கிழக்கிலும் மேற்கிலும் தேசிய அரசின் தோற்றமும் அரசியல் பொருளாதாரத்தின் தொடக்கமும்

1) தேசிய அரசு மின்பென்னை, மக்களுக்கான ஆட்சியை நோக்குகிறது

கிழக்கு, மேற்கு நாகரிக ஒப்பீட்டில் வரலாற்றில் மிக முக்கியமான காரணி தேசிய அரசின் (nation state) அமைப்பு. தேசிய அரசுகளை அமைப்பதில் கிழக்கு மேற்கை விட இரண்டாயிரம் ஆண்டுகள் முன்னே இருந்தது. கி.மு. 3ஆம் நூற்றாண்டு வரை நீடித்த வசந்த-இலையுதிர், போரிடும் அரசுகளின் காலத்தில் கிழக்கில் தேசிய அரசுகள் தோன்றின. மேற்கு பண்டைய வெற்றிகொள்ளும் அரசுகளாகவும் மத்திய கால மத அரசுகளாகவும் பல்லாயிரம் ஆண்டுகளைக் கழித்து, 1648 வெஸ்ட்ஃபாலியா உடன்படிக்கைகளுக்குப் பின்னரே தேசிய அரசின் பிறப்பைக் கண்டது. தேசிய அரசுகளை அமைப்பதில் முன்னே இருந்தது என்பதற்காக ஞானம் வளர்கிறது என்பதல்ல. மாறாக, அறிவின் திசை மட்டுமே தீர்மானிக்கப்படுகிறது. தத்துவமும் அறிவின் படிகமே; அது ஒருபோதும் ஞானம் தொடர்பானதல்ல. மேற்கின் கருத்தியல்களின் யுகம் இதை உறுதிப்படுத்துகிறது.

தேசிய அரசின் பிறப்பு நாகரிகத் தளத்தில் புதிய சிந்தனையையும் தத்துவத்தையும் கோருகிறது. தேசிய அரசின் பிறப்பில், இயற்கைத் தத்துவத்தை மதிக்கும் தத்துவ மாற்றம் நிகழ்கிறது. மேலும் மக்களை மையமாகக் கொண்ட மின்பென் சிந்தனை (民本思想) பிறக்கிறது. அரசியல் பொருளாதார அமைப்பில், மின்பென் சிந்தனை தனிமனிதனின் பொருளாதாரத் தன்னாட்சியைக் குறிக்கிறது; வெற்றிபெறும் அரசியல் பொருளாதாரத்தின் மையம் அதுவே. இயற்கைத் தத்துவத்தை மையமாகக் கொண்டு, மின்பென் சிந்தனை, பொருளாதாரத் தன்னாட்சி என்ற அடிப்படைகள் ஒரு நாகரிகத்துக்குள் இருந்தால் பொருளாதாரம் வளர்கிறது; இல்லாவிட்டால் பொருளாதார வளர்ச்சி சாத்தியமற்றது.

கிழக்கிலும் மேற்கிலும் தேசிய அரசு (nation state) எப்போது உருவானது? மேற்கில் “நவீனப் பொருளிலான தேசிய அரசு”, அதாவது “மக்களாட்சித் தேசிய அரசு” என்ற கருத்து பயன்படுத்தப்படுகிறது. தொழிற்புரட்சிக்குப் பின் மேற்கில் தோன்றிய மக்களாட்சியைக் கொண்ட அரசாக அது இருக்க வேண்டும். அரசமைப்பு, அதிகாரப் பிரிவினை முதலிய கட்டுப்பாடுகளும் சமநிலைகளும் கொண்ட அமைப்பைக் கொண்டிருந்தால்தான் தேசிய அரசுக்கான கூறுகள் நிறைவுபெறுகின்றன. கிழக்கில் குறிப்பாக மரபான வம்சங்களின் ஒழிப்பே முக்கியமானது. சீனாவின் 1911 சின்ஹாய் புரட்சி, ஜப்பானின் 1868 மெய்ஜி மீட்சி, கொரியாவின் 1897 கொரியப் பேரரசு நிறுவுதல் ஆகியவற்றைத் தேசிய அரசின் தோற்றமாகக் காண்போம் என்பதே அது. மேற்கை மையப்படுத்திய உலகப் பார்வையிலிருந்தும் வரலாற்றுப் பார்வையிலிருந்தும் எழும் கருத்து இது.

ஆனால் மேற்கை மையப்படுத்திய இத்தகைய முறையால் கிழக்கு, மேற்கு நாகரிகங்களை ஒப்பிட முடியாமல் போகிறது. மேற்கில் தேசிய அரசின் தோற்றமும் மக்களாட்சி அரசியல் அமைப்பின் நிறுவுதலும் ஏறக்குறைய ஒரே நேரத்தில், 17–18ஆம் நூற்றாண்டுகளில் நிகழ்ந்தன. ஆனால் கிழக்கில் தேசிய அரசு கி.மு. 5–3ஆம் நூற்றாண்டுகளில் உருவானது; மக்களாட்சி 19–20ஆம் நூற்றாண்டுகளில் உருவானது. மக்களாட்சி அரசியல் அமைப்பு அறிமுகமாவதற்கு முன்பே கிழக்கில் தேசிய அரசு ஏறத்தாழ இரண்டாயிரம் ஆண்டுகள் இருந்தது. தேசிய அரசின் நிறுவுதல் முக்கியமானதற்குக் காரணம், தேசிய அரசு பிழைத்திருப்பதற்காகத் தவிர்க்க முடியாமல் இயற்கைத் தத்துவத்தையும் மின்பென்னையும் (民本主義), அதாவது மக்களுக்கான ஆட்சியையும் நோக்குகிறது என்பதே.

நவீன காலத்துக்கு முன்பு மேற்கில் மின்பென் சிந்தனையைக் காண முடியாது. பண்டைய கிரேக்க-ரோமக் காலம் அடிமைகள் இன்றியமையாதவர்களாக இருந்த வெற்றிகொள்ளும் அரசுகளின் காலம். குடிமக்கள்–அடிமைகள் எனப் பிரிக்கும் அமைப்பில் மின்பென் சிந்தனை தேவையற்றதாக இருந்தது. மத்திய காலம், மனிதனின் அல்லாமல் கடவுளின் (神) கட்டளைகளைப் பின்பற்றி ஆராயும் மத அரசுகளின் காலம் என்பதால், இயற்கைவாத மனித இயல்புக் கோட்பாடோ மின்பென் சிந்தனையோ அப்போதும் தேவையற்றவையாக இருந்தன. ஆகவே மேற்கில் நவீன காலத்துக்கு முன்பு, நாட்டிலுள்ள எல்லா மனிதர்களையும், அதாவது மக்களை மையமாகக் கொண்ட அரசியல் பொருளாதாரத் தத்துவம் தேவையற்றதாக இருந்தது.

மாறாக, கிழக்கில், ஓர் அரசு தேசிய அரசின் வடிவத்தைப் பெறும்போது தோன்றும் மின்பென் சிந்தனை மேற்கை விட இரண்டாயிரம் ஆண்டுகள் முன்னே இருந்தது.

தேசிய அரசின் தோற்றம் ஒரு நாகரிகத்தின் தத்துவப் போக்கில் அடிப்படை மாற்றத்தைத் தோற்றுவிக்கிறது. இந்த மாற்றம் அரசின் பிழைப்புக்கான “இயற்கைத் தத்துவ” அமைப்பைப் பின்பற்றுகிறது. தேசிய அரசு, வெற்றியாளர்கள், தீர்க்கதரிசிகள் போன்ற தலைவர்களின் கட்டளைகளால் அல்லாமல், தேசத்தை மையமாகக் கொண்ட “மின்பென்னால்” பிழைப்பை நாடுகிறது. வெளிப்பாட்டு மதத்தை அல்லாமல் இயற்கைத் தத்துவ அமைப்பை அரசு நிர்வாகத்தின் மையமாகக் கொள்ளும் போக்கை அது கடந்து செல்கிறது. பிழைப்பு, அதாவது தற்காப்பு உள்ளுணர்வு, அரசின் முதன்மைக் கொள்கையாகிறது.

தேசிய அரசின் தோற்றம் நாகரிக அமைப்பில் மைய மாற்றத்தைக் கொண்டுவருகிறது. கிழக்கு, மேற்கு நாகரிக ஒப்பீட்டில் முக்கியமான கேள்வி, கிழக்கிலும் மேற்கிலும் தேசிய அரசு எப்போது தோன்றியது என்பதே. கிழக்கிலும் மேற்கிலும் தேசிய அரசு எப்போது தோன்றியது? கிழக்கில் தேசிய அரசின் தோற்றம் மேற்கை விட ஏறத்தாழ இரண்டாயிரம் ஆண்டுகள் முந்தையது என்று கிஸ்ஸிஞ்சர் சுட்டிக்காட்டுகிறார்:

சீனாவில் போரிடும் அரசுகளின் காலம் இருநூற்றைம்பது ஆண்டுகள் நீடித்து, சின் ஷி ஹுவாங்கின் ஒன்றிணைப்போடு முடிவுக்கு வந்தது. இக்காலத்தில் நிலப்பிரபுத்துவ அரசுகள் தன்னாட்சி பெற்றுச் சுதந்திர அரசுகளாக உருமாறின. மேற்கு இதை ஒத்த அனுபவத்தை 1648 வெஸ்ட்ஃபாலியா உடன்படிக்கைகள் முதல் இரண்டாம் உலகப் போர் வரையிலான காலத்தில் பெற்றது. அதிகாரச் சமநிலைக்குள் ஐரோப்பிய அரசுகள் முதன்மையைக் கைப்பற்றப் போராடிய போக்கே அது. ⁴⁰⁸

நாடுகளுக்கு இடையே பல நூற்றாண்டுகள் நீடித்த போர்கள் அரசின் வடிவத்தை மாற்றியமைக்கின்றன என்று அமெரிக்க அரசியல் அறிஞர் ஃபுகுயாமாவும் சுட்டிக்காட்டி, கிழக்கிலும் மேற்கிலும் தேசிய அரசு எவ்வாறு உருவாகிறது என்பதை விளக்குகிறார். வசந்த-இலையுதிர், போரிடும் அரசுகளின் காலத்தில் கிழக்கு ஏற்கெனவே இத்தகைய பல நூற்றாண்டுப் போர் நிலையைக் கடந்து, தேசிய அரசுகள் பிறந்தன. மேற்கில் ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்கும் மேல் கழித்து, இதை ஒத்த போர்ச் சூழலைக் கடந்து மையப்படுத்தப்பட்ட தேசிய அரசுகள் பிறக்கின்றன:

சீனாவில் தேசிய அரசுகள் வசந்த-இலையுதிர், போரிடும் அரசுகளின் காலத்தைக் கடந்து, இடையறாத போர்களுக்கு நடுவே உருவாயின… இந்நிகழ்வு கிழக்கு–மேற்கு ஒப்பீட்டில் மிகச் சுவையான நிலையைக் காட்டுகிறது… கிழக்கை விட ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்கும் மேல் தாமதமாக உருவான தேசிய அரசு நிறுவுதலில், மேற்கு மிக ஒத்த விளைவுகளைக் காட்டுகிறது… சீனாவிலும் ஐரோப்பாவிலும் தேசிய அரசுகளின் உருவாக்கம் போருக்குத் தயாராகும் முயற்சியிலிருந்தே தோன்றியது. போர்த் தயாரிப்பின் வழியாக நிலப்பிரபுக்களின் நிலப்பகுதிகள் படிப்படியாக ஒரே அரசின் நிலப்பரப்பாக ஒன்றிணைக்கப்பட்டன; அரசாட்சி அதிகாரம் மையப்படுத்தப்பட்டது; நவீனப் பாணிச் சுதந்திர நிர்வாக அமைப்புகள் பிறந்தன. ⁴⁰⁹

தேசிய அரசுகள் உருவானால், அவற்றை ஆள்வதற்கான நிர்வாக அமைப்பான அதிகாரத்துவம், உள்நாட்டுப் பொருளாதாரத்தை நடத்துவதற்கான அரசியல் பொருளாதாரச் சிந்தனை, உள்நாட்டு அரசியலை நடத்துவதற்கான மின்பென் அரசியல் அறச் சிந்தனை முதலியவை தோன்றுகின்றன. கிழக்கில் இத்தகைய அமைப்பு கி.மு. போரிடும் அரசுகளின் காலத்திலேயே உருவாகியிருந்தது. மேற்கில் இரண்டாயிரம் ஆண்டுகளுக்குப் பின், வெஸ்ட்ஃபாலியா உடன்படிக்கைகளுக்குப் பின்னரே அது உருவானது.

மேற்கில் தேசிய அரசு வெஸ்ட்ஃபாலியா உடன்படிக்கைகளுக்குப் (1648) பின்னரே தொடங்கியது என்றால், அதற்கு முந்தைய மேற்கத்திய அரசுகள் எத்தகைய அமைப்பு வடிவத்தைக் கொண்டிருந்தன? கிரேக்க-ரோமக் காலத்தில் வெற்றிகொள்ளும் அரசு அமைப்பு இருந்தது. வெற்றிகொள்ளப்பட்ட நாடுகளின் மக்கள் அடிமைகள். கிரேக்கம், ரோம் போன்ற வெற்றிகொள்ளும் அரசுகள், அரசை அமைக்கும் குடிமக்களாலும் பிடித்துவரப்பட்ட அடிமைகளாலும் ஆனவை. ஸ்பார்ட்டாவில் குடிமக்களை விட அடிமைகள் மிக அதிகமாக இருந்தனர்; ஏதென்ஸில் அடிமைகள் பாதிக்கும் மேல் இருந்தனர்; ரோமில் ஏறத்தாழ மூன்றில் ஒரு பங்கினர் அடிமைகள். அடிமைகள் போரிலும் கொள்ளையிலும் பிடித்துவரப்பட்டோ அடிமைச் சந்தைகளில் வாங்கப்பட்டோ நிரப்பப்பட்டனர். சீசர் கோல் பகுதியை வென்ற நாயகனாக மேற்கத்திய வரலாற்றில் அறியப்படுகிறார்; ஆனால் கோலை வென்றபோது எண்ணற்ற அடிமைகளை விற்றுச் செல்வம் சேர்த்தார். ஒருமுறை அவரது படை போரில் வென்ற நாளில், ஒரே நேரத்தில் ஐம்பதாயிரம் அடிமைகளைப் பிடித்து விற்று, சீசருக்கும் ரோமப் படைவீரர்களுக்கும் பெரும் செல்வத்தைக் கொண்டுவந்ததும் உண்டு. அடிமைகள் எவ்வாறு நடத்தப்பட்டனர்? அரிஸ்டாட்டில் அவர்களை இவ்வாறு கருதினார்: அடிமை விலங்குக்கு ஒப்பான இருப்பு; ஏனெனில் அடிமைக்கு விலங்கைப் போலவே ஆத்மா இல்லை.

காட்டுமிராண்டிகளிடையே பெண்ணும் அடிமையும் ஒரே நிலையில் உள்ளனர்; ஏனெனில் இயல்பாகவே ஆளும் கூறு அவர்களிடம் இல்லை. அவர்களிடம் ஆணும் பெண்ணும் அடிமைகளே. ஆகவேதான் கவிஞர்கள், “கிரேக்கர்கள் காட்டுமிராண்டிகளை ஆள்வது முறையே” என்றனர். காட்டுமிராண்டிகள் அடிமையின் இயல்பையே கொண்டுள்ளனர். ⁴¹⁰

கிரேக்கக் குடிமக்களுக்கு மட்டுமே ஆத்மா உண்டு என்று அரிஸ்டாட்டில் நம்பினார்; இந்தத் தத்துவத்தைக் கிரேக்கர்களுக்கு விளக்கினார். கிரேக்க நகர வெற்றிகொள்ளும் அரசுகளில், போரில் வென்று பொன், வெள்ளி, செல்வங்கள், அடிமைகள் ஆகியவற்றைக் கொண்டுவருவதே அரசின் பொருளாதாரத்தைக் காத்துப் பெருக்குவதற்கான சிறந்த வழி. ரோமும் வெற்றிகொள்ளும் அரசு அமைப்பாக இருந்தது. அடிமைமுறையை அடிப்படையாகக் கொண்ட வெற்றிகொள்ளும் அரசில், எல்லா மனிதர்களையும் உள்ளடக்கிய அரசியல் பொருளாதாரக் கோட்பாட்டுக்கு இடமே இருக்கவில்லை.

கிரேக்க-ரோமக் காலத்துக்குப் பின், மத்திய காலத்தின் ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக மேற்கு மத அரசாக இருந்தது. ரோமத் திருத்தந்தையின் தலைமையகம் முழுமுதல் அதிகாரத்தைக் கொண்டிருந்ததால், கடவுளை (神) மையமாகக் கொண்ட மதமோ திருத்தந்தையின் தலைமையகமோ மையமாக இருந்தது.⁴¹¹ உள்ளூர் நிலப்பிரபுக்களும் அரசர்களும் வரம்புக்குட்பட்ட அதிகாரத்தை மட்டுமே செலுத்தியதால், தேசிய அரசுக்குள் மக்கள் அனைவரையும் உள்ளடக்கிய அரசியல் பொருளாதாரச் சிந்தனை பிறக்க முடியவில்லை. மத்திய காலத்தில் மேற்கில் திருச்சபையும் அரசும் உடனிருந்தன; ஆனால் அரசு நிர்வாக அமைப்பில் திருச்சபை மேலோங்கியிருந்தது. குறிப்பாக வெளிப்பாட்டு மதத்தின் இறுதிக்கால இயல் பெரும் பங்காற்றியது.

