Sa simula ng ebolusyon nito, namangha ang sangkatauhan sa isang kakayahan ng isip na hindi pa nangyari kailanman. Lumilitaw sa panaginip ang mga patay, at tumatanggap ng mahiwagang rebelasyon. Naging suliranin kung paano haharapin ang mga penomeno ng isip na unang naranasan ng isang nilalang sa daigdig. Paano dapat tingnan ang mga penomeno ng isip? Paano dapat tingnan ang ugnayan ng dalawa: ng kalooban at katawan, ng espiritu at laman, ng isip at katawan? Sa kanilang teorya ng kalikasan ng tao, nagkakaiba sa ugat ang mga sibilisasyon ng Silangan at Kanluran. Ipinaliliwanag ng Silangan ang dalawa bilang pagkakatugma ng isip at katawan (心身), at ng Kanluran bilang tunggalian ng espiritu at laman (靈肉). Dito nagsisimula ang sagot ng Silangan at Kanluran sa tanong kung sino tayo.
Sa Kanluran, na itinuturing na magkahiwalay na pag-iral ang isip at likas na hilig at nakatuon sa isip, iba’t ibang pangalan ang ibinibigay sa isip: kaluluwa, espiritu, katwiran at iba pa. Ang kaluluwa ay malawakang ginamit noong sinaunang panahon at kaugnay ng relihiyon. Itinuturing na nananatiling buhay ang kaluluwa pagkamatay at kasama ng Diyos. Ang salitang espiritu ay pangunahing ginamit ng teosentrismo (神本主義) ng Gitnang Panahon. Ang salitang katwiran ay pangunahing ginamit ng rasyonalismo ng makabagong Kanluran. Kung minsan ay nililimitahan ang katwiran bilang bahagi lamang ng isip, ang bahaging nag-iisip nang lohikal, bahagi ng isang mas malawak na isip. Hindi sanay ang Silangan sa ganitong paghahati. Sa Silangan, na hindi gaanong nagpapahalaga sa relihiyong ipinahayag at sa metapisika, hindi rin kailangan ang ganitong paghahati. Sa Silangan, na ang teorya ng kalikasan ng tao ay nakasalig sa pagpupunan ng isip at katawan, ipinahahayag ito bilang isip at katawan (心身), na sumasaklaw sa lahat. Sa aklat na ito, na sumusuri sa mga sibilisasyon ng Silangan at Kanluran, itinuturing na iisa ang kaluluwa, espiritu at katwiran. Ito ay dahil lahat sila ay nagmumula sa neokorteks. Hindi layunin ng aklat na ito ang pumasok sa neokorteks upang suriin ang kaluluwa, espiritu at katwiran.
Dahil sa kalagayang heopolitikal nito, higit na pagsisikap ang kinailangan ng Kanluran kaysa sa Silangan para sa pag-iingat sa sarili. Sinamba nito ang espiritu at nagbuklod sa paligid nito. Sa sibilisasyon ng Kanluran, pinaghihiwalay ang espiritu sa likas na hilig at itinuturing na natatanging pag-iral ang espiritu. Kung susuriin ang sibilisasyon ng Kanluran, sa simula ay inilarawan nito ang pag-iral ng espiritu sa pamamagitan ng bunga ng pino at ng mata ng kaluluwa, at sinamba ang mga ito. Nagsimulang malatag ang ganitong saligan sa sibilisasyong Griyego-Romano. Kasunod nito, nang magsanib ang pagsamba sa espiritu at ang relihiyon, dinaanan ng Kanluran ang madilim na panahon ng Gitnang Panahon na ang teosentrismo ang nasa gitna ng sibilisasyon nito.163 Sa makabagong panahon, umunlad ang pagsamba sa espiritu sa rasyonalismo bilang isang sistemang pilosopikong nakasentro sa katwiran. Sa huli, ang pagsamba sa espiritu ang naging ubod ng sistemang pilosopiko ng sibilisasyon ng Kanluran sa loob ng libu-libong taon.
