AI புரட்சி நம்மை எங்கே இட்டுச்செல்கிறது: துருவமயமாதல் vs ஷூச்சி (術治)

1) AI புரட்சி இருமுனைக் கத்தி: உற்பத்தித்திறன் பெருக்கமும் துருவமயமாதலின் விரிவும்

நாம் இப்போது செயற்கை நுண்ணறிவுப் (AI) புரட்சியின் நடுவே இருக்கிறோம். சில சூழ்நிலைகளைத் தொகுத்துக்கொண்டு, மனிதனை எதிர்கொண்டுள்ள அடிப்படைச் சிக்கலின் சாரத்தைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். AI மனிதனை இடம்பெயர்க்கும் என்ற காட்சித்தொடர், அல்லது AI-ஐ ஆளும் மனிதர்கள் பிற மனிதர்களை ஆள்வார்கள் என்ற காட்சித்தொடர் ஆகியவையே அதிகம் விவாதிக்கப்படும் சிக்கல்கள். இச்சிக்கல் தொடர்பாகக் கட்டாயம் கருத்தில் கொள்ள வேண்டியது மனித இயல்பு. ஹோமோ சேப்பியன்ஸாக நாம் கொண்டுள்ள மனித இயல்பைப் பகுத்தாய்ந்தால்தான் இத்தகைய சிக்கல்களை அணுக முடியும்.

மனித இயல்பு பற்றிய விவாதத்தில், மேற்கின் நவீனத் தத்துவத்தின் தந்தை என்று அழைக்கப்படும் டெக்கார்ட்டின் (1596–1650) சிந்தனையை நாம் ஆராய வேண்டும். அவரது சிந்தனை உலகம் முழுமையாக மலர்ந்திருந்த காலத்தில் அவர் இரண்டு நூல்களை வெளியிட்டார்: முறை பற்றிய சொற்பொழிவு (Discours de la méthode, 1637), தத்துவத்தின் கொள்கைகள் (Principia Philosophiae, 1644) ஆகியவையே அவை. அவற்றில் “நான் சிந்திக்கிறேன், ஆகவே நான் இருக்கிறேன்” என்ற கூற்றின் வழியாக, அவர் மனித மனத்தை எல்லாச் சிந்தனையின் உறுதியான தொடக்கப் புள்ளியாக்கினார். இயற்கையைக் கணித, இயந்திர விதிகளால் விளக்க முடியும் என்றும், மனிதன் பகுத்தறிவின் வழியாக இயற்கையை ஆள முடியும் என்றும் அவர் வலியுறுத்தினார். பொருள் உலகை மனத்திலிருந்து வேறுபட்ட, விரிவை (延長) பண்பாகக் கொண்ட பொருண்மையாக (res extensa) வரையறுத்து, இயற்கையை இயந்திர விதிகளின்படி இயங்கும் பொருளாக விளக்கினார். கடவுளின் (神) முழுமையைப் பின்பற்றும் மனித மனம் இயற்கையைப் புரிந்துகொண்டு கட்டுப்படுத்தும் திறனைக் கொண்டுள்ளது என்று அவர் கண்டார். இவ்வாறு டெக்கார்ட் தம் இயற்கைப் பார்வையின் மையமாக இயந்திரவாத உலகப் பார்வையை முன்வைத்தார். இயற்கை சிக்கலான இயந்திரத்தைப் போன்றது; அதன் கொள்கைகளை அறிந்தால் அதைக் கையாளவும் கட்டுப்படுத்தவும் முடியும் என்று அவர் விளக்கினார். மேலும் மனிதமையவாதத்தில் (anthropocentrism), மனிதப் பகுத்தறிவு கடவுளின் ஒழுங்கைப் போலச் செய்யும் ஆற்றலைக் கொண்டுள்ளது, ஆகவே இயற்கையை ஆளும் உரிமையைக் கொண்டுள்ளது என்று அவர் விளக்கினார்.

இவ்வாறு டெக்கார்ட் நவீன அறிவியலின் வளர்ச்சிக்குப் பெரிதும் நேர்மறையாகப் பங்களித்தார்; அதே நேரத்தில், கருத்தியல்களின் யுகத்தின் மனிதமையவாதத்தைத் திறந்துவைப்பதிலும் எதிர்மறையாகப் பங்களித்தார். டெக்கார்ட்டின் மனித இயல்புப் பகுப்பாய்வு “பகுத்தறிவுவாதமாக” மேற்கின் நவீனத் தத்துவத்தை எவ்வாறு வழிநடத்தியது என்பதை இங்கே நாம் கவனிக்க வேண்டும். ஸ்பினோசா, டேவிட் ஹியூம் போன்ற அதை எதிர்த்த சிந்தனையாளர்களின் முக்கியத்துவம் இருந்தபோதும், அவரது பகுத்தறிவுவாதம் மேற்கில் அவர்களை மேலோங்கியதாகத் தெரிகிறது. ஆனால் கருத்தியல்களின் யுகத்தில் மனிதமையவாதம் மனித சமூகத்தை அழிவின் விளிம்புக்கு இட்டுச்சென்றபோது, மனத்தை மையமாகக் கொண்ட மேற்கின் சிந்தனை அமைப்பு முழுமையான சவாலுக்கு உள்ளானது. இத்தகைய ஏற்றத்தாழ்வுகளைக் கடந்தபோதும், டெக்கார்ட்டின் பகுத்தறிவுவாதம் இன்னும் மேற்கத்தியர்களின் மனதில் ஆழமாகப் பதிந்துள்ளது. அதைச் சார்ந்தவர்கள் இயற்கையையோ மனித இயல்பையோ மனித ஆற்றலால் மாற்றியமைக்க முடியும் என்று இன்னும் தொடர்ந்து எண்ணுகின்றனர்.