16ஆம் நூற்றாண்டு வரையிலான மேற்கின் கிறிஸ்தவ வரலாறு, ஒரே சொல்லில், காத்திருப்பின் வரலாறு. அதாவது, மனித வரலாற்றின் முடிவு எப்போது வரும் என்று காத்திருந்து, அந்த முடிவு தொடர்ந்து தள்ளிப்போகும் நிலையில் காத்திருந்ததே அவர்களின் வரலாறு. காத்திருப்பின் திட்டவட்டமான வடிவங்கள் சூழல்களுக்கு ஏற்ப மாறினாலும், முடிவுக்காகக் காத்திருத்தல் எப்போதும் ஒன்றாகவே இருந்தது. ⁴¹² … முடிவு சில ஆண்டுகளுக்குள் வரும் என்று லூதர் அடிக்கடி மேற்கோள் காட்டினார்; அது இந்த ஆண்டாகவும் இருக்கலாம் என்று குறிப்பிட்டார். தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டவர்களுக்காகக் கடவுள் முடிவின் காலத்தை முன்கூட்டியே கொண்டுவருவார் என்றும் அடிக்கடி குறிப்பிட்டார்; “காலப் போக்கில் இனிவரும் நூறு ஆண்டுகள் பத்து ஆண்டுகளைப் போலச் சுருங்கிவிடும்” என்று விளக்கினார். ⁴¹³

ஆகவே வெஸ்ட்ஃபாலியா உடன்படிக்கைகளுக்குப் பின்னரே அரசுகள் முதன்முறையாக மதத்திலிருந்து பிரிந்து ஓர் அரசியல் அமைப்பாக இருக்க முடிந்தது. வெற்றிகொள்ளும் அரசுகளும் அல்லாத, மத அரசுகளும் அல்லாத தேசிய அரசுகள் முதன்முறையாக மேற்கில் பிறந்தன.

“ஆள்பவரின் மதமே ஆளப்படும் இடத்தின் மதம்” என்ற கருத்து அரசுத் தலைவரின் இறையாண்மையை ஆதரிக்கும் சொல்லாட்சி. ஆட்சியாளர் எத்தகைய மதப் பார்வையைக் கொண்டிருந்தாலும், அவர் ஆளும் பகுதிக்குள் மதத்துக்கு மேலே அரசு நிற்கிறது என்பதே அதன் பொருள். ஆனால் இந்தக் கருத்து முப்பதாண்டுப் போர் முடியும் தருவாயில்தான் சாத்தியமானது. அமைதியை நிறுவியபோது, போர்–அமைதி தொடர்பான கேள்விகளில் மதத்துக்கு இனி எந்த அதிகாரமும் இல்லை என்ற கொள்கையை ஜெர்மானியர்கள் நிறுவ முடிந்ததால் அது சாத்தியமானது. ⁴¹⁴

தேசிய அரசு தோன்றியபோது, இறுதியில் மேற்கில் அரசு, மதம் சார்ந்த நன்மை-தீமை மதிப்பீட்டால் அல்லாமல் மனத்தால் அரசின் எதிர்காலத்தைச் சிந்திக்கலானது. பிழைத்திருப்பதற்காகவே அது. இத்தகைய தத்துவ அமைப்பு, வெற்றியாளர்களின் அல்லது வெளிப்பாட்டு மதத்தின் உய்த்தறி முறைக் கட்டளை அமைப்பிலிருந்து சுதந்திரமாகிறது. அப்போது தேசிய அரசுகள் இயல்பாகவே உய்த்தறி முறைக் கட்டளை அமைப்பிலிருந்து விடுபட்டு, தாமே கண்டடைய வேண்டிய தொகுத்தறி முறை இயற்கைத் தத்துவ அமைப்பைப் பின்பற்றுகின்றன.

இனிவரவிருப்பவை தவிர்க்க முடியாதவை அல்ல என்ற எண்ணம், மதம் இயல்பாகச் செலுத்த வேண்டிய அதிகாரத்தை உடனே வரம்புக்குட்படுத்துகிறது. இறுதித் தீர்ப்பு என்ற கருத்து நன்மை-தீமைத் தேர்வில் ஒரே ஒரு நிபந்தனையை மட்டுமே அனுமதிக்கிறது. ஆனால் அரசியல்வாதி நாட்டின் எதிர்காலத்துக்காக, நன்மை-தீமைக்கு இடையே அல்லாமல் மிக மோசமான தீமைக்கும் குறைந்த தீமைக்கும் இடையே தேர்ந்தெடுப்பதில், மத மதிப்பீட்டை அல்லாமல் அறநெறி மதிப்பீட்டைச் செய்ய வேண்டும். இந்த வகையில், அரசை நடத்துவதில் தொலைநோக்கே மிக முக்கியமானது என்று ரிஷலியூ (Richelieu) கண்டார்: ஏனெனில் தொலைநோக்கு கொண்டிருந்தால்தான் அரசியல்வாதி நாட்டை நெருங்கும் தீமைகளைத் தவிர்க்க முடியும். தீமை ஒருமுறை தொடங்கிவிட்டால், அதைத் தவிர்ப்பது மேலும் மேலும் கடினமாகிறது. ⁴¹⁵

கிழக்கிலும் மேற்கிலும், இயற்கைத் தத்துவ அமைப்பின் அரசியல் பொருளாதாரம் “மின்பென்னை” நோக்குகிறது. அரசின் பிழைப்புக்காக அவ்வாறு ஆகியே தீர வேண்டும். மின்பென் சிந்தனை எவ்வாறு தோன்றுகிறது? வசந்த-இலையுதிர், போரிடும் அரசுகளின் காலத்தில் உருவான தேசிய அரசுகளோடு வெளிப்பட்ட மின்பென் சிந்தனை, அரசின் பிழைப்புக்கு மிக முக்கியமான கூறாகிறது. ஏனெனில் மின்பென்னால் மட்டுமே தேசிய அரசு பிழைத்திருக்க முடியும். வெற்றிகொள்ளும் தலைவரின் அல்லது வெளிப்பாட்டு மதத்தின் வழிகாட்டல் அல்ல, மக்களே அரசுக்கு மிக முக்கியமானவர்கள் என்ற சிந்தனையே மின்பென் சிந்தனை. வசந்த-இலையுதிர், போரிடும் அரசுகளின் காலத்துக்குப் பின், மக்களுக்காக (爲民), மக்களைக் காத்தல் (保民), மக்களை மேய்த்தல் (牧民), மக்களை நேசித்தல் (愛民) எனப் பல்வேறு சொல்லாட்சிகளில் மின்பென் சிந்தனை எழுதப்பட்டுவந்தது. மென்சியஸ் கி.மு. 4ஆம் நூற்றாண்டிலேயே மின்பென் சிந்தனையின் சாரத்தை வெளிப்படுத்தினார்: “மக்களே மிக மேலானவர்; நாட்டின் தெய்வ பீடங்கள் அடுத்தவை; ஆட்சியாளனே மிக இலேசானவன்” (மென்சியஸ், “ஜின் சின், இரண்டாம் பகுதி”). மக்களின் முக்கியத்துவத்தை முனைப்போடு முன்னிறுத்திய தத்துவஞானிகளுள் மென்சியஸ் ஒருவர். அதற்கான காரணம் எளிது. அரசின், மக்களின் “பிழைப்புக்கு” மின்பென் சிந்தனை தேவைப்பட்டது. மென்சியஸுக்கு முன்பே கன்பூசியஸிடமும் டாவோ தே ஜிங் முதலியவற்றிலும் மின்பென் கிழக்கின் இயற்கைத் தத்துவத்தின் மையக் கருப்பொருளாக இடம்பெற்றுவந்தது.

18ஆம் நூற்றாண்டில் பிரெஞ்சுச் சிந்தனையாளர் ரூசோ முதன்முதலில் வலியுறுத்திய பின்னரே மேற்கில் மின்பென் சிந்தனை தத்துவரீதியாக நிலைபெற்றது. அதற்கு முன்பு, கிரேக்க-ரோமக் காலத்தின் “வெற்றிக் காலமும்”, மத்திய காலத்தின் “திருச்சபை அதிகாரக் காலமும்” பல்லாயிரம் ஆண்டுகள் தொடர்ந்ததால், மேற்கில் மின்பென் தோன்ற முடியவில்லை. மேற்கில் 17ஆம் நூற்றாண்டில்தான் மின்பென் தேவைப்படும் தேசிய அரசுகள் பிறந்தன; தலைவர்களை மக்களாட்சி முறையில் மாற்றும் மக்களாட்சி அமைப்புகளும் மாதிரிகளும் 19ஆம் நூற்றாண்டில் மேற்கத்திய நாடுகளுக்குப் பரவின. கிழக்கும் இத்தகைய அமைப்புகளையும் மாதிரிகளையும் இறக்குமதி செய்து அவற்றுக்குத் தகவமைந்தது. அந்தப் போக்கில், கிழக்கு ஏற்கெனவே கொண்டிருந்த மின்பென் சிந்தனை முக்கியப் பங்காற்றியது. மேற்கின் மக்களாட்சி அமைப்புகளைக் கிழக்கு உள்வாங்கிய போக்கில், கிழக்கின் மின்பென் சிந்தனை நாகரிகத்தில் ஏற்கெனவே இருந்தது. “பண்பாடு தாய், அமைப்புகள் அவளுடைய பிள்ளைகள்”. பண்பாடு இல்லாவிட்டால் அமைப்புகள் வேரூன்றுவதில்லை.

ரூசோவின் மக்கள்மையச் சிந்தனை மேற்கில் முற்றிலும் புதிய பார்வை. அதனால் ஆழ்ந்த தாக்கம் பெற்றவர் ஜெர்மன் தத்துவஞானி காண்ட். ரூசோவைப் படிக்கும் வரை “மக்களின்” (people) முக்கியத்துவத்தைத் தாம் அறிந்திருக்கவில்லை என்ற பதிவைக் காண்ட் விட்டுச்சென்றுள்ளார். காண்டுக்கு முந்தைய மேற்கத்திய சிந்தனையாளர்கள், வெற்றிக் காலத்தின் வெற்றிகொள்ளும் தலைவர்களையோ திருச்சபை அதிகாரக் காலத்தின் மதத் தலைவர்களையோ முதன்மைப்படுத்திய மேற்கத்திய நாகரிக அமைப்புக்குள் இரண்டாயிரம் ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக வாழ்ந்தனர். ஆனால் 1648 வெஸ்ட்ஃபாலியா உடன்படிக்கைகளுக்குப் பின் மேற்கில் அரசியல் அறச் சிந்தனையின் எல்லைகள் மாறுகின்றன. தேசிய அரசு தோன்றிய பின்னரே மேற்கில் முதன்முறையாக “மக்கள்” அனைவரும் அரசின் பிழைப்புக்குத் தேவையானவர்களாகினர்; இதை வலியுறுத்தும் சிந்தனையாளர்களும் தோன்றினர்.

மின்பென் சிந்தனை, அரசோ மக்களாட்சியோ இயல்பாக முக்கியமாகக் கருதும் கருத்தியல் அல்லது தத்துவக் கருத்து என்பதற்காக வளர்ந்து வந்தது அல்ல; தேசிய அரசின் நிறுவுதல் என்ற சட்டகத்துக்குள் தானாகவே தோன்றியது. போர்கள் தலைவிரித்தாடும் காலம் தொடர்ந்தால், அரசுக்குள் அனைவரும் பிழைத்திருப்பதற்கு, தலைவர்களோ உயர்குடியினரோ அல்லாமல் மக்கள் அனைவரும் முயன்றால்தான் அரசைக் காக்க முடியும். இந்த முடிவு தத்துவத்திலிருந்தோ கருத்தியலிலிருந்தோ அல்லாமல், மனித இயல்பின் தற்காப்பு உள்ளுணர்விலிருந்தே வருகிறது. இந்தத் தேவையிலிருந்தே இயற்கைத் தத்துவ அமைப்பு இறுதியில் தோன்றுகிறது.

மின்பென் vs மக்களாட்சி

“கிழக்கின் தேசிய அரசு அமைப்பு மேற்கின் தேசிய அரசு அமைப்பை விட இரண்டாயிரம் ஆண்டுகள் முந்தையது” — இந்நிகழ்வு, தேசிய அரசு அமைப்பைத் தவிர்க்க முடியாமல் பின்தொடரும் “மின்பென்னின்” தோற்றம் கிழக்கில் மேற்கை விட இரண்டாயிரம் ஆண்டுகள் முந்தையது என்பதைக் குறிக்கிறது. மின்பென் முந்தியது என்ற கூற்று, “மக்களாட்சி” அமைப்பு கிழக்கில் மேற்கை விட முந்தியது என்ற பொருளில் சொல்லப்பட்டதல்ல. சட்டங்களாலும் அமைப்புகளாலும் “தலைவர்களை அமைதியாக மாற்றுதல்” என்பதை மக்களாட்சி உள்ளடக்குகிறது. குறிப்பாக, தலைவர்களை அமைதியாக மாற்றுவதை அரசமைப்பில் பதிவுசெய்து, இந்த நோக்கத்தைக் கட்டுப்பாடுகளும் சமநிலைகளும் பிரதிபலிக்கும் அரசியல் அமைப்பில் பிரதிபலிப்பது மேற்கில் 17–18ஆம் நூற்றாண்டுகளில் நிகழ்ந்தது. இவை கிழக்கின் மின்பென்னில் வளர்க்கப்படாத நிகழ்வுகள்; இவை அனைத்தும் மேற்கிடமிருந்து கற்றுக்கொண்டவை.

கிழக்கையும் மேற்கையும் ஒப்பிடும்போது, “இயற்கைத் தத்துவம்”, “மின்பென்”, அவற்றைத் தாங்கும் “அரசியல் பொருளாதார அமைப்பு” ஆகியவற்றின் தோற்றத்தை மக்களாட்சியின் தோற்றத்தோடு அல்லாமல் “தேசிய அரசின்” தோற்றத்தோடு இணைத்துக் கவனம் செலுத்த வேண்டும். மின்பென் கிழக்கில் வெகு முன்பே வளர்ந்த அரசியல் பொருளாதாரக் கொள்கை. மக்களே அரசின் அடித்தளம் என்ற பொருளை அது கொண்டுள்ளது. கி.மு. 4ஆம் நூற்றாண்டில் மென்சியஸ் ஆணை மாற்றக் கோட்பாடு (易姓革命) என்ற வம்ச மாற்றக் கோட்பாட்டை வலியுறுத்தினார். “மக்களே மிக மேலானவர்; நாட்டின் தெய்வ பீடங்கள் அடுத்தவை; ஆட்சியாளனே மிக இலேசானவன்” என்ற மின்பென் தத்துவம் அது. 17ஆம் நூற்றாண்டு முழுமுதல் முடியாட்சிக் காலம் வரை மேற்கு வலியுறுத்திய அரசர்களின் தெய்வீக உரிமைக் கோட்பாட்டை விட இரண்டாயிரம் ஆண்டுகள் முந்திய கிழக்கின் மின்பென் சிந்தனையின் தோற்றம் இது. “மக்களே மேலானவர், ஆட்சியாளன் இலேசானவன்” (民貴君輕) என்ற சிந்தனை, மக்களை மதித்து மக்களின் வாழ்க்கையைக் கவனித்துக்கொண்டால்தான் அரசியல் பொருளாதாரம் வளர்ந்து, அரசின் பேணுதலும் வளர்ச்சியும் முறையாக நிகழும் என்ற தத்துவ அமைப்பு.

மென்சியஸுக்கு முன்பே ஆவணங்களின் நூல் “மக்களே நாட்டின் வேர்” (民惟邦本) என்ற சிந்தனையை முன்வைக்கிறது. அதாவது, மக்களே அரசின் அடித்தளம்; மக்கள் நிலைபெற்றிருந்தால்தான் நாடு அமைதியாக இருக்கும் என்ற சிந்தனை அது. மக்களின் உள்ளமே விண்ணின் உள்ளம் என்பதன் பொருள், தலைவர் மக்களின் விருப்பத்துக்கு எதிராகச் செல்லாமல் மக்களின் குரலுக்குச் செவிசாய்த்தால்தான் நாடு நிலைபெறும் என்ற சிந்தனை. “மக்களே நாட்டின் வேர்” என்ற சிந்தனை, ஏறத்தாழ கி.மு. 20ஆம் நூற்றாண்டின் ஷியா வம்சத்து “ஐந்து மைந்தர்களின் பாடல்” (五子之歌) விட்டுச்சென்ற அறிவுரையாக வருகிறது; இந்தச் சிந்தனை ஏறத்தாழ கி.மு. 10ஆம் நூற்றாண்டை ஒட்டி சோ வம்சத் தொடக்கத்தில் நிலைநிறுத்தப்பட்டதாகத் தோன்றுகிறது. ஆகவே 民惟邦本, 民貴君輕 போன்ற மின்பென் சிந்தனை, போரிடும் அரசுகளின் காலத்தில் தேசிய அரசுகள் தோன்றுவதற்கு முன்பே சீன நாகரிகத்தில் நீண்ட வேர்களைக் கொண்டிருந்தது.

