டாவோவும் (道) கடவுளும் (神): இயற்கையும் பிரபஞ்சமும் எங்கிருந்து வந்தன, எவ்வாறு இயங்குகின்றன?

1) கடவுளுக்கு முன்பே டாவோ இருந்தது vs டாவோவுக்கு முன்பே கடவுள் இருந்தார்

கிழக்கின் டாவோ நாகரிகம், கடவுளுக்கு முன்பே டாவோ இருந்தது என்று கூறுகிறது: “டாவோ ஆவிகளுக்குத் தெய்வத்தன்மை அளித்தது, மேலுலக இறைவனுக்கும் (上帝) தெய்வத்தன்மை அளித்தது” (சுவாங் சீ, உள் அத்தியாயங்கள்). கடவுள் என்ற கருத்தை இயற்கைக்குள் வாழும் மனிதனே உருவாக்கினான். இயற்கையே டாவோ.²⁹ இயற்கை (自然, சி ரான்) என்பது “தானாகவே அவ்வாறு இருப்பது” என்று பொருள்படுகிறது. இயற்கை எல்லையற்றது, நிலையானது.

இயற்கை எல்லையற்றது, நிலையானது. இயற்கை ஏன் எல்லையற்றதாகவும் நிலையானதாகவும் இருக்கிறது? ஏனெனில் இயற்கைக்கு நோக்கம் இல்லை, அது எதையும் விரும்புவதில்லை. (டாவோ தே ஜிங், அத்தியாயம் 7)

கிரேக்கத் தத்துவவாதி ஹெராக்ளிட்டஸ், டாவோவின் தத்துவத்தை ஒத்த பிரபஞ்சவியலைக் கொண்டிருந்தார். பிரபஞ்சம், அதாவது காஸ்மோஸ், கடவுளுக்கு முன்பே இருந்தது என்று அவர் விளக்கினார்.

பிரபஞ்சம், அதாவது காஸ்மோஸ், நிலையானது; அதைக் கடவுளோ மனிதனோ உருவாக்கவில்லை; அது எப்போதும் இருந்தது, இருக்கிறது, இருக்கும்.³⁰

பேக்கன் (1561-1626) போன்ற தத்துவவாதிகள் இயற்கையால் ஈர்க்கப்பட்டிருந்தனர். இடைக்காலத்தின் ஆயிரம் ஆண்டுகளில், கடவுளை மையமாகக் கொள்ளாத எந்தச் சிந்தனையும் தத்துவமும் மேற்கில் தடைசெய்யப்பட்டிருந்தது. இந்தத் தாக்கத்தால் பேக்கன் எச்சரிக்கையாக இருக்க வேண்டியிருந்தது. கடவுளையும் இயற்கையையும் இணைக்காமலேயே, இயற்கையின் முக்கியத்துவத்தை அவர் மிக வலுவான சொற்களில் வலியுறுத்துகிறார்.

மனிதன் இயற்கையின் பணியாளனும் விளக்கவுரையாளனும் ஆவான். மனிதனின் புரிதல், இயற்கையைப் பற்றிய சிந்தனையிலிருந்தும் உண்மைகளைக் கூர்ந்து நோக்குவதிலிருந்தும் மட்டுமே பிறக்கிறது. இதற்கு அப்பால் மனிதனால் எதையும் அறியவும் முடியாது, செய்யவும் முடியாது.³¹

இயற்கையின் முக்கியத்துவம், பேக்கனுக்குப் பின் தத்துவவாதி ஸ்பினோசாவிடம் (1632-1677) தீர்க்கமாக வெளிப்படுகிறது. ஸ்பினோசா கடவுளை இயற்கையாகக் கண்டார். மேற்கின் இடைக்காலத் தத்துவம் கடவுளை மையமாகக் கொண்டிருந்ததால், ஸ்பினோசா கடவுளை இயற்கையின் ஒளியில் விளக்குகிறார். கடவுளையும் இயற்கையையும் இணைப்பதன் மூலம், இயற்கை அவரது தத்துவத்தின் மையத்தில் நிற்கிறது.

இயற்கை எந்த நோக்கத்துக்காகவும் செயல்படுவதில்லை. கடவுள் அல்லது இயற்கை என்று நாம் அழைக்கும் இந்த நிலையான இருப்பு, தான் இருப்பதற்குக் காரணமான அதே தேவையின்படியே செயல்படுகிறது… இயற்கை எந்த நோக்கத்துக்காகவும் இருப்பதில்லை. அதன் செயலும் அப்படியே. அதன் இருப்பைப் போலவே, அதன் செயலுக்கும் தொடக்கமும் இல்லை, நோக்கமும் இல்லை.³²

மேற்கின் வெளிப்பாட்டு மதங்கள் “தொடக்கத்தை” பிரபஞ்சத்தின் மையமாகக் கொள்கின்றன. தொடக்கம் என்ற கருத்துக்குள் நோக்கவாதம் இயல்பாகவே அடங்கியுள்ளது. பெர்ட்ரண்ட் ரஸ்ஸல் இவ்வாறு கூறுகிறார்: உலகுக்கு ஒரு தொடக்கம் இருந்தது என்று எண்ணுவதற்கு எந்தக் காரணமும் இல்லை; உலகுக்குத் தொடக்கம் இருக்க வேண்டும் என்ற எண்ணம் உண்மையில் நம் கற்பனையின் வறுமையாலேயே எழுகிறது. “இயற்கைக்கு நோக்கம் இல்லை” என்ற டாவோ தே ஜிங்கை ஒத்த இயற்கைத் தத்துவக் கோட்பாட்டை அவர் கொண்டிருந்தார்.

இயற்கைக்குத் தனக்கென்று நோக்கம் இல்லை… இறுதி நோக்கம் என்பது மனிதக் கற்பனை உருவாக்கியது மட்டுமே. ³³

கிழக்கின் டாவோ பற்றிய இந்தப் பார்வையையும், மேற்கின் ஹெராக்ளிட்டஸ், பேக்கன், ஸ்பினோசா, ரஸ்ஸல் ஆகியோரின் பார்வைகளையும், இயற்கையை மையமாகக் கொண்ட இயற்கைத் தத்துவம் என்று விளக்கலாம். இதிலிருந்து வேறுபட்ட ஒரு பிரபஞ்சப் பார்வை, வெளிப்பாட்டு மதங்கள் வலியுறுத்துவதுபோல, மேற்கில் விரிகிறது. மேற்கில், கடவுள் இயற்கையைப் படைத்ததால், இயற்கைக்கு முன்பே கடவுள் இருந்தார் என்று வலியுறுத்தப்படுகிறது. கடவுள் வானத்தையும் பூமியையும் படைத்ததால், அவருடைய படைப்புக்கு முன் இயற்கை இல்லை என்று மேற்கு கருதுகிறது. கடவுள் படைத்த பூமியே பிரபஞ்சத்தின் மையம்; மனிதன் அதன் நடுவில் இருக்கிறான். மோசேயின் ஐந்நூல்களின் ஆதியாகமம், கடவுள் ஒன்றுமில்லாத இன்மையிலிருந்து (無) வானத்தையும் பூமியையும், இயற்கையையும் மனிதனையும் படைத்து இருப்பின் (有) உலகுக்குள் நுழைவதை விவரிக்கிறது.

தொடக்கத்தில் கடவுள் வானத்தையும் பூமியையும் படைத்தார் (ஆதியாகமம் 1:1)

பூமி ஒழுங்கின்றியும் வெறுமையாகவும் இருந்தது; ஆழத்தின் மேல் இருள் இருந்தது; கடவுளின் ஆவி நீர்ப்பரப்பின் மேல் அசைவாடிக்கொண்டிருந்தது.

கடவுள், “ஒளி உண்டாகுக” என்றார்; ஒளி உண்டாயிற்று. கடவுள் ஒளியைக் கண்டார், அது நன்றாக இருந்தது. கடவுள் ஒளியையும் இருளையும் பிரித்தார். கடவுள் ஒளிக்குப் பகல் என்றும் இருளுக்கு இரவு என்றும் பெயரிட்டார். மாலையும் காலையும் ஆயின: இது முதல் நாள். (ஆதியாகமம் 1:2-5)

விவிலியத்தின்படி கடவுள் ஆறு நாள்களில் பிரபஞ்சத்தைப் படைக்கிறார். படைப்பின் வரிசை பின்வருமாறு. முதல் நாள், ஒளி. இரண்டாம் நாள், வானம். மூன்றாம் நாள், கடலும் நிலமும் தாவரங்களும். நான்காம் நாள், சூரியன், சந்திரன், விண்மீன்கள். ஐந்தாம் நாள், மீன்களும் பறவைகளும். ஆறாம் நாள், நிலவாழ் விலங்குகளும் மனிதனும் (மனிதன் கடவுளின் சாயலில் படைக்கப்பட்டான்). ஏழாம் நாள் அவர் ஓய்வெடுக்கிறார். இவ்வாறு உலகம் ஒழுங்கின்மையிலிருந்து ஒழுங்குக்கும், குழப்பத்திலிருந்து ஒழுங்கமைந்த உலகுக்கும் செல்கிறது. இந்தப் படைப்பு கடவுளின் “வார்த்தை”யால் நிறைவேறுகிறது.

சீனாவிலும் உலகப் படைப்புத் தொன்மம் உண்டு. பான்கு (盤古) என்ற ஓர் இருப்பு, பெரும் கோடரியால் குழப்பத்தைப் பிளந்து வானத்தையும் பூமியையும் பிரித்தது. பின்னர் பதினெட்டாயிரம் ஆண்டுகள் வானத்தைத் தாங்கிப் பிடித்து வளர்ந்து, இறந்தபோது அதன் உடல் இயற்கையாக மாறியது. ³⁴ கண்கள் சூரியனும் சந்திரனும் ஆயின; மூச்சு காற்றும் மேகங்களும் ஆனது; குரல் இடியானது; இரத்தம் ஆறுகளும் கடல்களும் ஆனது; எலும்புகள் மலைத்தொடர்கள் ஆயின; உரோமங்கள் புல்லும் மரங்களும் ஆயின; வியர்வை மழையானது; உண்ணிகள் விலங்குகளும் மனிதர்களும் ஆயின.

தொடக்கத்தில் பான்கு என்ற ஒரு தெய்வம் இருந்தது…… இறக்கும் நேரம் வந்தபோது அதன் உடல் இயற்கையாக மாறியது…… அதன் தலைமுடியும் உரோமங்களும் புல்லும் மரங்களும் ஆயின; அதன் கண்கள் சூரியனும் சந்திரனும் ஆயின…… அதன் உடலில் வாழ்ந்த உண்ணிகள் பூமியின் பல விலங்குகளும் பல இன மனிதர்களும் ஆயின.³⁵

கடவுளின் உடல் இயற்கையின் பல்வேறு பகுதிகளாக மாறியது என்ற சிந்தனை, ஸ்பினோசாவின் மீது தாக்கம் செலுத்திய யூதக் கபாலா (Kabbalah) தத்துவத்தின் முதன்மைக் கருத்துகளுள் ஒன்றில் அப்படியே வெளிப்படுகிறது. அது கபாலாவின் சுருக்கம், அதாவது சிம்ட்சும் (Tzimtzum), என்ற கருத்து.³⁶ “கடவுள் தம் எல்லையின்மையைச் சுருக்கிக்கொண்டு உலகைப் படைக்கிறார்” என்று அது வரையறுக்கிறது; இது பான்குவின் படைப்புத் தொன்மத்தை மிகவும் ஒத்த உலகப் படைப்புக் கருத்தாகிறது. (இந்தப் போக்கில்தான் ஸ்பினோசா “கடவுளும் இயற்கையும் ஒன்றே” என்ற முடிவுக்கு வருகிறார்.)

இந்தத் தொன்மத்தின்படி பான்கு இயற்கையானது 18,000 ஆண்டுகளுக்கு முன். ஆதியாகமத்தின் கடவுள் இயற்கையை எப்போது படைத்தார்? பான்கு தொன்மத்தைப் போலன்றி, படைப்பின் நாகரிகமான மேற்கத்திய நாகரிகத்தில், கடவுள் பிரபஞ்சத்தைப் படைத்தது விரிவாகப் பதிவுசெய்யப்பட்டுள்ளது. மேற்கத்தியத் தத்துவவாதிகள் ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகள் இதை நம்பினர்; சிறிது காலம் முன்பு வரை இயற்கை படைக்கப்பட்ட “நாளை”க் கணக்கிட்டுக்கொண்டிருந்தனர். ஆறு நாள் படைப்புக்குப் பின், முதல் மனிதன் ஆதாம் 930 ஆண்டுகள் வாழ்ந்தான்; அவனுடைய வழித்தோன்றல்கள் ஒவ்வொருவரும் எத்தனை ஆண்டுகள் வாழ்ந்தனர் என்பதும் பதிவாகியுள்ளது (ஆதியாகமம் 5). புதிய ஏற்பாட்டு நற்செய்தியும் ஆபிரகாம் முதல் இயேசு வரையிலான வம்சவரலாற்றை விரிவாகப் பதிவுசெய்கிறது (மத்தேயு 1:1-17).

விவிலியத்தின் விவரணையைப் பின்பற்றி, மேற்கத்தியத் தத்துவவாதிகள் உலகப் படைப்பு முதல் இயேசுவின் பிறப்பு வரையிலான காலத்தைக் கணக்கிட்டனர். இந்தக் கணக்கீட்டின்படி கி.மு. 4000 வாக்கில் உலகப் படைப்பு நிகழ்ந்தது. இந்தக் கணக்கீடு தொடர்ந்து, இடைக்காலத் தொடக்கத்திலேயே துல்லியமான நாள்கூட முன்வைக்கப்பட்டது. மேற்கில் உலகப் படைப்புக் காலக் கணக்கீடு பல தத்துவவாதிகளால் 17ஆம் நூற்றாண்டு வரை தொடர்ந்தது. அறிவொளிக் காலத்தின் இயற்கை இறைவாதத்தாலும் (டீயிசம், 理神論, Deism) அறிவியலின் வளர்ச்சியாலும் இந்தச் சிந்தனை முறை மறைந்தது. கடந்துநிற்கும் கடவுள் இயற்கையைப் படைத்த பின் மனித விவகாரங்களில் இனி தலையிடுவதில்லை என்பதே இயற்கை இறைவாதத்தின் கூற்று.³⁷ இயற்கை இறைவாதம் இறைக்கொள்கையின் தீர்க்கதரிசிகளையும் அற்புதங்களையும் மறுக்கிறது; ஆனால் கடவுள் இயற்கையைப் படைத்தார் என்பதில் இறைக்கொள்கையிலிருந்து வேறுபடுவதில்லை.