Sa sibilisasyon ng pagsamba sa espiritu, nagkakaroon ng tunggalian ang likas na hilig at ang espiritu, kaya hindi napananatili ng tao ang kanyang kabuuan at siya ay naaalienate (alienated). At upang madaig ang ganitong pakiramdam ng pagkaalienate, o upang patunayan ang pagkalampas-sa-kalikasan ng espiritu, kinakailangan niyang lumikha ng isang nilalang na lampas-sa-kalikasan at itugma (identify) ang espiritu rito. Lumilikha siya ng isang Diyos na kawangis ng tao ngunit lampas-sa-kalikasan. Matapos likhain ang Diyos, sapat nang iasa sa Diyos, ang nilalang na lumalampas-sa-lahat, ang pagsisikap na ipaliwanag ang mga penomeno ng isip. Gaya ng sinabi ni Fromm, “nauuwi ang teolohiya sa misistisismo”, at gaya ng itinuro ni Feuerbach, “para sa tao, ang Diyos ay ang kanyang espiritu at kaluluwa mismo”. 164 Sa pagsasanib ng espiritu at ng Diyos, itinuturing na materya ang katawan at nagiging malinaw ang paghihiwalay ng espiritu at laman. Sa pagturing sa kalikasan bilang materya, lumilitaw ang mapagsalungat na paghahati (dichotomy) ng tao at kalikasan, kasabay ng mapagsalungat na paghahati ng Diyos at kalikasan.
Kapag hinarap nang makatwiran, mula sa pananaw na pilosopiko, ang espiritung lampas-sa-kalikasan, ito ang nagiging pinagmulan ng metapisika. Nahuhulog ang tao sa isang lagusang walang labasan kung saan kailangan niyang ipaliwanag nang makatwiran ang mga penomeno ng isip na sa diwa ay di-makatwiran, at ang ganitong walang-katapusan at di-malamang paghahanap ay hindi maiiwasang talikuran sa kalagitnaan; lumilitaw ito bilang pagsilang ng isang halimaw, ang “makatwirang Diyos”. Pinapalitan ng tao ang Diyos. Ito ang landas mula sa espiritu ni Parmenides hanggang sa Ganap na Espiritu ni Hegel. Sa sibilisasyon ng Kanluran pagkatapos ng Renasimiyento, nadarama ang katotohanang “ang relihiyon ay metapisika ng masa, at ang metapisika ay relihiyon ng mga pilosopo”. Ang espiritung itinataguyod ng relihiyon ay umusad sa Kanluran tungo sa makabagong rasyonalismo, at saka sa panahon ng mga ideolohiya noong ika-20 siglo.165
Narito ang kaguluhan ng pilosopiyang Kanluranin noong ika-20 siglo. Sa lupang pinagguhuan ng teolohiya ng Gitnang Panahon at ng metapisika ng makabagong panahon, ang agham na lamang ang natitira. Kailangang bumuo ang Kanluran ng bagong saligang pilosopiko na masasandigan ng agham. Hindi maitataya ang hinaharap ng sangkatauhan sa agham na pinaunlad ng Kanluran o sa AI, ang inapo ng Rebolusyong Industriyal. Upang makabuo ng isang malusog na sistemang pilosopiko, kailangang gumamit ang Kanluran ng bagong paraan ng paglapit sa kalikasan ng tao.
Sa Silangan, inuunawa ang mga penomeno ng isip bilang isa sa mga kakayahang taglay ng tao, itinuturing na likas, at tinitingnan bilang bahagi ng mga penomeno ng kalikasan. Dito sumasandig ang kaisipan ng pagkakaisa ng isip at katawan at ang teorya ng li at qi. Wala ring hilig na iugnay ito sa relihiyon o metapisikang sumasandig sa isang hiwalay na isip. Nakatuon ito sa malusog na etika, politika at ekonomiyang pampolitika. Sa sibilisasyon ng Silangan, nakikiayon ang isip sa likas na hilig, at gumaganap ito ng papel na nag-uugnay sa tao at kalikasan. Sa Silangan, ang pilosopiya ng Dao (道) ang nag-uugnay sa tao at kalikasan, at ang Konfusyanismo ang nag-uugnay sa tao at tao. Dahil sa ganitong ugnayan, napananatili ng tao ang kanyang kabuuan (integrity) nang walang pagkakahati. Gaya ng sinabi ni Goethe, “ang kumikilala sa kalikasan ay ang buong tao, at ang taong namumuhay ay ang buong tao”.166 Sa sibilisasyon ng Silangan, nagiging posible ang paghahanap sa buong kalikasan ng tao sa pamamagitan ng isang likas na teorya ng kalikasan ng tao. Ang ganitong kaisipan ang bumubuo sa saligan ng sibilisasyon ng Silangan. Hinahanap ng teorya ng kalikasan ng tao ng Kanluran ang tipan ng Diyos at tao, o ang kontratang panlipunan ng mga tao na nakasalig sa kalikasan ng tao. Nagiging mahalaga ang mga batas at institusyon. Nakatuon naman ang teorya ng kalikasan ng tao ng Silangan sa paghubog ng pagkatao sa pamamagitan ng pagsisikap ng bawat isa sa loob ng saklaw ng kalikasan ng taong likas sa pagsilang. Ang ganitong teorya ng kalikasan ng tao ng Silangan ay humahantong sa pag-unlad ng etika at ng ekonomiyang pampolitika.