AI புரட்சி மனித இனத்தின் மனச் செயல்பாடுகள் பற்றிய சிக்கல். தொழிற்புரட்சி “தசைப் புரட்சி”; AI புரட்சி “மனப் புரட்சி”. தொழிற்புரட்சி, மனிதனின் உடல் உழைப்பை இயந்திரம் இடம்பெயர்த்து உற்பத்தி ஆற்றலை வெடிப்பாக விரிவுபடுத்திய நிகழ்வு. நீராவி இயந்திரம், மின்சாரம், பெருமளவு உற்பத்தி அமைப்புகள் மனிதனின் “தசைக்குப்” பதிலாகத் தொழிலை இயக்கலாயின. ஹோமோ சேப்பியன்ஸ் தோன்றியது முதல் மனிதன் சார்ந்திருந்த மனிதர்களின், விலங்குகளின் தசைகளைத் தொழிலின் ஆற்றல் இடம்பெயர்த்தது. மாறாக, AI புரட்சி “மனப் புரட்சி”. மனிதனின் அறிவு, அறிதல் செயல்பாடுகளுக்குச் செயற்கை நுண்ணறிவு துணைநின்று அல்லது அவற்றை இடம்பெயர்த்துப் புதிய பரிமாணத்திலான புத்தாக்கத்தை உருவாக்கிவருகிறது. AI புரட்சி மனிதனுக்கே உரிய மன ஆற்றல்களை விரிவுபடுத்தியபடி, சமூகம், பொருளாதாரம், பண்பாடு முழுவதையும் அடிப்படையிலேயே மாற்றும் போக்கு. தரவு, கணினி உள்கட்டமைப்பு, தன்னாட்சியான முடிவெடுத்தல், பருப்பொருள் உலகோடு இணைதல், மனித வாழ்க்கை முறையில் மாற்றம் ஆகியவற்றை அது கொண்டுவருகிறது. AI புரட்சியை எவ்வாறு காண்பது?

AI எவ்வளவு வளர்ந்தாலும், அது AI-ஐப் படைத்த மனித இயல்புக்குள்ளேயே இயங்கும். ஹோமோ சேப்பியன்ஸை எதிர்கொள்ளும் ஆபத்து, மனிதனை இடம்பெயர்க்கும், அதாவது மனித இயல்பை மாற்றியமைக்கும் AI-இல் இல்லை. AI மனித இயல்பை மறுகட்டமைக்க முடியுமானால், ஹோமோ சேப்பியன்ஸின் வரலாறு அங்கேயே முடிந்துவிடும். ஹோமோ சேப்பியன்ஸ் இதுவரை திரட்டிய எல்லா மதங்களும் அறங்களும் பரிணாமக் கோட்பாடுகளும் அறிவியல்களும் தத்துவ அமைப்புகளும் செல்லாதவையாகிவிடும். ஹோமோ சேப்பியன்ஸின் வரலாறு அல்ல, புதிய வகை மனிதனின் வரலாறு புதிதாகத் தொடங்கும். ஹோமோ சேப்பியன்ஸின் இருப்பும் சிந்தனையும் அனைத்தும் மனித இயல்போடு சேர்ந்து மறைவது, ஹோமோ சேப்பியன்ஸின் மரணத்துக்குச் சமமாகும். ஹோமோ சேப்பியன்ஸாக நாம் கன்பூசியஸ், ஸ்பினோசா ஆகியோரின் தத்துவத்தை நினைவுகூர வேண்டும்: “சாவைப் பற்றி எண்ணத் தேவையில்லை. நம் ஞானம் சாவைப் பற்றிய அல்ல, வாழ்வைப் பற்றிய கவனிப்பிலிருந்தே வருகிறது.” ஆகவே AI மனிதனை இடம்பெயர்க்கும் என்ற கருதுகோளைத் தத்துவத்தின் தளத்துக்கு அல்ல, அறிவியல் புனைகதையின் துறைக்கே ஒப்படைக்க வேண்டும்.