டாவோ, கடவுள் ஆகியவற்றுள் எது முதலில் இருந்தது என்ற கேள்விக்கான விடையில் கிழக்கும் மேற்கும் வெவ்வேறு பிரபஞ்சவியல்களைக் கொண்டன. இதைத் தொடக்கப் புள்ளியாகக் கொண்டு கிழக்கும் மேற்கும் வெவ்வேறு நாகரிகக் கட்டமைப்புகளைப் பெற்றன. மனிதன் பிரபஞ்சத்தை எவ்வாறு விளக்குகிறான் என்ற இயற்கை நிகழ்வுகளின் விளக்கத்தோடு இந்தக் கேள்வி நேரடியாகத் தொடர்புடையது. சூரியமையக் கொள்கையும் புவிமையக் கொள்கையும் இதில் தொடர்புடையவை.

வெளிப்பாட்டு மதத்தின் புவிமையக் கொள்கை vs இயற்கைத் தத்துவத்தின் சூரியமையக் கொள்கை

டாவோ தே ஜிங், “இயற்கையும் பிரபஞ்சமும் கடவுளுக்கு முன்பே இருந்தன” என்று பதிவுசெய்கிறது (டாவோ தே ஜிங், அத்தியாயங்கள் 4, 25). மாறாக மேற்கில் “தொடக்கத்தில் கடவுள் வானத்தையும் பூமியையும் படைத்தார்”, அதாவது இயற்கைக்கும் பிரபஞ்சத்துக்கும் முன்பே கடவுள் இருந்தார், என்று பதிவாகியுள்ளது (ஆதியாகமம் 1:1). இங்கே, மனிதன் யார் என்ற கேள்விக்கான விடையில் கிழக்குக்கும் மேற்குக்கும் இடையே வேறுபாடு எழுகிறது. பிரபஞ்சவியல் நோக்கில், மேற்கின் படைப்புக் கொள்கை, மனிதன் வாழும் பூமியே பிரபஞ்சத்தின் மையம் என்ற புவிமையக் கொள்கையை அடிப்படையாகக் கொண்டுள்ளது. அதாவது, புவிமையக் கொள்கை படைப்புக் கொள்கைக்குள்ளேயே உள்ளடங்கியுள்ளது. மாறாக, கிழக்கின் இயற்கைத் தத்துவம், பிரபஞ்சமே மையம், மனிதன் பிரபஞ்சத்தின் ஒரு பகுதி என்ற விளக்கத்தை ஏற்கிறது.

மேற்கின் படைப்புக் கொள்கையில், திருச்சபையின் தாக்கத்தால், இந்தப் பதிவுகளை ஒரு எழுத்தையும் ஐயுறாமல் அப்படியே நம்பும்படி மேற்கத்தியர் பயிற்றுவிக்கப்பட்டனர். அதனால் ஏறக்குறைய அனைத்து மேற்கத்தியரும் 17ஆம் நூற்றாண்டின் பிற்பகுதியின் அறிவொளிக் காலம் வரை படைப்புக் கொள்கையை உறுதியாக நம்பினர். இந்தப் படைப்புக் கொள்கையின் அடிப்படையில், மனிதன் தன் விருப்பப்படி ஆளுவதற்காகக் கடவுள் இயற்கையை உருவாக்கித் தந்தார் என்ற முன்கோள் அமைந்துள்ளது. மேற்கத்தியர் தங்களை, “கடவுளின் சாயலில் படைக்கப்பட்ட மனிதர்களாக, கடலின் மீன்களையும் வானத்துப் பறவைகளையும் பூமியில் ஊர்வன அனைத்தையும் பூமி முழுவதையும் ஆளும்படி” அமைக்கப்பட்ட இருப்புகளாக நம்பி வந்தனர். வெளிப்பாட்டு மதத்தின் புவிமையக் கொள்கை (天動說), பூமியும் மனிதனுமே உலகின் மையம், பிரபஞ்சம் பூமியைச் சுற்றி வருகிறது என்று நம்பியது. இதன் விளைவாக, யோசுவாவைப் போல, சூரியனை நிறுத்தும்படி கடவுளிடம் வேண்ட முடிந்தது:

அவர் இஸ்ரவேலின் கண்முன் உரக்கக் கூறினார்: “சூரியனே, கிபியோன் மேல் அசையாமல் நில்; சந்திரனே, ஆயலோன் பள்ளத்தாக்கின் மேல் நில்.” மக்கள் தம் பகைவர்களைப் பழிவாங்கும் வரை சூரியன் அசையாமல் நின்றது, சந்திரன் நின்றுபோனது……. சூரியன் ஏறக்குறைய நாள் முழுவதும் வானத்தின் நடுவில் நின்று, மறைய விரையவில்லை. ஆண்டவர் ஒரு மனிதனின் குரலுக்கு அந்நாளில் செவிகொடுத்ததுபோல, அதற்கு முன்னும் பின்னும் ஒருபோதும் நிகழ்ந்ததில்லை. (யோசுவா 10:12-14)

16ஆம் நூற்றாண்டு வரை மேற்கத்தியர் அரிஸ்டாட்டில், தாலமி ஆகியோரின் புவிமையக் கொள்கையை ஆதரித்து, பூமியே உலகின் மையம், வான்பொருள்கள் அதைச் சுற்றி வருகின்றன என்று எண்ணினர். இந்தக் கருதுகோள் மோசேயின் ஐந்நூல்களில் உள்ள ஆதியாகமத்தின் உலகப் படைப்பு விவரணையோடு ஒத்துப்போனது. படைப்புக் கொள்கையின்படி, கடவுள் மனிதனைப் படைக்கும்போதே அவனுக்கு ஒரு நோக்கத்தை வழங்கினார். மேற்கின் படைப்புக் கொள்கையில், கடவுள் மனிதனுக்கு இயற்கையை ஆளும் அதிகாரத்தை வழங்கியதால், மனிதன் பிரபஞ்சத்தின் மையத்தில் இருக்கிறான். இயற்கையை ஆளுவதும் கடவுளை வழிபடுவதும் என்ற தெளிவான நோக்கத்துடன் மனிதன் பிறக்கிறான். அதனால் கிரேக்க-ரோமர்களும் இடைக்கால மேற்கத்தியரும் தாங்களே பிரபஞ்சத்தின் மையம் என்ற உறுதியான நம்பிக்கையுடன் வாழ்ந்தனர்.

மனிதனே பிரபஞ்சத்தின் மையம் என்ற கிரேக்க-ரோமர்களின் எண்ணத்தில் கடற்பயணம் முக்கியப் பங்கு வகித்தது. வான்பொருள்களின் இயக்கத்தைக் கூர்ந்து நோக்கினால் மட்டுமே கடற்பயணம் சாத்தியம். மனிதனை மையமாகக் கொண்டு பூமி பிரபஞ்சத்தின் நடுவில் அமைந்திருக்கிறது, வான்பொருள்கள் பூமியை மையமாகக் கொண்டு இயங்குகின்றன என்று பிரபஞ்சத்தை உருவகிக்க முயன்றனர். விவிலியமும் அரிஸ்டாட்டில் முதலியோரும் ஆதரித்த “பூமிமையப் பிரபஞ்சப் பார்வை”, அதாவது புவிமையக் கொள்கை, இதுவே. அக்காலத்தில் பெரும்பாலான மேற்கத்தியர் நம்பிய புவிமையக் கொள்கை, பூமி பிரபஞ்சத்தின் மையத்தில் அசையாமல் நிற்கிறது, சூரியன் உள்ளிட்ட வான்பொருள்கள் அனைத்தும் அதைச் சுற்றி வருகின்றன என்று கருதியது.

வான்பொருள்களைக் கண்காணித்து இயற்கையைக் கூர்ந்து நோக்கியவர்களால் இந்தப் புவிமையக் கொள்கை சவாலுக்கு உள்ளானது. சூரியமையக் கொள்கையின் வருகை அது. மேற்கில், இயற்கைக்கும் மனிதனுக்கும் இடையிலான உறவு பற்றிய மனிதகுலத்தின் சிந்தனைத் திறன், இடைக்காலத்திலிருந்து நவீன காலத்துக்குள் நுழைந்த காலகட்டத்தில் தீர்க்கமான மாற்றத்தை அனுபவித்தது. மனிதனுக்கும் இயற்கைக்கும் இடையிலான உறவை அடிப்படையிலேயே திருத்தியமைக்கும் வாய்ப்பு உருவானதே இதற்குக் காரணம். புவிமையக் கொள்கையிலிருந்து சூரியமையக் கொள்கைக்கு மாற்றம் நிகழ்ந்தது. சூரியனை வானில் நிறுத்திய யோசுவாவின் அற்புதம் 16-17ஆம் நூற்றாண்டுகளில் சவாலுக்கு உள்ளானது. கோப்பர்நிக்கஸ் (Copernicus, 1473-1543), கெப்ளர் (Kepler, 1571-1630), கலிலியோ (Galileo, 1564-1642) ஆகியோரின் வானியல் கண்காணிப்பு என்ற அறிவியல் உண்மைகளின் அடிப்படையில் “சூரியமையப் பிரபஞ்சப் பார்வை”, அதாவது சூரியமையக் கொள்கை (地動說), முன்வைக்கப்பட்டது. பூமி பிரபஞ்சத்தின் மையம் அல்ல, பூமி சூரியனை மையமாகக் கொண்டு அதைச் சுற்றி வருகிறது என்ற சூரியமையக் கொள்கையை இவர்கள் வலியுறுத்தினர்.

இவர்கள் முன்வைத்த அறிவியல் உண்மைகளும், புவிமையக் கொள்கையை வலியுறுத்திய மதத்தின் தாக்கத்தால், நெடுங்காலம் சவாலுக்கு உள்ளாயின. மேற்கத்திய வரலாற்றில் ஆழ வேரூன்றியிருந்த தத்துவ முறைமையை அறிவியல் வளர்ச்சி தலைகீழாக மாற்றுவது எளிதாக இருக்கவில்லை. சூரியமையக் கொள்கை மேற்கத்திய அறிவுஜீவிகளிடையே கணிசமாகப் பரவிய பின்னரும், சமயச் சீர்திருத்த இயக்கத்தின் முன்னோடியான லூதர் இன்னும் திருமறையின் அதிகாரத்தைச் சார்ந்து புவிமையக் கொள்கையையே வலியுறுத்தினார். மார்ட்டின் லூதர் கோப்பர்நிக்கஸின் சூரியமையக் கொள்கையைக் கடுமையாக எதிர்த்தார்:

கோப்பர்நிக்கஸ் திடீரென்று பெயர்பெற்ற ஒரு சோதிடன். இந்த மூடன் வானியல் முழுவதையும் தலைகீழாக்க முயல்கிறான். ஆனால் திருமறை நமக்குக் கற்பிக்கிறது: யோசுவா அசையாமல் நிற்கும்படி கட்டளையிட்டது சூரியனுக்கே, பூமிக்கு அல்ல. ³⁸

கடவுள் பூமியையும் மனிதனையும் தனிச்சிறப்புடன் படைத்தார் என்ற விவிலியக் கோட்பாட்டுக்குள் உள்ளடங்கிய “பூமிமையப் பிரபஞ்சப் பார்வையை” சூரியமையக் கொள்கை மறுத்தது. விவிலியத்தின் புவிமையக் கொள்கையை உலுக்கிய மாபெரும் நிகழ்வு இது. விவிலியமும் திருச்சபையும் ஒருபோதும் தவறியதில்லை என்ற தவறாமையின் (無謬性) பிழையையும், தவறவே முடியாது என்ற பிழையின்மையின் (無誤性) பிழையையும் சுட்டிக்காட்டிய, வானமும் பூமியும் தலைகீழான நிகழ்வு அது.

பூமி சூரியனை மையமாகக் கொண்டு இயங்குகிறது என்ற இவர்களின் கண்காணிப்பு முடிவுகளை ரோமத் திருப்பீடம் உயிரைக் கொடுத்தேனும் ஒடுக்க முயன்றது. ஏனெனில், புவிமையக் கொள்கைப்படி கடவுள் சூரியனை நிறுத்தினார்; ஆனால் இவர்களின் சூரியமையக் கொள்கைப்படி சூரியன் அசையாமல் இருக்கிறது, பூமியின் தற்சுழற்சியையே நிறுத்தியிருக்க வேண்டும். அக்காலத்தில் இது வானமே தலைகீழாகும் அளவுக்குக் கடுமையான பிரச்சினை. மேற்கத்தியர் அனைவரும் திருமறையின் பிழையின்மையை உறுதியாக நம்பினர்; அதை மீறும் கூற்று எதுவும் உடனே சமய நீதிமன்ற விசாரணைக்கு உள்ளானது. ஆனால் அறிவியல் கண்காணிப்பால் நிறுவப்பட்ட உண்மைகளின் அடிப்படையில் திருமறையின் பிழையின்மை சவாலுக்கு உள்ளாகி, ஒரே ஓர் இடத்திலாவது பிழை ஒப்புக்கொள்ளப்பட்டால், அது உடைந்த அணையைப் போலச் செயல்பட்டு, திருமறைப் பிழையின்மை என்ற நெறியே சிதைந்துவிடும். நீண்ட போராட்டத்துக்குப் பின்னரே சூரியமையக் கொள்கை ஓர் உண்மையாக இடம்பிடிக்க முடிந்தது. வான்பொருள்களின் இயக்கம் பற்றி இவர்கள் வலியுறுத்திய சூரியமையக் கொள்கை, வெளிப்பாட்டு மதத்தின் கோட்பாட்டிலிருந்து அல்ல, இயற்கையைக் கூர்ந்து நோக்குவதிலிருந்து பிறந்தது.

