், ஒருமுறை நிறுவப்பட்ட நோக்கம் குறித்த ஐயங்களுக்கோ பிற வழிகளின் நிகழ்தகவுக்கோ அது முக்கியத்துவம் அளிப்பதில்லை. ஆகவே தான் வளர்த்த கோட்பாடுகளும் அவற்றைப் பின்பற்றிய நடைமுறையும் உலகின் எல்லாச் சூழ்நிலைகளுக்கும் பொருந்துவதாகக் காண மேற்கு விரும்புகிறது. பிற நாடுகள் அவற்றைப் பின்பற்ற வேண்டும் என்ற நிலைப்பாட்டோடு பிறர்மீது திணிக்கவும் முடிகிறது. மாறாகக் கிழக்கத்திய நாகரிகம் மாற்றத்தின் தத்துவத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டிருப்பதால், பிற வழிகளை நாடுவதற்கும் மாறுவதற்குமான நிலைப்பாட்டுக்குத் திறந்திருக்கிறது. அதில் திணிப்பு இல்லை. இறுதியில் கிழக்கின் மனித விவகாரங்கள் சட்டம், ஷி, ஷூ என்ற பயன்திறன்களை நாடியவாறே இணைவாழ்வை ஏற்கின்றன.

நியாயப்பிரமாணத்தைச் சார்ந்திருக்கும் மேற்கத்திய நாகரிகம், நோக்கவாதத்தோடு பின்னிப் பிணைந்து, நிறுவனங்களையும் மாதிரிகளையும் உருவாக்கும் பழக்கத்தைத் தக்கவைத்துக்கொள்கிறது. நோக்கத்தைப் புரிந்துகொண்டதும் நிறுவனங்களை வடிப்பதில் கவனம் செலுத்துகிறது. நிறுவனங்கள் மாறாத இருப்புகள் என்றும், அவற்றில் உள்ளார்ந்திருக்கும் நோக்கத்தை அடைவதில் திறனை உயர்த்துகின்றன என்றும் மேற்கத்தியர் கருதுகின்றனர். அத்தகைய நிறுவனங்களை மாதிரிகளாக்கித் தமக்குள்ளும் உலகெங்கும் பரப்ப வேண்டும் என்று அவர்கள் எண்ணுகின்றனர். மாறாகக் கிழக்கத்தியர் மாற்றத்தின் ஷியைச் சார்ந்திருக்கின்றனர். பொருள்களுக்கு இடையிலான உறவுகளைப் பற்றிச் சிந்தித்து, முழுமையைப் புரிந்துகொள்ளாமல் பகுதிகளைப் புரிந்துகொள்ள முடியாது என்று எண்ணுகின்றனர். ¹⁰²

ஆகவே தாம் உருவாக்கிய நிறுவனங்களும் மாதிரிகளும் உலகின் பிற பண்பாடுகளைச் சேர்ந்த மக்களுக்கும் பொருந்தும் என்று மேற்கத்தியர் எண்ணுகின்றனர். மனிதன் கடவுளால் படைக்கப்பட்டவன் என்பதால் அனைவருக்கும் பொருந்தும் பொதுமை உறுதிசெய்யப்படுகிறது; கடவுளின் வழிகாட்டலில் உருவான நிறுவனங்களுக்கும் மாதிரிகளுக்கும் அதே காரணத்தால் பொதுமை உறுதிசெய்யப்படுகிறது என்று அவர்கள் கருதுகின்றனர். இந்தப் பொதுப் பயன்பாட்டில், தம் நலன்களை உறுதிசெய்யும் ஏகாதிபத்திய நோக்கமும், மனிதர் அனைவரும் நன்கு வாழ வேண்டும் என்ற சமய நல்லெண்ணமும் கலந்து வரலாற்றில் செயல்பட்டு வந்துள்ளன என்பதை இது காட்டுகிறது.

அமெரிக்க-சீன மேலாதிக்கப் போட்டி: சீனாவின் ஷி (勢) vs அமெரிக்காவின் தாக்குதல்

21ஆம் நூற்றாண்டின் மேலாதிக்கப் போட்டியில் அமெரிக்காவும் சீனாவும் காட்டும் போர்த்தந்திர-களத்தந்திர வேறுபாடுகளில், கிழக்கு-மேற்கின் தத்துவச் சிந்தனை முறைமைகள் அப்படியே வெளிப்படுகின்றன: தாக்குதல் மூலம் வெற்றியை நாடுவதற்கும் ஷியைப் பெறுவதற்கும் உள்ள வேறுபாடு. 21ஆம் நூற்றாண்டில் அமெரிக்க மேலாதிக்கத்துக்குச் சவால் விடும் மிகப் பெரிய அச்சுறுத்தலாகச் சீனாவை உறுதிசெய்து, சீனாவின் எழுச்சியைத் தடுக்க இயன்ற எல்லா வழிகளையும் அமெரிக்கா திரட்டுகிறது. கூட்டணிகளை வலுப்படுத்துதல், சீனா மீதான பொருளாதார அழுத்தம் முதலியவற்றின் மூலம் அமெரிக்கா சீனாவுக்கு எதிராகத் தாக்குதல் நிலையை எடுத்து, தொடர்ந்து வெல்ல வேண்டும் என்ற நிலைப்பாட்டைக் காட்டுகிறது. அமெரிக்காவுடனான மேலாதிக்கப் போட்டி தவிர்க்க முடியாமல் நிகழ்வதுதான் என்றாலும், உடனடி வெற்றியைவிடத் தன் பொருளாதார வலிமையையும் உள் ஒற்றுமையையும் வலுப்படுத்துவதில் கவனம் செலுத்தி, ஷியை, அதாவது போர்த்தந்திர நிலையை, வலுப்படுத்துவதில் சீனா ஒருமுகப்பட்டுள்ளது. அமெரிக்காவின் போர்த்தந்திரம் குறுகியகால, கண்ணுக்குத் தெரியும், வேண்டுமென்றே செய்யும் செயலின் (யூ வெய், 有爲) தாக்குதல் போர்த்தந்திரம். சீனாவின் போர்த்தந்திரம் நீண்டகால, கண்ணுக்குத் தெரியாத, செயலின்மையின் (வூ வெய், 無爲) ஷி போர்த்தந்திரம்.

இனி பன்னாட்டு உறவுகள் “போரிலிருந்து வணிகத்துக்கு” என்று கருத்தியல் சட்டக மாற்றம் அடையும்போது, “ஒத்துழைப்பு, போட்டி, மோதல்” (cooperation, competition, conflict) பல முனைகளில் ஒரே நேரத்தில் நிகழும் வடிவைப் பெறும். அதே நேரத்தில், அமெரிக்க-சீன அணுவாற்றல் சமநிலையின் காரணமாக, பரஸ்பர அழிவைக் கொண்டுவரக்கூடிய போருக்கான வாய்ப்பு மிகக் குறைவாகவே கணிக்கப்படுகிறது. அணுப் போர்த்தந்திரத்திலும் அமெரிக்காவும் சீனாவும் அடிப்படை வேறுபாட்டைக் காட்டுகின்றன. அமெரிக்கா பரஸ்பர உறுதியான அழிவு (MAD, mutually assured destruction) என்ற போர்த்தந்திரத்தைக் கையாள்கிறது. பகை நாடு முதலில் தாக்கினாலும், எஞ்சியிருக்கும் அணு ஆயுதங்கள் பகைவனை உறுதியாக அழித்துச் செயலிழக்கச் செய்யும் அளவுக்குப் போதுமானவையாக இருக்க வேண்டும் என்பதே MAD என்ற அணுப் போர்த்தந்திரம். அமெரிக்க-சோவியத் பனிப்போர்க் காலத்தில் அமெரிக்காவும் சோவியத் ஒன்றியமும் பின்பற்றிய போர்த்தந்திரம் அது. அமெரிக்கா தற்போது 5,000க்கும் மேற்பட்ட அணு ஆயுதங்களைக் கொண்டுள்ளது. சீனா MAD போர்த்தந்திரத்தை ஏற்கவில்லை. பகை நாடு முதலில் தாக்கினாலும், எஞ்சிய அணு ஆயுதங்களால் பகை நாட்டை முற்றிலும் அழிக்காவிட்டாலும், பகை நாட்டுக்குப் “போதுமான விலையை” செலுத்தச் செய்தாலே பகைவனின் முன்கூட்டிய தாக்குதலைத் தடுக்க முடியும் என்பதே அதன் போர்த்தந்திரம். சீனா தற்போது ஏறத்தாழ 600 அணு ஆயுதங்களைக் கொண்டுள்ளது. அமெரிக்காவின் MAD மேற்கத்திய பாணிப் போர்த்தந்திரம்.