குறிப்பாக மென்சியஸ், போரிடும் அரசுகளின் காலத்தின் இடையறாத போர்களுக்கு நடுவே, “மக்களே நாட்டின் வேர்” என்ற சிந்தனையிலிருந்து ஓரடி மேலே சென்று, திறனற்ற தலைவரை மாற்றலாம் என்ற ஆணை மாற்றத்தை வலியுறுத்திய “மக்களே மேலானவர், ஆட்சியாளன் இலேசானவன்” என்ற சிந்தனை வரை வளர்த்தார். ஆனால் தலைவர் இறக்கும் வரை தலைவராகவே இருப்பார் என்ற வாழ்நாள் ஆட்சி அமைப்பிலிருந்தும் வழக்கத்திலிருந்தும் கிழக்கு 19ஆம் நூற்றாண்டு வரை விடுபட முடியவில்லை. திறனற்ற தலைவர் தோன்றினால், அவருக்குத் தொடர்ந்து பணிவிடை செய்ய வேண்டுமா, அல்லது அவரை மாற்ற வேண்டுமா என்ற அறச் சிக்கல் தொடர்ந்தே தீர வேண்டியிருந்தது. இரண்டாயிரம் ஆண்டுகளைக் கடந்த இந்த வாழ்நாள் ஆட்சி அமைப்பின் மேல், தலைவர்களை அமைதியாக மாற்றும் புரட்சிகரமான அமைப்பை நிறுவியது மேற்கின் மக்களாட்சியே. 17–18ஆம் நூற்றாண்டுகளில் இங்கிலாந்தின் மாண்புமிகு புரட்சியும் பிரான்சின் குடிமக்கள் புரட்சியும் மேற்கில் மக்களாட்சியை நிறுவுவதற்கான வாய்ப்புகளாக அமைந்தன.

மக்களாட்சியின் நனவாக்கம் வெளிப்பட்டதன் கோட்பாட்டை அடிப்படையாகக் கொண்ட மேற்கின் தத்துவ அமைப்புக்குள் தோன்றியது. மத்திய காலத்தின் ஆயிரம் ஆண்டுகளை ஆண்ட திருச்சபை அதிகாரத்துக்கும் புதிதாக எழுந்த அரசாட்சிக்கும் இடையிலான அதிகாரப் போட்டியில், மேற்கத்திய சிந்தனையாளர்களிடையே “கட்டுப்பாடுகளும் சமநிலைகளும்” என்ற அமைப்பின் மீது கவனம் குவிந்து, இறுதியில் மக்களாட்சி வளர்வதற்கான அடித்தளம் அமைந்தது என்று காண்போரும் உண்டு. மனிதன் வாழும் உலகை அடிப்படையிலேயே மாற்றுவோம் என்ற “இலட்சியத்தை நனவாக்குதல்” சாத்தியம் என்று காணும் பார்வையால்தான், மேற்கின் வெளிப்பட்டதன் சிந்தனையில் மக்களாட்சியின் தொடக்கம் சாத்தியமானது என்று காணலாம். கிழக்கின் வெளிப்படாததன் சிந்தனையில், மின்பென்னைப் புரட்சிகரமான மக்களாட்சியாக உருமாற்றுவதற்கு மிகையான யதார்த்தப் பக்கம் உண்டு என்று காணலாம். மக்களாட்சியின் வளர்ச்சி மேற்கில் நிகழ்ந்ததை, அறத்தை அடிப்படையாகக் கொண்ட கிழக்கின் சிந்தனைக்கும், சட்டத்தை அடிப்படையாகக் கொண்ட மேற்கின் நாகரிகச் சிந்தனைக்கும் இடையிலான வேறுபாடாகக் காணலாம். உண்மையில், கிழக்கில் தலைவர்களின் அமைதியான மாற்றம், 19ஆம் நூற்றாண்டுக்குப் பின் மேற்கின் மக்களாட்சித் தத்துவத்தை அடிப்படையாகக் கொண்ட அமைப்புகளை இறக்குமதி செய்த பின்னரே சாத்தியமானது.

இவ்வாறு கிழக்கின் மின்பென்னின் தொடக்கப் புள்ளியையும், மக்களாட்சிக்கு முந்தைய மேற்கின் மின்பென்னின் தொடக்கப் புள்ளியையும் ஒப்பிட்டால், கிழக்கு, மேற்கு நாகரிக ஒப்பீட்டில் தவிர்க்க முடியாமல் தோன்றும் இடைவெளியின் வேறுபாட்டை நாம் புரிந்துகொள்கிறோம்.

கிழக்கு, மேற்கு நாகரிகங்களை ஒப்பிடும்போது, தேசிய அரசின் தோற்றத்தைக் கருத்தில் கொண்டு, கிழக்கு, மேற்கின் சிந்தனையாளர்களுக்கு இடையே இரண்டாயிரம் ஆண்டு இடைவெளியை நாம் வைக்கிறோம். கிழக்கு–மேற்கு நாகரிக ஒப்பீட்டில், டாவோயிசம் vs இயற்கை இறைவாதம், கன்பூசியனிசம் vs இயற்கைத் தத்துவம், செயலின்மைச் சிந்தனை vs தலையிடாக் கொள்கை, ஹான் ஃபெய் சீ vs மாக்கியவெல்லி, சுன் சூவின் போர்க்கலை vs கிளாஸ்விட்ஸின் போர் பற்றி முதலிய கருத்துகள் அல்லது சிந்தனையாளர்களுக்கு இடையிலான ஒப்பீடுகள் இரண்டாயிரம் ஆண்டு இடைவெளியைக் காட்டுகின்றன. டாவோயிசம், கன்பூசியனிசம், செயலின்மைச் சிந்தனை, ஹான் ஃபெய் சீ, சுன் சூ முதலியவை அனைத்தும் கி.மு. காலத்து ஆளுமைகள் அல்லது அக்காலத்தில் உருவான சிந்தனைகள். இவற்றுக்கு இணையான மேற்கத்திய ஆளுமைகளும் சிந்தனைகளும் இயற்கை இறைவாதம், இயற்கைத் தத்துவம், தலையிடாக் கொள்கை, மாக்கியவெல்லி, கிளாஸ்விட்ஸ் முதலியவற்றை உள்ளடக்குகின்றன; இவை அனைத்தும் மேற்கின் நவீனக் காலத் தொடக்கத்தில் உருவான சிந்தனைகள் அல்லது ஆளுமைகள். இவை அனைத்தும் வெளிப்பாட்டு மத அமைப்பை அல்லாமல் இயற்கைத் தத்துவ அமைப்பைப் பின்பற்றுகின்றன. இவை தோன்றியதால்தான் கிழக்கு, மேற்கின் இயற்கைத் தத்துவ அமைப்புகளுக்கு இடையே சிந்தனைகளையும் ஆளுமைகளையும் ஒப்பிடுவது சாத்தியமாகிறது.

கிழக்கில் தேசிய அரசு என்ற கருத்து மிக இயல்பானது என்பதால் அதைப் புதிதாகச் சிந்திக்க வேண்டியதில்லை. பல்லாயிரம் ஆண்டுகளாகக் கிழக்கு தேசிய அரசுகளாக வாழ்ந்துவந்ததால், பிற வகை அரசுகளுக்கு அது பழக்கப்படவில்லை. ஆனால் தேசிய அரசு, மேற்கு நவீனக் காலத் தொடக்கத்தில்தான் முதன்முறையாக அனுபவிக்கத் தொடங்கிய முக்கியமான கருத்து. ஏனெனில் கிரேக்க-ரோமக் காலத்தில் வெற்றிகொள்ளும் அரசுகள், மத்திய காலத்தில் மத அரசுகள் என்று மேற்கை வகைப்படுத்தலாம்; நவீனக் காலத் தொடக்கத்தில்தான் அது தேசிய அரசுகளை நிறுவியது. பண்டைய கிரேக்க-ரோம வெற்றிகொள்ளும் அரசுகள், குடிமக்களும் பல்வகை அடிமைகளும் கொண்ட பல இனங்கள் சேர்ந்து வாழ்ந்த அரசுகள். மத்திய காலத்தின் ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக மேற்கு மதத்தை மையமாகக் கொண்டு அரசுகளைப் பிரித்ததால், ஓர் அரசுக்குள் பல இனங்கள் சேர்ந்து வாழும் வடிவமாக அது இருந்தது.

ரோமத் திருத்தந்தை கிறிஸ்தவ அரசுகளின் நிர்வாகத்தில் ஆழமாக ஈடுபட்டிருந்தார்; சீர்திருத்தக் காலத்தில் அரசுகள் கத்தோலிக்கம், புராட்டஸ்டன்டியம் எனப் பிரிந்து அமைந்தன. கத்தோலிக்க அரசுக்குள் கத்தோலிக்கத்தை நம்பும் பல இனங்கள் சேர்ந்து வாழ்ந்தன; புராட்டஸ்டன்டர்கள் வாழ முடியவில்லை. அதுபோலவே புராட்டஸ்டன்ட் அரசுக்குள் புராட்டஸ்டன்டியத்தை நம்பும் பல இனங்கள் வாழ்ந்தன; கத்தோலிக்கர்கள் வாழ முடியவில்லை. 17ஆம் நூற்றாண்டில் புராட்டஸ்டன்டர்–கத்தோலிக்கர் இடையிலான நீண்ட போர்களைக் கடந்தபோது, இந்த வடிவம் இறுதியில், பிழைத்திருப்பதற்காக, மதத்தோடு தொடர்பற்ற தேச மைய அரசுகளைப் பெற்றெடுத்தது. அதாவது, ஓர் அரசுக்குள் ஒரே தேசத்தைச் சேர்ந்த, கத்தோலிக்கத்தையோ புராட்டஸ்டன்டியத்தையோ நம்பும் மக்கள் சேர்ந்து வாழலாயினர். பல நூற்றாண்டுப் போர்களுக்குப் பின் இறுதியில் தேசிய அரசு தோன்றி, புதிய அரசு நிர்வாக அமைப்பு பிறக்கிறது. இங்கேதான் மேற்கு இறுதியில் இயற்கைத் தத்துவத்தையும் மின்பென் அரசியல் பொருளாதாரத் தத்துவ அமைப்பையும் நிறுவுகிறது.

மேற்கின் தேசிய அரசு நிறுவுதல் 17ஆம் நூற்றாண்டில் நிகழ்ந்தது. இயற்கைத் தத்துவத்தை முழங்கிய சிந்தனையாளர்கள் தோன்றுகின்றனர். மேற்கில் இயற்கைத் தத்துவத்தையும் அனுபவவாதத்தையும் வலியுறுத்திய பேக்கன் அக்காலத்தவர்: “மனிதன் இயற்கையின் பணியாளும் விளக்குநரும் ஆவான். மனிதனின் புரிதல் இயற்கையைப் பற்றிய சிந்தனையிலிருந்தும் இயற்கையின் உண்மைகளை நோக்குவதிலிருந்தும் மட்டுமே வருகிறது. இதைத் தவிர மனிதனால் எதையும் அறியவும் முடியாது, செய்யவும் முடியாது”. பேக்கனைத் தொடர்ந்து ஸ்பினோசா இயற்கைத் தத்துவத்தை ஓரடி மேலே கொண்டுசென்று வலியுறுத்தினார். கடவுளும் (神) இயற்கையும் ஒன்றே என்று அவர் முழங்குகிறார்: “மனிதன் இயற்கையின் ஒரு பகுதியாக இல்லாமல் இருப்பது சாத்தியமற்றது… கடவுளின், இயற்கையின் ஆற்றலே மனிதனின் இருப்பைப் பேணுகிறது”. தலையிடாக் கொள்கை அரசியல் பொருளாதாரத்தை முழங்கிய பிரான்சின் கெனேயும் இங்கிலாந்தின் ஆடம் ஸ்மித்தும் அவர்களைத் தொடர்ந்தனர்: “செய்யவிடு, செல்லவிடு, அப்போது உலகம் தானாகவே இயங்கும்” என்பது அவர்களின் தத்துவமானது. கிழக்கின் இயற்கைத் தத்துவத்தின் செயலின்மைச் சிந்தனையிலிருந்து அவர்கள் உந்துதல் பெற்றனர்.

2) கிழக்கின் மின்பென் அரசியல் பொருளாதாரம்: குவான் சீ, சுன் சீ, ஹான் ஃபெய் சீ, சிமா சியான், டாவோ தே ஜிங்

தேசிய அரசு பிழைத்திருப்பதற்காக இயல்பாகவே மின்பென் அரசியல் பொருளாதாரத் தத்துவத்தைச் சார்ந்திருக்கிறது. 17–18ஆம் நூற்றாண்டுகளுக்கு முன்பு மேற்கத்திய நாகரிகத்தில் அரசியல் பொருளாதாரத் தத்துவம் இருக்கவில்லை. ஏனெனில் வெற்றிக் காலமான கிரேக்க-ரோமக் காலத்திலும் மதமையமான மத்திய காலத்திலும் தேசிய அரசுகள் இருக்கவில்லை. நவீன காலத்துக்கு முந்தைய மேற்கத்திய சிந்தனையாளர்களுக்குத் தேசிய அரசுகள் இல்லாததால், தேசிய அரசுகளில் தோன்றும் அரசியல் பொருளாதாரச் சிந்தனையைப் பற்றிச் சிந்திக்க வேண்டிய தேவை இருக்கவில்லை. 17ஆம் நூற்றாண்டில்தான் மேற்கில் தேசிய அரசுகள் பிறந்தன; அதை அடிப்படையாகக் கொண்டு 18ஆம் நூற்றாண்டில் பிரான்சில் உழவுமுதன்மைக் கொள்கை என்ற அரசியல் பொருளாதாரச் சிந்தனை தோன்றியது. அதைத் தொடர்ந்து இங்கிலாந்தின் ஆடம் ஸ்மித் மேற்கின் அரசியல் பொருளாதாரச் சிந்தனையாளராகத் தனித்து விளங்கினார்.

கிரேக்கத்தின் பிளேட்டோவும் அரிஸ்டாட்டிலும் எல்லாத் துறைகளிலும் கோட்பாடுகளையும் தத்துவங்களையும் விளக்கினர்; ஆனால் அவர்களிடம் அரசியல் பொருளாதாரச் சிந்தனையின் தடத்தைக் காண்பது அரிது. வெற்றிக் காலத்து நாகரிகத்தில் அவர்கள் வாழ்ந்ததால், அவர்கள் சிந்தித்த “அரசியல் பொருளாதாரச் சிந்தனை”, சமூகத்தில் மனிதன் எத்தகைய சொத்தைக் கொண்டிருப்பது சரியானது என்ற அரசியல் அறக் கேள்வி பற்றிய சில பார்வைகளோடு மட்டுமே வரம்புபட்டிருந்தது. அரசுக்குள் அல்லது நகர-அரசுக்குள் உள்ள எல்லா மனிதர்களையும், அதாவது “மக்களை” உள்ளடக்கிய அரசியல் பொருளாதாரத்தில் அவர்கள் அக்கறை கொள்ள வேண்டிய தேவை இருக்கவில்லை.

ஆனால் தேசிய அரசுக்குள் பிழைத்திருப்பதற்காக, அரசுக்குள் உள்ள எல்லா “மக்கள்” மீதான அக்கறையே மிக முக்கியமாகிறது. மக்களைப் பொருளாதாரச் செயல்பாட்டில் எவ்வாறு பயன்படுத்துவது என்பது அரசின் வலிமைக்கும் பிழைப்புக்குமான முக்கிய நோக்கமாகிறது. மின்பென் சிந்தனை வெளிப்பட வேண்டியதற்கான காரணம் இதுவே. இதற்கு ஏற்ப, மின்பென் சிந்தனையை அடிப்படையாகக் கொண்டு முதன்முறையாக அரசியல் பொருளாதாரச் சிந்தனை தோன்றத் தொடங்குகிறது. கி.மு. 6–3ஆம் நூற்றாண்டுகளில் போரிடும் அரசுகளின் காலத்தில், கிழக்கத்திய சிந்தனையாளர்கள் அரசியல் பொருளாதாரச் சிந்தனையை முன்வைக்கத் தொடங்குகின்றனர். அவர்களுக்கு மிக முக்கியமான முதல் அடி, அரசியல் பொருளாதாரச் சிந்தனைக்கு அடிப்படையான மனித இயல்பை நிலைநிறுத்துவதே. இயற்கைத் தத்துவத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டு மனித இயல்பை நிறுவுவதே அது. இதை அடிப்படையாகக் கொண்டு அவர்கள் அரசியல் பொருளாதாரத் தத்துவத்தின் மையத்தை நிறுவிவந்தனர். குவான் சீ (管子), சுன் சீ (荀子), ஹான் ஃபெய் சீ (韓非子), சிமா சியானின் வரலாற்றுப் பதிவுகள் (史記), லாவோ சீயின் டாவோ தே ஜிங் (道德經) ஆகியவற்றை ஆராய்வோம்.