AI புரட்சியை ஆளும் மனிதர்கள் பிற மனிதர்களை ஆள்வார்கள் என்ற காட்சித்தொடரையும் மனித இயல்பை மையமாகக் கொண்டே பகுத்தாய வேண்டும். AI வளர்ந்தாலும், மனித இயல்பு என்ற அமைப்புக்குள்ளேயே அது இயங்கும். வலிய சுயநலம், சிறிய பிறர்நலம், இவற்றை நிர்வகிக்க முயலும் அறமும் சட்டங்களும், இந்த அமைப்பு AI புரட்சியையும் இன்னும் ஆளும். இதுவரை மனித சமூகத்தில் எந்த வெளிப்பாட்டு மதமும், எந்த மீவியற்பியல் தர்க்கமும், எந்தக் கருத்தியலும் மனித இயல்பு என்ற இயற்கை விதியிலிருந்து விலகி மனித உலகை ஆண்டதில்லை. AI-உம் இந்த அமைப்புக்குள்ளேயே இருக்கும். ஆகவே AI-ஆல் மனிதன் மனிதனை முழுமையாக ஆள முடியும் என்ற சாத்தியத்தையும் தத்துவத்தின் தளத்தில் அல்ல, அறிவியல் புனைகதையின் துறையிலேயே விட்டுவிடுவது நல்லது.

இத்தகைய சாத்தியங்களை விட, AI புரட்சி கொண்டுவரும் சிக்கல்கள் நாம் எதிர்பாராதவையாக இருக்கக்கூடும். யாரும் எதிர்பாராத காலநிலை மாற்றத்தைத் தொழிற்புரட்சி கொண்டுவந்தது; அது நம் வாழ்க்கையின் மீது பரந்த தாக்கம் செலுத்திவருகிறது. தொழிற்புரட்சி காலநிலை மாற்றத்தின் தொலைக் காரணம் (遠因). தொழிற்புரட்சி இல்லாவிட்டால் காலநிலை மாற்றமும் நிகழ்ந்திருக்காது. 18ஆம் நூற்றாண்டின் பிற்பகுதியில் பிரிட்டனில் தொடங்கிய தொழிற்புரட்சி, நிலக்கரி, பெட்ரோலியம் போன்ற புதைபடிவ எரிபொருள்களின் பயன்பாட்டை வெடிப்பாகப் பெருக்கியது; இதனால் வளிமண்டலத்தில் பசுமைக்குடில் வாயுக்களின் செறிவு கூர்மையாக உயர்ந்து, புவி வெப்பமயமாதலுக்கும் காலநிலை நெருக்கடிக்கும் கட்டமைப்புத் தொடக்கப் புள்ளியானது. ஆனால் எந்த மனிதனும் இதைத் திட்டமிடவோ மனிதர்களை ஆளப் பயன்படுத்தவோ இல்லை. காலநிலை மாற்றத்தால் மட்டுமே மனித இனம் முழுமையாக அழியும் வாய்ப்பு குறைவு; ஆனால் நாகரிகச் சரிவையும் பெருமளவு மக்கள்தொகைக் குறைவையும் உண்டாக்கும் ஆபத்து போதுமான அளவு உள்ளது. உயிர்வாழும் சூழல் மோசமடைந்து, கடல்மட்ட உயர்வு, வெப்ப அலைகள், வறட்சி, வெள்ளம் ஆகியவற்றால் வாழத்தக்க பகுதிகள் சுருங்குகின்றன. மேலும் வேளாண் உற்பத்தித்திறன் குறைவாலும் நீர்ப் பற்றாக்குறையாலும் பெருமளவு பஞ்சம் ஏற்படும் வாய்ப்பு பெரிதாகிறது. அதே நேரத்தில், காலநிலை மாற்றத்தால் தொற்றுநோய்க் கடத்திகள் பரவுவது சாத்தியமாவதால், பெருந்தொற்று எந்த நேரத்திலும் தோன்றக்கூடும்.

காலநிலை மாற்றத்தை மனித இயல்பிலிருந்து அணுகிப் பார்ப்போம். மனிதப் பேராசை செல்வத்தை முடிவின்றிப் பெருக்க முயலும் மனித இயல்பைக் கட்டுப்படுத்தத் தவறியதில்தான் காலநிலை மாற்றம் உள்ளது. மனிதனுக்கு அத்தகைய ஆற்றல் இருந்திருந்தால், உலகம் முழுவதும் தொழில்மயமாக்கலாலும் வணிகத்தாலும் மூடப்பட்டு இயற்கையைச் சூறையாடும் நிலையை அடையும் முன்பே மனித சமூகம் அதை நிர்வகித்திருக்கும். தொழிற்புரட்சியால் மனித ஆசையும் சுயநலமும் மூலதனத்தாலும் தொழில்நுட்பத்தாலும் பெருக்கப்பட்டு, இயற்கையை வரம்பின்றிச் சுரண்டலாம் என்ற மாயையைப் பிறப்பித்து, இறுதியில் காலநிலை மாற்றம் என்ற விளைவுக்கு இட்டுச்சென்றன. அண்மைய பல பத்தாண்டுகளில் காலநிலை மாற்றம் பற்றிய திரும்பத் திரும்ப வந்த எச்சரிக்கைகளும், உண்மையில் நம்மை எதிர்கொண்ட சிக்கல்களும் இருந்தபோதும், எதிர்காலத் தலைமுறைகளின் உயிர்வாழ்வு வாய்ப்பை உறுதிசெய்யும் பொறுப்பிலிருந்து மனித இனம் முகம் திருப்பிக்கொள்கிறது.