இன்னும் முக்கியமாக, பன்னாட்டு உறவுகளைக் கையாள்வதில் அமெரிக்காவும் சீனாவும் வெவ்வேறு பண்பாட்டு, வரலாற்று, தத்துவ வடிவங்களைக் கொண்டுள்ளன என்பதை மனத்தில் கொள்ள வேண்டும். இத்தகைய நிலைமைகளின் கீழ் நிகழும் அமெரிக்க-சீன மேலாதிக்கப் போட்டி, சீனாவின் ஷி விரிவாக்கமாகவும், வெற்றிக்கான அமெரிக்காவின் தாக்குதலாகவும் தொடர்கிறது. அமெரிக்கா கூட்டணிகளை வலுப்படுத்துவதிலும் சீனப் பொருளாதாரத்தையும் வணிகத்தையும் கட்டுப்படுத்துவதிலும் கவனம் செலுத்த, சீனாவோ பொருளாதார வலிமையைப் பெருக்கத் தேவையான ஷி விரிவாக்கத்தில், அதாவது ஆய்வாளர்களுக்கான செறிவான பயிற்சியிலும் எதிர்காலத் தொழில்களில் முதலீட்டைப் பெருக்குவதிலும், கவனம் செலுத்துகிறது.¹⁰³ இறுதியில் சீனா பல முனைகளில் தன் போர்த்தந்திர நிலையை வலுப்படுத்துவதில் கவனம் செலுத்துகிறது. இவையனைத்தும் ஒருங்கே செயல்பட்டு, இறுதியில் வெற்றியாளர் இராணுவ மோதலின்றித் “தானாகவே” தீர்மானிக்கப்படுவார் என்பதே அமெரிக்காவிலிருந்து வேறுபட்ட சீனாவின் மேலாதிக்கப் போர்த்தந்திரம்.

இராணுவ வலிமை முக்கியமானதுதான். ஆனால் கடந்த கால மேலாதிக்கப் போட்டிகளில் இராணுவ வலிமை தாக்குதல் பங்கை வகித்தது; இப்போது அது தற்காப்புத் தன்மையைப் பெறுகிறது. அமெரிக்க-சீனப் போட்டி, மேற்கின் வரலாற்றில் பலமுறை நிகழ்ந்த, நிலைபெற்ற சக்திக்கும் எழுச்சிபெறும் சக்திக்கும் இடையிலான நேரடி “மோதலால்” (confrontation) தீர்மானிக்கப்படாது. ஸ்பார்ட்டா-ஏதென்ஸ் மோதல் முதல் பிரிட்டன்-ஜெர்மனி மோதல் வரை, ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகளாக இரு சக்திகளுக்கு இடையிலான வரலாற்று மோதல் நிலைமைகளோடு மேற்கத்திய அறிஞர்கள் நன்கு பழகியவர்கள். ஆனால் அவர்கள் முன்வைக்கும், மோதலை இயல்பானதாகக் கொள்ளும் “தூசிடிடீஸின் பொறி” அமெரிக்க-சீன உறவை விளக்குவதில்லை. அமெரிக்க-சீனப் போட்டி, சதுரங்க ஆட்டத்தைப் போலப் பகைவனின் அழிவாக அல்ல, பாதுக் ஆட்டத்தைப் போல நீண்ட காலத்தில் ஷியின் விரிவாக்கமாக, முடிவு தானாகவே தீர்மானிக்கப்படும் வடிவைக் காட்டும்.¹⁰⁴

அமெரிக்காவுடனான இணைவாழ்வுக் கொள்கையின் கீழ், சீனா பல்வேறு வழிகளைப் பயன்படுத்தித் தான் கொண்டிருக்கும் ஷியைப் பெருக்க முயல்கிறது. அமெரிக்கா சீனா மீதான பகைமையைத் தாக்குதல் தொனியில் வெளிப்படுத்துகிறது. அமெரிக்கா தன் மதிப்பீடுகளைச் சமய உறுதிப்பாட்டோடு சீனா உட்பட உலகெங்கும் பரப்ப முனையும் போக்கைக் கொண்டுள்ளது. அமெரிக்கா, சீனா ஆகியவற்றின் இத்தகைய ராஜதந்திரப் பார்வைகளைக் கிஸ்ஸிஞ்சர் விளக்குகிறார்:

அமெரிக்காவின் தனித்துவம், தன் மதிப்பீடுகள் தொடர்பாகச் சமயப் பரப்புத் தன்மை கொண்டது. தான் கொண்டிருக்கும் மதிப்பீடுகளை உலகின் எல்லா மூலைகளுக்கும் பரப்ப வேண்டும் என்ற கடமையுணர்வை அமெரிக்கா கொண்டுள்ளது. மாறாகச் சீனாவின் தனித்துவம் பண்பாட்டு வகையது. பிற நாடுகளைத் தன்னைப் போல மதம் மாற்றும் நோக்கம் சீனாவுக்கு இல்லை. தன் நிறுவனங்கள் சீனாவுக்கு வெளியிலும் பொருந்தும் என்று சீனா எண்ணுவதில்லை.¹⁰⁵

இத்தகைய பண்பாட்டுப் பின்னணியால், அமெரிக்காவும் சீனாவும் தம் கூட்டாளி நாடுகளை முறையே தலையீட்டாலும் தலையிடாமையாலும் கையாள்கின்றன. அமெரிக்கா, சீனா ஆகியவற்றின் இந்த முறைகள், கொரியத் தீபகற்பத்தில் தென் கொரியாவையும் வட கொரியாவையும் கையாள்வதில் அப்படியே வெளிப்படுகின்றன. தென் கொரியா அமெரிக்காவின் ஆதரவாலும் தலையீட்டாலும் வலுவான பொருளாதார அமைப்பையும் மக்களாட்சியையும் பெற்றது. அதே நேரத்தில் ஏவுகணை, அணு ஆயுதப் பிரச்சினைகளில் அமெரிக்காவின் கடும் கட்டுப்பாட்டுக்கு உட்பட்டுள்ளது. வட கொரியா சீனாவின் நண்பனாக இருந்து ஆதரவைப் பெறுகிறது; ஆனால் வட கொரியாவின் பொருளாதார அமைப்பிலோ உள்நாட்டு அரசியலிலோ சீனா சிறிதும் தலையிடுவதில்லை. வட கொரியா அணு ஆயுதங்களையும் ஏவுகணைகளையும் கொண்டு தன்னை ஆயுதபாணியாக்கிக்கொள்வதும், அமெரிக்காவிலிருந்து வேறுபட்ட சீனாவின் தலையிடாக் கொள்கையில் வெளிப்படுகிறது.