புவிமையக் கொள்கைக்கு எதிரான சூரியமையக் கொள்கை கி.மு. 3ஆம் நூற்றாண்டிலேயே முன்வைக்கப்பட்டது; ஆனால் ஏறத்தாழ இரண்டாயிரம் ஆண்டுகள் வரலாற்றில் புதைந்து, அதன் இருப்பே அறியப்படாமல் இருந்து, மறுமலர்ச்சிக் காலத்தில்தான் மீண்டும் கண்டுபிடிக்கப்பட்டது. மேற்கில் கி.மு. 3ஆம் நூற்றாண்டில், அக்கால மேற்கத்திய உலகின் மையமான அலெக்சாந்திரியாவில் வடிவியலும் வானியல் கண்காணிப்பும் தீவிரமாக நடைபெற்றன. அரிஸ்டார்க்கஸ் (ஏறத்தாழ கி.மு. 310-230) பூமியிலிருந்து சந்திரனுக்கும், பூமியிலிருந்து சூரியனுக்கும் உள்ள தொலைவுகளை யதார்த்தமாகக் கணக்கிட்டார். வெறுங்கண்ணுக்குச் சந்திரனும் சூரியனும் ஒரே அளவாகத் தோன்றினாலும், சூரியன் தொலைவில் இருப்பதால் சந்திரனைவிட இருபது மடங்குக்கும் மேல் பெரியது என்று அவர் வலியுறுத்தினார். எரட்டோஸ்தனீஸ் (ஏறத்தாழ கி.மு. 276-195) கி.மு. 3ஆம் நூற்றாண்டிலேயே பூமியின் சுற்றளவை ஏறக்குறையத் துல்லியமாக அளந்தார். பூமி உருண்டை என்பதை அவர் அறிந்திருந்தார்; மிகைநாளை (லீப் நாள்) உருவாக்கிய அறிவியலாளரும் அவரே. இவ்வாறு இவர்களே மனித வரலாற்றில் முதன்முதலில் சூரியமையக் கொள்கையை முன்வைத்தனர். ஆனால் இவர்களின் சூரியமையக் கொள்கை, புவிமையக் கொள்கையை உறுதியாக நம்பிய அக்காலத் தத்துவவாதிகளால் சமய எதிர்ப்புக் கொள்கை என்று கண்டிக்கப்பட்டது.

புவிமையக் கொள்கைக்கும் சூரியமையக் கொள்கைக்கும் இடையிலான இந்த வேறுபாடு, மனிதனின் பிரபஞ்சப் பார்வை, மனிதன்-இயற்கை உறவு, பிரபஞ்சத்தில் மனிதனின் இடம், வாழ்வின் நோக்கம் என அனைத்தையும் மாற்றக்கூடிய மாபெரும் கருத்தியல் சட்டக மாற்றத்தை உள்ளடக்கியிருந்தது. ஆனால் அரிஸ்டார்க்கஸின் சூரியமையக் கொள்கை அக்காலத்தின் தேவைகளைவிட மிகவும் முன்னால் இருந்தது. ஏறத்தாழ இரண்டாயிரம் ஆண்டுகள் கழித்து, கொலம்பஸ் 1492இல் அட்லாண்டிக்கைக் கடந்து அமெரிக்காவை அடையும் வரை, வாஸ்கோ ட காமா 1497இல் இந்தியப் பெருங்கடல் வழியாகக் கிழக்கை அடையும் வரை, மெகல்லனும் எல்கானோவும் அட்லாண்டிக், பசிபிக் வழியாக 1519-1522இல் பூமியைச் சுற்றி வரும் வரை, புவிமையக் கொள்கையின் செல்லுபடியால் பின்தள்ளப்பட்டுச் சூரியமையக் கொள்கை காத்திருக்க வேண்டியிருந்தது.

புவிமையக் கொள்கை, சூரியமையக் கொள்கை தொடர்பான இந்தப் போக்கு, ஓர் உண்மையின் அல்லது கருத்தியல் சட்டகத்தின் “பொருத்தப்பாடு” பற்றிப் பலவற்றை விளக்குகிறது. மனிதச் செயல்பாட்டால் அதன் தேவை வெளிப்படும் வரை, ஓர் உண்மைக்குப் பொருத்தப்பாடு இருப்பதில்லை. தத்துவமும் இதில் அடங்கும். வரலாற்றின் போக்கில் மனிதன் அதன் தேவையை உணரும் வரை, ஒரு தத்துவம் உண்மைக்குப் பொருந்துகிறதோ இல்லையோ, அதற்குப் பொருத்தப்பாடு இருப்பதில்லை.

கடற்பயணங்களால் நடைமுறைத் தேவையாகிவிட்ட சூரியமையக் கொள்கை, பூமி சூரியனை மையமாகக் கொண்டு இயங்குகிறது என்ற கண்காணிப்பு முடிவுகளைக் கோப்பர்நிக்கஸ், கெப்ளர், கலிலியோ முதலியோர் வெளியிட்டபோது, படிப்படியாக உண்மையாக ஏற்கப்பட்டது. சூரியமையக் கொள்கை மனிதனின் பிரபஞ்சப் பார்வை உள்ளிட்ட சிந்தனை முழுவதிலும் கருத்தியல் சட்டக மாற்றத்தை ஏற்படுத்தியது. பிரபஞ்சம் எவ்வளவு பரந்தது? பிரபஞ்சத்துக்கு நோக்கம் உண்டா? பிரபஞ்சம் எங்கிருந்து வந்தது? எவ்வாறு இயங்குகிறது? எங்கே போகிறது? இத்தகைய பிரபஞ்சக் கேள்விகளைப் பற்றி நமக்கு எதுவுமே தெரியாது.³⁹

புவிமையக் கொள்கை-சூரியமையக் கொள்கை என்ற கேள்வி எழுப்பப்பட்டதில், பூமியின், அதாவது இயற்கையின், படைப்புக் கொள்கை மட்டுமே கேள்விக்கு உள்ளானது; மனிதப் படைப்புக் கொள்கை பாதிப்பின்றித் தப்பியது. ஆனால் இந்த நிலை 19ஆம் நூற்றாண்டில் மீண்டும் சவாலுக்கு உள்ளானது. அந்தச் சவால் டார்வினின் பரிணாமக் கோட்பாட்டால் வந்தது. விவிலியம் விவரிப்பதுபோல மனிதனைக் கடவுள் களிமண்ணிலிருந்து வனைந்து உருவாக்கவில்லை, பிற விலங்குகளிலிருந்து பரிணமித்து வந்தவன் என்ற உண்மையை, அறிவியல் அடிப்படையில் டார்வின் முன்வைத்தார். இதனால் விவிலியம் முன்வைக்கும் மனிதமையப் படைப்புக் கொள்கை, பிரபஞ்சப் பார்வை ஆகியவற்றின் மையக் கோட்பாடு மீண்டும் சவாலுக்கு உள்ளானது.

2) டாவோ இயற்கை vs கடவுள் இயற்கைக்கு அப்பாற்பட்டவர்

டாவோ இயற்கையின் விதி; கடவுள் இயற்கைக்கு அப்பாற்பட்ட இருப்பு. டாவோ இயற்கையை முன்மாதிரியாகக் கொள்கிறது (道法自然); அது இயற்கையை வெளிப்படுத்துகிறது. டாவோ என்பது இயற்கையே. இயற்கைக்கு அப்பாற்பட்ட அற்புதங்களை ஏற்கும் “வெளிப்பாட்டு மதங்களோடு” ஒப்பிடும்போது, கிழக்கத்திய நாகரிகத்தை ஆளும் டாவோ, இயற்கையை வெளிப்படுத்தும் “இயற்கைத் தத்துவம்”. இயற்கையின் விதியான டாவோ, இயற்கை, பிரபஞ்சம் ஆகியவற்றின் விதிகளைக் கடந்துநிற்கும் ஓர் இருப்பைப் பற்றிச் சிந்திப்பதில்லை. இயல்பாகவே, இயற்கைத் தத்துவத்தைச் சார்ந்திருக்கும் கிழக்கத்திய நாகரிகத்தில் இயற்கைக்கு அப்பாற்பட்ட மதம் தோன்றுவதில்லை.⁴⁰ இன்றும் கொரியாவைத் தவிர்த்த கிழக்கு ஆசிய நாடுகளில், கிறிஸ்தவம் உள்ளிட்ட வெளிப்பாட்டு மதங்களை நம்புவோர் ஏறத்தாழ 2-3% மட்டுமே.

டாவோ தே ஜிங்கில் இயற்கைக்கு அப்பாற்பட்ட எந்தக் கடவுளைப் பற்றிய குறிப்போ பகுப்பாய்வோ இல்லை. இயற்கை பற்றிய விளக்கம் மட்டுமே உள்ளது. தீர்க்கதரிசியும் இல்லை, நியாயப்பிரமாணமும் இல்லை. லாவோ சீ தீர்க்கதரிசி அல்லர். மாறாக மோசே ஒரு தீர்க்கதரிசி. மோசேயின் ஐந்நூல்களின்படி, மேற்கின் கடவுள் மோசேயின் மன்றாட்டுக்கு இணங்கித் தம் பெயரை அறிவிக்கிறார், அற்புதங்களை நிகழ்த்துகிறார், மோசேயோடு நேருக்கு நேர் பேசுகிறார், சீனாய் மலையில் தம் உருவத்தின் ஒரு பகுதியைக் காட்டுகிறார், நீதியின் கடவுள், சினத்தின் கடவுள், பொறாமையின் கடவுள் என்றெல்லாம் வெளிப்படுகிறார், தம் கை விரலாலேயே பத்துக் கட்டளைகளைக் கல்லில் பொறித்து மோசேயிடம் ஒப்படைக்கிறார். இவை அனைத்தும் கடவுள் மனித விவகாரங்களில் தலையிடுவதற்கான அடையாளங்கள். தீர்க்கதரிசி கடவுளின் பிரதிநிதியாகிறார்; இறுதியில் ஒரு குருமார் வகுப்பை உருவாக்கி அதன் உச்சியில் அமர்கிறார். வெளிப்பாட்டு மதம் உருவாகிறது. வாரிசுகளும் தோன்றுகின்றனர். மோசேயின் வாரிசு யோசுவா; சூரியனை நிறுத்தும் அற்புதத்தைக் கடவுளிடம் வேண்டி அவர் அதைப் பெறுகிறார். இதனால் அவரால் போரில் வெல்ல முடிந்தது; வாக்களிக்கப்பட்ட நிலத்தைக் கைப்பற்றுகிறார்.

மேற்கின் கடவுளின் உருவகம், மோசே சீனாய் மலையில் பத்துக் கட்டளைகளைப் பெற்று, கடவுளும் மனிதனும் உடன்படிக்கை செய்துகொள்ளும் நிகழ்வில் ஒருங்குகுவிகிறது. மேற்கின் கடவுள் கிழக்கின் டாவோவிலிருந்து வேறுபடும் அம்சங்களுள் ஒன்று, மனித சமூகத்தில் தலையிடும்போது இயற்கைக்கு அப்பாற்பட்ட “அற்புதங்களை”ப் பயன்படுத்துவதுதான். கடவுள் இயற்கையைப் படைத்த, இயற்கைக்கு அப்பாற்பட்ட இருப்பு. அற்புதம் இயற்கைக்கு அப்பாற்பட்டது, இயற்கைக்கு எதிரானது: இயற்கையின் ஒழுங்குக்கு மேலான செயல், அல்லது இயற்கையின் ஒழுங்குக்கு முரணான செயல்.⁴¹ இஸ்ரவேல் மக்களை மீட்கும் அழைப்பை மோசே கடவுளிடமிருந்து பெற்றார். அதை நிறைவேற்ற அவர் கடவுளின் உதவியை வேண்டினார்; அந்த உதவி அற்புதங்களின் வடிவில் வந்தது:

அப்போது மோசே, “அவர்கள் என்னை நம்பாமலும் என் சொல்லைக் கேளாமலும், ‘ஆண்டவர் உனக்குத் தோன்றியிருக்க முடியாது’ என்று சொன்னால் என்ன செய்வது?” என்று பதிலளித்தார். ஆண்டவர் அவரிடம், “உன் கையில் இருப்பது என்ன?” என்று கேட்டார். அவர், “ஒரு கோல்” என்று பதிலளித்ததும், “அதைத் தரையில் எறி” என்றார். மோசே கோலைத் தரையில் எறிந்தார்; அது பாம்பாயிற்று. (யாத்திராகமம் 4:1-3)

இவ்வாறு மோசேயின் வேண்டுகோளுக்கு இணங்கக் கடவுள் அற்புதங்களை நிகழ்த்தத் தொடங்குகிறார். நைல் நதியின் நீரை இரத்தமாக மாற்றுவது தொடங்கி, எகிப்தின் தலைமகன்களையும் கால்நடைகளின் தலையீற்றுகளையும் கொல்வது வரை தொடரும் பத்து வாதைகள் என்ற அற்புதங்களின் மூலம், கடவுள் பாரோவை இணங்கவைத்தும் அச்சுறுத்தியும் இஸ்ரவேல் மக்கள் தப்பிச் செல்ல உதவுகிறார். அதன் பின்னரும், மோசே இஸ்ரவேலரை எகிப்திலிருந்து பாலும் தேனும் ஓடும் வாக்களிக்கப்பட்ட நிலத்துக்கு வழிநடத்தும்போது கடவுள் அவரைக் காக்கிறார்; மோசேக்கு உதவிச் செங்கடலைப் பிளந்து வழி உண்டாக்கும் அற்புதத்தையும், பாலைநிலத்தில் மன்னாவையும் காடைகளையும் உணவாகப் பொழியும் அற்புதத்தையும் நிகழ்த்துகிறார்.

மாறாக, இயற்கைக்கு அப்பாற்பட்ட அற்புதங்கள் என்ற நிகழ்வைப் பற்றி டாவோ தே ஜிங்கில் எந்தக் குறிப்பும் இல்லை. இயற்கைக்கு அப்பாற்பட்டதையோ இயற்கைக்கு எதிரானதையோ அது ஏற்பதில்லை; அனைத்தும் இயற்கைக்குள்ளேயே விளக்கப்படுகின்றன என்று அது கருதுகிறது. உலகின் அனைத்துப் பொருள்களிலும் இயற்கையின் டாவோ உள்ளுறைந்துள்ளது என்றும், உலகில் நிகழும் அனைத்தும் இயற்கை நிகழ்வுகளே என்றும் அது கண்டது. இதில் டாவோயிசமும் கன்பூசியனிசமும் ஒரே நிலைப்பாட்டைக் கொண்டுள்ளன. உரையாடல்கள் நூலில் இடம்பெறும் கன்பூசியஸின் சொற்களும் செயல்களும் அவர் அற்புதங்களை நம்பவில்லை என்பதைக் காட்டுகின்றன. அற்புதங்கள், மாந்திரீகம், மாயவித்தை, மூடநம்பிக்கைகள் போன்றவற்றில் ஆர்வம் காட்டக் கூடாது என்று கன்பூசியனிசம் கூறுகிறது.