AI புரட்சியால், மனித இயல்பு மீண்டும் வலுவாக வெளிப்படும் அரங்காக அது ஆகிவருகிறது. தொழிற்புரட்சியும் AI புரட்சியும் மனித இயல்பைக் காட்டும் கண்ணாடிகளாகவும், மனித இயல்பைப் பெரிதாக்கும் பெருக்கிகளாகவும் ஆகின்றன என்பதே அது. தொழிற்புரட்சி மனிதனுக்கு ஏராளமான நன்மைகளைக் கொண்டுவந்தது. அதைப் போலவே AI புரட்சியும் மனிதனுக்கு ஏராளமான நன்மைகளைக் கொண்டுவரும். ஆனால் அதே நேரத்தில், தொழிற்புரட்சி மனிதப் பேராசையை மனிதன் தானே கட்டுப்படுத்த முடியாத அளவுக்குப் பெருக்கியதைப் போல, AI புரட்சி செல்வத்தின் மீதான மனிதப் பற்றையும் அதிகார வேட்கையையும் மேலும் பெரிதாகவும் அப்பட்டமாகவும் காட்டும் என்பதில்தான் சிக்கல் உள்ளது. AI புரட்சி மனிதனை மேலும் சுதந்திரமாக்குமா, அல்லது மேலும் சார்ந்திருக்கச் செய்யுமா?

தொழிற்புரட்சிக் காலத்தில் நாம் லுடைட் இயக்கத்தை (Luddite movement, 1811–1816) அனுபவித்தோம். லுடைட்டுகள் என்போர், உண்மையான மனிதரா என்று தெரியாத, நெசவு இயந்திரங்களை உடைக்கத் தொடங்கிய “லட்” என்பவரைப் பின்பற்றிய நெசவுத் தொழிலாளர்கள். தொழிற்புரட்சியின் தொடக்கத்தில் ஆங்கிலேயத் தொழிலாளர்கள் நடத்திய இயந்திர உடைப்பு இயக்கம் இது. வெறும் கலவரத்தைத் தாண்டி, தொழிலாளர் வர்க்கத்தின் வாழ்வுரிமைப் போராட்டம் அது. லுடைட் இயக்கத்தில் பங்கேற்றவர்கள், வேலையின்மையையும் வறுமையின் தீவிரத்தையும், அதாவது சமூகத்தின் துருவமயமாதலையும் பற்றிய கவலையை முதன்மையாகக் கொண்டவர்கள். பிற்காலத் தொழிற்சங்க, மக்களாட்சி இயக்கங்களுக்கு அவர்கள் அடித்தளம் அமைத்தனர் என்று மதிப்பிடப்படுகிறது. அதே நேரத்தில், எதிர்மறைப் பக்கம் தொடர்ந்து பெரிதாகிவருகிறது. தொழிற்சங்க, மக்களாட்சி இயக்கங்கள் இருந்தபோதும், உண்மையில் செல்வர்-ஏழை இடைவெளிச் சிக்கல் தொழிற்புரட்சிக்குப் பின் தீவிரமடைந்தது. மனித இயல்பில் உள்ளார்ந்த பேராசையும் துருவமயமாதலும் அந்த அளவுக்கு விரிவடைந்தன.

தொழிற்புரட்சியும் AI புரட்சியும் செல்லும் திசை, மனிதனின் மனத் திட்டங்களாலோ மீவியற்பியல் கண்டுபிடிப்புகளாலோ அல்லாமல், இறுதியில் மனித இயல்பாலேயே தீர்மானிக்கப்படுகிறது. AI புரட்சி எந்தத் திசையில் செல்லும் என்பதை, தொழிற்புரட்சியின் வழியாக மனித இயல்பு எவ்வாறு செயல்பட்டது என்ற கடந்தகால எடுத்துக்காட்டு நன்றாகக் காட்டுகிறது. AI புரட்சி கொண்டுவரும் பலவகை முன்னேற்றங்களை நேர்மறையாகக் கண்டு அனுபவிக்க வேண்டும். “எல்லா AI-ஐயும் தகர்த்துவிட்டுப் பழைய காலத்துக்குத் திரும்புவோம்” என்ற எதிர்க் கருத்தும் எழுகிறது. தொழிற்புரட்சியின்போது தோன்றிய லுடைட் இயக்கத்தின் அதே போக்கு இது. ஆனால் தொழிற்புரட்சியை நாம் புறக்கணிக்க முடியாததைப் போல, AI-ஐயும் புறக்கணிக்க முடியாது. அது எதிர்காலத்தின் பெரும்போக்கு; ஆகவே பின்தங்கிவிடக் கூடாது. ஆனால் செல்வர்-ஏழை இடைவெளியின் விரிவால், அதாவது நடுத்தர வர்க்கத்தின் சுருக்கத்தால், நாடுகளுக்குள்ளும் நாடுகளுக்கு இடையிலும் உண்டாகும் நிலையின்மையை எவ்வாறு நிர்வகிப்பது?