குவான் சீ (管子, வசந்த-இலையுதிர், போரிடும் அரசுகளின் காலத்தில் எழுதப்பட்ட நூல்). குவான் சோங் (管仲), போரிடும் அரசுகளின் காலத்துக்கு முன்பு நிலப்பிரபுத்துவ அமைப்பு தேசிய அரசுகளாக மாறிக்கொண்டிருந்த வசந்த-இலையுதிர் காலத்தைச் சேர்ந்தவர். கி.மு. 685–645 வரை, அதாவது நாற்பது ஆண்டுகள் சி நாட்டை நடைமுறையில் ஆண்ட அரசியல்வாதி அவர். அவரது சிந்தனையை ஒத்த தத்துவத்தைப் பகிர்ந்துகொண்ட பலரின் தத்துவச் சிந்தனைகளைத் தொகுத்த நூலே குவான் சீ (管子). கிழக்கிலும் மேற்கிலும் சேர்த்து முதல் அரசியல் பொருளாதார நூலாக இதைக் கொள்ளலாம். குவான் சீ வசந்த-இலையுதிர் காலத்தில் தொடங்கி, போரிடும் அரசுகளின் காலத்து நூறு சிந்தனைப் பள்ளிகளின் சிந்தனையாளர்கள் மீது பெரும் தாக்கம் செலுத்தி, போரிடும் அரசுகளின் காலத்தில் தொகுத்து ஒழுங்குபடுத்தப்பட்டதாகத் தோன்றுகிறது. குவான் சீ நூலில் எழுதப்பட்ட தத்துவங்களுள், குறிப்பாக நாட்டிலுள்ள எல்லா மக்களுக்குமான பொருளாதாரக் கொள்கைச் சிந்தனைகள் நிறைய அடங்கியுள்ளன. கிழக்கின் மின்பென் மேற்கின் மக்களாட்சியிலிருந்து வேறுபட்டது. மேற்கின் மக்களாட்சி, மனிதன் எப்படியாவது அடைந்தே தீர வேண்டிய தொலைநோக்கையோ இலட்சியத்தையோ வெளிப்படுத்துகிறது. கிழக்கின் மின்பென், எல்லா நாடுகளும் தனிமனிதர்களும் போராட வேண்டிய கருத்தியல் சிந்தனை அல்ல. அதற்கு மாறாக மிக யதார்த்தமான இலக்கு உண்டு. போரிடும் அரசுகளின் காலத்தில் அரசும் தனிமனிதனும் பிழைத்திருப்பதே அது. அதாவது, “தற்காப்பு” என்ற மிக யதார்த்தமான இலக்கு அதற்கு உண்டு. போரிடும் அரசுகளின் காலத்தில் பிழைத்திருக்க நாட்டு வலிமையை வளர்க்க வேண்டும், அதற்கு மக்கள் அனைவரையும் அரசின் மிக முக்கியக் காரணியாகக் கண்டு பயன்படுத்த வேண்டும் என்ற அடிப்படை யதார்த்தவாதத்தை அது அடிப்படையாகக் கொண்டுள்ளது. மின்பென் தேசிய அரசின் பிழைப்புத் தத்துவத்தின் அடிப்படையாகிறது.

நாடு செல்வச் செழிப்பாக இருந்தால் மக்கள் தொலைவிலிருந்தும் வருகின்றனர். நிலத்தை வேறுபாடின்றி அனைவரும் பயிரிடலாம் என்றால் மக்கள் குடியேறுகின்றனர். களஞ்சியங்கள் நிறைந்து மக்கள் உண்ண முடிந்தால் அவர்கள் அடக்கமும் பணிவும் கொண்டவர்களாகின்றனர். உடையும் உணவும் போதுமானதாக இருந்தால் மக்கள் மதிப்பையும் நாணத்தையும் அறிகின்றனர். (குவான் சீ 1:1) ⁴¹⁶

இந்த மின்பென் சிந்தனை செயலின்மைச் சிந்தனையோடு இணைகிறது. மனிதர்களை வேறுபாடின்றித் தழுவும் தலைவரின் தத்துவம், இயற்கையின் தத்துவத்தைப் பின்பற்றும் செயலின்மைச் சிந்தனையில் தன் அடிப்படையைத் தேட வேண்டும் என்பதே அது.

“நீ எங்கள் குடும்பத்தவன் அல்ல” என்று சொல்லாதே. அப்போது அதைக் கேட்பவர்கள் உன் சொல்லைக் கேட்கமாட்டார்கள். “நீ எங்கள் பகுதியைச் சேர்ந்தவன் அல்ல” என்று சொல்லாதே. அப்போது அதைக் கேட்பவர்கள் உன் கட்டளையைப் பின்பற்றமாட்டார்கள். “நீ எங்கள் நாட்டவன் அல்ல” என்று சொல்லாதே. அப்போது அதைக் கேட்பவர்கள் உன்னைப் பின்தொடரமாட்டார்கள். நிலத்தைப் போல நடந்துகொள். வானத்தைப் போல நடந்துகொள். நிலமும் வானமும் யாரையும் தனிச்சிறப்பாகப் பிரித்துப் பார்ப்பதில்லை, யாரையும் மட்டும் முதன்மைப்படுத்துவதில்லை. சூரியனைப் போல நடந்துகொள். இதுவே உண்மையான தலைவரின் நடத்தை நெறி. (குவான் சீ 1:5)

உப்பு, இரும்பு ஆகியவற்றின் விநியோகத்தை அரசு ஏகபோகமாக்கி, குவான் சீ சி நாட்டின் நாட்டுச் செல்வத்தைப் பெரிதும் பெருக்கினார். மேலும் தானியங்கள், பிற பொருள்கள் ஆகியவற்றின் விநியோக அளவுக்கு ஏற்ப நாணயங்களின் (பணத்தின்) அளவைச் சரிசெய்யும் பொருளாதாரக் கொள்கையை நிலைநிறுத்த அதைப் பயன்படுத்தினார். நாட்டுச் செல்வத்தை நிர்வகிக்கப் பணக் கொள்கையை முறைப்படுத்திப் பயன்படுத்திய முதல் எடுத்துக்காட்டாக இது தோன்றுகிறது.⁴¹⁷ தானிய விலை சரிந்தால் பணத்தை வெளியிட்டுத் தானியத்தை வாங்கி விலையை உயர்த்தவும், தானிய விலை உயர்ந்தால் தானியத்தை விற்று விலையை நிலைப்படுத்தவும் குவான் சீ அதைப் பயன்படுத்தினார். பஞ்சம், போர் போன்ற நெருக்கடிக் காலங்களில் கூடுதல் பணத்தை வெளியிட்டோ பொருள்களை விற்றோ நிதியை உறுதிசெய்தார். சி நாட்டின், அண்டை நாடுகளின் தனிச்சிறப்புப் பொருள்களின் உற்பத்தியையும் விநியோகத்தையும் சி நாட்டின் தங்கத்தையோ பணத்தையோ கொண்டு வாங்கியும் விற்றும், சி நாட்டின் ஆதாயத்தை உச்சப்படுத்த அவர் அதைப் பயன்படுத்தினார். எல்லா வரிகளையும் பொதுப்பணிகளுக்கான கூலியையும் பொருளாக அல்லாமல் பணமாகப் பெற்றும் வழங்கியும், குவான் சோங் நிதிக் கொள்கையையும் பணக் கொள்கையையும் இணைக்கும் கொள்கையைச் செயல்படுத்தினார். இது குவான் சீ நூலின் “இலேசும் கனமும்” (輕重) பகுதியில் விளக்கப்படுகிறது. “விண்ணின் கீழுள்ள அனைத்தின் விலைகளையும் நிலைப்படுத்த முடியுமா?” என்ற ஹுவான் கோமானின் கேள்விக்குக் குவான் சோங்கின் பதில் இலேசும் கனமும் என்ற கலையே. இலேசும் கனமும் என்ற கலை (輕重之術), பொருள்கள் மிகுந்தால் விலை குறைகிறது, பொருள்கள் குறைந்தால் விலை உயர்கிறது என்ற சந்தைப் பொருளாதாரக் கொள்கை; இத்தகைய பொருளாதாரச் சூழலில் பணத்தைப் பயன்படுத்தி அரசு நிதியை நன்கு நிர்வகிப்பதை (理財) நாடுவது என்பதே அதன் பொருள்.⁴¹⁸ இதை அடிப்படையாகக் கொண்டு, குவான் சோங் சி நாட்டின் ஹுவான் கோமானை (桓公) வசந்த-இலையுதிர் காலத்தின் ஐந்து மேலாதிக்கவாதிகளுள் முதல் மேலாதிக்கவாதியாக்கினார்.⁴¹⁹

சுன் சீ (荀子, ஏறத்தாழ கி.மு. 310–235), தம் நூலான சுன் சீ நூலின் 10ஆம் அத்தியாயமான “நாட்டைச் செல்வமாக்குதல்” (富國, wealth of nation) பகுதியில், 18ஆம் நூற்றாண்டில் ஆடம் ஸ்மித்தின் நாடுகளின் செல்வம் (國富論, wealth of nation) நூலைப் போல, நாட்டின் பொருளாதாரத்தை எவ்வாறு நடத்த வேண்டும் என்பதை விளக்குகிறார். மக்கள் செல்வமடையாவிட்டால் மக்களிடமிருந்து வரி வசூலிக்க முடியாது; மக்களைக் காக்காவிட்டால் மக்களை உழைக்கச் செய்ய முடியாது என்று “நாட்டைச் செல்வமாக்குதல்” பகுதியில் சுன் சீ விளக்குகிறார்.

நாட்டின் பொருளாதாரத்தை நலமாக்குவது என்பது, அரசின் செலவுகளைச் சிக்கனமாக்குவதும், மக்களைச் செல்வமாக்குவதும், மிகுதியை நன்கு சேமித்துவைப்பதுமே. அரசின் செலவுகளைச் சிக்கனமாக்குவது என்பது அரசின் வரவுசெலவுத் திட்டத்தைக் குறைப்பது; அரசை நன்கு நடத்தி மக்களைச் செல்வமாக்க முடியும். மக்கள் செல்வமடைந்தால் அரசின் நிதியில் தாராளம் தோன்றுகிறது. ⁴²⁰

மேலும் குறிப்பாகச் சுவையான பகுதி, ஆடம் ஸ்மித் பிரபலமாக்கிய “கண்ணுக்குத் தெரியாத கை” என்ற கருத்து இரண்டாயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்பே சுன் சீயால் இதை ஒத்த வகையில் விளக்கப்பட்டுள்ளது என்பதே. ஒவ்வொருவரும் தமக்காக உருவாக்காவிட்டாலும், அந்த விளைபொருள்கள் இறுதியில் அனைவரின் நலனுக்கும் பங்களிக்கின்றன என்பதே அது. சுவையானது என்னவென்றால், கண்ணுக்குத் தெரியாத கையால் “தனிநலன் பொது நலனை உருவாக்குகிறது” என்ற மேற்கத்தியப் பாணிக் கோட்பாட்டை ஆடம் ஸ்மித் முன்வைத்தார்; சுன் சீயோ “விநியோகத்தால்” “ஒவ்வொருவரின் முயற்சியும் அனைவரும் பயன்படுத்தும் ஆதாயத்தை” உருவாக்குகிறது என்று விளக்குகிறார்:

இயல்பான விநியோகத்தால், தாமே உற்பத்தி செய்யாமலேயே உள்நாட்டு, வெளிநாட்டுப் பல்வேறு பொருள்களை மக்கள் பயன்படுத்தலாகின்றனர். கடற்கரையில் வாழ்பவர்கள் மரத்தாலான பாத்திரங்களைப் பயன்படுத்துகின்றனர்; மலைகளில் வாழ்பவர்கள் கடல்பொருள்களை உண்கின்றனர். உழவர்கள் தாமே மரத்தையோ களிமண்ணையோ கையாளாமல், தச்சர்களும் கொத்தர்களும் செய்த பொருள்களைப் பயன்படுத்துகின்றனர். அதுபோலவே கைவினைஞர்களும் வணிகத்தில் ஈடுபடுவோரும், உழவர்கள் விளைவிக்கும் பல்வேறு தானியங்களை வயல்களில் தாமே விளைவிக்காமலேயே அனுபவிக்கின்றனர் (சுன் சீ 9:12)

விநியோகத்தால் அனைவரும் அனுபவிக்கும் பொருள்களை ஒவ்வொருவரும் பயன்படுத்தலாகின்றனர் என்று சுன் சீ காண்கிறார்; இதில் அவர் ஆடம் ஸ்மித்திலிருந்து வேறுபட்ட பார்வையை வெளிப்படுத்துகிறார். மேற்கின் ஆடம் ஸ்மித், பொது நலன் தனிநலனிலிருந்து தானாகவே உருவாகிறது என்ற பார்வையை வெளிப்படுத்துகிறார்; ஆனால் சுன் சீ விநியோகத்தின் முக்கியத்துவத்தை வலியுறுத்துகிறார். விநியோகமே பொது நலனைப் படைக்கிறது என்று அவர் கண்டார். ஆனால் விநியோகமும் தனிமனிதப் பேராசையால் சேதமடையக்கூடும் என்ற பார்வையைச் சுன் சீ வெளிப்படுத்துகிறார்.

மனித இயல்பையும் உணர்ச்சிகளையும் அவற்றின் போக்கில் விட்டால் அவை ஒழுங்கின்மையையும் வன்முறையையும் பிறப்பிக்கின்றன; மனித இயல்பையும் உணர்ச்சிகளையும் அறத்தால் நிர்வகிக்க முடியும். சிறந்த ஆசான்களையும் கொள்கைகளையும் பின்பற்ற வேண்டும். (சுன் சீ 23:1)

மனித இயல்பின்படி தனிநலனை அதன் போக்கில் விட்டுவிட்டால் பொது நலன் சேதமடைகிறது என்று அவர் காண்கிறார். ஆகவே பொது நலனுக்காக மனித இயல்பு சட்டத்தாலும் அறத்தாலும் நிர்வகிக்கப்பட வேண்டும் என்று அவர் வலியுறுத்தலாகிறார்.

ஹான் ஃபெய் சீ (韓非子, கி.மு. 3ஆம் நூற்றாண்டின் பிற்பகுதி) தம் நூலான ஹான் ஃபெய் சீ நூலில் அரசியல் பொருளாதாரச் சிந்தனை பற்றிய தம் தத்துவத்தை வெளிப்படுத்துகிறார். குறிப்பாகப் பொது நலனையும் தனிநலனையும் பிரிக்கும் அவரது தத்துவம் கவனத்தை ஈர்க்கிறது: “பண்டைக்காலத்தில் சாங்ஜியே எழுத்துகளை உருவாக்கியபோது, ஒரு வட்டத்தை வரைந்து அதைத் தனிப்பட்டது என்று அழைத்தார்; வட்டத்துக்கு வெளியே இருப்பதைப் பொதுவானது என்று அழைத்தார். தனிப்பட்டதும் பொதுவானதும் மோதுகின்றன என்பதை அவர்கள் அப்போதே அறிந்திருந்தனர்.” இதை அடுத்த அத்தியாயத்தில் “மேற்கின் தனிநலன்–பொது நலன் ஒருங்கிணைவுக் கோட்பாடு vs கிழக்கின் தனிநலன்–பொது நலன் மோதல் கோட்பாடு” என்ற பகுதியில் விரிவாக ஆராய்வோம்.

அமைச்சர்கள் தனிநலனை நாடாமல் பொது நலனை நாடுவது, ஆட்சியாளர் ஞானமும் திறனும் கொண்டவராக இருக்கும்போதே. அமைச்சர்கள் பொது நலனை நாடாமல் தனிநலனைப் பற்றிக்கொண்டு தொங்குவது, ஆட்சியாளர் மந்தமும் திறனின்மையும் கொண்டவராக இருக்கும்போதே. (ஹான் ஃபெய் சீ 19, “ஷி சியே” (飾邪))

ஹான் ஃபெய் சீயின் தனிநலன்–பொது நலன் மோதல் கோட்பாடு, அரசை நடத்தும் தலைவருக்கு ஆட்சிக்கலையால் ஆளுதல், அதாவது ஷூச்சி (術治), மையக் கூறுகளுள் ஒன்று என்ற தத்துவத்தோடு இணைகிறது:

சட்டங்களும் நிர்வாக நடவடிக்கைகளும், அமைச்சர்கள் தனிநலனை நாடும் வழிகளை இல்லாதொழிப்பதற்கான வழிகள். சட்டமும் நிர்வாக நடவடிக்கைகளும் வெற்றிபெற்றால் தனிநலன் நாட்டம் மறைகிறது. தனிநலனே சட்டத்தை மீறுவதற்கான தொடக்கமாகிறது… ஆட்சியாளர் தம் தனிப்பட்ட விருப்பங்களுக்கு ஏற்ப அமைச்சர்களைப் பயன்படுத்தினால், அமைச்சர்கள் பொது நலனுக்காக அல்லாமல் ஆட்சியாளரின் விருப்பங்களை நிறைவேற்றுவதற்கே தம்மை அர்ப்பணிக்கின்றனர் (ஹான் ஃபெய் சீ 45:6)

அரசு பிழைத்திருப்பதற்கான மிகச் சிறந்த வழி, மக்களின் முயற்சியால் நாட்டுச் செல்வத்தைத் தானாகவே பெருக்குவதே என்று ஹான் ஃபெய் விளக்குகிறார். தம் அரசியல் பொருளாதாரத் தத்துவத்தின் தொடக்கமாக, மனித முயற்சிகள் அனைத்தும் தனிநலனைத் தேடுவதற்கானவை, அரசின் கொள்கை இதையே அடிப்படையாகக் கொள்ள வேண்டும் என்று அவர் விளக்குகிறார்:

நில உரிமையாளர் நிலத்தைச் சீர்செய்து விதைப்பதற்காகத் தொழிலாளர்களை அமர்த்தி உணவும் பணமும் தருவது, அவர் தொழிலாளர்களை நேசிப்பதால் அல்ல; தாராளமாக உணவும் பணமும் தருவது தொழிலாளர்களை நன்றாக உழைக்கச் செய்யும் என்பதால்தான். தொழிலாளர்கள் முழுமூச்சுடன் நிலத்தைச் சீர்செய்து விதைப்பது, நில உரிமையாளரை நேசிப்பதால் அல்ல; கடுமையாக உழைத்தால் நல்ல உணவும் பணமும் கிடைக்கும் என்பதால்தான்… இறுதியில் எல்லா மனிதர்களும் தமக்காக உழைப்பதையே அடிப்படையாகக் கொள்கின்றனர். ⁴²¹

இத்தகைய சூழலில், அரசு வாய்ப்புச் சமத்துவத்தைக் காக்க வேண்டும், விளைவுச் சமத்துவத்தை நாடக் கூடாது என்று அவர் தெளிவுபடுத்துகிறார்:

தனிமனிதர்கள் ஏழைகளாக இருப்பது அடிப்படையில் அவர்கள் சோம்பேறிகளாக இருப்பதாலோ பணத்தை வீணாகச் செலவழிப்பதாலோதான். மாறாக, தனிமனிதர்கள் நன்றாக வாழ்வது அடிப்படையில் அவர்கள் கடுமையாக உழைத்துப் பணத்தைச் சேமிப்பதால்தான். ஆட்சியாளர் நன்றாக வாழ்பவர்களிடமிருந்து பறித்து ஏழைகளுக்குப் பகிர்ந்தளித்தால், அது கடுமையாக உழைத்துச் சேமிப்பவர்களிடமிருந்து பறித்துச் சோம்பேறிகளுக்கும் பணத்தை வீணாக்குபவர்களுக்கும் பகிர்ந்தளிப்பதற்குச் சமம். அப்போது கடுமையாக உழைக்காமலும் சேமிக்காமலும் மனிதர்கள் தாம் விரும்புவதைப் பெறும் விளைவு உண்டாகும். (ஹான் ஃபெய் சீ 50:3)

பொது நலன்–தனிநலன் மோதல் கோட்பாட்டை அடிப்படையாகக் கொண்டு, பொது நலனைக் காப்பதே அரசின், தலைவரின் நோக்கம் என்று ஹான் ஃபெய் தெளிவுபடுத்துகிறார். ஹான் ஃபெய் போரிடும் அரசுகளின் காலத்தின் இறுதியைச் சேர்ந்தவர் என்பதால், தேசிய அரசுக்குள் அதிகாரத்துவ அமைப்பு ஏற்கெனவே நிலைபெற்றிருந்தது. அதிகாரத்துவ அமைப்புக்குள் தலைவரும் அமைச்சர்களும் நலனை நாடும் முறைகளை அவர் விளக்குகிறார். ஷூச்சியின் (術治) சாரத்தையே அவர் கற்பிக்கிறார்.