ஆசான் விந்தைகள் (怪), வலிமைச் சாகசங்கள் (力), குழப்பங்கள் (亂), ஆவிகள் (神) பற்றிப் பேசவில்லை. (உரையாடல்கள் 7:20)

மேலும், இந்த “விந்தைகள், சாகசங்கள், குழப்பங்கள், ஆவிகள்” தொடர்பான கோட்பாடுகளை ஆராயக் கூடாது என்றும் அவர் எச்சரிக்கிறார். இந்தப் பரிமாணத்தை வலியுறுத்துவதற்காக, தலைவர் (ஜுன்சி, 君子) பிறர் அமைத்துவைத்த விசித்திரமான தர்க்கத்தை அப்படியே பின்பற்றும் ஒரு பாத்திரத்தின் பங்கை ஏற்பதில்லை. இது மீவியற்பியல் தர்க்கத்துக்கு எதிரான எச்சரிக்கை; “தலைவர் பாத்திரம் அல்லர்” என்ற சொற்றொடர் இதை வெளிப்படுத்துகிறது:

தலைவர் ஒரு பாத்திரம் அல்லர் (君子不器). (உரையாடல்கள் 2:12)

போரிடும் அரசுகளின் காலத்தின் இறுதியில் வாழ்ந்து, கன்பூசிய, டாவோயியச் சிந்தனைகளை இணைக்க முயன்ற சிந்தனையாளரான சுன் சீ (荀子, ஏறத்தாழ கி.மு. 310-235) இந்த மனப்பான்மையை இன்னும் தெளிவாக விளக்குகிறார். அற்புதங்களை நம்பும் மேற்கத்திய நாகரிகத்துக்கு எதிரான தத்துவம் இது.

வானிலிருந்து விண்மீன்கள் விழுகின்றன, காட்டு மரங்கள் ஓலமிட்டு அழுகின்றன. மக்கள் அஞ்சுகின்றனர். இது எதன் முன்னறிகுறியோ என்று அஞ்சுகின்றனர். இது எதன் முன்னறிகுறியும் அல்ல. இயற்கையின் மாற்றம் மட்டுமே. யின்-யாங்கின் செயல்பாடு மட்டுமே. அரிதாக நிகழும் நிகழ்வு மட்டுமே. இத்தகைய நிகழ்வுகளை விந்தையாகக் காண்பது நல்லதே; ஆனால் அஞ்சுவது தவறு. (சுன் சீ 17:8)

மாறாக, மேற்கத்திய நாகரிகத்தில் கடவுள், கிழக்கின் டாவோவைப் போலன்றி, அற்புதச் செயல்களின் தடத்தைக் காட்டுகிறார். அற்புதங்களை நிகழ்த்தும் கடவுள் சீனாய் மலைக்கு அருகில் மோசேக்குப் பத்துக் கட்டளைகளை அளித்தபோது, இறுதியில் இஸ்ரவேல் மக்களுக்கும் கடவுளுக்கும் இடையே கண்டிப்பான “உடன்படிக்கை” செய்யப்படுகிறது. மேற்கின் கடவுள் தொடர்ந்து அற்புதங்களை நிகழ்த்தி இஸ்ரவேல் மக்களுடனான உடன்படிக்கையைக் காத்து வந்தார்.⁴² யாத்திராகமம் 34:11இல் அவர், “இன்று நான் உங்களுக்குக் கட்டளையிடுவதைக் கவனமாகக் கடைப்பிடியுங்கள். இதோ, நான் உங்களுக்கு முன்பாக எமோரியரையும் கானானியரையும் ஏத்தியரையும் பெரிசியரையும் ஏவியரையும் எபூசியரையும் துரத்திவிடுவேன்” என்றார். மேலும் கடவுள், மோசேயின் வாரிசான யோசுவாவுக்கு வாக்களிக்கப்பட்ட நிலத்தைக் கைப்பற்றத் தேவையான போர்த்தந்திரங்களையும் நடவடிக்கைகளையும் அறிவித்தார்; வானிலிருந்து பெரும் கல்மழை பொழியச் செய்து பகைவர்களைக் கொன்றார்; ஒரு நாள் முழுவதும் சூரியனை நிறுத்தி யோசுவாவை வெற்றிக்கு இட்டுச் சென்றார்.

கிழக்கின் டாவோ மனிதனோடு எந்த உடன்படிக்கையும் செய்வதில்லை. ஆகவே எந்தத் தனிநபரும், இனக்குழுவும், அரசும் டாவோவைத் தனக்கு உரியது என்று உரிமை கோர முடியாது. கிழக்கின் தத்துவ முறைமை, இயற்கைத் தத்துவமான டாவோவை முழுமுதல் உண்மையாக நம்புகிறது. மாறாக, கிரேக்க-ரோமக் காலத்தில் மேற்கின் இனக்குழுக்களும் அரசுகளும் அனைத்தும் தங்களுக்கென்று தெய்வங்களைக் கொண்டிருந்தன. கடவுள் மீதான இந்த மேற்கத்திய நம்பிக்கை, கி.பி. 4ஆம் நூற்றாண்டில் வெளிப்பாட்டு மதமான கிறிஸ்தவம் ரோமின் அரச மதமான பின் மேலும் வலுப்பெற்று, இடைக்காலத்தின் ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்குத் தொடர்ந்தது. நவீன அறிவொளிக் காலத்தில் மேற்கில் இயற்கை இறைவாதத்தின் (理神論) பெயரால் அற்புதங்களை மறுக்கும் இயக்கம் எழுந்தாலும், கடவுள் பிரபஞ்சத்தைப் படைத்தார் என்ற நம்பிக்கை தொடர்கிறது. கிழக்கின் டாவோவும் மேற்கின் கடவுளும், இயற்கைத் தத்துவம், வெளிப்பாட்டு மதம் என்ற முறைமைகளாக மனிதனை அணுகுகின்றன.

3) பிரபஞ்சம் எங்கிருந்து வந்தது: இன்மை (無) vs இருப்பு (有)

டாவோ தே ஜிங்கும் மோசேயின் ஐந்நூல்களும், டாவோ, கடவுள் ஆகியவற்றுள் எது முதன்மையானது என்ற நிலைப்பாட்டை முதலில் அமைத்துக்கொண்டு, பின்னர் பிரபஞ்சத்தின் மூலத்தையும் நெறிகளையும் விளக்குகின்றன. இங்கே கிழக்கு-மேற்குத் தத்துவ முறைமைகள் இரண்டும் பொதுவாக முன்வைக்கும் கருத்துகள் இன்மையும் இருப்பும். பிரபஞ்சத்தின் மூலம் எது? வெற்று வெளியான இன்மையா, அல்லது நிறைந்திருக்கும் இருப்பான விண்மீன்களா? பிரபஞ்சத்தின் மூலம் எது என்பதில் கிழக்கு-மேற்கு நாகரிகங்கள் அடிப்படை வேறுபாட்டைக் காட்டுகின்றன. இருப்பு இன்மையிலிருந்து தோன்றியது, அனைத்தும் இறுதியில் இன்மைக்கே திரும்புகின்றன என்று கிழக்கத்திய நாகரிகம் விளக்குகிறது. கிழக்கு வெளிப்படுத்தும் இயற்கை விதி இதுவே. இன்மையும் இருப்பும் இணைந்துள்ளன; ஆனால் இன்மையே மையம்.

வானின் கீழுள்ள அனைத்துப் பொருள்களும் இருப்பிலிருந்து பிறக்கின்றன; இருப்பு இன்மையிலிருந்து தோன்றுகிறது. (டாவோ தே ஜிங், அத்தியாயம் 40)

மாறாக மேற்கத்திய நாகரிகத்தில், ஒழுங்கின்மையிலிருந்து படைப்பு என்று வெளிப்படுத்தப்படும் படைப்புச் செயல்முறையே மையம். படைக்கப்பட்ட இருப்பை வலியுறுத்தி, பிரபஞ்சத்தின் மூலம் இன்மை, அதாவது இல்லாமை, அல்ல, இருப்பே என்ற விளக்கத்தை அது முன்வைக்கிறது. இருப்பு, இன்மையை வென்ற இருத்தலின் தொடக்கம். இன்மைக்குப் பொருள் இல்லை; இருப்புக்கே அனைத்துப் பொருளும் உண்டு. இயற்கைக்கு அப்பாற்பட்ட அற்புதங்களை நிகழ்த்தும் கடவுளின் செயல், அதாவது இருப்பு, இருத்தலின் மையம். இருப்பு, இன்மையின் இருளுக்குப் பதிலாக வரும் ஒளியாக உருவகிக்கப்படுகிறது.

கடவுள், “ஒளி உண்டாகுக” என்றார்; ஒளி உண்டாயிற்று. (ஆதியாகமம் 1:3)

வெளிப்பாட்டு மதத்தின் தத்துவம், கி.மு. 5ஆம் நூற்றாண்டில் கிரேக்கத்தில் பார்மெனிடீஸ் வலியுறுத்தியதுபோல, “இருப்பு (有) மட்டுமே உண்மை, இன்மை (無) ஒரு மாயை” என்ற எண்ணத்தோடு ஒரே இழையில் செல்கிறது. பார்மெனிடீஸ் தம் கவிதையான இயற்கை பற்றி என்பதில், இயற்கையின் நிகழ்வுகளையோ மாற்றங்களையோ அல்ல, உண்மையையும் இருப்பையும் பற்றிய தத்துவத்தை முன்வைக்கிறார். இருப்பு (இருத்தல்) மட்டுமே உண்மை, இன்மை (இல்லாமை) இருக்கவே முடியாது என்று அவர் வலியுறுத்தினார். இன்மை என்பது சொல்லவும் முடியாத, சிந்திக்கவும் முடியாத புனைவு என்பதே அவர் கூற்று. புலன்கள் ஏமாற்றுபவை, மனம் மட்டுமே உண்மையை அறிகிறது என்று அவர் உறுதியாக நம்பினார். இருப்பு ஒன்றே, மாறாதது, நிலையானது என்று வலியுறுத்தினார். மேலும், இல்லாததை நம்மால் சிந்திக்க முடியாது என்பதால், சிந்தனையும் இருப்பும் ஒன்றே என்று தம் கவிதையில் வெளிப்படுத்தினார். பிளேட்டோ, அரிஸ்டாட்டில் முதலிய பிற்காலத் தத்துவவாதிகளின் மேற்கோள்கள் வழியாகவே இந்தக் கூற்றுகள் அறியப்பட்டன. மேற்கத்தியத் தத்துவ முறைமையில் மீவியற்பியல் போக்கு எழுவதற்கு இவை தீர்க்கமான பங்களிப்புச் செய்தன.

உலகைப் புரிந்துகொள்ளும் முற்றிலும் வேறுபட்ட இரண்டு அணுகுமுறைகள் உருவாகி ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகள் நீடித்தன. இந்த இரண்டு அணுகுமுறைகளும் மனித விவகாரங்களைப் பற்றியவை, உலகையும் இயற்கையையும் புரிந்துகொள்ளும் அணுகுமுறைகள், வெவ்வேறு சிந்தனை முன்னெடுப்பு முறைகள். மேற்கத்தியது, கிழக்கத்தியது என்ற இந்த வேறுபட்ட முறைகள், ஒன்றின் தாக்கத்தை மற்றொன்று பெறாமல், தனித்தனியே தோன்றி வளர்ந்தன. ⁴³

கிழக்கின் பிரபஞ்சப் பார்வையில், இன்மை என்பது வெறுமனே “இல்லாதது” என்று பொருள்படுவதில்லை; அது இருப்புக்கு எதிரிணையான கருத்து. கிழக்கின் மாற்றத்தின் தத்துவப்படி இன்மையும் இருப்பும் ஒன்று மற்றொன்றாக மாறிச் செல்கின்றன. இன்மை, மேலும் அடிப்படையான இருத்தலை, உருவாக்கப்படாததை, அல்லது உலகம் உருவாவதற்கு முந்தைய மூல நிலையைக் குறிக்கிறது. இதற்கு மாறாக, இருப்பு என்பது நாம் அன்றாடம் அனுபவிக்கும் உலகம், மாறிக்கொண்டிருக்கும் பொருள்களின் நிலை, தோன்றி மறையும் உலகம். ஆகவே டாவோயிசத்தில் வூ ஜி (無極), அல்லது இன்மை, வெறுமனே “இல்லை” என்று பொருள்படுவதில்லை. இருப்புக்கு முந்திய, நம் அன்றாடப் புலன்களால் உணர்வதற்குக் கடினமான, மேலும் ஆழமான, அடிப்படையான இருத்தலையோ நிலையையோ அது குறிக்கிறது.

பெயரிட முடியாதது வானுக்கும் பூமிக்கும் மூலம்; பெயரிடக்கூடியது அனைத்துப் பொருள்களுக்கும் தாய்……இவ்விரண்டும் அடிப்படையில் ஒன்றே; ஆனால் வெளிப்படுவதால் வெவ்வேறு பெயர்களைப் பெறுகின்றன.

(டாவோ தே ஜிங், அத்தியாயம் 1)

மேற்கில், பிரபஞ்சப் படைப்பின் தொடக்கம், உலகின் முதல் நாள் முதலிய விவிலியத்தின் முக்கிய நிகழ்வுகளைப் படங்களாலும் விளக்கங்களாலும் சித்திரிக்கும் மரச்செதுக்கு அச்சுத் தொகுப்பு ஒன்று வெளியானது. ஜெர்மனியின் நியூரம்பர்க்கில் உருவாக்கப்பட்ட அது நியூரம்பர்க் வரலாற்றுக் குறிப்பு (Nuremberg Chronicle) என்று அழைக்கப்படுகிறது; அதன் முதல் பதிப்பு 1493இல் வெளியானது. இந்தத் தொகுப்பு உலகப் படைப்பின் முதல் நாளைப் பற்றிய அச்சுப்படத்துடனேயே தொடங்குகிறது. ஒழுங்கின்மையான இன்மையிலிருந்து படைக்கப்பட்ட இருப்பின் இருத்தலை, மேற்கத்திய நாகரிகத்துக்காக அது முன்னிலைப்படுத்துகிறது. குழப்பத்திலிருந்து (கேயாஸ், ஒழுங்கின்மை) பிரபஞ்சத்துக்கு (யுனிவர்ஸ், ஒழுங்கு), அதாவது படைப்பின் தொடக்கத்தை, அது அறிவிக்கிறது. இருப்பின் படைப்பால் இன்மை, அதாவது இல்லாமை, மறைகிறது. படைப்பால் உருவான ஒவ்வொரு பொருளும் “மாறாத இருப்பின் தத்துவத்தை” அடிப்படையாகக் கொள்கிறது.