தொழிற்புரட்சியும் AI புரட்சியும்: பொது நலனைப் புறக்கணிக்கும் தனிநல நாட்டத்திலிருந்தே துருவமயமாதல் எழுகிறது

பொது நலனைப் புறக்கணித்துத் தனிநல நாட்டத்தை நியாயப்படுத்துவதால்தான் துருவமயமாதல் நிகழ்வு எழுகிறது. அதுவே தனிநலன்-பொது நலன் ஒருங்கிணைவுக் கோட்பாடு. பெரும் நிறுவனங்கள் தனிநலனை நாடினாலும், அவற்றின் தனிநலன் இறுதியில் பொது நலனாகத் திரும்பி அனைவருக்கும் உதவுகிறது என்ற கோட்பாடு அது. ஆனால் தொழிற்புரட்சியும் AI புரட்சியும் காட்டும் நிகழ்வுகள் இந்தக் கருதுகோளுக்கு எதிரான நிலைமையைக் காட்டுகின்றன. செல்வந்தர்கள் மேலும் செல்வந்தர்களாகவும், ஏழைகள் மேலும் ஏழைகளாகவும், நடுத்தர வர்க்கம் வலுவிழப்பதாகவும் உள்ள நிலைமையை அவை காட்டுகின்றன. இறுதியில், துருவமயமாதலின் சாரம், பொது நலனை மீறித் தனிநல நாட்டத்தை அனுமதிக்கும் அரசியல் பொருளாதார அமைப்பிலேயே உள்ளது.

துருவமயமாதலின் சாரத்தை ஆராய்வோம். தொழிற்புரட்சியின் விளைவாக முதலாளி வர்க்கம் உருவானது. நீராவி இயந்திரம், நெசவு இயந்திரம், இருப்புப்பாதை முதலிய புதிய தொழில்களில் முதலீடு செய்த தொழில்முனைவோரும் தொழிற்சாலை உரிமையாளர்களும் அவர்கள்; அவர்கள் பெருஞ்செல்வத்தைக் குவித்தனர். நெசவுத் தொழிலதிபர்கள், எஃகுத் தொழிலதிபர்கள், இருப்புப்பாதைத் தொழிலதிபர்கள் தொழிற்புரட்சிக்குப் பின் “புதுச் செல்வந்தர்களாக” எழுந்தனர். முன்பு பிரபுக்களும் நிலவுடைமையாளர்களும் சமூகத்தின் மேல்தட்டாக இருந்தனர்; தொழிற்புரட்சிக்குப் பின் “தொழில் முதலாளி” (industrial capitalist) புதிய மேல்தட்டாக இடம்பிடித்தார். தொழிற்புரட்சியின் விளைவாகக் கோடீஸ்வரர்கள் தோன்றினர்; சமூகத்தின் துருவமயமாதலும் காலநிலை மாற்றமும் உண்டாயின.

தொழிற்புரட்சியின் விளைவாக “மில்லியனர்” (Millionaire) பிறந்தார். தொழிற்புரட்சியைத் தொடர்ந்து நாடுகளுக்கு இடையிலான முன்னுதாரணம் கொள்ளையிலிருந்து வணிகத்துக்கு மாறியதால், மில்லியனரின் ஆயிரம் மடங்கு சொத்துடைய “பில்லியனர்கள்” (Billionaire, நூறு கோடி டாலருக்கு மேல் உடையவர்கள்) பெருகிவருகின்றனர். அதைத் தொடர்ந்து AI புரட்சியால், பத்தாயிரம் கோடி டாலருக்கு மேல் உடையவர்களான “செண்டிபில்லியனர்கள்” (Centibillionaire) தோன்றுகின்றனர். செண்டிபில்லியனர்கள் எத்தனை பேர் இருக்கக்கூடும்? 2020களின் நடுப்பகுதி நிலவரப்படி உலகில் ஏறத்தாழ 16 பேர் கணக்கிடப்படுகின்றனர்; அவர்களில் பெரும்பாலோர் மேற்கத்தியர்கள். தனிநலனும் பொது நலனும் ஒருங்கிணைகின்றன என்ற அரசியல் பொருளாதார அமைப்பில் இது நிகழ்கிறது.

சர்வதேச நிவாரண-வளர்ச்சி அமைப்பான ஆக்ஸ்ஃபாம் (Oxfam), உலக ஏற்றத்தாழ்வு ஆய்வகம் (WIL) ஆகியவற்றின் அண்மைய அறிக்கைகளின்படி, உலகின் மிகப் பெரிய செல்வந்தர்கள் பத்துப் பேர் வைத்திருக்கும் சொத்து, உலக மக்கள்தொகையின் கீழ் 40% பேரின் (ஏறத்தாழ 310 கோடிப் பேர்) சொத்தை விட அதிகம் என்று தெரியவந்துள்ளது (ஆக்ஸ்ஃபாம், 2022). உலக ஏற்றத்தாழ்வு வரலாற்று உச்சத்தை எட்டியுள்ளதை இது காட்டுகிறது. இந்த ஏற்றத்தாழ்வு விகிதம் ஆண்டுதோறும் வேகமெடுக்கிறது. இடைவெளியும் மேலும் விரிவடைகிறது. துருவமயமாதல் இனி மேலும் பெரிதாக முடியாத நிலையை எட்டிவருகிறது. மனித இயல்பில் உள்ளார்ந்த பேராசையும் ஆதிக்க ஆற்றலும் தொடர்ந்து விரிவடைகின்றன.