வரலாற்றுப் பதிவுகள் (史記, ஏறத்தாழ கி.மு. 91) சிமா சியான் எழுதிய வரலாற்று நூல்; மேற்கின் முதல் வரலாற்றாசிரியரான ஹெரோடோட்டஸின் நூலோடு ஒப்பிடத்தக்கது. குறிப்பாக வரலாற்றுப் பதிவுகள் நூலின் வாழ்க்கை வரலாறுகள் (列傳) பகுதி, அக்காலக் கிழக்கு, மேற்கு நாயகர்களின் வாழ்க்கைப் பதிவுகள் என்ற வகையில் புளூட்டார்க்கின் இணை வாழ்க்கைகள் நூலை மிகவும் ஒத்துள்ளது. ஆனால் ஹெரோடோட்டஸிடமோ புளூட்டார்க்கின் இணை வாழ்க்கைகள் நூலிலோ சற்றும் இல்லாத அரசியல் பொருளாதாரச் சிந்தனை வரலாற்றுப் பதிவுகள் நூலில் அடங்கியுள்ளது. சிமா சியான் வாழ்ந்த காலத்தில் கிழக்கில் தேசிய அரசுகளின் உருவாக்கம் ஏற்கெனவே நிறைவுபெற்றிருந்தது; அரசு நிர்வாகத்தில் அரசியல் பொருளாதாரச் சிந்தனை போருக்கு நிகராக முக்கியமான காரணியாகியிருந்தது.

வரலாற்றுப் பதிவுகள் நூலின் வாழ்க்கை வரலாறுகள் பகுதியின் 69ஆம் அத்தியாயம் “செல்வம் பெருக்கியோர் வரலாறுகள்” (貨殖列傳) என்று பெயரிடப்பட்டுள்ளது. 貨 என்பது செல்வத்தையும், 殖 என்பது பெருக்கத்தையும் குறிக்கின்றன. அதாவது, செல்வம் ஏன் முக்கியம், செல்வத்தைப் பெருக்கிச் செல்வந்தராகும் வழிகள், செல்வம் எவ்வாறு பயன்படுத்தப்பட்டது என்பவை பற்றிய பதிவு அது. இதில் அரசியல் பொருளாதாரச் சிந்தனையை விளக்கும் மனித இயல்பு பற்றிய சிமா சியானின் நுண்ணறிவுப் பார்வை அடங்கியுள்ளது. மனித இயல்பில் ஆதாயமும் செல்வமுமே மனிதனை இயக்கும் அடிப்படைக் காரணங்கள் என்பதை அவர் தெளிவுபடுத்துகிறார்:

விண்ணின் கீழுள்ள மக்கள் மகிழ்ச்சியோடு திரண்டு வருவதெல்லாம் ஆதாயத்தைப் பெறுவதற்காகவே;

விண்ணின் கீழுள்ள மக்கள் இடிந்து விழுவதுபோலச் சிதறிச் செல்வதும் ஆதாயத்தைத் தேடியே. (வரலாற்றுப் பதிவுகள் 129:2)

வரலாற்றையும் மனித உள்ளத்தின் போக்கையும் ஆராய்ந்து, மனிதனை இயக்கும் ஆற்றல் இறுதியில் தன் சொந்த நலனாலேயே தீர்மானிக்கப்படுகிறது என்பதைச் சிமா சியான் கண்டுணர்ந்தார். அதிகாரிகளைப் பொது நலனுக்காக உழைக்கச் செய்யாவிட்டால் அவர்கள் தனிநலனை நாடும் நிலை, பொதுமக்கள் ஆதாயத்தை நாடச் செய்யும் அதே மனித இயல்பில் உள்ளது என்று அவர் கண்டார்.

பொதுவாக மக்கள், பிறரின் செல்வம் தம்முடையதை விடப் பத்து மடங்காக இருந்தால் அவரை இகழ்கின்றனர்; நூறு மடங்காக இருந்தால் அஞ்சுகின்றனர்; ஆயிரம் மடங்காக இருந்தால் அவருக்காக உழைக்கின்றனர்; பத்தாயிரம் மடங்காக இருந்தால் அவருக்கு அடிமையாகின்றனர். இதுவே எல்லாப் பொருள்களின் நெறி. (வரலாற்றுப் பதிவுகள் 129:29)

அதிகாரிகள் நிர்வாக ஆணைகளைத் திரித்து, முத்திரைகளைத் திருடிப் பயன்படுத்தி, குற்றங்களைப் புரிகின்றனர்; பணத்தைச் சுரண்டுவதே அவர்களின் நோக்கம். உழவர்கள், கைவினைஞர்கள், வணிகர்கள், மேய்ப்பர்கள் அனைவரும் தத்தம் தொழிலைச் செய்தபடி மேலும் அதிகப் பணத்தைப் பெற முயல்கின்றனர். இறுதியில் எல்லா மனிதர்களும் ஒவ்வொரு நாளும் தம் திறனையும் தொழில்நுட்பத்தையும் பயன்படுத்தி இன்னும் சற்று அதிகமான பண ஆதாயத்தைப் பெற முயல்கின்றனர். (வரலாற்றுப் பதிவுகள் 129:27)

மனித இயல்பு இவ்வாறு இருப்பதால், அரசோ தலைவரோ ஒருபோதும் செய்யக் கூடாதது “அரசுவாதப் பேராசை”. அதாவது, தலைவர் தன் ஆதாயத்தை நாடுவதற்காக மக்களோடு போட்டியிடக் கூடாது என்று அவர் வலியுறுத்துகிறார்.

நாட்டை நடத்துவதற்கான மிகச் சிறந்த வழி, மக்கள் விரும்புவதைச் செய்ய விடுவதே… மிக மோசமானது, நாட்டின் தலைவர்கள் மக்களோடு சேர்ந்து இலாபம் நாடி அவர்களோடு போட்டியிடுவதே. (வரலாற்றுப் பதிவுகள் 129:1)

சுன் சீயும் ஹான் ஃபெய் சீயும் போதித்ததுபோலவும், இரண்டாயிரம் ஆண்டுகளுக்குப் பின் கெனேயும் ஆடம் ஸ்மித்தும் முயன்றதுபோலவும், நாட்டுப் பொருளாதார நிர்வாகத்தில் செயலின்மைச் சிந்தனையை (மேற்கில் தலையிடாக் கொள்கையை) அடிப்படையாகக் கொள்வதே மிகச் சிறந்த வழி என்று சிமா சியான் விளக்குகிறார்:

ஆகவே வேளாண்மை உணவை விளைவிக்கிறது; நிலம் பலவகைப் பொருள்களையும் மூலப்பொருள்களையும் தருகிறது; தொழிலில் ஈடுபடுவோர் பொருள்களைச் செய்கின்றனர்; வணிகர்கள் அவற்றை நகர்த்திச் சுழலச் செய்கின்றனர். அரசு ஒழுங்குபடுத்தாமலும், கட்டாயப்படுத்தாமலும், பறித்து அதன் இடத்தில் தானே செய்யாமலும் இவை தாமாகவே நிகழ்கின்றன. மக்கள் அனைவரும் தத்தம் விரும்புவதைப் பெறுவதற்காக முழுமூச்சுடன் முயல்கின்றனர், அவ்வளவே… அவ்வாறு செய்யுமாறு கேட்காமலேயே அவை தாமாகவே நிகழ்கின்றன. அதாவது, அவை டாவோவைப் பின்பற்றுகின்றன, அவ்வளவே. (வரலாற்றுப் பதிவுகள் 129:3)

விநியோகத்தைத் தடையின்றி நடத்துவதே பொருளாதாரத்தை உயிர்ப்பிக்கும் வழி என்று அவர் வற்புறுத்துகிறார். இது அரசின் தலையீட்டை அல்லாமல் சந்தைப் பொருளாதாரத்தின் பயனைக் கற்பிக்கிறது.

பொருள்களும் பணமும் நீரைப் போல இயல்பாகப் பாயுமாறு விட வேண்டும் (வரலாற்றுப் பதிவுகள் 129:5)

டாவோ தே ஜிங் (மரபுப்படி கி.மு. 6ஆம் நூற்றாண்டு): குவான் சீ, சுன் சீ, ஹான் ஃபெய் சீ, வரலாற்றுப் பதிவுகள் முதலியவை மேற்கை விட இரண்டாயிரம் ஆண்டுகள் முன்பே அரசியல் பொருளாதாரச் சிந்தனையின் பெரும் சித்திரத்தை வரைகின்றன. ஆனால் அரசியல் பொருளாதாரத் தத்துவத்தை மிகச் சிறப்பாக விளக்கும் செவ்வியல் நூல் லாவோ சீயின் டாவோ தே ஜிங். குறிப்பாக, டாவோ தே ஜிங் நூலின் நடத்தை நெறியான செயலின்மைச் சிந்தனையோடு சேர்த்து அது அரசியல் பொருளாதாரத் தத்துவத்தை முன்வைக்கிறது. குவான் சீ, சுன் சீ, ஹான் ஃபெய் சீ, வரலாற்றுப் பதிவுகள் முதலியவை அனைத்தும் செயலின்மைச் சிந்தனையைப் பகிர்ந்துகொள்கின்றன; ஆனால் அதன் மூலம் டாவோ தே ஜிங் நூலிலேயே உள்ளது. மனித இயல்பையும் மனிதன்–இயற்கை உறவையும் புரிந்துகொண்டு, அந்த அடிப்படையின் மேல் செயலின்மைச் சிந்தனை முன்வைக்கப்படுகிறது. டாவோ தே ஜிங் நூலில் தெளிவாகக் கூறப்பட்டுள்ள அரசியல் பொருளாதாரத் தத்துவத்தின் ஒரு பகுதி பின்வருமாறு.

மக்கள் வாழ்வுக்கு முதன்மை (டாவோ தே ஜிங், அத்தியாயம் 53): அரசவை பகட்டாக உள்ளது; ஆனால் வயல்களில் களைகள் மண்டிக்கிடக்கின்றன. களஞ்சியங்கள் வெறுமையாக உள்ளன. ஆயினும் ஒரு பக்கம் பட்டாடை அணிந்து, கூரிய வாள்களைத் தரித்து, திகட்டும் அளவுக்கு உண்டு, செலவழித்தும் மிஞ்சும் செல்வத்தைக் கொண்டுள்ளனர். இது கொள்ளையல்லாமல் வேறென்ன?

எளிய சட்டங்கள் (டாவோ தே ஜிங், அத்தியாயம் 57): தடைகளும் விலக்குகளும் பெருகப் பெருக மக்கள் மேலும் ஏழைகளாகின்றனர். மக்கள் கூரிய ஆயுதங்களை மிகுதியாகக் கையாளக் கையாள நாடு மேலும் குழப்பமடைகிறது. மனிதர்களிடையே சூழ்ச்சி பெருகப் பெருக விந்தையான நிகழ்வுகள் மிகுதியாக நிகழ்கின்றன. சட்டங்களும் ஆணைகளும் ஆரவாரமாகப் பெருகப் பெருகத் திருடர்கள் மேலும் பெருகுகின்றனர்.

சிறிய அரசு (டாவோ தே ஜிங், அத்தியாயம் 58): ஆட்சி எளிமையாக இருக்க இருக்க மக்களுக்கு நன்மை. ஆட்சி சிக்கலாக இருக்க இருக்க மக்களுக்குத் தீமை… மக்களை ஆள்வது கடினமாக இருப்பது, மேலிருப்போர் மிகுதியான கொள்கைகளை வகுத்துத் தலையிடுவதால்தான்.

மக்கள் முன்னெடுப்பு (டாவோ தே ஜிங், அத்தியாயம் 65): தன் திட்டங்களை மக்கள் மீது திணிக்கும் தலைவர் நாட்டுக்குக் கேடு. தன் திட்டங்களை மக்கள் மீது திணிக்காத தலைவர் நாட்டுக்கு வரம்.

குறைந்த வரி (டாவோ தே ஜிங், அத்தியாயம் 75): மக்கள் பட்டினி கிடப்பது, மேலிருப்போர் மிதமிஞ்சி வரி வசூலித்துத் தமக்காக மட்டுமே செலவழிப்பதால்தான்.

சமூகச் சமநிலை (டாவோ தே ஜிங், அத்தியாயம் 77): விண்ணின் டாவோ மிகுதியாகக் கொண்டவரிடமிருந்து எடுத்து இல்லாதவருக்கு உதவுகிறது. மனிதனின் டாவோ இல்லாதவரிடமிருந்து எடுத்து மிகுதியாகக் கொண்டவருக்கு உதவுகிறது. தலைவர்களுள் மிகுதியைச் சமநிலைப்படுத்தக்கூடியவர் யார்? டாவோவைப் புரிந்தவர் மட்டுமே முடியும்.

தலைவரின் நேர்மை (டாவோ தே ஜிங், அத்தியாயம் 81): தலைவர் தனக்கான செல்வத்தை நாடுவதில்லை. பிறருக்காக உழைப்பதில் மகிழ்ச்சி காண்கிறார். ஆகவே பிறருக்கு எவ்வளவு அதிகமாகக் கொடுக்கிறாரோ அவ்வளவு அதிகமாகத் தாமே செல்வமடைகிறார்.