நியூரம்பர்க் வரலாற்றுக் குறிப்பு வெளியான அதே காலகட்டமான 15ஆம் நூற்றாண்டிலிருந்து, கிழக்கின் பிரபஞ்சப் பார்வையை உள்ளடக்கிய டாய் ஜி (太極) வரைபடத்தை டாவோயிசம் பயன்படுத்தத் தொடங்கியது. டாய் ஜி வரைபடம், இன்மையைக் குறிக்கும் வூ ஜியிலிருந்து தொடங்கி டாய் ஜியை உருவாக்குகிறது. டாய் ஜி இரண்டு பகுதிகளாகப் பிரிகிறது; அவை யின்னையும் யாங்கையும் குறிக்கின்றன. ⁴⁴ டாய் ஜி வரைபட வடிவமைப்பு 15ஆம் நூற்றாண்டில்தான் பயன்பாட்டுக்கு வந்தது; ஆனால் அதில் அடங்கியுள்ள யின்-யாங் கருத்து, இரண்டாயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன் வெளியான டாவோ தே ஜிங்கிலேயே தெளிவாக விவரிக்கப்பட்டுள்ளது: “அனைத்துப் பொருள்களும் யின்னை முதுகில் சுமந்து யாங்கை நெஞ்சில் அணைக்கின்றன” (டாவோ தே ஜிங், அத்தியாயம் 42). அனைத்துப் பொருள்களும் “யின்னாலும் யாங்காலும் ஆன மாற்றத்தின் தத்துவத்துக்குள்” இசைவுபெறும் பிரபஞ்சத்தின் நெறியை இந்தப் பிரபஞ்சப் பார்வை எடுத்துரைக்கிறது.

4) பிரபஞ்சம் எவ்வாறு இயங்குகிறது: மாற்றத்தின் தத்துவம் (變化論) vs இருப்பின் தத்துவம் (存在論)

கிழக்கும் மேற்கும் “பிரபஞ்சத்தின் மூலத்தை”, அதாவது பிரபஞ்சத்தின் வேரை, எதிரெதிராக அமைக்கின்றன. கிழக்கு உலகை இடைவிடாத மாற்றமாகவும் உறவுநிலையாகவும் புரிந்துகொண்டது; மேற்கு உலகை இருப்பின் சாரமாகவும் கட்டமைப்பாகவும் பற்றிக்கொண்டது. அதாவது, கிழக்கு “அனைத்தும் மாறுகின்றன” என்பதில் கவனம் செலுத்தியது; மேற்கு “எது இருக்கிறது” என்பதில் ஒருமுகப்பட்டது. பிரபஞ்சம் எங்கிருந்து வந்தது என்ற பிரபஞ்ச மூலம் பற்றிய கிழக்கு-மேற்கு வேறுபாட்டிலிருந்தே இந்தச் சிந்தனைகள் எழுகின்றன. கிழக்கின் இன்மையும் (無) மேற்கின் இருப்பும் (有): கிழக்கும் மேற்கும் கண்ட பிரபஞ்ச மூலத்தின் வேறுபாடு இதுவே. “பிரபஞ்ச மூலத்தின்” வேறுபாட்டால் கிழக்கும் மேற்கும் “பிரபஞ்ச நெறியை” வெவ்வேறாக அமைக்கின்றன: கிழக்கின் மாற்றத்தின் தத்துவம், மேற்கின் இருப்பின் தத்துவம்.

கிழக்கில், இன்மையிலிருந்து இருப்புக்கு மாறுவதால், இன்மை, இருப்பு இரண்டுக்குமே மதிப்பு உண்டு. இன்மைக்கும் இருப்புக்குமான மாற்றத்தின் தத்துவமே மையம். ஆனால் மேற்கு, இருப்புக்கு, அதாவது இருத்தலுக்கு, அனைத்து மதிப்பையும் அளிக்கும் இருப்பின் தத்துவத்தையே தன் தத்துவச் சிந்தனையின் மையமாகக் கொள்கிறது. “இன்மையை மையமாகக் கொண்ட மாற்றத்தின் தத்துவம்”, “இருப்பை மையமாகக் கொண்ட இருப்பின் தத்துவம்” என்பவற்றின் வேறுபாடு இது. கிழக்கு இருத்தலை ஓட்டத்துக்குள்ளும் உறவுக்குள்ளும் நிகழும் மாற்றமாகப் பற்றுகிறது. மேற்கு இருத்தலை நிலைத்த உண்மைப்பொருளாகவும் சாரமாகவும் காண்கிறது.

மேற்கத்தியத் தத்துவம் “இருப்பு என்றால் என்ன?” என்ற உண்மைப்பொருள் பற்றிய கேள்வியிலிருந்து தொடங்குகிறது; செயல் என்பது இருப்பின் சாரத்தை வெளிப்படுத்தும் ஒரு வழியாகப் புரிந்துகொள்ளப்படுகிறது. மனிதன் தன் சொந்தத் தேர்வுகளாலும் சுதந்திரத்தாலும் தன் செயலை வரையறுக்கும் தன்னுரிமையுள்ள சுயமாக, தனிமனித மையம் வலியுறுத்தப்படுகிறது. இதனால் பகுத்தறிவுத்தன்மை முதன்மை பெறுகிறது; செயல் தர்க்க, அற அளவுகோல்களின்படி மதிப்பிடப்படுகிறது; இருப்பின் பொருளை ஆராயும் போக்கில் நெறிமுறைகள் உருவாகின்றன. கிழக்கின் மாற்றத்தின் தத்துவம், மேற்கின் இருப்பின் தத்துவத்துக்கு எதிரிணையான, பிரபஞ்சப் பார்வை தொடர்பான தத்துவச் சிந்தனை. மேற்கின் இருப்பின் தத்துவத்தில், கடவுளின் உலகப் படைப்பிலிருந்து தொடங்கும் இருப்பே மேற்கத்தியத் தத்துவத்தின் மையம். இருப்பின் தத்துவம், மாறாத மனித இயல்பை அடிப்படையாகக் கொண்ட நியாயப்பிரமாணத்தின் முக்கியத்துவத்தை வலியுறுத்துகிறது. யூத மதத்தின் நியாயப்பிரமாணம், யூதத் தீர்க்கதரிசிகள் கடவுளிடமிருந்து பெற்ற வெளிப்பாடு, “கடவுளின் வார்த்தை” (Word of God). கடவுள் “இறுதி இருப்பு” (Ultimate Being) என்ற வகையில் படைக்கப்பட்ட இருப்பின் வெளிப்பாடு; அதாவது இருப்பே (有) அனைத்தின் தொடக்கம் என்பதே முக்கியமானது. மேற்கின் மனித விவகாரங்களில், வேண்டுமென்றே செய்யும் செயல் (யூ வெய், 有爲) என்ற சிந்தனையை அடிப்படையாகக் கொண்டு நியாயப்பிரமாணத்துக்கு முதன்மை கொடுக்கும் மரபும் தத்துவமும் அப்படியே நவீன சமூகம் வரை தொடர்கின்றன. அவை இருப்பை “நிலைத்த உண்மைப்பொருளாக”ப் பற்றிக்கொண்டு, இருப்பின் சாரத்தையும் கட்டமைப்பையும் ஆராயும் மீவியற்பியலை நோக்கிப் பாய்ந்தன. கிழக்கு இயக்கமுடைய, ஒருங்கிணைந்த உலகப் பார்வையையும், மேற்கு நிலையான, பகுப்பாய்வு சார்ந்த உலகப் பார்வையையும் வலியுறுத்தலாயின.

மேற்கத்திய நாகரிகம் வளர்ந்தபோது, இந்த மரபும் தத்துவமும் மேற்கின் சட்டங்கள், நிறுவனங்கள், மாதிரிகள் ஆகியவற்றுக்கு முதன்மை கொடுக்கும் வடிவில் வளர்ந்தன. மீண்டும் சொல்வோம்: படைக்கப்பட்டது நிலையாக இருக்கும் என்ற இருப்பின் தத்துவத்தையே இந்தத் தத்துவம் அடிப்படையாகக் கொண்டுள்ளது. ஆகவே மேற்கு, தன் நிறுவனங்களும் மாதிரிகளும் நிலையான இருப்பின் தத்துவத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டவை என்று கருதுவதால், அவற்றுக்குப் பெரும் முக்கியத்துவம் அளிக்கிறது; இந்த நிறுவனங்களும் மாதிரிகளும் முழுமையோடு இணைந்திருப்பதால் அவற்றுக்கு முதன்மை கொடுத்து, மேற்கத்திய நாகரிகத்தைப் பரப்பும் கருவியாக அவற்றைக் கொள்கிறது.

மாற்றத்தின் தத்துவம் கிழக்கத்திய நாகரிகத்தைப் புரிந்துகொள்வதற்கு மையமான கருத்து; ஆனால் இருப்பின் தத்துவம் சார்ந்த மீவியற்பியலில் மூழ்கியிருக்கும் மேற்குக்கு அது புரிந்துகொள்ளக் கடினமான கருத்தாகிறது. ஆங்கிலத்தில் மாற்றத்தின் தத்துவம் transformationism என்றும், இருப்பின் தத்துவம் ontology என்றும் குறிக்கப்படுகின்றன. ⁴⁵ கிழக்கத்திய நாகரிகம் பிரபஞ்சத்தின் மாற்றத்தை யி (易) என்ற கோணத்தில் புரிந்துகொண்டு வந்துள்ளது. 易 என்ற எழுத்து “மாற்றம்” என்று பொருள்படுகிறது. பல்லியின் தோல் நிறம் மாறுவதையோ, சூரியனும் சந்திரனும் சுழற்சியாக மாறுவதையோ குறிக்கும் பட எழுத்திலிருந்து அது தோன்றியது. மாற்றத்தின் தத்துவம் என்ற இந்தக் கருத்து கி.மு. மூன்றாம் ஆயிரமாண்டிலிருந்தே கிழக்கில் பரவலாக ஏற்கப்பட்ட கருத்து. மாற்றத்தின் தத்துவத்தை உள்ளடக்கிய யி ஜிங் (易經), கி.மு. முதல் ஆயிரமாண்டு வாக்கில் தொடங்கிய, மிகப் பழமையான சீனத் தத்துவச் செவ்வியல் நூல்; அது டாவோயிய, கன்பூசியத் தத்துவங்களில் மாற்றத்தின் தத்துவத்தை வேரூன்றச் செய்தது.⁴⁶

மாற்றம் உண்மைநிலையின் அடிப்படைப் பண்பு. நவீன இயற்பியலான குவாண்டம் இயக்கவியல் வலியுறுத்தும் மாற்றத்தின் தத்துவமும் இந்தப் பண்பைப் பகிர்ந்துகொள்கிறது. இது, சார்பற்ற உண்மைப்பொருள்கள் இருக்கின்றன என்ற செவ்வியல் இயற்பியலின் இருப்பின் தத்துவத்துக்கு எதிரானது. கிழக்கு கண்ட பிரபஞ்ச நெறி, இன்மைக்கும் இருப்புக்கும் இடையே போய்வரும் மாற்றத்தின் தத்துவம். கிழக்கின் சிந்தனை, மாறாத இருப்பிலிருந்து அல்ல, அனைத்தும் எப்போதும் மாறிக்கொண்டிருக்கின்றன என்ற மாற்றத்தின் தத்துவத்திலிருந்து தொடங்குகிறது. மாற்றத்தின் தத்துவம், இருப்பை நிலைத்த உண்மைப்பொருளாக அல்ல, உறவாகவும் செயல்முறையாகவும் புரிந்துகொள்ள முனையும் தத்துவம். மாற்றத்தின் தத்துவத்தின்படி பகுத்தாய்ந்தால், “இருப்பது” என்பது “மாறுவது” என்றே பொருள்படும்.

மேற்கின் பிரபஞ்சவியலில் இன்மை இல்லை என்பதால், அது “இருப்பின் பிரபஞ்சவியல்” ஆகிறது. இருப்பு என்ற ஒன்றில் மட்டுமே கவனம் செலுத்துவதால், தத்துவ ரீதியாக அது இருப்பின் தத்துவம் என்று விளக்கப்படுகிறது. பார்மெனிடீஸ், “இருப்பு தோற்றுவிக்கப்படுவதும் இல்லை, அழிவதும் இல்லை; அது முழுமையானது, மாறாதது, நிறைவானது. அது கடந்த காலத்திலும் இருந்தது, இப்போதும் இருக்கிறது, எதிர்காலத்திலும் எப்போதும் அதே மாதிரி இருக்கும்” என்று வலியுறுத்தினார். “இன்மையைச் சொல்லவும் முடியாது, சிந்திக்கவும் முடியாது; அது இருப்பதும் இல்லை. சிந்திக்கக்கூடியது இருப்பது மட்டுமே” என்றும் அவர் வலியுறுத்தினார். இந்த இருப்பின் தத்துவம், பிளேட்டோ, அரிஸ்டாட்டில் ஆகியோரின் வெளிப்பட்டதன் கோட்பாட்டுக்கும் மீவியற்பியலுக்கும் அடித்தளமானது. “இருப்பைப் படைக்கும்” மேற்கத்தியப் பிரபஞ்சவியலின் மையம் இருப்பில் உள்ளது. ஒழுங்கின்மையான குழப்பத்திலிருந்து படைக்கப்பட்ட இருப்பு, இருப்பின் தத்துவத்தால் தன் மாறாத பண்புகளை அப்படியே தக்கவைத்துக்கொள்கிறது. ⁴⁷

தத்துவச் சிந்தனை சமய நம்பிக்கையோடு இணைந்தபோது, மேற்கின் இருப்பின் தத்துவம் மேலும் வலுப்பெற்றது. வெளிப்பாட்டு மதத்தின் சிந்தனையில், கடவுள் படைத்தவை மாறக் கூடாது என்ற இருப்பின் தத்துவமே அடிப்படையாகிறது. மாற்றத்தை ஏற்கும்போதும் மேற்கு, மாற்றத்துக்குள் உள்ள மாறாத கூறுக்கே முதன்மை கொடுத்து, அதை இன்னும் இருப்பின் தத்துவத்தின் வரம்புக்குள்ளேயே கையாள்கிறது. உண்மைநிலையின் மாற்றங்களுக்குப் பின்னால் மாறாத சாரமான கருத்துருக்கள் (Ideas) இருக்கின்றன என்ற பிளேட்டோவின் தத்துவக் கூற்று அதுவே: மாற்றம் துணை நிகழ்வு, சாரமோ மாறாதது என்ற இருப்பின் தத்துவம். 17ஆம் நூற்றாண்டில் டெக்கார்ட் இந்தச் சிந்தனையை வழிவழியாகப் பெற்றார். இவர்கள், மாறாத உண்மைப்பொருள்களான பருப்பொருளையோ மனத்தையோ இருப்பின் அடிப்படையாகக் கொண்டு தத்துவ முறைமைகளைக் கட்டியெழுப்பினர். மேற்கில் இருப்பின் தத்துவமும் அதை அடிப்படையாகக் கொண்ட மீவியற்பியலும் அவ்வளவு முக்கியமானவை என்பதால், டெக்கார்ட் நவீனத் தத்துவத்தின் தந்தை என்று அழைக்கப்படுகிறார்.