இவர்கள் எதிர்காலத்தின் மூலதனத்தைக் கையாளும் “AI முதலாளிகள்” (AI capitalist) ஆகின்றனர். AI புரட்சியால் மிகப் பெரிய பயன் பெறும் தொழில்களில் குறைக்கடத்திகள், தரவு மையக் கட்டுமானம், மின் சாதனங்கள், மின்கல மூலப்பொருள்கள் முதலியவை அடங்கும். இந்த AI முதலாளிகளுக்கு முன், தொழில் முதலாளிகளான நெசவு, எஃகு, இருப்புப்பாதைத் தொழிலதிபர்கள் வலிமை இழக்கின்றனர். AI முதலாளிகள் தரவை ஏகபோகமாக்குகின்றனர். தொழிற்புரட்சியின்போது நிலமும் இயந்திரங்களும் மூலதனத்தின் மையமாக இருந்தன என்றால், இன்று தரவும் வழிமுறைகளுமே (algorithms) மூலதனத்தின் மையம். அவர்கள் தளங்களின் மீதான ஆதிக்கத்தைப் பெறுகின்றனர்; ஏனெனில் உலகளாவிய தள நிறுவனங்கள் AI தொழில்நுட்பத்தின் வழியாகச் சந்தைகளைக் கைப்பற்றுகின்றன. எல்லாவற்றுக்கும் மேலாக, அவர்கள் செல்வக் குவிப்பை வலுப்படுத்துகின்றனர். ஒரு சில தொழில்முனைவோரும் முதலீட்டாளர்களும் வானியல் அளவிலான சொத்துகளைக் குவித்துச் சமூகத் துருவமயமாதலைத் தீவிரமாக்குகின்றனர். அவர்கள் கொண்டுள்ள செல்வத்தின் ஆற்றல் வானியல் அளவிலானதால், அவர்கள் அரசியல், சமூகச் செல்வாக்கைக் கைப்பற்றுகின்றனர். AI முதலாளிகள் வெறும் பொருளாதார அதிகாரம் கொண்டவர்களாக அல்ல, கொள்கை, அறம், பண்பாடு வரை ஆட்டிப்படைக்கும் புதிய அதிகார வர்க்கமாக எழுகின்றனர்.

பில்லியனர்களின் பின்புலத்தில் வேலையின்மையும் வறுமையின் தீவிரமும் பதுங்கியுள்ளன. தொழில்நுட்பத்தை விட, பகிர்வின் அநீதிக்கும் சமூகப் பாதுகாப்பு வலைகளின் பற்றாக்குறைக்கும் எதிரான கிளர்ச்சியே சமூகச் சிக்கல்களின் மையமாகிறது. AI-ஐப் பயன்படுத்தும் நிறுவனங்கள், அரசுகள், அதிகாரக் குழுக்கள் தனிநலனுக்காக AI-ஐச் சமூகத்தை ஆளும் கருவியாகப் பயன்படுத்தும் வாய்ப்பே சிக்கலாகிறது. செண்டிபில்லியனர்கள் மிக அதிகமாக உள்ள அமெரிக்காவில், இதையே மிகப் பெரிய சிக்கலாகக் கண்டு திருத்த முயல்பவர்களும் உண்டு. சமூகமோ நாடோ அழிந்தால், பெரும் நிறுவனங்களும் இறுதியில் சேர்ந்தே அழிகின்றன. இத்தகைய “உறவுவாதத்தின்” யதார்த்தத்தைக் காணும் பரந்த நுண்ணறிவு கொண்டவர்கள் இவர்கள்.

வாரன் பஃபெட்டின் முயற்சிகள் நல்ல எடுத்துக்காட்டு. “செல்வந்தர்களுக்கான வரிக் குறைப்பை” எதிர்த்து, மாறாகச் செல்வந்தர்கள் மீதான வரி உயர்வை வலுவாக வலியுறுத்தி வந்தவர் வாரன் பஃபெட். தம்மை விடத் தம் ஊழியர்கள் அதிக வரி விகிதம் செலுத்தும் யதார்த்தத்தை விமர்சித்து, மிக உயர் வருமானம் உடையவர்கள் அதிக வரி செலுத்த வேண்டும் என்று அவர் வலியுறுத்தினார். நியூயார்க் டைம்ஸ் இதழில் (2011) வெளியான “மிகச் செல்வந்தர்களைச் செல்லம் கொஞ்சுவதை நிறுத்துங்கள்” (Stop Coddling the Super-Rich) என்ற கட்டுரையின் வழியாக, அமெரிக்காவின் நிதிப் பற்றாக்குறையைத் தீர்க்கச் செல்வந்தர்கள் மீதான வரி உயர்வை அவர் வலியுறுத்தினார். தாம் செலுத்திய வருமான வரி விகிதம் (17.4%) தம் அலுவலக ஊழியர்களின் வரி விகிதத்தை (33–41%) விடக் குறைவு என்று அவர் சுட்டிக்காட்டினார். மிக உயர்ந்த 400 பேரின் சராசரி வரி விகிதம் 1992இல் 29.2%இலிருந்து 2008இல் 21.5%ஆகக் குறைந்ததை அவர் விமர்சித்தார். “உயர்ந்த வரி விகிதங்கள் முதலீட்டையும் வேலைவாய்ப்பு உருவாக்கத்தையும் தடுப்பதில்லை” என்ற எண்ணத்தையும் அவர் தம் கட்டுரையில் சேர்த்தார்.