டாவோ தே ஜிங் நூலும் மோசேயின் ஐந்நூல்களும் அரசியல் பொருளாதாரத்தின் மீது கொண்டுள்ள அக்கறையை ஒப்பிடுவோம். விவிலியத்தில் அரசியல் பொருளாதாரச் செயல்பாடு பற்றிய நேரடிக் குறிப்பைக் காண்பது எளிதல்ல. தேசிய அரசுகள் உருவாவதற்கு முன்பே நிறைவுபெற்ற விவிலியத்தில், யாத்திராகமம், உபாகமம், எண்ணாகமம் முதலியவற்றில் அரசியல் பொருளாதாரச் செயல்பாடு பற்றிய சில நேரடி “நியாயப்பிரமாணங்கள்” எடுத்துக்காட்டப்பட்டுள்ளன என்பது உண்மைதான். எடுத்துக்காட்டாகப் பின்வருமாறு:

நீ இஸ்ரயேல் மக்களை எண்ணிக் கணக்கெடுக்கும்போது, ஒவ்வொருவனும் தன் உயிருக்கான மீட்புத் தொகையை ஆண்டவருக்குச் செலுத்த வேண்டும். (யாத்திராகமம் 30:12)

நீ ஒவ்வோர் ஆண்டும் நிலத்தின் விளைச்சலில் பத்தில் ஒரு பங்கைச் செலுத்த வேண்டும்; ஒவ்வொரு மூன்றாம் ஆண்டின் இறுதியிலும் அந்த ஆண்டின் விளைச்சலில் பத்தில் ஒரு பங்கு முழுவதையும் எடுத்து உன் நகரங்களில் சேமித்துவைக்க வேண்டும்……. லேவியரும், உன் நகரங்களில் தங்கியிருக்கும் அந்நியரும், அநாதைகளும், கைம்பெண்களும் வந்து உண்டு நிறைவடையட்டும்; அப்போது உன் கடவுளாகிய யெகோவா நீ கையால் செய்யும் எல்லாவற்றிலும் உன்னை ஆசீர்வதிப்பார்……. உன் அயலானின் திராட்சைத் தோட்டத்துக்குள் நுழையும்போது, விரும்பிய அளவு திராட்சைப் பழங்களை வயிறார உண்ணலாம்; ஆனால் உன் பாத்திரத்தில் எடுத்துச் செல்லக் கூடாது. உன் அயலானின் வயலுக்குள் நுழையும்போது, கையால் கதிர்களைப் பறிக்கலாம்; ஆனால் உன் அயலானின் வயலில் அரிவாளை வைக்கக் கூடாது. (உபாகமம் 14:22–29, 23:24–25)

தான் செய்த பாவத்தை அறிக்கையிட்டு, அதற்கான இழப்பீட்டை முழுமையாகச் செலுத்தி, அதோடு ஐந்தில் ஒரு பங்கைச் சேர்த்து, தான் யாருக்கு எதிராகப் பாவம் செய்தானோ அவனிடம் திருப்பிக் கொடுக்க வேண்டும். (எண்ணாகமம் 5:6–7)

கிழக்கு–மேற்கு ஒப்பீட்டில் முக்கியமானது, அரசியல் பொருளாதாரம் பற்றிய மேற்கின் வரம்புக்குட்பட்ட எண்ணங்கள் அனைத்தும் நியாயப்பிரமாணத்தின், அதாவது சட்டத்தின் வடிவைப் பெறுகின்றன என்பதே. மேற்கின் கடவுள் (神) அரசியல் பொருளாதாரத்தில் அக்கறை காட்டாததால், மோசேயின் ஐந்நூல்களில் வரும் பொருளாதாரச் செயல்பாடு பற்றியவையும் அரசியல் பொருளாதாரம் பற்றியவை அல்ல; மனிதன் கடைப்பிடிக்க வேண்டிய, அல்லது மீறினால் தண்டனைக்குள்ளாகும் “சட்டம்” என்ற தன்மைக்கே அவை அழுத்தம் கொடுக்கின்றன. அதே பின்னணியில், கிரேக்க-ரோமப் பண்பாடு அடிமைமுறையை அடிப்படையாகக் கொண்டு, போர், வெற்றி, கொள்ளை ஆகியவற்றை முதன்மை வழிமுறைகளாகக் கொண்ட சுயநலத்தைத் தீவிரமாக வளர்க்கும் மரபின், பண்பாட்டின் மேல் கட்டப்பட்டது. தனிமனிதச் சுயநலத்தை அதன் போக்கில் விடுதல் என்ற வகையில், மேற்கின் நவீன, தற்கால அரசியல் பொருளாதாரச் சிந்தனை ஏதென்ஸ்-ரோமக் காலப் பண்டைய சிந்தனையை ஒத்துள்ளது. மின்பென் சிந்தனையை அடிப்படையாகக் கொண்ட அரசியல் பொருளாதாரச் சிந்தனை இன்னும் தோன்றாத நிலை அது.

மேற்கின் அறிவொளிக் காலத்தில், கிழக்கின் குவான் சீ, சுன் சீ, ஹான் ஃபெய், சிமா சியான் முதலிய சிந்தனையாளர்களின் நூல்களும் தத்துவங்களும் மேற்குக்கு அறிமுகமாகியிருக்கவில்லை. அறிவொளிக் காலத்தில் கன்பூசியனிசம், டாவோயிசம் ஆகியவற்றின் நூல்கள் மட்டுமே மேற்குக்கு அறிமுகமாகி, மேற்கத்திய சிந்தனையாளர்கள் அவற்றால் கவரப்பட்டனர். ஆகவே டாவோயிசத்தின் அரசியல் பொருளாதாரத் தத்துவம், டாவோயிசத்தின் மைய நடத்தைக் கொள்கையான செயலின்மைச் சிந்தனையோடு சேர்ந்து, அப்போது உருவாகத் தொடங்கிய மேற்கின் அரசியல் பொருளாதாரச் சிந்தனை ஓட்டத்தின் மீது தீர்க்கமான தாக்கம் செலுத்தியது. தேசிய அரசின் உருவாக்கம் இறுதியில் அரசுவாதத்தைக் கடக்கும் போக்கைத் தொடங்கிவைக்கிறது. இந்தப் போக்கில் மேற்கு கிழக்கின் செயலின்மைச் சிந்தனையிலிருந்து உந்துதல் பெறுகிறது.

3) மேற்கில் தேசிய அரசின் தோற்றம்: வணிகவாதத்திலிருந்து தலையிடாக் கொள்கைக்கு

மேற்கு 15ஆம் நூற்றாண்டு முதல் 18ஆம் நூற்றாண்டு வரையிலான காலத்தைக் கண்டுபிடிப்புகளின் காலம் (Age of Discovery) என்று அழைக்கிறது. அது மேற்கின் உலக வெற்றிக் காலத்தைக் குறிக்கிறது. மேற்கின் பேரரசுகள் உலகம் முழுவதையும் அரங்காகக் கொண்டு, காலனிகள், பொன்–வெள்ளி, நறுமணப் பொருள்கள், அடிமைகள் ஆகியவற்றைப் பெறும் போட்டியைத் தொடங்கின. அதற்கான வழிமுறைகளாக அவை பெரும்பாலும் புதுநிலத் தேடலையும், கடற்கொள்ளையையும், பறிப்பையும் சார்ந்திருந்தன. கொலம்பஸ், வாஸ்கோ ட காமா ஆகியோரின் அட்லான்டிக், இந்தியப் பெருங்கடல் பயணங்களை முன்னிட்டு, ஸ்பெயினும் போர்ச்சுக்கலும் இதில் முதலில் வெற்றிபெற்ற நாடுகள். போர்ச்சுக்கல் முன்னணியில் நின்றது; ஆனால் அதன் மக்கள்தொகை மிகக் குறைவாக இருந்ததால் ஸ்பெயினால் பின்தள்ளப்பட்டது. கோர்த்தேஸ் (1485–1547), பிசாரோ (1471–1541) போன்ற கொங்கிஸ்தாதோர்கள் எனப்படுவோரின் செயல்களால், ஸ்பெயின் அஸ்டெக், இன்கா பேரரசுகளின் பொன்னையும் வெள்ளியையும் பறித்தது. கொங்கிஸ்தாதோர் என்பது ஸ்பானிய மொழியில் வெற்றியாளன் என்று பொருள்படும். அமெரிக்காக்களிலிருந்து பெற்ற பெருமளவு பொன்னையும் வெள்ளியையும் உள்நாட்டுக்குக் கொண்டுவந்து, ஸ்பெயின் ஐரோப்பாவின் மிகப் பெரிய வல்லரசாக எழுந்தது.

இங்கிலாந்து, ஸ்பெயினின் பொன், வெள்ளி, நறுமணப் பொருள்களை ஏற்றிச் சென்ற கப்பல்களைத் தாக்கிப் பறிப்பதில் கவனம் குவித்ததும் உண்டு. புகழ்பெற்ற டிரேக் (1540–1596) அதன் பிரதிநிதித்துவ ஆளுமை. எலிசபெத் அரசி டிரேக்கின் கடற்கொள்ளையில் முதலீடு செய்து, சில ஆண்டுகளில் அரச வருவாயில் ஏறத்தாழப் பாதியை அதிலிருந்தே பெறும் அளவுக்குச் சென்றார்.⁴²² டிரேக் கடற்கொள்ளையன், தேடலாய்வாளர், கடற்படைத் தளபதி, தொழில்முனைவோர், அரசியல்வாதி எனச் செயல்பட்டார்; பட்டமும் பெற்றார்; 1588இல் ஸ்பெயினின் வெல்லற்கரிய கப்பற்படையோடு நடந்த கடற்போரில் சிறப்பான வெற்றியை ஈட்டினார்; அவர் ஒரு தனித்துவமான ஆளுமை. ஆங்கிலேயர்களுக்கு அவர் இணையற்ற நாட்டுப்பற்றாளர்; ஸ்பெயினுக்கோ அதன் கப்பல்களின் அட்லான்டிக் பயணத்துக்கு மிக ஆபத்தான கடற்கொள்ளைத் தலைவன்; அவர் தலைக்குப் பெரும் பரிசு அறிவிக்கப்பட்டிருந்தது.

ஸ்பெயினுக்கும் இங்கிலாந்துக்கும் இடையிலான இந்தப் போட்டி, கடல்களின் பல இடங்களில் சிறு மோதல்கள் பெருகி, இறுதியில் முழுமையான போருக்கு இட்டுச் சென்றது. மேற்கத்திய வரலாற்றில் மிக முக்கியமான, 1588இல் ஆங்கிலக் கால்வாயில் நடந்த கடற்போரில் (the battle of Gravelines), ஸ்பெயினின் வெல்லற்கரிய கப்பற்படை அழிந்ததாலும் ஆங்கிலக் கடற்படை வென்றதாலும் இரு நாடுகளின் தலைவிதி தீர்மானிக்கப்பட்டது.⁴²³

கப்பல் போக்குவரத்தின் வளர்ச்சியோடும் கடல்கடந்த காலனிகளைத் திறந்ததோடும் ஐரோப்பிய நாடுகள் பன்னாட்டு வணிகத்துக்குள் குதித்தன. காலனிகளையும் நிலப்பரப்பு விரிவாக்கத்தையும் நாடி, பன்னாட்டு வணிகத்தை நிர்வகிப்பதன் வழியாக நாட்டுச் செல்வத்தைப் பெருக்குவதில் அவை கவனம் குவித்தன. இத்தகைய நடத்தை “வணிகவாதம்” (重商主義, Mercantilism) என்று அழைக்கப்படலானது. வணிகவாதம் என்ற சொல் இலத்தீன் mercans என்பதிலிருந்து வருகிறது; mercans என்பது வணிகம் செய்பவன் என்று பொருள்படும். வணிகவாதக் கொள்கைகளை நாடிய ஐரோப்பியப் பேரரசுகள், நாடுகளுக்கு இடையே ஏறக்குறைய வரம்பற்ற போர் நிலைக்குள் நுழைந்தன. 15ஆம் நூற்றாண்டின் பிற்பகுதி முதல் 18ஆம் நூற்றாண்டு வரை, ஏறத்தாழ முந்நூறு ஆண்டுகள், வணிகவாதத்தை வழிபடும் இந்நிலை தொடர்ந்தது. ஸ்பெயினைப் போலக் காலனிகளிலிருந்து பொன்னையும் வெள்ளியையும் பெற்று வல்லரசாக எழுவோம் என்பதே அது.

அவர்கள் மேற்கொண்ட வணிகவாதம் என்ற நாட்டுப் பொருளாதாரக் கொள்கை, வணிகத்தை ஊக்குவித்து மக்கள் வாழ்வை மேம்படுத்தவோ உலக ஒழுங்கைக் காக்கவோ கூடிய உலகப் பார்வை கொண்ட தத்துவம் அல்ல. மிக வலிய அரசாகப் பிழைத்து ஆதிக்கம் செலுத்துவதற்கு, பிறரை வென்று தேவையான பொருள்களைப் பறிப்பதையோ, தன் நாட்டுக்குச் சாதகமான வணிக நிபந்தனைகளால் நாட்டு நலனை உறுதிசெய்வதையோ, அது மிக முக்கியமான போட்டி வழிமுறையாகக் கொண்டது. இதுவே வணிகவாதம். எப்படியாவது பன்னாட்டு வணிகத்தில் வணிக உபரியை அடைந்து, அதன் வழியாக நாட்டின் செல்வத்தை, அதாவது பொன், வெள்ளி இருப்பை உச்சப்படுத்துவோம் என்பதே இந்தக் கொள்கை. இயல்பாகவே உச்சகட்டப் பாதுகாப்பு வணிகவாதம் கோலோச்சியது. பாதுகாப்பு வணிகவாதக் கொடியின் கீழ், மேற்கத்திய நாடுகள் வணிகச் சமநிலையில் உபரியை அடைவதில் முழு ஆற்றலையும் செலுத்தின. வணிகவாதக் கொள்கை பின்வருமாறு வெளிப்படுத்தப்படுகிறது:

நாம் அயல்நாடுகளுக்கு விற்பதை விட அதிகமாக அவற்றிடமிருந்து இறக்குமதி செய்யக் கூடாது. இந்தக் கொள்கையை உறுதியாகக் கடைப்பிடிக்க வேண்டும். ஏனெனில் இதை மீறினால் நாம் ஏழைகளாகிறோம், எதிர்த்தரப்பு செல்வமடைகிறது. ⁴²⁴

ஆகவே எல்லா நாடுகளும் ஏற்றுமதியை உச்சப்படுத்தி இறக்குமதியைக் குறைந்தபட்சமாக்கும் கொள்கைகளைச் செயல்படுத்துகின்றன. இந்த நிலைப்பாட்டுக்கு ஏற்ப, ஐரோப்பிய நாடுகள் கடல்கடந்த காலனிகளைப் பெறுவதிலும் தம் பேரரசுகளுக்குள் வணிகத்தைக் கட்டுப்படுத்துவதிலும் போட்டியிடுகின்றன. வணிகவாதம் அட்லான்டிக் முக்கோண வணிக வடிவத்தை உருவாக்கும் அளவுக்குச் சென்றது. அதாவது, அமெரிக்கக் காலனிகளிலிருந்து பருத்தி, சர்க்கரை, புகையிலை முதலியவை ஐரோப்பாவுக்கு ஏற்றுமதி செய்யப்பட்டன; ஐரோப்பா இவற்றைக் கொண்டு செய்த துணிகள், கரும்பிலிருந்து காய்ச்சிய ரம் மது போன்ற தொழிற்பொருள்களை ஆப்பிரிக்காவுக்கும் பிற காலனிகளுக்கும் ஏற்றுமதி செய்தது; ஆப்பிரிக்காவிலிருந்து அடிமைகள் அமெரிக்காக்களுக்கு ஏற்றுமதி செய்யப்பட்டனர்; இந்த வணிகத்தை ஐரோப்பிய நாடுகள் முன்னின்று நடத்தின.

அரசு ஏகபோகமும் தனியார் ஏகபோகமும் வணிகவாதக் கொள்கையின் பொதுவான வடிவமாயின. ஆகவே ஆடம் ஸ்மித் முதலிய நவீனப் பொருளியலாளர்கள், அரசு அதிகாரமும் உற்பத்தியாளர்களும் வணிகர்களும் கூட்டுச்சேர்ந்து நுகர்வோருக்கு இழப்பை ஏற்படுத்திய பெரும் பொருளாதார அமைப்பாக வணிகவாதத்தைக் கண்டனர். உண்மையில் வணிகவாதிகளை அரசு அதிகாரிகளும் வணிகர்களுமே பிரதிநிதித்துவப்படுத்தினர். உண்மையில் வணிகர்கள், அயல்நாட்டுப் போட்டியை விலக்கிய உள்நாட்டுச் சந்தையில் ஏகபோக உரிமையைக் கொண்டு பெரும் இலாபங்களைப் பெற்றனர்; இறுதியில் இது தொழிலாளர்களையும் நுகர்வோரையும் பலியிட்டதன் விளைவு. மேலும் அரசு உயர்ந்த சுங்கவரிகளை விதித்து, வணிகர்கள் செலுத்தும் வரிகளை ஏகபோகமாகக் கொள்ள முடிந்தது. தொழிலாளர்களைக் குறைந்த கூலியில் கட்டிவைப்பது நாட்டுச் செல்வத்துக்காகவும் அரசின் பிழைப்புக்காகவும் தேவையானது என்று வணிகவாதிகள் இயல்பாகவே கண்டனர். தொழிலாளர்களுக்கும் கீழ் வகுப்பினருக்கும் கல்வி, ஓய்வு, குறைந்தபட்சக் கூலிக்கு மேலான கூலி போன்றவற்றை வழங்குவது நாட்டைச் சோம்பலுக்கும் தீமைக்கும் இட்டுச் செல்லும் என்று அவர்கள் கருதினர். ஆகவே உள்நாட்டில் வணிகப் போட்டித்திறனை உயர்த்துவதற்காகக் கூலி உயர்வைத் தீவிரமாக அடக்கினர்.

அரசியல் பொருளாதாரக் கோணத்தில், தொடக்ககாலக் காலனிய-சுரண்டல் கொள்கை, நடு-பிற்காலப் பாதுகாப்பு வணிகக் கொள்கை இரண்டையும் ஊடறுத்துச் செல்லும் நிகழ்வை அரசுவாதம் (statism) என்று குறிப்பிடலாம். அரசியல் பொருளாதாரக் கோணத்தில் பார்த்தால், மேற்கின் காலனிய-வணிகவாதக் கொள்கை இறுதியில் அரசுவாதத்தில் சென்று முடிகிறது:

வணிகவாதம் 17–18ஆம் நூற்றாண்டு ஐரோப்பாவில் உச்சத்தை அடைந்தது. அது அரசுவாதத்தின் ஒரு வகை; பிழைகள் நிறைந்த பொருளாதாரத் தர்க்கத்தைப் பயன்படுத்தி ஏகாதிபத்திய நாட்டு வலிமையை வளர்த்து, அரசு தேர்ந்தெடுக்கும் குழுக்களுக்கோ தனிமனிதர்களுக்கோ ஏகபோக உரிமைகளையோ மானியங்களையோ வழங்கிய அமைப்பு அது.⁴²⁵

வணிகவாதக் கொள்கைகளை நாடியபோது, ஒவ்வொரு நாட்டின் மன்னர்களும் தம் ஆதாயத்துக்காக நாட்டின் பொருளாதார, வணிகக் கொள்கைகளை வலுவாகக் கட்டுப்படுத்த முயன்றனர். அக்கால மன்னர்கள், மீண்டும் மீண்டும் நடந்த போர்களுக்கும் நெருக்கடியான போட்டிக்கும் நடுவே, நாட்டின் பாதுகாப்பையும் செல்வத்தையும், அதாவது செல்வமிக்க நாடு, வலிய படை என்பதை முன்னிறுத்திய பக்கமும் உண்டு என்பதில் ஐயமில்லை. அக்காலத்தில் அரசுக்கும் மன்னருக்கும் வேறுபாடு இருக்கவில்லை. “நானே அரசு” என்ற அறிவிப்புக்காகப் பதினான்காம் லூயி புகழ்பெற்றவர். அரசுக்காக என்ற சாக்குக்கும், அரசுவாதத்தின் வழியாகத் தனிமனிதச் சுயநலத்தை அல்லது பேராசையை நாடுவதற்கும் இடையே வேறுபாடு இல்லாத நிலை அது.