கிழக்கின் மாற்றத்தின் தத்துவக் கண்ணோட்டம் கிழக்கின் தத்துவ முறைமையில் அப்படியே பிரதிபலிக்கிறது. கிழக்கின் செவ்வியல் நூல்கள் எதிலும் படைப்பாளர் அல்லது படைப்பு என்ற கருத்து இல்லை. பிரபஞ்சத்திலும் இயற்கையிலும் உள்ள அனைத்தும் படைப்பு போன்ற ஒரு செயலால் அல்ல, ஏற்கெனவே இருந்தவை; அவை தொடர்ந்து மாறுவதன் மூலம் நாம் காணும் நிகழ்வுகளை உருவாக்குகின்றன. பரந்த பிரபஞ்சத்தை நோக்கினாலும், அனைத்தும் எப்போதும் இயங்கிக்கொண்டும் மாறிக்கொண்டும் இருக்கின்றன. எதுவும் ஒருமுறைகூட ஓய்வதில்லை. மாற்றத்துக்கு நோக்கம் இல்லை; அதன் மையத்தைப் பற்றிக்கொள்ளவும் முடியாது. ஆகவே மாற்றத்தின் தத்துவத்தின் மாறாமை, ஒரு வகையில், அனைத்து மாற்றத்தையும் சாத்தியமாக்கும் அடித்தளமாகிறது. இந்தத் தத்துவத்திலிருந்து, அதாவது பிரபஞ்சத்தின் மாற்றத்திலிருந்தே, மாற்றத்தின் ஓட்டத்தைப் பின்பற்றும் டாவோ என்ற கருத்து பிறக்கிறது.

கிழக்கின் மாற்றத்தின் தத்துவம், இல்லாததுக்கும் (இன்மை) இருப்பதுக்கும் (இருப்பு) இடையிலான உறவின் மூலம் பிரபஞ்சத்தைப் புரிந்துகொள்ள முனையும் தத்துவம். இன்மை வெறும் இல்லாமையைக் குறிப்பதில்லை; இருப்பைச் சாத்தியமாக்கும் மூலம் அது. இன்மை படைப்பின் சாத்தியம், இருப்பு அதன் நிறைவேற்றம். பிரபஞ்சத்தின் மூலம் இன்மை; இன்மை வெறுமை அல்ல, உள்ளார்ந்த ஆற்றலுக்கும் சாத்தியத்துக்குமான மூலம். பிரபஞ்சத்தின் ஓட்டம் இன்மைக்கும் இருப்புக்குமான இயக்கம்; தோற்றமும் மறைவும், எழுச்சியும் வீழ்ச்சியும், யின்-யாங்கின் மாற்றங்கள் வழியே, பிரபஞ்சம் இன்மைக்கும் இருப்புக்கும் இடையே இடைவிடாமல் சுழல்கிறது. மாற்றத்தின் தத்துவம் என்பது, இருப்பு அல்ல, “மாற்றமே பிரபஞ்சத்தின் நெறி” என்று பொருள்படுகிறது. அதாவது, “இருக்கும் பொருள்கள் மாறுவதில்” அல்ல, “மாற்றத்திலேயே” கவனம் செலுத்துகிறது; பொருள்களில் கவனம் செலுத்துவதில்லை. ஏனெனில், மாற்றத்தின் மூலம் பொருள்களும் மாறுகின்றன.

மாறாக, இருப்பின் தத்துவம் இருக்கும் பொருளை மையமாகக் கொண்டது. மாற்றத்தைப் பொருட்படுத்தாமல் அது தன் இருப்பின் மதிப்பை அப்படியே கொண்டிருக்கிறது. இங்கிருந்தே இருப்பியல் (ontology), நோக்கவியல் (teleology), அவற்றை அறியும் அறிவாய்வியல் (epistemology) முதலிய மீவியற்பியல் மேற்கத்தியத் தத்துவத்தின் மையமாகிறது. மேற்கத்தியத் தத்துவ முறைமையில் இருப்பின் எதிர்ச்சொல் இல்லாமை. இத்தகைய மேற்கு மையச் சிந்தனையால் கிழக்கு-மேற்கு ஒப்பீடு இயலாது. கிழக்கு-மேற்கு ஒப்பீட்டில், இருப்பின் தத்துவத்தை இல்லாமையோடு அல்ல, மாற்றத்தின் தத்துவத்தோடே ஒப்பிட முடியும். அதாவது, இருப்புக்கு எதிரிணை இன்மை அல்ல, “இன்மைக்கும் இருப்புக்குமான மாற்றம்”. இறுதியில், மாற்றத்தின் தத்துவமும் இருப்பின் தத்துவமும் கிழக்கு-மேற்கு நாகரிகங்களின் சிந்தனையை முற்றிலும் வேறுபட்ட தத்துவ முறைமைகளின் மீது நிறுத்துகின்றன. கடவுள் படைத்தவற்றுக்கு ஒரு நோக்கம் இருக்க வேண்டும். இருப்பியல், நோக்கவியல், அறிவாய்வியல் போன்ற மீவியற்பியல் சார்புடைய தத்துவ முறைமைகள், மாற்றத்தின் தத்துவத்தை மையமாகக் கொண்ட கிழக்கத்திய சிந்தனையில் வளர முடியாது; கிழக்கத்தியத் தத்துவத்தில் அவை முக்கியமற்ற கருத்துகள்.⁴⁸

மாற்றத்தின் தத்துவத்தின்படி, பிரபஞ்சம் இருப்பின் தத்துவம் கற்பிக்கும் நிலைத்த உண்மைப்பொருள் அல்ல, மாறிக்கொண்டிருக்கும் செயல்முறை. பிரபஞ்சமும் இயற்கையும் இருப்பின் தத்துவம் கற்பிக்கும் நோக்கமோ கருவியோ அல்ல; மாற்றத்தின் தத்துவத்தின்படி என்றென்றும் மாறிக்கொண்டிருக்கும், தானாகவே இருப்பவை. நவீன இயற்பியலின் குவாண்டம் இயக்கவியலில், வெற்றிட நிலையின் இன்மை வெறுமையற்ற சாத்தியங்களின் வெளியாகிறது. செவ்வியல் இயற்பியலில் வெற்றிட நிலைக்கு எந்தப் பொருளும் இல்லை; முழுமையான பருப்பொருளும் ஆற்றலும் செயல்படும் வெற்று வெளி அது. ஆகவே மேற்கின் இருப்பின் தத்துவத்தில், மனிதனின் உண்மையான ஞானம், இருப்பிலிருந்து பிறந்த படைப்பைப் பின்பற்றும் வேண்டுமென்றே செய்யும் செயல். ஆனால் கிழக்கில், மனிதனின் உண்மையான ஞானம், மாறிக்கொண்டிருக்கும் இருப்பை அல்ல, “இருப்பின் மூலமான இன்மையை”ப் பின்பற்றும் செயலின்மை (வூ வெய், 無爲).

மேற்கில் மாற்றத்தின் தத்துவத்தைக் கிரேக்கத்தின் ஹெராக்ளிட்டஸ் எடுத்துரைத்திருந்தார். “ஒருவர் ஒரே ஆற்றில் இருமுறை கால் வைக்க முடியாது” என்பது அவர் விட்டுச்சென்ற புகழ்பெற்ற மாற்றத்தின் வாசகம். ஆனால் அவரது மாற்றத்தின் தத்துவம், சாக்ரடீஸுக்குப் பின் மேற்கின் வெளிப்பட்டதன் கோட்பாடு பின்பற்றிய பார்மெனிடீஸின் தத்துவத்தால் பின்தள்ளப்பட்டு மறைந்துபோனது. மேற்கில் 20ஆம் நூற்றாண்டில்தான் வைட்ஹெட் போன்ற தத்துவவாதிகள் மாற்றத்தின் தத்துவத்தை வலியுறுத்தினர்.⁴⁹ பிரபஞ்சம் இடைவிடாமல் படைக்கப்பட்டும் உருவாக்கப்பட்டும் வரும் செயல்முறைகளின் கூட்டுத்தொகை, நிகழ்வுகளின் தொடர்ச்சி, நிலைத்த உண்மைப்பொருள் எதுவும் இல்லை என்று அவர் வாதிட்டார். மாற்றத்தின் தத்துவம், தோற்றம், மறைவு, ஊடாட்டம் முதலிய, உண்மைப்பொருளின் சாரமான இயக்கத்தன்மையை மையமாகக் கொண்டுள்ளது. ஆகவே பொருள்கள் சார்பற்ற உண்மைப்பொருள்களாக அல்ல, “செயல்முறை”க்குள்ளோ “உறவு”க்குள்ளோ வரையறுக்கப்படுகின்றன.

கிழக்கத்தியத் தத்துவம், இருப்பு, இன்மை என்ற இரண்டு அடிப்படை நெறிகளும் தனித்தனியே இருப்பவை அல்ல, ஒன்றையொன்று நிரப்பும் உறவில் இருந்தவாறு மாறிக்கொண்டிருப்பவை என்ற சிந்தனையாக விளக்குகிறது. ஆகவே மாறாத இருப்பைப் பற்றிய இருப்பின் தத்துவத்தின் மீதான ஆர்வமோ அதைப் பற்றிய உய்த்தறிதலோ கிழக்கத்திய நாகரிகத்தில் வளரவில்லை. கிழக்கத்தியத் தத்துவ வரலாற்றில் மேற்கின் இருப்பியலோ அறிவாய்வியலோ வளராததைக் கிழக்கின் மாற்றத்தின் தத்துவத்தால் விளக்கலாம். அதற்குப் பதிலாக, கிழக்கில், மாற்றத்துக்குள் மறைந்திருக்கும் ஓட்டத்தைப் புரிந்துகொண்டு பயன்படுத்தும் ஷி (勢) தத்துவமும், மனித இயல்பை அடிப்படையாகக் கொண்ட ஷூ (術) தத்துவமும், நியாயப்பிரமாணத்தைவிட அறத்துக்கு (倫理) முதன்மை கொடுக்கும் அறப் பார்வையும் வளர்ந்தன. கிழக்கத்திய நாகரிகத்தின் மையத்தில், ஷி (勢), ஷூ (術), அறத்தை முன்னிறுத்தும் சட்டம் (法) ஆகியவற்றின் தத்துவ முறைமையும், அதை அடிப்படையாகக் கொண்ட நடைமுறை அரசியல் அறம், அரசியல் பொருளாதாரத் தத்துவங்களும் நிற்கின்றன. அறத்தை முன்னிறுத்தும் சட்டம், ஷி, ஷூ ஆகியவற்றின் தத்துவ முறைமை, இருப்பின் தத்துவத்தை அடிப்படையாகக் கொண்ட மேற்கத்திய சிந்தனையில் வளர முடியாத கருத்துகள்.

கி.மு. முதல் ஆயிரமாண்டு வாக்கு வரை, கிழக்கத்திய நாகரிகமும் மேற்கைப் போலவே காங்-ரோ (剛柔, கடினமும் மென்மையும்) என்ற கருத்தைப் பயன்படுத்தி, கடினத்தின் மதிப்பை மென்மையின் மதிப்பைவிட உயர்வாக மதிப்பிட்டு வந்தது. ஆனால் கி.மு. முதல் ஆயிரமாண்டு வாக்குக்குப் பின், மென்மையின் மதிப்புக்குக் கடினத்தைவிட முதன்மை கொடுக்கும் போக்கு தெளிவாகிறது. கடினம்-மென்மைச் சிந்தனையின் இடத்தை யின்-யாங் சிந்தனை பிடித்து, அது கிழக்கத்திய நாகரிகத்தின் முக்கியச் சிந்தனையாகத் திரும்பிய திருப்புமுனையை இக்காலம் காட்டுகிறது.⁵⁰ அதற்கான சான்று யி ஜிங்கில் தெரிகிறது. கி.மு. முதல் ஆயிரமாண்டு வாக்கு வரை யி ஜிங் கடினம்-மென்மைச் சிந்தனையைப் பயன்படுத்தியது; அக்காலத்தைக் கடந்ததும் யின்-யாங் சிந்தனை அதன் இடத்தைப் பிடித்தது. சிந்தனையில் நிகழ்ந்த இந்த மாற்றம், கிழக்கத்தியத் தத்துவத்தின் பிரதிநிதிகளான டாவோயிசம், கன்பூசியனிசம் ஆகியவற்றின் மைய மதிப்பீடுகளில் வெளிப்படுகிறது. டாவோயிசமும் கன்பூசியனிசமும் மென்மை, நெகிழ்வு, கட்டுப்பாடு, தன்னைப் பண்படுத்துதல் ஆகியவற்றை முன்னிறுத்தின.

கிழக்கு-மேற்கு நாகரிகங்களை ஒப்பிடும்போது ஒரு சுவையான உண்மை புலனாகிறது. கிழக்கத்திய நாகரிகத்தில் கடினம்-மென்மைச் சிந்தனையின் இடத்தை யின்-யாங் சிந்தனை பிடித்த காலமும், மேற்கத்திய நாகரிகத்தில் பல தெய்வக் கொள்கையின் இடத்தை ஒரே கடவுள் கொள்கை பிடித்த காலமும் ஏறக்குறைய ஒன்றே என்பதைக் கவனிக்க வேண்டும். மேற்கிலும் மத்திய கிழக்கிலும் பெரும்பகுதியைப் பல தெய்வக் கொள்கை ஆட்கொண்டிருந்தபோது, எகிப்திலும் பாரசீகத்திலும் யூதேயாவிலும் ஒரே கடவுள் கொள்கை தோன்றியது. இதை ஏறத்தாழ கி.மு. முதல் ஆயிரமாண்டு வாக்கு என்று மதிப்பிடலாம். இக்காலத்துக்குப் பின், கிழக்கில் கடினம்-மென்மைச் சிந்தனைக்குப் பதிலாக யின்-யாங் சிந்தனையும், மேற்கில் பல தெய்வக் கொள்கைக்குப் பதிலாக ஒரே கடவுள் கொள்கையும் பரவும் திசையில் வரலாறு சென்றது.