அவரது வாதம், ஒபாமா நிர்வாகக் காலத்தில் “பஃபெட் விதி” (Buffett Rule) என்ற கொள்கை முன்மொழிவுக்கு இட்டுச்சென்றது. ஆண்டு வருமானம் பத்து லட்சம் டாலருக்கு மேல் உள்ள மிக உயர் வருமானம் உடையவர்கள் குறைந்தபட்சம் நடுத்தர வர்க்கத்தின் அதே வரி விகிதத்தைச் செலுத்த வேண்டும் என்ற கொள்கை அது. செல்வந்தர்களுக்கான வரிக் குறைப்பைக் குறைத்து வரி நியாயத்தை வலுப்படுத்தும் முயற்சி அது. அது நிறைவேறவில்லை. தனிமனிதவாதத்தை அடிப்படையாகக் கொண்ட மேற்கின் அரசியல் பொருளாதார அமைப்பே அதற்குக் காரணம். எதிர்ப்பாளர்கள் “கசிவு விளைவு” என்று அழைக்கப்படுவதை முன்வைத்து, தனிமனிதவாதத்தால் செல்வம் உருவாவதைத் தொடர்ந்து வலியுறுத்தினர். இறுதியில் பஃபெட் விதி சட்டமாக்கப்படுவதில் தோல்வியடைந்தது. அமெரிக்காவைத் தாண்டி, உலக அளவிலும் “உலகளாவிய செல்வ வரி” விவாதிக்கப்படும் நிலைக்கு வந்தது. ஜி20 உடன்பாட்டால் (2024), “மிகப் பெரும் சொத்துடையவர்கள்” மீது சர்வதேச அளவில் குறைந்தபட்ச வரி விகிதத்தைப் பொருத்தும் திட்டம் விவாதிக்கப்பட்டது; வரி ஏய்ப்பைத் தடுத்தல், ஏற்றத்தாழ்வைக் குறைத்தல், காலநிலை, வறுமை ஆகியவற்றை எதிர்கொள்வதற்கான நிதியைத் திரட்டுதல் ஆகியவை அதன் இலக்குகள். நிறுவனங்கள் மீதான உலகளாவிய குறைந்தபட்ச வரி (最低限稅, Global Minimum Tax) 15% என்ற அளவில் செயல்படுத்தும் கட்டத்துக்குள் நுழைந்தது. ஆனால் முக்கியமான, தனிமனிதச் சொத்துகள் மீதான உலகளாவிய பொது வரி, அரசியல் உடன்பாட்டின் தோல்வியால் கைவிடப்பட்டது. இவை அனைத்தும் மேற்கின் தனிமனிதவாத அமைப்புக்குள் நிகழ்ந்தவை. அவர்களின் எண்ணங்கள், பல முயற்சிகள் இருந்தபோதும், அரசுக் கொள்கையாக மாறாததால் தோல்வியடைந்தன. தனிமனிதவாதம், தனிநலன்-பொது நலன் ஒருங்கிணைவு என்ற தர்க்கத்தைக் கொண்ட மேற்கின் தத்துவ அமைப்புக்குள் பிழைத்திருப்பது கடினமான முயற்சி இது.

AI புரட்சி தொடர்பாக, அமெரிக்க மேலவை உறுப்பினர் சாண்டர்ஸ் (Sanders) மிகக் கவனம் செலுத்தும் விவகாரம் துருவமயமாதலின் விரிவே. AI புரட்சியால் மனித இயல்பை மறுகட்டமைப்பது சாத்தியமாகி அது நேர்மறையாகச் செயல்படுவதில் அல்ல, மனித இயல்பின் சுயநலத்தின் வெளிப்பாடான ஆதிக்க ஆற்றலின் விரிவிலேயே சிக்கல் உள்ளது என்று அவர் காண்கிறார். பொருளாதார ஏற்றத்தாழ்வின் தீவிரம் தொடர்பாக, AI பெருமளவு வேலையிழப்பை உண்டாக்கக்கூடும் என்றும், அதன் பயன்கள் ஒரு சில பெரும் நிறுவனங்களிலும் “பில்லியனர் வர்க்கத்திலும்” குவியும் வாய்ப்பு அதிகம் என்றும் அவர் எச்சரித்தார். ஏற்கெனவே உள்ள பொருளாதாரத் துருவமயமாதலை அது மேலும் விரிவுபடுத்தக்கூடும் என்ற கவலையை இது வெளிப்படுத்துகிறது. AI வெறும் பொருளாதாரச் சிக்கலைத் தாண்டி அரசியல், கல்வி, சுற்றுச்சூழல், போர் நடத்தும் முறை வரை மாற்றக்கூடும் என்று அவர் சுட்டிக்காட்டினார். குறிப்பாக “ரோபோ வீரர்கள்” போன்ற இராணுவப் பயன்பாடுகள் சமூக நிலையின்மையையும் அதிகாரக் குவிப்பையும் தீவிரமாக்கக்கூடும் என்று அவர் காண்கிறார். AI “புரட்சிகரமான, உருமாற்றும் தொழில்நுட்பம்” என்பதை ஒப்புக்கொண்டபோதும், இன்றைய நாடாளுமன்றமும் சமூகமும் விவாதத்திலும் ஒழுங்குமுறையிலும் மிகவும் பின்தங்கியுள்ளன என்று சாண்டர்ஸ் விமர்சித்தார். தரவு மையக் கட்டுமானத்துக்குத் தற்காலிகத் தடை (moratorium) வரை கோரிய அவர், AI வளர்ச்சியின் வேகத்தைச் சமூக உடன்பாடும் ஒழுங்குமுறை அமைப்புகளும் எட்டிப்பிடிக்க வேண்டும் என்று வலியுறுத்தினார். AI புரட்சி வெறும் தொழில்நுட்ப முன்னேற்றச் சிக்கல் அல்ல, சமூக அதிகாரக் கட்டமைப்பையும் ஏற்றத்தாழ்வையும் விரிவுபடுத்தக்கூடிய ஆபத்தான வினையூக்கி என்பதே சாண்டர்ஸின் பார்வை. தொழிற்புரட்சி தொழிலாளர் வர்க்கத்துக்கும் முதலாளி வர்க்கத்துக்கும் இடையிலான இடைவெளியை விரிவுபடுத்தியதைப் போல, AI புரட்சியும் அதைப் போன்ற துருவமயமாதல் இயங்குமுறையை விரிவுபடுத்தக்கூடும் என்பதே அது.