அமெரிக்காவிலிருந்து வேறுபட்ட சீனாவின் வெளியுறவுக் கொள்கை மத்தேயோ ரிச்சியின் அறிக்கையிலும் விளக்கப்பட்டுள்ளது. வாஸ்கோ ட காமா திறந்த கடல்வழியைப் பின்பற்றி உண்மையிலேயே கிழக்குக்கு வந்து நீண்ட காலம் வாழ்ந்த இயேசு சபைக் குருவான மத்தேயோ ரிச்சி (Matteo Ricci, 1552-1610), மேற்குக்கு அனுப்பிய அறிக்கையில் இதையே வலியுறுத்துகிறார்:

சீனாவில் பேரரசரோ குடிமக்களோ யாரும் அண்டை நாடுகளை ஆக்கிரமிக்கவோ கைப்பற்றவோ போர்த் திட்டம் தீட்டுவதில்லை. தாம் கொண்டிருப்பதில் அவர்கள் மிகவும் திருப்தியடைந்துள்ளனர். ஆகவே அண்டை நாடுகளைக் கைப்பற்றும் ஆசையை அவர்கள் காட்டுவதில்லை. இதில் சீனர்கள் ஐரோப்பியர்களிடமிருந்து மிகவும் வேறுபட்டவர்கள். ¹⁰⁶

மேற்கு, கிரேக்க-ரோமக் காலத்துக்குப் பின் நவீன காலப் பெருங்கடற்பயணக் காலத்திலும் தொடர்ந்த ஏகாதிபத்தியத்தைக் கடைப்பிடித்து வந்துள்ளது. கூட்டாளி நாடுகள் மீது தன் சட்டங்களையும் நிறுவனங்களையும் மாதிரிகளையும் திணித்தது; கூட்டாளிகள் அல்லாத அண்டை நாடுகளுடனான உறவுகள் பகைமையாக இருப்பதைத் தவிர வேறு வழியில்லை. ஆனால் சீனா திணிப்பு அல்ல, தேவையானால் எடுத்துச் செல்லுங்கள், அப்படியானால் எம் மேலாட்சியை ஏற்றுக்கொள்ளுங்கள் என்ற தன்விருப்ப நிலைப்பாட்டை எடுத்தது. அண்டை நாடுகளோடு பகைமையை அல்ல, நட்புறவைப் பேண முயன்றது.

சீனா தன்னை ஒரு தனிச்சிறப்பான இருப்பாகக் கருதியது; ஆனால் தன் மதிப்பீடுகளைப் பிற நாடுகளில் பரப்ப முயலாமல், தேவையானால் வந்து எடுத்துச் செல்லுங்கள் என்ற மனப்பான்மையைக் கொண்டிருந்தது. அண்டை நாடுகள் சீனாவோடு தொடர்புகொண்டு நாகரிகத்தைக் கற்றுச் செல்லட்டும் என்ற நிலைப்பாடு அது; அதற்கு அண்டை நாடுகள் சீனாவின் மேலாட்சியை ஏற்க வேண்டியிருந்தது. ¹⁰⁷

கிழக்கத்திய பாணிப் பன்னாட்டு உறவுகளில் வேறுபாடும் பன்முகத்தன்மையும் ஏற்கப்படுகின்றன. அண்டை நாடுகளோடு அமைதியான இணைவாழ்வுக்கான வழி நாடப்படுகிறது. ஷியைப் பயன்படுத்தி, படிப்படியாகவும் இயல்புநிலையாகவும் (default) தானாகவே நிகழும் மாற்றமே விரும்பப்படுகிறது. மேற்கு தன் சட்டங்கள், நிறுவனங்கள், மாதிரிகள் ஆகியவற்றின் பொதுமையை வலியுறுத்தி, மேற்கத்திய முறையைப் பரப்புவதற்காகத் தன் மதிப்பீடுகளைப் பரப்ப முயல்கிறது.

அண்டை நாடுகளோடு கட்டாயம் பகைமையான உறவு கொள்ள வேண்டிய தேவை இல்லை என்று சீனப் பேரரசர் கருதினார். மாறாக, அப்படி நேராமல் இருக்க முயன்றார். அமெரிக்காவைப் போலவே சீனாவும் தான் ஒரு தனிச்சிறப்பான பங்கை ஆற்ற வேண்டும் என்று எண்ணியது. ஆனால் அமெரிக்காவைப் போலத் தான் கொண்டிருக்கும் மதிப்பீடுகளை உலகெங்கும் பரப்பும் பொதுமையை வலியுறுத்தும் நோக்கம் அதற்கு இருக்கவில்லை.¹⁰⁸

டாவோ, கடவுள் என்ற கருத்துகள், மாற்றத்தின் தத்துவம், இருப்பின் தத்துவம் வழியாக, பன்னாட்டு உறவுகளில் கிழக்கத்திய பாணித் தலையிடாமை முறையையும் மேற்கத்திய பாணித் தலையீட்டு முறையையும் வழங்கின. தலையிடாமை நிலையானது: மோதல்கள் குறைகின்றன, ஆனால் இயக்கமுள்ள தூண்டுதல்களும் பரிணாம வாய்ப்புகளும் குறைகின்றன. தலையீடு இயக்கமுடையது: மோதலுக்கான வாய்ப்பு அதிகரிக்கிறது, ஆனால் அதே நேரத்தில் தூண்டுதலும் பரிணாம வாய்ப்பும் பிறக்கின்றன.

வெற்றிக்கும் ஷிக்கும் இடையிலான போர்த்தந்திர வேறுபாடு கிழக்கு-மேற்கு நாகரிகங்களுக்குள் ஆழ வேரூன்றியுள்ளது. ஷியை நாடும் கிழக்கு, எதிர்த்தரப்பின் பண்பாட்டை அப்படியே பின்பற்றுவதில்லை. தன் சொந்தப் பண்பாட்டின் ஒளியில் தனக்கு ஏற்றவாறு அதை மாற்றியமைக்கிறது. 19ஆம் நூற்றாண்டு முதல், வரலாற்றில் முதன்முறையாக, கிழக்கும் மேற்கும் இரு பண்பாடுகளுக்கிடையிலான தீவிரப் பரிமாற்றத்தின் மூலம் மாறுகின்றன. குறிப்பாக மேற்கத்தியக் கருத்தியல் சட்டகம் உலகை ஆண்டுகொண்டிருந்ததால், கிழக்கு மேற்கிடமிருந்து பெரும் பண்பாட்டுத் தாக்கத்தைப் பெற்றது.

கடந்த அரை நூற்றாண்டில் கிழக்கு ஆசியா நவீனமயமானது. ஐரோப்பாவின், குறிப்பாக மேற்கின், அனுபவத்தைக் கருத்தில் கொண்டது. ஆனால் மேற்கத்தியதை அப்படியே நகலெடுக்கவில்லை; கிழக்கு ஆசிய நாடுகளின் நவீனமயமாக்கல் மிகவும் வேறுபட்ட வடிவங்களை எடுத்தது. தம் சொந்த வரலாற்றாலும் பண்பாட்டாலும் தாக்கம் பெற்று, அவை தமக்கே உரிய நிறுவனங்களையும் பழக்கவழக்கங்களையும் மதிப்பீடுகளையும் கருத்தியல்களையும் உருவாக்கின. ¹⁰⁹

மேற்கின் சட்டங்களும் நிறுவனங்களும் மாதிரிகளும் கிழக்கில் அறிமுகமானபோது, கிழக்கு அவற்றை அப்படியே ஏற்கவில்லை; மாற்றியமைக்கப்பட்ட வடிவில் ஏற்றது. ஒரு நிறுவனம் எவ்வளவு நல்லதாக இருந்தாலும், எந்த இடத்துக்கும் அப்படியே பரவுவதில்லை. ஏனெனில் நிறுவனம் பண்பாட்டைச் சார்ந்த கருத்து.¹¹⁰ மேற்கின் நிறுவனங்களையும் அனுபவத்தையும் இறக்குமதி செய்யும்போது, கிழக்கு தன் சிந்தனை முறைமைக்கு ஏற்பத் தனக்குப் பொருந்துமாறு மாற்றியமைத்த வழியில் அவற்றை ஏற்கிறது. வெற்றி-தோல்வியைக் குறிக்கும், இருப்பின் தத்துவம் சார்ந்த கருத்தியல் பாணி ஏற்பு அல்ல; ஷியைக் கருத்தில் கொண்ட மாற்றமும் உருமாற்றமும் கொண்ட வழி அது.

4) கடவுள் நல்லவர் என்றால் தீமை எங்கிருந்து வந்தது?