யி ஜிங் (易經) vs தெய்வ வாக்கு (神託): டாவோயிசம், கன்பூசியனிசம் வழியாக யி ஜிங் கிழக்கத்திய சிந்தனையில் உயிர்ப்புடன் உள்ளது

ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகளாக, கிழக்கு-மேற்கு வரலாறுகளில் தீர்க்கமான தருணங்களில் எதிர்காலத்தை மதிப்பிடும் பங்கை யி ஜிங்கும் தெய்வ வாக்கும் ஆற்றி வந்துள்ளன. யி ஜிங்கையும் தெய்வ வாக்கையும் எவ்வாறு பயன்படுத்த வேண்டும் என்ற முறையில், கிழக்கின் மாற்றத்தின் தத்துவத்துக்கும் மேற்கின் இருப்பின் தத்துவத்துக்கும் இடையிலான வேறுபாடு தெரிகிறது. தெய்வ வாக்கைக் குறிக்கும் 神託 என்ற சொல், ஒரு தெய்வம் (神) மனித உடலை இரவல் பெற்று (託) மனிதனின் கேள்விகளுக்குப் பதிலளிக்கிறது என்று பொருள்படுகிறது. கடவுளுக்கும் மனிதனுக்கும் இடையே ஓர் இடைநிலையாளர் தோன்றுகிறார். கோயிலில் வாழ்ந்து தெய்வ வாக்கை அறிவிக்கும் பெண் பூசாரியின் பங்கு, வெளிப்பாட்டு மதத்தின் தீர்க்கதரிசியின் பங்கை ஒத்தது. கடந்துநிற்கும் இருப்பான கடவுளால் எதிர்காலம் ஏற்கெனவே தீர்மானிக்கப்பட்டிருப்பதால், இடைநிலையாளர் வழியாக அதை முன்கூட்டியே அறிந்துகொள்வதே நோக்கம். கடவுளின் தீர்மானத்தை மனிதன் பின்பற்ற வேண்டும் என்ற வலுவான இணக்குவிசை அதில் உள்ளது. ஆகவே முழுமையான கடவுளிடம் வலிமை வேண்டும் மனப்போக்கு மனித இயல்பிலேயே உள்ளுறைந்துள்ளது.

ஆனால் மனிதர்கள் அற்புதங்களையும், கடவுள் மனித விவகாரங்களில் நேரடியாகத் தலையிடுகிறார் என்ற தர்க்கத்தையும் நம்பிய தெய்வ வாக்குக் காலம், அறிவியல் வளர்ச்சியோடு வரலாற்றுக்குள் மறைந்தது. மேற்கின் அறிவொளிக் காலம், இயற்கை இறைவாதம், பகுத்தறிவுவாதம் ஆகியவற்றிலிருந்து பிறந்த சிந்தனை முறைமைகள், மேற்கின் தெய்வ வாக்கைக் கிரேக்க-ரோமக் காலத்தின் எச்சமாக்கிவிட்டன. ஆனால் கிழக்கின் யி ஜிங், குறைந்தபட்சம் அதன் மாற்றத்தின் தத்துவம், கிழக்கத்திய சிந்தனையின் மையமாக இன்றும் அப்படியே பயனுள்ளதாக நிலைத்திருக்கிறது. குறிப்பாக, கிழக்கத்திய நாகரிகத்தின் இயல்பான ஒருங்கிணைப்புவாதத்தின் (syncretism) காரணமாக, யி ஜிங்கின் மாற்றத்தின் தத்துவம் டாவோயிய, கன்பூசியத் தத்துவ முறைமைகளில் அப்படியே பிரதிபலிக்கிறது. டாவோயிசத்தின் செயலின்மை (வூ வெய்) சிந்தனையும், கன்பூசியனிசத்தின் தலைவர் சிந்தனையும் யி ஜிங்கின் மாற்றத்தின் தத்துவத்தோடு இணைந்துள்ளன.

கிழக்கின் யி ஜிங் சிந்தனை, மனிதனின் எதிர்காலம் ஏற்கெனவே தீர்மானிக்கப்பட்டதல்ல, இயற்கைக்கும் மனிதனுக்கும் இடையிலான ஊடாட்டத்தால் ஓடிச் செல்கிறது என்ற மாற்றத்தின் தத்துவச் சிந்தனையை அடிப்படையாகக் கொண்டது. முக்கியமானது, மனிதன் இந்த ஓட்டத்தைப் புரிந்துகொண்டு எதிர்கால ஓட்டத்தில் தாக்கம் செலுத்துவதுதான். மேற்கின் தெய்வ வாக்கு, அதாவது ஆரக்கிள், முன்னிர்ணயவாதத்தின்படி இயங்குகிறது; ஆனால் யி ஜிங்கின் தேர்வுகள், மனிதனின் தேர்வை உள்ளடக்கிய மாற்றத்தின் தத்துவச் சட்டகத்துக்குள் செயல்படுகின்றன:

மனிதனின் எல்லாச் சூழ்நிலைகளும், அவன் நல்ல செயலைச் செய்கிறானா, தீய செயலைச் செய்கிறானா என்பதைப் பொறுத்தே அமைகின்றன. மனிதன் நல்ல செயலைத் தேர்ந்தெடுக்க உதவுவதே யி ஜிங்கின் பங்கு. ஆகவே யி ஜிங், எதிர்காலத்தை முன்னறிவிக்கும் குறிசொல்லலிலிருந்து முற்றிலும் வேறுபட்ட தளத்தைச் சேர்ந்தது ⁵¹

எதிர்காலத்தை வெறுமனே முன்னறிவித்து, வானின் தீர்மானத்தை ஏற்கெனவே வழங்கப்பட்ட விதியாக மனிதனுக்குக் கொண்டு சேர்க்கும் குறிநூல் என்ற இயல்பை யி ஜிங் கடந்து நிற்கிறது.⁵² யி ஜிங் மனிதனுக்கு வழங்குவது, “எதிர்காலம் இவ்வாறு அமையும்” என்ற வெறும் முன்வரைவு அல்ல; “நான் என்ன செய்ய வேண்டும்?” என்ற தேர்வுக்கான இடம். ஆகவே கிழக்கின் யி ஜிங்கில், மேற்கின் தெய்வ வாக்கைப் போலன்றி, மனிதனின் பங்குக்கு முதன்மை அளிக்கப்படுகிறது. யி ஜிங் பயன்படுத்தும் மூன்று கோடுகள் வானையும் பூமியையும், அவற்றின் நடுவில் மனிதனின் பங்கையும் வைக்கின்றன. வானின் காலத்தையும் நிலத்தின் அமைவையும் நன்கு கவனிக்க வேண்டும்; ஆனால் அவற்றுக்குள், மனிதன் தனக்கு மிகப் பொருத்தமான பங்கைக் கண்டறிந்து அதைச் செயல்படுத்துவதன் மூலம் தன் விதியைத் தானே தீர்மானித்து வடித்துக்கொள்ள வேண்டும் என்பதே அதன் பொருள்.

யி ஜிங்கின்படி, ஒவ்வொரு சூழ்நிலைக்கும் அதற்கு ஏற்ற ஒரு செயல் மனிதனுக்கு உண்டு. கொடுக்கப்பட்ட ஒவ்வொரு சூழ்நிலையிலும், சரியான செயலும் அப்படி அல்லாத செயலும் தேர்வுக்கான வாய்ப்புகளாக உள்ளன. யி ஜிங் வெறும் தீர்க்கதரிசன நூலோ குறிநூலோ அல்ல; ஞானத்தையும் அறத்தையும் உள்ளடக்கிய தத்துவ நூல். “குறி பார்க்காமலும் இருக்கக் கூடாது, குறியை முழுமையாக நம்பவும் கூடாது. ஆனால் குறியைக் கட்டாயம் கலந்தாலோசி” (மன்னர் சேஜோங் வடக்குப் படையெடுப்புத் தளபதிக்கு அனுப்பிய ஆணை, ஜோசான் வம்சக் குறிப்புகள் நூலிலிருந்து). சரியான செயல் நற்பேற்றையும், அப்படி அல்லாத செயல் துரதிர்ஷ்டத்தையும் கொண்டுவருகின்றன.

அப்படியானால், கொடுக்கப்பட்ட ஒவ்வொரு சூழ்நிலைக்கும் ஏற்ற சரியான செயல் எது? அதைக் கண்டறிவதே, கொடுக்கப்பட்ட சூழ்நிலையில் மனிதன் எடுக்க வேண்டிய முடிவின் கூறாகிறது. எப்போதும் மாறிக்கொண்டிருக்கும் சூழ்நிலையின் தொடக்கத்திலேயே, மனிதனின் செயல் இயன்றவரை விரைவாகச் செயல்படுத்தப்பட்டால், அது எதிர்காலத்தில் பெரிய தாக்கத்தை ஏற்படுத்த முடியும் என்பதை யி ஜிங் வலியுறுத்துகிறது. யி ஜிங் வலுவான அறப் பரிமாணத்தைக் கொண்டது; சூழ்நிலைகளுக்குள் வழிவகுத்துச் செல்வதற்கான ஞானமாகப் பயன்படுத்தப்பட வேண்டும் என்பதே அதன் பொருள்.

பலர் யி ஜிங்கை மேலோட்டமாக ஒரு குறிநூலாகவோ, கிழக்கின் மர்மமான பண்டைய வேதநூல்களுள் ஒன்றாகவோ கருதுகின்றனர்.⁵³ ஆனால் கிழக்கத்திய பண்பாட்டில் யி ஜிங்கின் இடம், கிழக்கின் பிரபஞ்சப் பார்வையையும் இயற்கைக்கும் மனிதனுக்கும் இடையிலான உறவையும் வரையறுக்கும் அளவுக்குப் பெரியது.

கிழக்கத்திய பண்பாட்டில் யி ஜிங், டாவோயிசம், கன்பூசியனிசம் முதலியவற்றோடு பல நூற்றாண்டுகள் ஊடாடியதன் மூலம், தன் தத்துவத்தைக் கிழக்கத்திய சிந்தனையின் அடித்தளத்தில் பதித்தது. வசந்த-இலையுதிர், போரிடும் அரசுகளின் காலத்தில் யி ஜிங்கின் விளக்கவுரைகள் உருவாகி நிறைவுபெற்ற போக்கில், யி ஜிங், டாவோயிசம், கன்பூசியனிசம் ஆகியவற்றுக்கு இடையே சிந்தனைகளைப் பரிமாறிக்கொள்ளும் ஆழ்ந்த உறவு உருவானது. சோ யி நூலைக் கற்று விளக்கும் போக்கில், டாவோயிய, கன்பூசிய அறிஞர்கள் அதில் உள்ளுறைந்த தத்துவத்தையும் திசைப்போக்கையும் தம் சிந்தனைகளுக்குள் உள்வாங்கி வளர்த்தனர். இந்தப் பரிமாற்றத்தின் மூலம் சோ யி, பழைய யி ஜிங்கில் இருந்த சிந்தனை முறைமையை டாவோயிசம், கன்பூசியனிசம் வழியாக வளர்த்தது; தன் விளக்கவுரைகள் மூலம், டாவோயிசம், கன்பூசியனிசம் ஆகியவற்றின் தாக்கம் பெற்ற இயற்கைப் பார்வை, அறப் பார்வை, அரசியல் தத்துவம் முதலிய சிந்தனைகளையும் கூடுதலாகச் சேர்த்துக்கொண்டது. டாவோயிசம், கன்பூசியனிசம் மீது யி ஜிங் செலுத்திய ஆழ்ந்த தாக்கத்தால், டாவோயிய-கன்பூசியப் பண்பாட்டு மண்டல நாடுகளில் யி ஜிங்கின் தாக்கம் இன்றும் உயிர்ப்புடன் உள்ளது.

யி ஜிங் உலகின் மிக முக்கியமான நூல்களுள் ஒன்று என்பதில் ஐயமில்லை… சீனாவின் மூவாயிரம் ஆண்டுப் பண்பாட்டு வரலாற்றை உள்ளடக்கிய, மிக முக்கியமான, பொருள்செறிந்த நூல் அது. சீனாவின் பண்பாட்டு வரலாறு முழுவதும் இந்நூலால் உந்துதல் பெற்றது, அல்லது இந்நூலின் விளக்கத்தில் தாக்கம் செலுத்தியது. ஆகவே யி ஜிங் ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகள் தீட்டப்பட்ட ஞானத்தை உள்ளடக்கியுள்ளது. சீனத் தத்துவத்தின் மையமான கன்பூசியனிசமும் டாவோயிசமும் இரண்டுமே யி ஜிங்கின் தத்துவத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டிருப்பது இயல்பானதே. ⁵⁴

இந்தக் கோணத்தில் மிக முக்கியமானது, யி ஜிங்கில் உள்ளுறைந்த இயற்கை சார்ந்த பிரபஞ்சப் பார்வையும் மாற்றத்தின் தத்துவமும், டாவோயிய, கன்பூசியச் சிந்தனைகளில் உள்ளுறைந்த அற, அரசியல், பொருளாதாரத் தத்துவங்களோடு ஒன்றாக இணைகின்றன என்பதுதான். கிழக்கின் அறமும் அரசியலும் தத்துவமும் இயற்கையை அடிப்படையாகக் கொண்டு, இயற்கையை மையமாகக் கொண்டு உருவாயின என்பதை இது குறிக்கிறது. இந்தத் தத்துவ முறைமையின் முக்கியத்துவம் கொரியா, ஜப்பான், வியட்நாம் ஆகியவற்றின் தத்துவ முறைமைகளில் பிரதிபலிக்கிறது. அவற்றின் தேசியக் கொடிகளிலும் (國旗) கூட அது குறியீடாக இடம்பெற்றுள்ளது.⁵⁵

இயற்கையை மையமாகக் கொண்ட தத்துவ அடித்தளத்தை அமைக்க வேண்டும் என்ற கோட்பாட்டை மேற்கில் இரண்டாயிரம் ஆண்டுகள் தாமதமாக, அறிவொளிக் காலத் தொடக்கத்தில், பேக்கன், ஸ்பினோசா முதலியோர் வலியுறுத்தினர். வெளிப்பாட்டு மத மரபிலிருந்து விடுபட்டதால்தான் அது சாத்தியமானது. தத்துவத்தில் இயற்கை பெறும் முக்கியத்துவத்தை வலியுறுத்துவதற்காகப் பேக்கன், “மனிதனின் புரிதல், இயற்கையைப் பற்றிய சிந்தனையிலிருந்தும் இயற்கை காட்டும் உண்மைகளைக் கூர்ந்து நோக்குவதிலிருந்தும் மட்டுமே பிறக்கிறது. இதற்கு அப்பால் மனிதனால் எதையும் அறியவும் முடியாது, செய்யவும் முடியாது” என்று அறிவித்தார். ஸ்பினோசா மேலும் ஒருபடி சென்று, “கடவுளும் இயற்கையும் ஒன்றே” என்று அறிவித்தார்.