மேற்கின் அரசியல் பொருளாதாரம் இத்தகைய தளைகளிலிருந்து விடுபட, மேற்கில் தேசிய அரசு நிறுவப்படுவது முதலில் தேவைப்பட்டது. 1648 வெஸ்ட்ஃபாலியா உடன்படிக்கைகளால் இறுதியில் மேற்கில் தேசிய அரசு தொடங்கியபோது, மேற்கின் அரசியல் பொருளாதாரத்தில் பெரும் மாற்றம் வந்தது. தேசிய அரசு வெற்றிகொள்ளும் அரசிலிருந்து முற்றிலும் வேறுபட்ட சிந்தனை அமைப்புக்குக் கண் திறக்கிறது. பிழைத்திருப்பதற்காகவே அது. அரசியல் பொருளாதாரத் தளத்தில், அரசின் தலையீட்டை விலக்கி மக்களின் பொருளாதாரத் தன்னாட்சியை உறுதிசெய்து நாட்டு நலனைப் பெருக்குவோம் என்ற எண்ணத்துக்கு மேற்கத்திய சிந்தனையாளர்கள் கண் திறக்கின்றனர். இதனால் மூன்று நூற்றாண்டுகள் மேற்கை ஆண்ட வெற்றிக் காலத்து வணிகவாதம் விலக, தலையிடாக் கொள்கை இறுதியில் மேற்கின் அரசியல் பொருளாதாரத்தில் மலர்கிறது. ⁴²⁶

வெற்றிக் காலத்தில் மேற்கின் அரசியல் பொருளாதாரத்தை ஆண்ட அக்காலச் சிந்தனை அரசுவாதம். முடியாட்சியைத் தக்கவைத்து, அரசனின் பிழைப்பையும் அரசின் பிழைப்பையும் ஒன்றாகக் கண்ட காலத்தில் பிழைத்திருப்பதற்கான வழி அது. ஆனால் 17–18ஆம் நூற்றாண்டுகளில், தேசியவாதத்தின் அறிமுகத்தால், மேற்கு நாட்டுப் பொருளாதாரத்துக்காக அரசுவாதத்தை இனியும் சார்ந்திருக்க முடியாமல் போனது. பிழைத்திருப்பதற்காக அது துணிகரமான அரசுச் சீர்திருத்தங்களை முயன்றது. இந்த இடைக்கட்டத்தில் மேற்கில் புரட்சிகள் அடிக்கடி வெடித்தன; பலவகைச் சிந்தனைகள் பெருகின. குறிப்பாக வெற்றிகொள்ளும் அரசுக்குரிய வணிகவாத அமைப்பிலிருந்து விடுபட வேண்டியிருந்தது. தேசியவாதத்தின் தொடக்கத்தோடு, தேசிய அரசுக்குத் தேவையான புதிய சிந்தனை அமைப்பு இன்றியமையாததானது. தேசிய அரசின் பிழைப்புக்காகவே அது. மேற்கில் 18ஆம் நூற்றாண்டுத் தேசியவாதம், அரசியல் பொருளாதாரத் தளத்தில் அரசுவாதத்துக்குப் பதிலாகத் தலையிடாக் கொள்கையை முயன்றது.

4) தலையிடாக் கொள்கை டாவோயியச் செயலின்மைச் சிந்தனையிலிருந்து உந்துதல் பெற்றது

நவீன அறிவொளிக் காலத்தில், வணிகவாதம் என்ற கடுமையான அரசுக் கட்டுப்பாட்டிலிருந்து விடுபட மேற்கு போராடிக்கொண்டிருந்தது. வணிகவாதத்துக்குச் சிந்தனைத் தளத்தில் முதன்முதலில் சவால் விடுத்தவர்கள் பிரெஞ்சு உழவுமுதன்மைக் கொள்கையாளர்கள் (Physiocrats). வணிகவாதம் என்ற முழக்கத்தின் கீழ் நாடுகள் வெற்றியிலும் சுரண்டலிலும் வரம்பற்ற போட்டியில் ஈடுபடுவதற்குப் பதிலாக, வேறு வழியில் நாட்டு வலிமையை வளர்க்க முடியும் என்று அவர்கள் எண்ணலாயினர். காலனிகள் உட்படத் தம் நாட்டு வேளாண் நிலங்களை இயன்ற அளவு பயன்படுத்தி வேளாண் உற்பத்தியைப் பெருக்குவதன் மூலம் நாட்டின் செல்வத்தைப் பெருக்க முடியும் என்று அவர்கள் வலியுறுத்தலாயினர். கிழக்கில் வேளாண்மை உயர்ந்த உற்பத்தித்திறனை அடைந்திருப்பதை அவர்கள் அறிந்தனர். அதன் பின்னணியாக அமைந்த செயலின்மைச் சிந்தனையில் அவர்கள் ஆழ்ந்து மயங்கினர்.

மக்களின் பொருளாதாரத் தன்னாட்சியை மேற்கத்திய சிந்தனையாளர்கள் வலியுறுத்தத் தொடங்கிய தருணத்தில், கிழக்கின் செயலின்மைச் சிந்தனை மேற்கில் அறியப்படலானது. அரசு உள்ளிட்ட செயற்கையான தலையீட்டை விலக்குவோம் என்ற செயலின்மைத் தத்துவம் மேற்குக்குள் அறிமுகமானபோது, அது மேற்கத்திய சிந்தனையாளர்களுக்குப் புத்தம் புதிய, புரட்சிகரமான தத்துவமாகத் தோன்றியது. பிரெஞ்சு உழவுமுதன்மைக் கொள்கையாளர்கள் அரசியல் பொருளாதாரத் தத்துவத்தின் மையமான தனிமனிதத் தன்னாட்சியில் கவனம் குவித்தனர். செயலின்மைச் சிந்தனையைத் தழுவி அமைத்த தலையிடாக் கொள்கை (laissez-faire) என்ற சிந்தனையை அவர்கள் மேற்கில் பரப்பினர். டாவோயிசத்தின் “செயலின்மைச் சிந்தனையைப்” பிரெஞ்சு உழவுமுதன்மைக் கொள்கையாளர்கள் “லேசே-ஃபேர்” என்று தழுவி மொழிபெயர்த்தபோது, தலையிடாக் கொள்கைச் சிந்தனை பிரான்சில் பரவத் தொடங்கியது. “லேசே” என்பது விட்டுவிடு என்றும், “ஃபேர்” என்பது செய் என்றும் பொருள்படுவதால், “லேசே-ஃபேர்” என்பது “செய்யுமாறு விட்டுவிடு”, அதாவது செயலின்மை என்று பொருள்படுகிறது. வணிகவாதத்துக்கு மாற்றாக அமையக்கூடிய புதிய, புரட்சிகரமான சிந்தனையாக லேசே-ஃபேர் மேற்கில் எழுந்தது. ஆடம் ஸ்மித்தும் பிரான்சுக்கு வந்து உழவுமுதன்மைக் கொள்கையாளர்களைச் சந்தித்து அதைக் கற்றார். இந்த முக்கியமான சிந்தனையை அறிமுகப்படுத்தியபோது ஆங்கில மொழி உலகம் புதிய சொல்லை உருவாக்காமல், பிரெஞ்சுச் சொல்லான லேசே-ஃபேரையே ஆங்கிலத்தில் அப்படியே பயன்படுத்தியது.

அரசியல் பொருளாதாரத் தத்துவம், மேற்கை விட மிக முன்பே கிழக்கில் தேசிய அரசுகளின் உருவாக்கத்தோடு வளர்ந்த தத்துவம். டாவோயிசத்தின் செயலின்மை என்ற மையச் சிந்தனை அரசியல் பொருளாதாரத் தத்துவத்துக்குப் பொருத்தப்படுகிறது. செயலின்மைச் சிந்தனை வேண்டுமென்றே செய்யும் செயல் (யூ வெய், 有爲) பற்றி எச்சரிக்கிறது; தனிமனிதனும் தலைவரும் நடத்தைக் கொள்கையாகக் கொள்ள வேண்டிய அளவுக்கு முக்கியமான அரசியல், பொருளாதார, அறச் சிந்தனை அது. டாவோயிசத்தின் நடத்தைக் கொள்கையான செயலின்மைச் சிந்தனை, பின்னாளில் மேற்கில் தலையிடாக் கொள்கை (laissez-faire) என்று மொழிபெயர்க்கப்படும் அளவுக்கு முக்கியமான பொருளாதாரப் பொருளைக் கொண்டுள்ளது. செயலின்மைச் சிந்தனை மனிதத் தலையீட்டைக் குறைந்தபட்சமாக்குவோம் என்கிறது; தலையிடாக் கொள்கை அரசின் தலையீட்டைக் குறைந்தபட்சமாக்குவோம் என்கிறது. செயலின்மைச் சிந்தனை பொருளாதாரம் உட்பட மனிதச் செயல் முழுவதையும் பற்றியது; தலையிடாக் கொள்கை மனிதனின் பொருளாதாரச் செயலோடு மட்டுமே வரம்புபட்டது.

அரசின் தலையீட்டை எவ்வாறு குறைத்துத் தனிமனிதர்களின் உற்பத்தித் திறனை வளர்ப்பது என்பதில் உழவுமுதன்மைக் கொள்கையாளர்கள் கவனம் குவித்தனர். தனிமனித முயற்சி பொருளாதாரத்துக்கு முக்கியமானது என்பதை எவ்வாறு வெளிப்படுத்துவது என்பதே மையமாக இருந்தது. அதன் பின்னால், கடல்கடந்த வெற்றிகளால் பொன்னையும் வெள்ளியையும் பெறுவதை விட, இயற்கையையும் வேளாண்மையையும் முதன்மைப்படுத்தி நாட்டுச் செல்வத்தைப் பெருக்குவோம் என்ற தத்துவம் இருந்தது. அதை எவ்வாறு வெளிப்படுத்தி முறைப்படுத்துவது என்பதே சிக்கல். அப்போது டாவோயியச் செயலின்மைச் சிந்தனை பிரெஞ்சு உழவுமுதன்மைக் கொள்கைத் தத்துவஞானிகள் மீது பெரும் தாக்கம் செலுத்தியது. செயலின்மைச் சிந்தனையிலிருந்து தலையிடாக் கொள்கை என்ற புதிய கருத்தை உழவுமுதன்மைக் கொள்கையாளர்கள் மேற்கில் எவ்வாறு பரப்பினர் என்பது அண்மையில் மேற்கத்தியர்களால் படிப்படியாக வெளிப்படுத்தப்பட்டுவருகிறது. மேற்கத்திய தத்துவஞானி டூரண்ட், நம் கிழக்கத்திய மரபுரிமை (Our Oriental Heritage) என்ற நூலில் தலையிடாக் கொள்கையின் தோற்றப் போக்கை விளக்குகிறார்.

பிரெஞ்சு உழவுமுதன்மைக் கொள்கையாளர்கள் டாவோயிசத்திலிருந்தும், லாவோ சீ, சுவாங் சீ ஆகியோரிடமிருந்தும் தாக்கம் பெற்றனர். அவர்கள் செயலின்மை (無爲) சிந்தனையை, அதாவது தலையிடாக் கொள்கையை (laissez-faire) உறுதியாகப் பின்பற்றினர். ⁴²⁷

அரசியல் பொருளாதாரத் தளத்தில், சீனாவின் வேளாண் அமைப்பிலும், அதை நடத்தும் அரசின் அறப் பங்கிலும், அதில் அடங்கியுள்ள பொருளாதாரத் தத்துவமான செயலின்மைச் சிந்தனையிலும் பிரெஞ்சு உழவுமுதன்மைக் கொள்கைத் தத்துவஞானிகள் மயங்கினர். இவற்றைத் தலையிடாக் கொள்கை என்ற சிந்தனையாகத் தொகுத்து, மேற்கின் அறிவொளிக் காலத்தில் அவர்கள் பிரபலமாக்கினர்:

அறிவார்ந்த தலைவர், ஆட்சியின் சாரம் பெருமளவு விடயங்களை அப்படியே விட்டுவிட்டு எதுவும் செய்யாமல் இருப்பதிலேயே உள்ளது என்பதை அறிய வேண்டும். இந்தத் தத்துவம் கிழக்கின் டாவோயியச் செயலின்மை (無爲, wuwei) சிந்தனையில் உள்ளார்ந்துள்ளது. இதைப் பிரெஞ்சுக்காரர்கள் தலையிடாக் கொள்கை (laissez-faire) என்று மொழிபெயர்த்து மேற்குக்குக் கடத்தினர்…… இந்தச் செயலின்மைச் சிந்தனை கெனேயை நெகிழச் செய்து, கெனேயிடம் கற்ற ஆடம் ஸ்மித்தின் வழியாக, மேற்கின் நவீன அரசியல் பொருளாதாரத்தின் அடித்தளமாக அமைந்தது. ⁴²⁸

நாட்டின் செல்வம் வேளாண்மையிலிருந்து வருகிறது என்று பிரெஞ்சு உழவுமுதன்மைக் கொள்கையாளர்கள் கண்டனர்; அரசின் தலையீடின்றி, இயற்கையின் ஒழுங்கையும் சந்தையின் இயங்குமுறையையும் பின்பற்றி மனிதன் உழைக்கும்போதே வேளாண்மை மிகப் பெரிய பலனைத் தருகிறது என்று வலியுறுத்தினர். உழவுமுதன்மைக் கொள்கை (Physiocracy) என்ற சொல் “இயற்கை”, “ஆட்சி” என்ற பொருள்களின் கூட்டுச்சொல். வேளாண்மையைப் போல இயற்கையைச் சார்ந்து நாட்டுச் செல்வத்தை நிர்வகிப்போம் என்ற எண்ணம் அது.

பிரெஞ்சு உழவுமுதன்மைக் கொள்கை: கெனே, த குர்னே, புவாவ்ர்

18ஆம் நூற்றாண்டில் மேற்கின் அரசியல், பண்பாட்டு மையம் பிரான்சு. மேற்கத்திய வரலாற்றில் முதன்முறையாக அரசியல் பொருளாதாரத்தைப் பற்றிச் சிந்தித்த தத்துவஞானிகள் பிரான்சில் தோன்றினர். ஓர் அரசுக்குள் பொருளாதாரத்தின் இயக்கத்தைக் காட்டும் பொருளாதார அட்டவணை (Economic Table) நூலைக் கெனே 1758இல் வெளியிட்டார். அவர் மேற்கின் முதல் அரசியல் பொருளாதாரத் தத்துவஞானியானார். பிரெஞ்சு உழவுமுதன்மைக் கொள்கையின் தலைமை ஆசானான கெனே, நவீனப் பொருளியலின் அடிப்படைக் கருத்தான தலையிடாக் கொள்கையை (laissez-faire) சீனாவின் செயலின்மைச் சிந்தனையிலிருந்து 18ஆம் நூற்றாண்டு மேற்குக்குள் அறிமுகப்படுத்தியவர். “செயலின்மையைப்” பிரெஞ்சு மொழியில் “லேசே-ஃபேர்” என்று மொழிபெயர்க்கலாம் என்று கெனே கண்டார்.⁴²⁹ தலையிடாக் கொள்கை மேற்கின் அரசியல் பொருளாதார வரலாற்றை உலுக்கிய கருத்து; பிரான்சில் தோன்றியதால் ஆங்கிலத்திலும் பிரெஞ்சுச் சொல்லே அப்படியே பயன்படுத்தப்படுகிறது.

கெனே (1694–1774) பிரெஞ்சு உழவுமுதன்மைக் கொள்கையாளர்களைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறார். டாவோயிசம் வலியுறுத்தும் செயலின்மைச் சிந்தனையில் அவர் மயங்கி, அதைப் பின்பற்றி அமைத்த தலையிடாக் கொள்கைச் சிந்தனையை மேற்கில் பரப்பத் தொடங்கினார்.⁴³⁰ “செய்யவிடு, செல்லவிடு, அப்போது உலகம் தானாகவே இயங்கும்” என்று பிரெஞ்சு உழவுமுதன்மைக் கொள்கையாளர்கள் வலியுறுத்தினர். அரசின் தலையீட்டிலிருந்து அரசியல் பொருளாதாரத்தை விடுவிப்போம் என்ற எண்ணம் அவர்களை ஆட்கொண்டிருந்தது. “அரசு எவ்வளவு அதிகமாகத் தலையிடுகிறதோ அவ்வளவு கடினமான வாழ்க்கையை மக்கள் வாழ்கின்றனர்” என்ற கிழக்கின் செயலின்மைத் தத்துவத்தை அது அப்படியே பின்பற்றியது.