கடவுள் அன்பும் கருணையும் உள்ளவர். அதே நேரத்தில் கடவுள், மூன்றாம் நான்காம் தலைமுறை வழித்தோன்றல்கள் வரை தண்டிக்கும் தண்டனைக் கடவுளும்கூட. கடவுளின் இந்தப் பண்புகள் மோசேயின் ஐந்நூல்களில் திட்டவட்டமாக எடுத்துக்காட்டப்பட்டுள்ளன. வெளிப்பாட்டு மதம், சாவுக்குப் பின்னும் உயிர்வாழும் ஆத்மாவின் முக்கியத்துவத்தை வலியுறுத்தி, மனிதன் பிறக்கும்போதே பாவத்தோடு பிறக்கிறான் என்ற பிறவிப் பாவக் கோட்பாட்டை முன்வைக்கிறது. ஆகவே மனிதன் கடவுளுக்கு அஞ்சி மனந்திரும்பும் மனிதனாகிறான். டாவோ தே ஜிங் விளக்கும் டாவோவில், மனிதனைத் தண்டிக்கும் ஒரு வாசகமும் இல்லை. மனிதனை உருவாக்கும் உடலையும் மனத்தையும் அமைதியாக வைத்திருப்பதே வாழ்வில் முக்கியம்; அது ஆத்மாவின் முக்கியத்துவத்தை வலியுறுத்துவதும் இல்லை. வாழ்வில் டாவோ வழங்குவதை வரவேற்று அனுபவிக்கும் மனப்பான்மையையே அது மனிதனுக்குப் பரிந்துரைக்கிறது. ஒருமுறை மட்டுமே வாழும் வாழ்க்கையே முக்கியம்.

கடவுளுக்கு அஞ்சும் மனிதன் மனித விவகாரங்களில் நன்மை-தீமைக் கண்ணோட்டத்தைப் பெறுகிறான். வேறு மதத்தை நம்புவோரும் நாத்திகர்களும் நன்மை-தீமை நிலைப்பாட்டிலிருந்து மட்டுமே கையாளப்படுகின்றனர்: மதம் மாற்றப்படுகின்றனர், அல்லது நன்மை-தீமைக் கண்ணோட்டத்தில் தீய இருப்புகளாகக் கருதப்படுகின்றனர். வெளிப்பாட்டு மதத்தில் மனிதன், மதம் வகுத்த கண்டிப்பான கோட்பாட்டின்படி கடவுளிடமிருந்து ஆசீர்வாதங்களையும் சாபங்களையும் பெறுகிறான். குறிப்பாகக் கிறிஸ்தவத்தில், வாழ்க்கை சாவோடு முடிவதில்லை, நித்திய வாழ்வு உண்டு என்ற சொர்க்க-நரகக் கோட்பாட்டை நம்புவதால், நன்மை-தீமைச் சிந்தனை இன்னும் பெரிய செல்வாக்கைச் செலுத்துகிறது. சாவுக்குப் பிந்தைய நித்திய வாழ்வின் வடிவம், இவ்வுலகில் நல்லவனாக வாழ்ந்தானா தீயவனாக வாழ்ந்தானா என்பதைப் பொறுத்துத் தீர்மானிக்கப்படுகிறது. மேற்கத்தியத் தத்துவத்தில் நன்மை-தீமை இருப்பின் தத்துவம் சார்ந்தவை; ஆகவே மாறுவதில்லை. தீமை ஒழிக்கப்பட வேண்டிய இருப்பாகிறது.

வெளிப்பாட்டு மதத்தோடு தவிர்க்க முடியாமல் உடன்வரும் நன்மை-தீமைச் சிந்தனையில் அடங்கியுள்ள ஆபத்து, தீமை ஏன் இருக்கிறது என்ற கேள்வி. ஏனெனில் எல்லாம் அறிந்த, எல்லாம் வல்ல கடவுள் ஆளும் உலகில் அநீதியான, தீய நிகழ்வுகள் பல நடக்கின்றன. நன்மை-தீமைச் சிந்தனையின் சிக்கல், ஆதியாகமத்தில் பதிவான நன்மை தீமை அறியும் மரத்தின் கனி பற்றிய கதையிலேயே குறிப்பால் உணர்த்தப்படுகிறது. பாம்பின் தூண்டுதலால் மனிதன் கடவுளின் கட்டளையை மீறி, கடவுளைப் போல ஆவதற்காக அந்தக் கனியைப் பறித்து உண்கிறான். மனிதன் கடவுளைப் போல ஆக முடியாதிருந்தும், ஆக முடியும் என்ற பாம்பின் சோதனையில் விழுந்து அந்தக் கனியை உண்கிறான். அந்தக் கனியால் மனிதனுக்குத் துன்பம் வருகிறது.

பாம்பு பெண்ணிடம், “நீங்கள் சாகவே மாட்டீர்கள். நீங்கள் அதை உண்ணும் நாளில் உங்கள் கண்கள் திறக்கப்பட்டு, நீங்கள் கடவுளைப் போல நன்மை தீமை அறிவீர்கள் என்பது கடவுளுக்குத் தெரியும்” என்றது. (ஆதியாகமம் 3:4-5)

கடவுளின் எல்லையான நன்மை-தீமையை மனிதன் நேரடியாகக் கையாளும்போது எழும் சிக்கல்களையும் அவற்றின் விளைவுகளின் கடுமையையும் இந்தக் கதை குறிப்பால் உணர்த்துகிறது. நன்மை-தீமைச் சிந்தனைப்படி, மனிதன் எளிதில் தீயவனாகக்கூடும்; மனிதனின் தீய செயல்கள் தொடர்கின்றன. ஆகவே ஆதியாகமத்திலேயே கடவுள் மனிதனைப் படைத்ததற்காக வருந்துகிறார்:

மனிதரின் தீமை பூமியில் பெருகியிருப்பதையும், அவர்கள் உள்ளத்தின் எண்ணங்கள் அனைத்தும் எப்போதும் தீமையாகவே இருப்பதையும் யெகோவா கண்டார்… “நான் படைத்த மனிதனைப் பூமியின் முகத்திலிருந்து அழித்தொழிப்பேன்; மனிதன் முதல் கால்நடைகள், ஊர்வன, வானத்துப் பறவைகள் வரை அழிப்பேன்; ஏனெனில் அவற்றை உருவாக்கியதற்காக வருந்துகிறேன்” என்று யெகோவா கூறினார். (ஆதியாகமம் 6:5-7)

இத்தகைய நிலையைத் தடுப்பதற்காகக் கடவுள் நன்மை-தீமை பற்றிய அறநெறிக் கட்டளைகளை வழங்கி, வலிமையான நியாயப்பிரமாணத்தை விட்டுச்செல்கிறார். கடவுளின் கட்டளையை மீறினால் கடவுளின் தண்டனை கிடைக்கும் என்பது வெளிப்பாட்டு மதத்தின் மையக் கோட்பாடுகளுள் ஒன்று. குறிப்பாக, வேறு தெய்வங்களை வழிபடுவது மிகப் பெரிய தீய செயலாகிறது. இத்தகைய தீமையைச் செய்யும் மனிதன் மீது கடுமையான தண்டனை விழுகிறது. மேற்கு கடவுளை நல்ல இருப்பாகவும் கருணையுள்ள இருப்பாகவும் வரையறுத்து, நல்ல இருப்புகள் அல்லாதவர்களுக்கு எச்சரிக்கை விடுக்கிறது. நன்மை-தீமைச் சிந்தனை அதன் அடியில் உள்ளது.

யெகோவா நீதிமானைச் சோதிக்கிறார்; தீயவனையும் வன்முறையை விரும்புவோனையும் உள்ளத்தில் வெறுக்கிறார். (சங்கீதம் 11:5)

அப்படியானால், கடவுள் நல்லவர் என்ற மேற்கின் கடவுள் கருத்தில், “கடவுள் நல்லவர் என்றால் தீமை எங்கிருந்து வந்தது?” என்ற கேள்வி எழுகிறது. அதாவது, அனைத்தையும் “படைக்கும்” கடவுள் நல்லவர் என்றால், தீமை எங்கிருந்து தொடங்கியது என்ற கேள்வி எழுகிறது. தீமையையும் கடவுளே படைத்தாரா?