யி ஜிங், டாவோயிசம், கன்பூசியனிசம் ஆகியவற்றுக்கு இடையிலான தத்துவத் தொடர்பு, பிரபஞ்சம், மனித விவகாரங்கள் பற்றிய யி ஜிங்கின் தத்துவ முறைமை டாவோயிசத்தின் செயலின்மைச் சிந்தனையிலும் கன்பூசியனிசத்தின் தலைவர் சிந்தனையிலும் அப்படியே பிரதிபலிப்பதில் தெரிகிறது. கன்பூசியனிசத்தின் தலைவர் சிந்தனையின் மையம் அறத்தின் முக்கியத்துவம். நியாயப்பிரமாணத்துக்கு முன் அறம் வர வேண்டும் என்பதே தலைவர் சிந்தனையின் தொடக்கப் புள்ளி. அதே நேரத்தில், டாவோயிசத்தின் செயலின்மைச் சிந்தனை, மேற்கின் வேண்டுமென்றே செய்யும் செயல் என்ற சிந்தனைக்கு எதிரிணையாக, யி ஜிங்கின் மாற்றத்தின் தத்துவத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டது. டாவோ நிலையானது, மாறாதது, யாருக்கும் உரியதல்ல என்பதால், அது அறத்துக்கு முழுமைத்தன்மையை அளிக்கிறது; அதே நேரத்தில், முழுமையான அறத்தைத் தாம் கொண்டிருப்பதாகவோ கண்டுபிடித்ததாகவோ யாரும் உரிமை கோர முடியாதபடியும் செய்கிறது. கன்பூசியனிசம் அறத்தின் இந்தத் தன்மையை வலியுறுத்துகிறது; இது மேற்கின் சமயக் கோட்பாட்டிலிருந்து பெரிதும் வேறுபடுகிறது. கன்பூசியஸ், “ரென் (仁) விடயத்தில் ஆசானுக்கும் விட்டுக்கொடுக்க வேண்டியதில்லை” (உரையாடல்கள் 15:35) என்று வலியுறுத்தினார்; மென்சியஸ், “ஆவணங்களின் நூல் (書經) சொல்வதையெல்லாம் அப்படியே நம்புவதைவிட அந்நூல் இல்லாமலே இருப்பது மேல்” (மென்சியஸ் 7, “ஜின் சின், இரண்டாம் பகுதி”, 盡心章句下) என்று விளக்கினார். மாறாகக் கிறிஸ்தவம், “கடவுளின் சட்டம் இரண்டு. ஒன்று கடவுளை வழிபடுவது; இரண்டாவது, அயலானை உன்னைப் போல நேசிப்பது” (மாற்கு 12:30-31, மத்தேயு 22:36-40) என்ற தெளிவான நியாயப்பிரமாணத்தின் மூலம், நியாயப்பிரமாணத்தின் முக்கியத்துவம் குறித்த தன் மனப்பான்மையை உறுதியாக வெளிப்படுத்துகிறது. கிழக்கு-மேற்கு நாகரிகங்கள் முறையே அறத்தையும் நியாயப்பிரமாணத்தையும் மையமாகக் கொண்டு உருவாயின என்பதையே இது குறிக்கிறது.

அறத்துக்கும் நியாயப்பிரமாணத்துக்கும் இடையிலான வேறுபாடு, கிழக்கு-மேற்கு நாகரிகங்களின் அடிப்படை வேறுபாடான டாவோ, கடவுள், அதாவது வெளிப்படாதது, வெளிப்பட்டது ஆகியவற்றுக்கு இடையிலான வேறுபாட்டிலிருந்தே பிறக்கிறது. டாவோயிசம், யி ஜிங்கில் உள்ளுறைந்திருந்த பிரபஞ்சப் பார்வை, அறப் பார்வை, மனித இயல்புக் கோட்பாடு பற்றிய சிந்தனைகளை வளர்த்து, இயற்கையை அடிப்படையாகக் கொண்டு மனிதனுக்கும் இயற்கைக்குமான உறவு பற்றிய ஒருங்கிணைந்த சிந்தனை முறைமையைக் கட்டியெழுப்பியது. இயற்கைக்கும் மனிதனுக்குமான உறவு பற்றிய ஆய்வை யி ஜிங்கின் யின்-யாங் சிந்தனையிடமும் டாவோயிசத்தின் டாவோ சிந்தனையிடமும் ஒப்படைத்துவிட்டு, கன்பூசியனிசம் அறத்திலும் அரசியல் சிந்தனையிலும் கவனம் செலுத்த முடிந்தது. யி ஜிங் முதலில் ஒரு குறிநூலாகவே தொடங்கியது; ஆனால் பெரும் விளக்கவுரை (繫辭傳) போன்ற தத்துவ, சிந்தனை நூல்களாக அதை விரிவாக்கி ஆழப்படுத்தும் முயற்சிகளின் பயனாக, டாவோ தே ஜிங், உரையாடல்கள் ஆகியவற்றோடு சேர்ந்து, பிரபஞ்சவியல் தளத்தில் கிழக்கின் ஞானத்தைப் பேணிக் காக்கிறது. யி ஜிங்கை, ஏறக்குறைய அதே காலப் பின்னணியைக் கொண்ட மேற்கின் வெளிப்பாட்டு மதங்களோடு ஒப்பிட்டால், கிழக்கு-மேற்கு நாகரிகங்களின் வேறுபாட்டை உணரலாம். கடவுள் வழங்கிய கண்டிப்பான சட்டங்களைச் சார்ந்திருக்கும் யூத, கிறிஸ்தவத் திருநூல்களோடு ஒப்பிடும்போது, அறத்தைப் பின்புலமாகக் கொண்டு வாழ்க்கையைத் தன் சொந்த முயற்சியால் வடித்துக்கொள்ளும் கிழக்கத்திய நாகரிகத்தின் மையத்தை அணுகும் வாய்ப்பு கிடைக்கிறது.

யி ஜிங் நன்மை-தீமை என்ற கருத்தை அல்ல, யின்-யாங் என்ற கருத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டது. எப்போதும் மாறிக்கொண்டிருக்கும் உலகில், நிலையான இருப்பின் தத்துவமோ நன்மை-தீமைச் சிந்தனையோ பொருந்தாது. யின்-யாங் என்ற கருத்து நிலையானதல்ல, இயக்கமுடையது. யின்னுக்குள் யாங்கின் விதையும், யாங்குக்குள் யின்னின் விதையும் உள்ளன. இவ்விரண்டும் ஒன்றையொன்று நிரப்பியவாறு மாறும் இயல்பைக் கொண்டவை, அவ்வளவே. இவ்வாறு “யி”, இருப்பின் தத்துவத்தை அடிப்படையாகக் கொண்ட “தன்மையத்தை” அல்ல, யின்-யாங் சிந்தனையின் “உறவுமையத்தை” முன்னிறுத்துகிறது. இந்தத் தத்துவ அணுகுமுறை கிழக்கத்திய நாகரிகச் சிந்தனைக்கு அடித்தளத்தை வழங்குகிறது.

மூல யி ஜிங், டாவோயிசமும் கன்பூசியனிசமும் உருவாவதற்கு முன், வசந்த-இலையுதிர், போரிடும் அரசுகளின் காலத்துக்கு முன், இரண்டாயிரம் ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக இருந்து, மாறி, பரிணமித்து, கிழக்கத்திய சிந்தனையின் பெரும் அடித்தளத்தை உருவாக்கியது. கன்பூசியஸ் விட்டுச்சென்ற “தோல் வார்கள் மூன்று முறை அறுந்தன” (韋編三絶) என்ற பழங்கதையிலிருந்து இதை அறியலாம்: கன்பூசியஸ் யி ஜிங்கை அவ்வளவு ஊக்கத்துடன் படித்ததால், மூங்கில் பட்டைகளால் ஆன அந்நூலைக் கட்டியிருந்த தோல் வார்கள் மூன்று முறை அறுந்தன என்பது அக்கதை. யி ஜிங்கின் அடிப்படையாக அமைந்த அறுகோட்டுக் குறிகளும் கோடுகளும், எழுத்து கண்டுபிடிக்கப்படுவதற்கு முன்பே நீண்ட காலம் குறிகளாகவும் சின்னங்களாகவும் பயன்படுத்தப்பட்டன என்பதைக் கவனிக்க வேண்டும். கிழக்கத்திய நாகரிகத்தின் தொடக்கத்திலேயே யி ஜிங் கிழக்கத்திய சிந்தனைகள், கருத்துகள் ஆகியவற்றின் அடித்தளத்தையும் திசையையும் அமைத்து உறுதிப்படுத்தியிருந்தது என்பதையே இது குறிக்கிறது. அதாவது, அனைத்துப் பொருள்களின் மாற்றத்தையும் கடினக் கோடு, மென்கோடு, அதாவது யின்-யாங் சிந்தனை, மூலம் விளக்கும் தத்துவமும், அதில் உள்ளுறைந்த இயற்கைப் பார்வையும், யி ஜிங் வழியாக ஏற்கெனவே நிலைநிறுத்தப்பட்டிருந்தன.

கன்பூசிய அறிஞர்கள் ஆதிக்கம் செலுத்திய காலத்தில் அரசுத் தேர்வுப் பாடங்களில் அடிக்கடி இடம்பெறும் அளவுக்கு யி ஜிங் கன்பூசியனிசத்தோடு ஆழ்ந்த தொடர்புடையது. இதனால் யி ஜிங் கன்பூசியச் செவ்வியல் நூல்களுள் ஒன்றாகி, கன்பூசியனிசத்தில் முக்கிய இடம் பெற்றது. உரையாடல்கள் போலன்றி, டாவோ தே ஜிங்கில் யி ஜிங் பற்றிய நேரடிக் குறிப்பு இல்லை என்பது உண்மைதான்; ஆனால் டாவோ தே ஜிங்கில் ஆங்காங்கே யி ஜிங்கின் கருத்துகளைப் பிரதிபலிக்கும் வாசகங்கள் பல உள்ளன. யி ஜிங்கிலிருந்து தோன்றிய டாய் ஜி வரைபடத்தையே தன் சின்னமாகக் கொள்ளும் அளவுக்கு டாவோயிசமும் யி ஜிங்கோடு ஆழ்ந்த தொடர்புடையது. இறுதியில் யி ஜிங், கிழக்கத்திய நாகரிகத்தின் இரு பெரும் மலைத்தொடர்களான கன்பூசியனிசத்துக்கும் டாவோயிசத்துக்கும் பொதுவான பிரபஞ்சப் பார்வை, மனித இயல்புக் கோட்பாடு, அறப் பார்வை ஆகியவற்றின் ஊற்றுமூலமாகச் செயல்படுகிறது.

இங்கே செயலின் நேரம் முக்கியமானது. “செயலின்மையின் தேர்வை” நாடுவது, தொடக்க நிலையிலேயே பொருத்தமான செயலை மேற்கொள்வதன் மூலம் தேவையற்ற முயற்சியைக் குறைக்கும் உத்திசார்ந்த தேர்வைப் பிரதிபலிக்கிறது. இது எதிர்காலத்தை முன்னறிந்து, அதற்கேற்ற தொடக்கச் செயலின் மூலம் விளைவு இயல்பாகவே, செயலின்மையின் வழியே, தோன்றும்படி செய்யும் தத்துவத்தைப் பின்பற்றுகிறது. இந்த முறை தேவையற்ற ஆற்றல் விரயத்தைக் குறைந்தபட்சமாக்கி, திறனிலும் இலக்கை அடைவதிலும் கவனம் செலுத்தும் திசையைக் காட்டுகிறது.

மாற்றத்தின் போக்கைக் கவனித்து, இயன்றவரை தொடக்க நிலையிலேயே தலையிட உதவுவதே யி ஜிங்கின் நோக்கம். தொடக்க நிலையே தீர்க்கமானது. மாறிக்கொண்டிருக்கும் சூழ்நிலையில் எவ்வளவு முன்னதாகத் தலையிடுகிறோமோ, அவ்வளவு எளிதாக ஓட்டத்தைக் கட்டுப்படுத்த முடியும். தாமதமாகத் தலையிடுவது பயனற்றது; ஏனெனில் அனைத்தும் ஏற்கெனவே நிறைவேறிவிட்டதால், எந்தச் செயலை மேற்கொண்டாலும் விளைவை மாற்ற முடியாது ⁵⁶

யி ஜிங் மேற்கிலும் கவனம் பெற்றது. அறிவொளிக் காலமான 18ஆம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்தில் லைப்னிட்ஸ் யி ஜிங்கில் உள்ள சிந்தனையைப் புரிந்துகொண்டிருந்தார்; 1835இல் ஜெர்மனியில் இயேசு சபைக் குரு ரேஜி (Régis) யி ஜிங்கை இலத்தீனில் வெளியிட்டார்; பின்னர் கார்ல் யுங் யி ஜிங்கை ஆழ்ந்து ஆராய்ந்து அதில் ஆர்வம் காட்டினார். கிழக்கின் யி ஜிங்கும் யின்-யாங் சிந்தனையும், இயற்கையை அடிப்படையாகக் கொண்ட குறியீட்டு முறைமையைப் பயன்படுத்தி மனிதனுக்கு நடைமுறை, அற வழிகாட்டுதல்களை வழங்குகின்றன என்று லைப்னிட்ஸ் மதிப்பிட்டார்; சோ யியின் அறுகோட்டுக் குறிகளைக் கண்டு அவற்றை இரும எண் முறையோடு இணைத்து மேற்கத்தியக் கணிதத்தில் பயன்படுத்தினார். யின் கோட்டை (--) 0 ஆகவும், யாங் கோட்டை (─) 1 ஆகவும் பொருத்தலாம். கணினி அமைப்புகளின் மைய இயக்கமுறையாகப் பயன்படும் இரும எண் முறையை உருவாக்குவதில் அவர் யி ஜிங்கிலிருந்து உந்துதல் பெற்றதாக அறியப்படுகிறது.⁵⁷