தலையிடாக் கொள்கை என்ற புதிய சிந்தனையை அடிப்படையாகக் கொண்ட கெனேயின் இக்கூற்று அக்காலத்தில் புரட்சிகரமானதாக இருந்தது. பிரெஞ்சு உழவுமுதன்மைக் கொள்கைச் சிந்தனையாளர்கள் முன்வைத்த லேசே-ஃபேர் என்ற சிந்தனை இங்கிலாந்துக்குப் பரவியது. இங்கிலாந்தை மையமாகக் கொண்ட மேற்கின் தடையற்ற சந்தைப் பொருளாதார அமைப்பின் மீது அது நேரடியான, ஆழ்ந்த தாக்கம் செலுத்தியது.⁴³¹ உண்மையில் ஆடம் ஸ்மித் 1760களில் பாரிஸில் கெனேயைச் சந்தித்துத் தலையிடாக் கொள்கைச் சிந்தனை பற்றிக் கலந்துரையாடியதும் உண்டு.⁴³² கெனேக்கு முன்பே, 17ஆம் நூற்றாண்டின் இறுதியிலும் 18ஆம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்திலும், தலையிடாக் கொள்கை என்ற கருத்து பிரெஞ்சுத் தொழில்முனைவோரிடையே ஓரளவு பயன்படுத்தப்பட்டதும் உண்டு.⁴³³ ஆனால் தலையிடாக் கொள்கைச் சிந்தனை பரவியதன் பின்னணியில், டாவோயியச் செயலின்மைச் சிந்தனையோடுள்ள தொடர்பை மறுப்பது கடினம்.

பிரெஞ்சு உழவுமுதன்மைக் கொள்கைச் சிந்தனையாளர்கள், வணிகவாதிகளைப் போலப் பிறருடையதைப் பறித்துக்கொண்டுதான் செல்வந்தராக வேண்டும் என்பதல்ல, தம்மிடமுள்ள நிலத்தில் நிறையப் பயிர்களை விளைவிப்பதே நாட்டுச் செல்வத்தின் மூலமாக இருக்க முடியும் என்று எண்ணினர். இது புரட்சிகரமான எண்ணம். இராணுவ வெற்றியால் பெற்ற காலனிகளிலிருந்து இயன்ற அளவு பொன்னையும் வெள்ளியையும் பெற்று நாட்டுச் செல்வத்தைப் பெருக்குவோம் என்ற எண்ணத்தை வணிகவாதம் கொண்டிருந்தது. வணிகவாதம் என்ற கருத்தில் அடங்கிய பொருளை விரிவுபடுத்திப் பார்த்தால், அலெக்சாந்தர், சீசர், மத்திய காலச் சார்லமேன், ஸ்பெயினின் மத்திய-தென் அமெரிக்க வெற்றி, இங்கிலாந்தின், ஐரோப்பிய நாடுகளின் காலனிய வெற்றிகள் அனைத்தும் வணிகவாதத்தோடு மையக் கருத்தைப் பகிர்ந்துகொள்கின்றன. நிறையப் பொன்னையும் வெள்ளியையும் கைப்பற்றும் நாடே வல்லரசாகிறது என்பதே அது. அதாவது, பிற நாடுகளை வெல்லும் அரசின் பங்கு நாட்டுச் செல்வத்துக்கு இயன்ற அளவு முக்கியமாகிறது. அரசுக்குள் தனிமனிதர்களின் உற்பத்தி ஆற்றலுக்குத் தனித்த மதிப்பு எதுவும் இல்லாத, மேற்கின் பண்டைய, மத்திய கால, நவீனக் காலத் தொடக்க வெற்றிகொள்ளும் அரசுகளின் அரசியல் தத்துவக் கருத்து அது.

த குர்னே (1712–1759) கெனேயின் சமகாலப் பொருளாதாரச் சிந்தனையாளர்; தலையிடாக் கொள்கையை மேற்கில் பரவலாகப் பரப்பியவர். கெனேயும் த குர்னேயும் செயல்பட்ட காலத்தில், சீனாவின் வளர்ந்த வேளாண்மையும், அதை நடத்தும் அரசின் தலையிடாக் கொள்கையும், டாவோயிய இயற்கைவாதத் தத்துவக் கருத்துகளும் பிரெஞ்சுச் சிந்தனை உலகின் மீது நேரடியாகவோ மறைமுகமாகவோ தாக்கம் செலுத்திக்கொண்டிருந்தன. இவற்றின் தாக்கத்தால், “மிகையாக ஆளாதே!” என்ற டாவோயிய முழக்கமும், “இயற்கையிடம் விட்டுவிடு!” என்ற முழக்கமும் பிரெஞ்சு அறிவுஜீவிகளிடையே பரவலாகச் செல்வாக்குப் பெற்றன. இதை அடிப்படையாகக் கொண்டு, கெனேயோடு ஒத்த கருத்தோடு, வணிகம், தொழில் ஆகியவற்றின் மீதான அரசுக் கட்டுப்பாடுகளை அகற்ற வேண்டும் என்ற தம் நம்பிக்கைக்காக, “செய்யவிடு, செல்லவிடு!” என்ற முழக்கத்தைத் த குர்னே ஊக்கமாகப் பரப்பினார். அவரது முழக்கம், “செய்யவிடு, செல்லவிடு, உலகம் தானாகவே இயங்கும்!” என்ற மேலும் வளர்ந்த வடிவிலும் பிரெஞ்சுச் சிந்தனை உலகில் செல்வாக்குப் பெற்றது.

த குர்னே முழங்கிய உழவுமுதன்மைத் தத்துவமான “செய்யவிடு! செல்லவிடு! உலகம் தானாகவே இயங்கும்!” என்பதில், அரசின் பங்கை வலுப்படுத்த விரும்பிய வெற்றிகொள்ளும் அரசின், வணிகவாதத்தின் அரசியல் தத்துவத்தை அடியோடு மாற்றுவோம் என்ற பொருள் அடங்கியுள்ளது. அவரது உழவுமுதன்மைத் தத்துவம், “செயலின்றி விட்டுவிடுவதால் மக்கள் தாமாகவே மாற்றமடைகின்றனர்” என்ற டாவோயியத் தத்துவத்தின் அதே உள்ளடக்கத்தைக் கொண்டது (டாவோ தே ஜிங், அத்தியாயம் 57). “இயற்கையிடம் விட்டுவிடு!” என்ற உழவுமுதன்மைக் கொள்கையின் முழக்கம், “வானின் டாவோ (道) நன்மை செய்கிறதே தவிர, தீங்கு செய்வதில்லை” என்ற டாவோயியத் தத்துவத்தோடு அப்படியே பொருந்துகிறது (டாவோ தே ஜிங், அத்தியாயம் 81). “மிகையாக ஆளாதே!” என்ற உழவுமுதன்மைக் கொள்கையின் முழக்கம், “தன் திட்டங்களை மக்கள் மீது திணிக்கும் தலைவர் நாட்டுக்குக் கேடு விளைவிக்கிறார்” என்ற டாவோயிய எண்ணத்தின் அதே வெளிப்பாடு (டாவோ தே ஜிங், அத்தியாயம் 65). செயலின்மைச் சிந்தனை கன்பூசியவாதமும் ஏற்கும் தத்துவம்: “விண் என்ன சொல்கிறது? நான்கு பருவங்கள் (四時) சுழல்கின்றன, எல்லாப் பொருள்களும் நன்கு வளர்கின்றன; விண் என்ன சொல்கிறது?” (உரையாடல்கள் 17:19)

த குர்னேயைத் தொடர்ந்து செயலின்மைச் சிந்தனையை மேற்கில் பரப்பிய மற்றொரு முக்கியமானவர் புவாவ்ர் (1719–1786). அவர் நான்கு ஆண்டுகள் சீனாவின் மாகாணங்களில் பரவலாகப் பயணம் செய்தார். மேற்கை விட வளர்ந்த வேளாண் பொருளாதாரத்தையும், அதைத் தாங்கிய அரசின் தலையிடாக் கொள்கையையும் பங்கையும் அனுபவித்து, அவற்றைப் பிரான்சுக்கு அறிமுகப்படுத்தியவர் அவர். உண்மையில் கெனேயும் பிரெஞ்சு உழவுமுதன்மைக் கொள்கையாளர்களும் சீனாவின் வேளாண்மையிலும் அதன் தத்துவத் தூண்களான கன்பூசிய-டாவோயியச் சிந்தனையிலும் மேற்கின் அரசியல் பொருளாதாரத்தின் எதிர்காலத்தையும் முன்மாதிரியையும் கண்டனர். கெனே புவாவ்ரிடமிருந்து நிறையத் தகவல்களைப் பெற்றார்; அவர்களது தொடர்பில் இருவரும் ஒருவர் மீது ஒருவர் ஆழ்ந்த தாக்கம் செலுத்தினர். சீன வேளாண்மை பற்றியும் டாவோயியச் சிந்தனை பற்றியும் நேரில் கண்ட சாட்சியின் உயிரோட்டமான தகவல்களையும் எண்ணங்களையும் புவாவ்ர் கெனேக்கு அளித்தார்; புவாவ்ரை உழவுமுதன்மைத் தத்துவஞானியாக்குவதில் கெனே தீர்மானகரமான தாக்கம் செலுத்தினார்.

புவாவ்ர் தோட்டக்கலையில் பெரும் ஆர்வம் கொண்டிருந்தார்; இளமையில் கத்தோலிக்க மறைப்பணியாளராகச் சீனாவுக்கு அனுப்பப்பட்டுக் குவாங்சோ (கான்டன்), மக்காவ் பகுதிகளில் பணியாற்றினார். பெய்ஜிங்கில் வாழ்ந்து கன்பூசியனிசத்தில் கவனம் குவித்த பிற இயேசு சபைக் குருக்களைப் போலன்றி, புவாவ்ர் தோட்டக்கலையில் ஆர்வம் கொண்டு, இரு முறையாக நான்கு ஆண்டுகள் மாகாணங்களில் பரவலாகப் பயணம் செய்து, வேளாண்மையில் பெரும் கவனம் செலுத்தலானார். பின்னர் அவர் தென்கிழக்கு ஆசியா, ஆப்பிரிக்கா, மத்திய அமெரிக்கா ஆகிய இடங்களிலும் ஆய்வைத் தொடர்ந்தார். இந்த எண்ணங்களைத் தொகுத்து ஒரு தத்துவஞானியின் பயணங்கள் (Voyages d’un Philosophe) என்ற நூலை வெளியிட்டார்.

இந்நூலில் புவாவ்ர் சீனாவின் வேளாண் பொருளாதாரத்தைக் கவனித்த பின், அதை ஆப்பிரிக்கா, அமெரிக்கக் கண்டங்கள், ஐரோப்பா ஆகியவற்றின் வேளாண் நிலைமையோடு ஒப்பிட்டு, அனைவரும் சீனாவின் திறமையான, உயர் உற்பத்தித்திறன் கொண்ட வேளாண் அமைப்பைப் பின்பற்ற வேண்டும் என்று முடிவுசெய்தார்.⁴³⁴ அவர் வேளாண்மையைப் போற்றியவர். அக்கால வணிகவாத வரம்புக்குள், ஐரோப்பியப் பேரரசுகள் உற்பத்தியில் கவனம் செலுத்தாமல் வணிகப் போட்டியில் மட்டுமே கவனம் குவித்து அரசியல் பொருளாதாரக் கொள்கைகளை நடத்துவதை விமர்சித்த அவர், வேளாண்மையால் உற்பத்தியைப் பெருமளவு உயர்த்த முடியும் என்று வலியுறுத்தினார். இந்த வகையில்தான் புவாவ்ர் உழவுமுதன்மைச் சிந்தனையாளர் கெனேயோடு ஒத்த கருத்துக்கு வந்தார்.

“சீனாவில் நாட்டின் முதுகெலும்பான வேளாண்மையின் செழிப்பு எளிய அறத்துக்கும் விதிகளுக்கும் உரியது; இந்த அறமும் விதிகளும் இயற்கையும் மனமும் கட்டளையிடுவதற்கு ஏற்ப அமைக்கப்பட்டவை” என்று புவாவ்ர் தம் நூலில் எழுதினார். அக்கால மேற்கின் நெறிப்படுத்தும் அரசுக் கொள்கைகளைச் சீன அரசின் இயற்கையான, தலையிடாக் கொள்கைகளோடு ஒப்பிட்டு விமர்சித்த அவர், சீன அரசின் இத்தகைய இயற்கையான கொள்கைகளையும் மக்களின் துடிப்பான உழைப்புணர்வையும் பின்பற்ற வேண்டும் என்று வலியுறுத்தினார். “பிற இடங்களில் மக்கள், பிறரை ஏமாற்ற விரும்பும் தந்திரசாலிகள் உருவாக்கிய, மறைந்த நோக்கங்கள் கொண்ட ஐயத்துக்குரிய விதிகளையோ கொள்கைகளையோ பின்பற்றுகின்றனர்; இது சீனாவோடு நல்ல முரணாக அமைகிறது” என்று அவர் எழுதுகிறார். ⁴³⁵

சீனாவின் வேளாண்மையும் சிந்தனை அமைப்பும் இயற்கையைப் பின்பற்றி இயற்கையின் வழியைத் தொடர்கின்றன என்பதையும், இந்த வழிமுறைக்கு அரசின் ஆதரவு உள்ளது என்பதையும், அரசு தனிமனிதர்களின் பொருளாதாரச் செயல்பாட்டில் இயன்ற அளவு தலையிடாமல் இருக்கவும் வரிகளைக் குறைக்கவும் முயல்கிறது என்பதையும் அவர் கண்டறிந்தார். சீனாவின் இந்த அரசியல் பொருளாதாரச் சிந்தனை டாவோயிசத்தின் டாவோ (道), செயலின்மை என்ற கருத்துகளில் சுருக்கமாக அடங்கியுள்ளது என்று அவர் கண்டார். ஆகவே சீனாவில் மன்னன் நாட்டுப் பொருளாதாரத்தில் தலையிடும் அல்லது அதை வழிநடத்தும் எண்ணத்தைக் கைவிட்டு, மக்கள் தம் சொந்த வழியை, அதாவது டாவோவைப் பின்பற்றச் செய்வதில் கவனம் குவிக்கிறான் என்று அவர் கவனித்தார்.⁴³⁶

ஒவ்வோர் இளவேனிலிலும் சீனப் பேரரசர் மக்களின் உழைப்புணர்வை வளர்ப்பதற்காகத் தாமே முன்மாதிரியாக விதைப்பைச் செய்து காட்டுகிறார் என்றும், இது இயற்கையை மதிக்கும் பொருளைக் கொண்டது என்றும் பிரெஞ்சு உழவுமுதன்மைச் சிந்தனையாளர்கள் கண்டனர். ஆனால் கிழக்கத்திய நாகரிகத்தில் இயற்கையை மதித்தல், மேற்கத்திய மதத்தைப் போல இயற்கை தெய்வீகமானது அல்லது புனிதமானது என்ற உட்பொருளைக் கொண்டிருக்கவில்லை. ஏனெனில் சீனச் சிந்தனை அமைப்பில் இயற்கைக்கு அப்பாற்பட்டதைப் புனிதமாக்கும் தத்துவங்கள் மதிக்கப்படவில்லை; மாறாக அவை இகழ்ச்சிக்கு உரியவையாகக் கருதப்பட்டன என்று அவர்கள் கண்டனர். இயற்கையில் உள்ள விதிகளுக்கு ஏற்பச் செயல்படும், தன்னைத் தானே ஒழுங்குபடுத்திக்கொள்ளும் அமைப்பே சிறந்த வழி என்று கிழக்கத்திய நாகரிகம் கண்டது; அவ்வாறு செய்வதால் அனைவருக்கும் மிகப் பெரிய நன்மை கிடைக்கிறது என்று எண்ணியது. ஆகவே ஆட்சியாளன் மக்களுக்காக முன்மாதிரியாக இருப்பதைத் தவிர வேறு எதிலும் தலையிடாமல் இருப்பதே மிகச் சிறந்த ஆட்சிமுறை; இதுவே செயலின்மைச் சிந்தனை.

அறிவொளிக் காலச் சிந்தனையாளர்களுக்குச் செயலின்மைச் சிந்தனையின் முக்கியத்துவம் கெனே, த குர்னே, புவாவ்ர் போன்ற உழவுமுதன்மைக் கொள்கையாளர்களோடு மட்டும் வரம்புபடவில்லை. சட்டமும் அரசியல் பொருளாதாரச் சிந்தனையும் இயற்கைத் தத்துவத்தையும் செயலின்மைச் சிந்தனையையும் பின்பற்ற வேண்டும் என்று அவர்கள் கண்டனர். “சட்டம் இயற்றுபவரும் சட்டமும் இயற்கையின் வழி என்ற கொள்கையை ஏற்க வேண்டும்” என்றும், அவ்வாறு செய்வதால் “சீனாவின் இலட்சிய நடத்தை முறையான செயலின்மையைப்” பின்பற்ற முடியும் என்றும் அவர்கள் கண்டனர். “சீனாவில் செயலின்மைச் சிந்தனையே அரசின் அரசியல் பொருளாதாரத்தின் மையச் சிந்தனை” என்று அவர்கள் மதிப்பிட்டனர்.⁴³⁷