யெகோவாவே, நான் உம்மோடு வழக்காடும்போது நீர் நீதியுள்ளவர்; ஆயினும் உம்மிடம் கேட்கிறேன்: தீயவர்களின் வழி ஏன் செழிக்கிறது? துரோகிகள் அனைவரும் ஏன் நிம்மதியாக இருக்கின்றனர்? (எரேமியா 12:1)

கிரேக்கக் காலம் முதலே “கடவுள் நல்லவர் என்றால் தீமை எங்கிருந்து வந்தது?” என்ற புதிர் எழுப்பப்பட்டது. மேற்கத்தியத் தத்துவ முறைமைக்குள் நன்மை-தீமைச் சிக்கல் இன்னும் தீர்க்கப்படாத பிரச்சினையாகவே உள்ளது. கடவுள் அனைத்தையும் படைத்தார் என்றால் தீமையையும் கடவுளே படைத்தாரா? அப்படியானால் கடவுள் ஏன் தீமையைப் படைத்தார்? இந்தப் பிரச்சினை குறித்து மேற்கத்திய இறையியலாளர்களும் மீவியற்பியலாளர்களும் நீண்ட காலம் மனம் வருந்தி, புரிந்துகொள்ளக் கடினமான பல்வேறு விடைகளை முன்வைத்தனர்; இன்றும் அதன் விடையைத் தேடும் முயற்சியைத் தொடர்கின்றனர். இது யூத-கிறிஸ்தவத்துக்கு மட்டுமன்றிக் கிரேக்கத் தத்துவவாதிகளும் நெடுங்காலம் முன்பே மனம் வருந்திய பிரச்சினை. மேற்கின் ஞானிகளுள் முதன்மையானவராகக் கருதப்படும் ஏதென்ஸின் தலைவர் சோலோன் (Solon, கி.மு. 638-558), “தீயவர்களுள் செல்வந்தர் உண்டு, நல்லவர்களுள் ஏழைகள் உண்டு” என்று புலம்பும் கவிதையை விட்டுச்சென்றார்.

கி.மு. 8-7ஆம் நூற்றாண்டுகளில் செயல்பட்ட, ஹோமரின் சமகாலத்தவரான கிரேக்கக் கவிஞர் ஹெசியோடும் (Hesiod) நன்மை-தீமைச் சிக்கல் குறித்து மனம் வருந்தினார்: “நீதியும் எல்லா வல்லமையும் உடைய கடவுள், அநீதியான மனிதர்கள் உலகில் செழித்து வாழ எவ்வாறு அனுமதிக்கிறார்?” ¹¹¹ தொடர்ந்து, மனிதன் சொர்க்கத்தை எவ்வாறு இழந்தான் என்பதை விளக்கியவாறு, நல்லவர்களும் நீதியுள்ளவர்களுமான தெய்வங்கள் உலகில் தீமையும் அநீதியும் தலைவிரித்தாட ஏன் விட்டுவிட்டனர் என்று ஹெசியோட் புலம்புகிறார்:

வாழ்வில் தன் வாக்குறுதிகளைக் காத்து நன்மையையும் நீதியையும் செய்பவன் எந்தக் கைம்மாறும் பெறுவதில்லை. மாறாகத் தீமை செய்து வன்செயல்களில் ஈடுபடுபவர்களே புகழப்படுகின்றனர். வன்முறை வெல்கிறது, அறப்பண்பு மறைகிறது. தீயவர்கள் நல்லவர்களைத் துன்புறுத்துகின்றனர்… இறுதியில் மனிதன் கொடிய துன்பங்களை அனுபவிக்கிறான். தீமையிலிருந்து அவனைக் காப்பாற்ற யாரும் முன்வருவதில்லை. ¹¹²

இந்த மனவருத்தம் எப்பிக்கூரஸ் (கி.மு. 341-270) மனத்தில் கொண்டிருந்த முக்கியப் பிரச்சினைகளுள் ஒன்று. கிரேக்கக் காலம் முதல் வழங்கி வரும், தீமை பற்றிய “எப்பிக்கூரியன் முரண்புதிர்” (Epicurean Paradox) அல்லது “எப்பிக்கூரஸின் புதிர்” (the Riddle of Epicurus) என்பதில் இது நன்கு தொகுக்கப்பட்டுள்ளது. எப்பிக்கூரஸின் முரண்புதிர் பற்றிய பதிவு, எப்பிக்கூரஸ் தாமே விட்டுச்சென்ற ஆவணங்களில் இல்லை. தொடக்ககாலக் கிறிஸ்தவ அறிஞர் லாக்டான்டியஸ் (Lactantius, 250–325) விட்டுச்சென்ற பதிவில் அது உள்ளது:

கடவுளைப் பற்றி எப்பிக்கூரஸ் இவ்வாறு கூறினார்: கடவுள் தீமையை நீக்க விரும்புகிறார், ஆனால் முடியவில்லை;

அல்லது கடவுளால் தீமையை நீக்க முடியும், ஆனால் அவர் விரும்பவில்லை; அல்லது அவர் விரும்பவும் இல்லை, முடியவும் இல்லை; அல்லது அவர் விரும்புகிறார், நீக்கவும் முடியும். அவர் விரும்பியும் முடியவில்லை என்றால், கடவுள் வலுவற்றவர்; இது கடவுளின் வரையறைக்கு முரணானது. அவரால் முடிந்தும் விரும்பவில்லை என்றால், கடவுள் பொறாமை மிக்கவர்; இதுவும் கடவுளின் வரையறைக்கு அதே அளவு முரணானது. அவர் விரும்பவும் இல்லை, முடியவும் இல்லை என்றால், கடவுள் பொறாமை மிக்கவரும் வலுவற்றவரும்; இவர் கடவுளே அல்லர். அவர் விரும்புகிறார், நீக்கவும் முடியும் என்றால், அதுவே கடவுளுக்கு ஏற்ற வரையறை. அப்படியானால் தீமை என்பது என்ன, கடவுள் ஏன் அதை நீக்கவில்லை? ¹¹³

ஏறத்தாழ இரண்டாயிரம் ஆண்டுகள் கழித்து, பிரிட்டிஷ் தத்துவவாதி ஹியூம் (Hume) நன்மை-தீமை பற்றிய எப்பிக்கூரஸின் புதிரை இவ்வாறு தொகுக்கிறார்:

எப்பிக்கூரஸின் பழைய கேள்விகளுக்கு இன்னும் விடை இல்லை. கடவுள் தீமையை ஒழிக்க விரும்பியும் முடியவில்லை என்றால், அவர் வலுவற்றவர். முடிந்தும் செய்யவில்லை என்றால், அவர் தீய எண்ணம் கொண்டவர். அவரால் ஒழிக்கவும் முடியும், செய்யவும் விரும்புகிறார் என்றால், தீமை எங்கிருந்து வந்தது? ¹¹⁴

நன்மை-தீமைச் சிக்கல், அதோடு நன்கு பழகிய மேற்கத்தியருக்கு, மனிதனால் தீர்க்க முடியாத பணியை விட்டுச்சென்றுள்ளது. கிரேக்கக் காலம் முதல் இன்றுவரை மேற்கத்தியத் தத்துவம் இந்தப் பிரச்சினையால் தொடர்ந்து மனம் வருந்துகிறது. ஏனெனில் வெளிப்பட்டதன் கோட்பாட்டையும் இருப்பின் தத்துவத்தையும் அடிப்படையாகக் கொண்டே நன்மை-தீமைச் சிக்கலைத் தீர்க்க அது முயல்கிறது. நன்மை என்றென்றும் நல்லது, தீமை என்றென்றும் தீயது என்பதால், தீமை அழிக்கப்பட வேண்டிய இருப்பாகிறது. நன்மை-தீமைச் சிந்தனை மனிதனுக்கு வலிமையான உந்துசக்தியை வழங்குகிறது. குறிப்பாக வெளிப்பாட்டு மதத்தோடு இணையும்போது, அந்த உந்துசக்தி வாழ்வையும் சாவையும் கடந்த நிலையை அடைகிறது.

ஆனால் கிழக்கின் யின்-யாங் சிந்தனை, நன்மை-தீமைச் சிந்தனை வழங்கும் வலிமையான உந்துசக்தியைக் கொண்டிருக்கவில்லை; அதே நேரத்தில், மனிதனிடம் ஏன் தீமை இருக்கிறது என்ற, நன்மை-தீமைச் சிந்தனை கொண்டுவரும் தீர்க்கக் கடினமான கேள்வியால் அது மனம் வருந்துவதும் இல்லை. கிழக்கின் யின்-யாங் சிந்தனை மாற்றத்தின் தத்துவத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டு மனித விவகாரங்களைக் கையாள்கிறது. நன்மை-தீமை என்ற கருத்துகள், மனிதன் உருவாக்கிய மனிதச் செயல்பாட்டின் எல்லைக்குள், யின்-யாங்கைப் போல மாறிச் செல்கின்றன. காலம் செல்லச் செல்ல நற்பேறும் தீப்பேறும் மாறுவதுபோல, யின் யாங்காகவும், யாங் யின்னாகவும் மாறுகின்றன.

டாவோ, ஒருமுறை மட்டுமே வாழும் வாழ்க்கை vs கடவுள், சாவுக்குப் பிந்தைய உலகம்

மனிதன் பிறக்கும்போதே துன்பத்தோடு பிறக்கிறான் என்ற கருத்தை நன்மை-தீமைச் சிந்தனை உள்ளடக்கியுள்ளது. பிறவிப் பாவக் கோட்பாட்டின் தொடக்கம் அது. நன்மை தீமை அறியும் மரத்தின் கனியைப் பறித்து உண்ட மனிதன், அதன் மூலம் கடவுளின் கட்டளையை மீறினான்; மனிதன் தானே மூலப் பிழையைச் செய்த இருப்பாகிறான். மனிதன் எப்போதும் கடவுளுக்கு அஞ்சும் இருப்பாகிறான். சொர்க்கமான ஏதேன் தோட்டத்திலிருந்து மனிதன் துரத்தப்படுகிறான். கடவுளிடமிருந்து சாபம் பெற்று, துன்பங்களைச் சுமந்து பிறந்து வாழ்க்கையை வாழ்கிறான்.

அவர் பெண்ணிடம், “உன் கருப்பவேதனையை மிகவும் பெருகச் செய்வேன்; வேதனையோடு பிள்ளைகளைப் பெறுவாய்; உன் விருப்பம் உன் கணவன் மீது இருக்கும்; அவன் உன்னை ஆள்வான்” என்றார். ஆதாமிடம், “நீ உன் மனைவியின் சொல்லைக் கேட்டு, உண்ணக் கூடாது என்று நான் கட்டளையிட்ட மரத்தின் கனியை உண்டதால், நிலம் உன் பொருட்டுச் சபிக்கப்பட்டுள்ளது; உன் வாழ்நாள் முழுவதும் வருந்தி உழைத்தே அதன் விளைச்சலை உண்பாய்” என்றார். (ஆதியாகமம் 3:16-17)

மேற்கில், மனிதன் ஏன் வாழ்நாள் முழுவதும் துன்பப்பட்டு வாழ வேண்டும் என்பதற்கான விளக்கமாக நன்மை-தீமைச் சிந்தனை அமைகிறது. இத்தகைய கதை மேற்கத்திய மதத்தில் மட்டுமன்றிக் கிரேக்கத் தொன்மத்திலும் உண்டு. ஹெசியோட் தம் உழைப்பும் நாள்களும் (Works and Days) என்ற நூலில் பண்டோராவின் பெட்டி பற்றிய கதையை விரிக்கிறார். ஆதியாகமத்தில் நன்மை தீமை அறியும் மரத்தின் கனியை உண்ட மனிதன் பாவத்துக்காகப் பெறும் தண்டனையை ஒத்த நிலையை அது விவரிக்கிறது. சியூஸ் உருவாக்கிய “பண்டோராவின் பெட்டி”, எப்பிமீத்தியஸின் மனைவியான பண்டோராவிடம் ஒப்படைக்கப்படுகிறது. மனிதர்களை உருவாக்கி அவர்களுக்கு நெருப்பைக் கொண்டுவந்த புரொமீத்தியஸைத் தண்டிப்பதற்காக அது. சியூஸின் பரிசை ஏற்க வேண்டாம் என்று புரொமீத்தியஸ் தன் தம்பி எப்பிமீத்தியஸை எச்சரித்திருந்தார். ஆனால் ஆர்வம் மிகுந்த பண்டோரா பெட்டியைத் திறக்கிறாள். பெட்டியைத் திறந்த கணமே அதற்குள் ஒளிந்திருந்த தீயவை அனைத்தும் வெளியே பாய்ந்து மனிதர்களைத் துன்புறுத்தத் தொடங்குகின்றன. திடுக்கிட்ட பண்டோரா அவசரமாகப் பெட்டியை மூடுகிறாள்; பெட்டிக்குள் நம்பிக்கை மட்டுமே எஞ்சுகிறது.

ஏவாள், பண்டோரா கதைகளின்படி, மனிதனே பிரச்சினையின் மூலம். மனமும் ஆர்வமும் பெற்றதும் மனிதன் நன்மை-தீமையைத் தீர்மானிக்கும் பாதையில் நுழைகிறான். மனிதனின் இந்தத் தவறு அவனுக்குத் தவிர்க்க முடியாத துன்பத்தைக் கொண்டுவருகிறது; மனிதன் “மனந்திரும்பும் உள்ளத்தை”ப் பெறுகிறான். மனித இயல்பில் உள்ளுறைந்த இந்தப் போக்கின்படி, மனிதன் பாவத்தின் விலையாக வாழ்நாள் முழுவதும் தண்டிக்கப்பட்டு மனந்திரும்புகிறான். ஒரு மேற்கத்தியக் கவிஞரின் சொற்களில் சொன்னால், மனிதன் “உயிரோடிருக்கும் வரை உழைத்து, வலியைப் பொறுத்துக்கொள்ளும் இருப்பு” ஆகிறான். ¹¹⁵

கடவுளை நம்பும் மேற்கத்திய உலகில், இவ்வுலகம் துன்பங்களால் நிறைந்திருப்பதால், சாவுக்குப் பிந்தைய உலகைக் கற்பனை செய்கின்றனர்; மறுவுலகின் சொர்க்கத்தைக் கற்பனை செய்கின்றனர். அதே நேரத்தில், கடவுளின் இருப்பைப் பற்றி உறுதியாக இருக்க முடியாத வெளிப்படாததன் சிந்தனையாளர்கள், வாழ்வில், இவ்வுலகிலேயே, சாவுக்குப் பிந்தைய சொர்க்கத்தை ஒத்த மகிழ்ச்சியை நாடுகின்றனர்.

மகிழ்ச்சியை நாடும் மேற்கத்தியச் சிந்தனையாளர்கள் தீமையின் இருப்பை மறுக்கின்றனர். மனிதன் ஏன் கடவுளுக்கு அஞ்ச வேண்டும்? எப்பிக்கூரஸ் நன்மை-தீமைச் சிந்தனையின் பின்னணியில், கடவுள் குறித்து மனிதன் எடுக்க வேண்டிய நிலைப்பாட்டை வரையறுக்கிறார். நல்லவரும் நீதியுள்ளவருமான கடவுளும் தீமையின் இருப்பும் ஒருசேர இருக்க முடியாது என்று அவர் கருதினார். ஆகவே மனிதன் கடவுளுக்கு அஞ்ச வேண்டியதில்லை என்று விளக்குகிறார். கடவுளுக்குத் தேவையின்றி அஞ்சும் கவலையிலிருந்து விடுபடுவதே, எப்பிக்கூரஸ் வலியுறுத்திய மகிழ்ச்சிக் கோட்பாடான “அட்டரக்சியா”வின் (உள்ள அமைதி) சாரம்.

கடவுளுக்கு அஞ்சாதே. கடவுள் நிலையான, பேரின்பமான இருப்பு… ஆனால் பலர் கடவுளைத் தாம் விரும்பியபடி வரையறுக்கின்றனர். கடவுள் வெகுமதி அளிக்கிறார், தண்டிக்கிறார் என்று மக்கள் கூறுவது, தம் வழியில் செல்பவர்களுக்கு வெகுமதி அளித்து எதிர்ப்பவர்களைத் தண்டிக்கும் கடவுளையே அவர்கள் விரும்புவதால்தான். இத்தகைய பார்வைகளை எதிர்ப்பதால் இறைப்பற்று இல்லாமல் போவதில்லை. அத்தகைய பார்வைகளைத் திணிப்பதே இறைப்பற்றைக் கைவிடுவது. ¹¹⁶

ஆனால் எப்பிக்கூரஸின் இந்தத் தத்துவம், அவர் வாழ்ந்த கி.மு. 4-3ஆம் நூற்றாண்டுகளில் பெரிதும் பேசப்பட்டாலும், இறுதியில் வெளிப்படாததன் கோட்பாட்டின் ஒரு பகுதியாகக் கருதப்பட்டு மேற்கில் வலிமையை இழந்தது. ஏனெனில், கிறிஸ்தவம் ரோமப் பேரரசின் அரச மதமான 4ஆம் நூற்றாண்டின் இறுதிக்குப் பின், மேற்கில் அனைவரும் வெளிப்பட்டதன் கோட்பாட்டுக்குள் புதைந்துபோயினர். இடைக்காலத்தின் ஆயிரம் ஆண்டுச் சமய அரசுக் காலத்தில், வெளிப்படாததன் சிந்தனையாளர்கள் அனைவரும் நாத்திகர்களாகக் கருதப்பட்டுக் கண்டனத்துக்கும் துன்புறுத்தலுக்கும் இலக்காயினர். சாவுக்குப் பிந்தைய சொர்க்கமே அவர்களின் வாழ்வின் இலக்கானது. மறுமலர்ச்சியையும் அறிவொளிக் காலத்தையும் கடந்து இந்த நிலை மாறியது.

கிழக்கத்திய நாகரிகத்தில் வாழ்வின் பொருளைத் தேடுதல், வாழ்க்கை பற்றிய விளக்கம் மேற்கிலிருந்து முற்றிலும் வேறுபடுவதிலிருந்தே தொடங்குகிறது. கடவுளைப் போலன்றி, டாவோ விதிவிலக்கின்றி எல்லா மனிதர்களுக்கும் உதவுவதாக அறிவிக்கிறது. மனிதன் டாவோவுக்கு அஞ்சுவதில்லை. டாவோவை வாழ்க்கைத் துணையாக வரவேற்கிறான். டாவோவின் எல்லைக்குள் பிறரோடு சேர்ந்து வாழ்வின் மகிழ்ச்சியைத் தேடும் மனிதனாகிறான். வாழ்க்கை ஒருமுறைதான். மறுவுலகு பற்றிய எண்ணம் கிழக்கத்திய சிந்தனையில் முக்கியமானதல்ல. டாவோவைக் காத்தவாறே வாழ்வின் மகிழ்ச்சியைத் தேடும் மனப்பான்மையைக் கொள்ளும்படி டாவோ தே ஜிங் மனிதனுக்குப் பரிந்துரைக்கிறது. டாவோ தே ஜிங்கின் இறுதிப் பகுதிகள் வாழ்வின் இன்பங்களைப் பற்றிப் பேசுகின்றன.

நீ செய்யும் வேலையை அனுபவி. நீ உண்பதை அனுபவி. நீ அணியும் ஆடையை அனுபவி. நீ உறங்கும் இல்லத்தை அனுபவி. வாழ்வில் மகிழக்கூடியவற்றைத் தேடு. (டாவோ தே ஜிங், அத்தியாயம் 80)

டாவோயிசத்தின் இந்த மகிழ்ச்சி, வாழ்வில் இயற்கை வழங்குவனவற்றை அனுபவிக்கும் மனப்பான்மையில், அதாவது மனிதனுக்கும் இயற்கைக்குமான உறவில், அதைக் கண்டடைவதே. டாவோயிசம் வலியுறுத்தும் இயற்கையோடு இயைந்த செயலின்மை (無爲自然), மனிதனும் இயற்கையும் இசைவோடு வாழ வேண்டும் என்பது; மனிதன் இயற்கையின் விதிகளுக்கு எதிராகச் செல்லாமல், இயற்கையோடு ஒன்றாகி வாழும் வாழ்க்கை மனப்பான்மையைக் குறிக்கிறது. கன்பூசியனிசமும் மனிதனின் பல்வேறு உணர்வுகளுள் “வாழ்க்கையை அனுபவிக்கும் மனப்பான்மை”யையே வாழ்வின் மிக முக்கிய மதிப்பாக வெளிப்படுத்துகிறது.

அறிந்தவன் விரும்புபவனுக்கு இணையாகான்; விரும்புபவன் அதில் இன்புறுபவனுக்கு இணையாகான். (உரையாடல்கள் 6:18)

வாழ்க்கையை அனுபவிப்பவர் அறிவைவிட முக்கியம் என்ற கன்பூசியக் கூற்று, மேற்கின் எப்பிக்கூரஸோடு ஒற்றுமை கொண்டுள்ளது. எப்பிக்கூரஸின் இன்பவாதம் உடல் இன்பங்களைத் தேடுவது அல்ல, கவலையும் அச்சமும் இல்லாத அமைதி நிலையைத் தேடுவது; சாவு ஆத்மாவும் உடலும் கரைந்துபோவதே என்பதால் அஞ்ச வேண்டியதில்லை என்று அவர் வலியுறுத்தியதும் கன்பூசியத் தத்துவத்தை ஒத்திருக்கிறது. ஆனால் முக்கிய வேறுபாடு என்னவென்றால், கன்பூசியனிசத்தில் மகிழ்ச்சி உறவுவாதத்திலிருந்து வருகிறது; எப்பிக்கூரஸின் இன்பம் தனிமனிதவாதத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டது. கன்பூசிய உரையாடல்கள் நூலின் முதல் வாக்கியமே, வாழ்வின் மகிழ்ச்சியை “நண்பர்களிலும் கற்றலிலும்” தேடும்படி பரிந்துரைப்பதோடு தொடங்குகிறது. கிழக்கில் வாழ்வின் மகிழ்ச்சி தனிமனிதன் தனியாக அனுபவிப்பது அல்ல; சேர்ந்திருத்தல் என்ற உறவுவாதத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டது.

கற்று, உரிய நேரத்தில் அதைப் பயிற்சி செய்வது மகிழ்ச்சி அல்லவா? தொலைவிலிருந்து நண்பர்கள் வருவது இன்பம் அல்லவா? (உரையாடல்கள் 1:1)

சமய நன்மை-தீமைச் சிக்கலிலிருந்தும் மனிதனின் பிறவிப் பாவ உணர்விலிருந்தும் கிழக்கு விடுபட்டிருக்கிறது. ஏனெனில், நன்மை-தீமை என்பது இறுதியில் கடவுள் அல்ல, மனிதன் உருவாக்கும் விருப்பு-வெறுப்புப் பிரச்சினையே என்று அது கருதுகிறது. கிழக்கின் செவ்வியல் நூல்கள் எதிலும் நன்மை-தீமையைப் பற்றிக்கொண்ட விளக்கமோ தத்துவமோ இல்லை. மனிதன் தானே நன்மை-தீமையைப் பிரித்து அதை மனித சமூகத்தில் பொருத்துவதைக் கிழக்கத்திய நாகரிகம் ஏற்பதில்லை. மனிதன் இயற்கையில் பிறந்து இயற்கைக்கே திரும்புகிறான் என்று கிழக்கத்திய சிந்தனை கொள்கிறது.

கடவுள் அல்லது சாவு பற்றிய எண்ணம், கிழக்கத்திய சிந்தனையில், மேற்கோடு ஒப்பிடவே முடியாத அளவுக்குச் சிறிய முக்கியத்துவம் கொண்டது. டாவோ தே ஜிங் எல்லாச் சூழ்நிலைகளையும் மனிதன் எதிர்கொள்ளும் இயற்கையின் மீதே ஒருமுகப்படுத்துகிறது; இயற்கைக்குள் வாழும் மனிதனையே அது முன்வைக்கிறது. இந்தச் சிந்தனை கன்பூசியனிசத்தில் இன்னும் நடைமுறைரீதியாக வெளிப்படுகிறது. சாவுக்குப் பிந்தைய உலகம், ஆவிகள் (鬼神), சாவு ஆகியவற்றில் அக்கறை கொள்ள வேண்டியதில்லை என்று அது அறிவிக்கிறது.

ஆவிகளுக்கு எவ்வாறு சேவை செய்வது என்று கேட்ட சீடருக்குக் கன்பூசியஸ் பதிலளித்தார்: “மனிதர்களின் காரியங்களையே கையாளத் தெரியாதபோது, ஆவிகளின் காரியங்களைப் பற்றி எப்படி எண்ணுவாய்?” சாவு பற்றிக் கேட்ட சீடருக்குக் கன்பூசியஸ் பதிலளித்தார்: “வாழ்வையே அறியாதபோது, சாவைப் பற்றி எப்படி எண்ணுவாய்?” (உரையாடல்கள் 11:11)

கிழக்கத்திய சிந்தனை கி.மு. காலத்தில் விரித்த சாவு பற்றிய எண்ணம், அறிவொளிக் காலத் தொடக்கத்தில் மேற்கில் வெளிப்படுகிறது. மேற்கில் இரண்டாயிரம் ஆண்டுகள் கழித்து, ஸ்பினோசா மிகவும் ஒத்த சிந்தனையை வெளிப்படுத்துகிறார்.

சுதந்திர மனிதன் சாவைப் பற்றிச் சிறிதும் எண்ணுவதில்லை. ஞானம் சாவைப் பற்றியல்ல, வாழ்வைப் பற்றிய தியானத்திலிருந்தே பிறக்கிறது.¹¹⁷

சாவைப் பற்றியல்ல, வாழ்வைப் பற்றிய தியானத்தில், மேற்கத்திய நாகரிகம் கடவுள் மீதான அச்சத்திலிருந்து மகிழ்ச்சிக் கோட்பாட்டை நோக்கிச் சாய்கிறது. கடவுள் மீதான அச்சமும் மீவியற்பியல் அச்சமும் மறைந்ததன் அடிப்படையில், கிழக்கின் டாவோ சிந்தனைக்கும் மேற்கத்திய சிந்தனைக்கும் இடையே ஒற்றுமை உருவானது. கிழக்கிலும் மேற்கைப் போல மகிழ்ச்சியை இலக்காகக் கொண்டு தேடுவோர் பெருகி வருகின்றனர். ஆனால் மேற்கின் தனிமனிதவாத மகிழ்ச்சிக் கோட்பாடு, கிழக்கின் உறவுவாதப் பொருள் கோட்பாட்டிலிருந்து இன்னும் வேறுபடுகிறது. கிழக்கில் இயற்கையிலும் கற்றலிலும் நண்பர்களிலும் வாழ்வின் பொருளைத் தேடும் உறவுவாதம் தொடர்கிறது.

மனித விவகாரங்களை ஆளும் கடவுளின் இருப்பு மனிதனுக்கு எப்போதும் அச்சத்தைத் தருகிறது. குறிப்பாகக் கிறிஸ்தவம், உயிர்த்தெழுதலையும், இவ்வுலக வாழ்வு நித்தியமான மறுவுலக வாழ்வுக்கான தயாரிப்பு என்ற கோட்பாட்டையும் முன்வைத்தது. ஆகவே மறுவுலக நம்பிக்கை முக்கியமானது; கோட்பாட்டின்படி மறுவுலகின் விவரணையும், சொர்க்கம்-நரகம், நன்மை-தீமை ஆகியவற்றின் பிரிவும் இன்னும் முக்கியமாயின. இந்தப் போக்கு கிறிஸ்தவத் திருச்சபையின் அதிகாரத்தை வலுப்படுத்தியது; திருச்சபை பாவமன்னிப்புச் சீட்டுகளை விற்கும் வழக்கம் வரை சென்றது. இவ்வுலக வாழ்வு மனவருத்தத்தாலும் மனந்திரும்புதலாலும் நிறைந்தது.

அறிவொளிக் காலத்தின் இயற்கை இறைவாதத்தால் “மனந்திரும்பும் மனிதன்” என்ற தத்துவம் சவாலுக்கு உள்ளானது. கடவுள் மனித விவகாரங்களில் தலையிடாததால், மனிதன் “கடவுளுக்கு அஞ்சும் மனிதனாக”ப் பிறப்பதில்லை. மனித இயல்பு நல்லது என்ற ரூசோவின் கொள்கை இதற்கான பிரதிநிதி எதிர்ச்சான்று. இயற்கை இறைவாதத்துக்குப் பின், மனிதன் ஏன் வாழ்கிறான் என்ற கேள்வியை மேற்கத்தியத் தத்துவம் புதிதாக அணுகத் தொடங்குகிறது. இதைத் திருப்புமுனையாகக் கொண்டு மேற்கு மீண்டும் “மகிழ்ச்சிக் கோட்பாடுகளை” அணுகத் தொடங்குகிறது. பெந்தாம், மில் ஆகியோரின் பயன்பாட்டுவாதமும், மிகப் பெரும்பான்மையினரின் மிகப் பெரும் மகிழ்ச்சியும், சமூகத்தின், தனிமனிதனின் வாழ்க்கை இலக்காக எழுகின்றன. இது எப்பிக்கூரஸின் தத்துவத்தின் மறுபிறப்பைக் குறிக்கிறது. மகிழ்ச்சியே மனிதனின் உயர்ந்த நன்மை என்று எப்பிக்கூரஸ் கண்டார். அவரது மகிழ்ச்சி உடல் இன்பம் அல்ல; வலியின்மை, அதாவது உடல் வலியும் மனக் கலக்கமும் இல்லாத நிலை. அச்சத்திலிருந்து, குறிப்பாகச் சாவு பற்றிய அச்சத்திலிருந்து விடுபடும்போது மனிதன் மகிழ்ச்சியாக இருக்க முடியும் என்று அவர் கண்டார். நண்பர்களைப் போன்ற சமூகம் உள்ள அமைதியைப் பெற உதவுகிறது என்று அவர் கருதினார்.

ஆனால் மகிழ்ச்சி கணநேரமானது, தனிப்பட்டது. மகிழ்ச்சி என்ற உணர்வு எளிதில் மறைந்துவிடுகிறது. அப்போது மகிழ்ச்சியைப் பற்றிக்கொண்டிருந்த மனிதன் எங்கே போவான்? கிழக்கிலும் தனிமனித மகிழ்ச்சியை இலக்காகக் கொண்டவர்கள் பெருகுவதாகத் தோன்றுகிறது. ஆனால் கிழக்கத்திய நாகரிகம் தனிமனிதவாதத்தை (individualism) அல்ல, உறவுவாதத்தை (relationalism) அடிப்படையாகக் கொண்டது.¹¹⁸ உறவுவாத நாகரிகத்தில், தனியாக “மகிழ்ச்சியாக” இருப்பது வாழ்வின் இலக்காக இருக்க முடியாது. ஒருமுறை வாழும் வாழ்க்கையில், இயற்கை, கற்றல், நண்பர்கள் என்று பிறரோடு சேர்ந்து வாழ்வின் “பொருளை”க் கண்டடைவதே இலக்காகிறது.