துருவமயமாதலை எதிர்கொள்ளும் வழி செல்வப் பகிர்வில் உள்ளது. இலாப நாட்டத்தையும் பேராசையையும் வேறுபடுத்த வேண்டும் என்ற கூற்றுக்கு இது நம்மை இட்டுச்செல்கிறது. இலாப நாட்டத்தை எவ்வாறு உறுதிசெய்து பேராசையை நிர்வகிப்பது என்ற கேள்வி அது. இக்கேள்வி மீண்டும் ஒருமுறை பொது நலன், தனிநலன் என்ற கேள்விக்கு நம்மை இட்டுச்செல்கிறது. பொது நலனை உறுதிசெய்தால் துருவமயமாதல் குறைகிறது, அதாவது நடுத்தர வர்க்கம் பாதுகாக்கப்படுகிறது; ஆனால் தனிநல நாட்டத்தை அனுமதித்தால் துருவமயமாதல் அதிகரித்து நடுத்தர வர்க்கம் சுருங்குகிறது. மேற்கில் நடுத்தர வர்க்கம் சுருங்கிவருவதே அதன் தனித்தன்மை. நடுத்தர வர்க்கத்தின் ஊதியத் தேக்கமாகவும் வாழ்க்கைச் செலவு உயர்வாகவும் துருவமயமாதல் வெளிப்படுகிறது. உற்பத்தித்திறன் சீராக அதிகரித்தது; ஆனால் ஊதியங்கள் அந்த அளவுக்கு உயரவில்லை. வீட்டுச் செலவு, கல்விச் செலவு, மருத்துவச் செலவு ஆகியவை கூர்மையாக உயர்வதால் நடுத்தர வர்க்கத்தின் உண்மையான வாங்கும் திறன் குறைகிறது. மேற்கில், தானியக்கமாக்கலாலும் உலகமயமாக்கலாலும், உற்பத்தித் துறை, மரபுத் தொழில்களின் வேலைகள் வெளிநாடுகளுக்கு மாற்றப்படுகின்றன அல்லது தானியக்கமாக்கலால் இடம்பெயர்க்கப்படுகின்றன. நடுத்தர வர்க்கத்தைத் தாங்கிய நிலையான “இடைநிலைத் திறன் வேலைகள்” மறைந்து, நிலையற்ற சேவைத் துறை வேலைகளாலும் குறைந்த ஊதிய உழைப்பாலும் இடம்பெயர்க்கப்படுவதால், சொத்து இடைவெளி விரிவடைகிறது.

நிலம், பங்குகள் முதலிய சொத்துகளின் விலை உயர்வு, சொத்துடைய மேல்தட்டுக்கு மட்டுமே பயன் தருகிறது. நடுத்தர வர்க்கத்துக்குச் சொத்துக் குவிப்பு கடினமாகிறது; அது கடனை (கல்விக் கடன், வீட்டு அடமானக் கடன்) மேலும் சார்ந்திருக்கிறது. கொள்கை, வரி அமைப்பு என்ற பக்கத்தில், வரி, நலத்திட்டக் கொள்கைகள் மேல்தட்டுக்குச் சாதகமாக வடிவமைக்கப்படுகின்றன, அல்லது நடுத்தர வர்க்கத்தைப் போதுமான அளவு பாதுகாக்கத் தவறுகின்றன. அமெரிக்காவில் குறிப்பாக, மருத்துவ, கல்விச் செலவுச் சுமை பெரிதாக இருப்பதால், நடுத்தர வர்க்கம் எளிதில் கீழ்த்தட்டுக்குத் தள்ளப்படும் நிகழ்வு உண்டாகிறது. 1970களுக்குப் பின் அமெரிக்கா முதலிய மேற்கத்திய நாடுகளில் நடுத்தர வர்க்கத்தின் விகிதம் சீராகக் குறைந்துவருகிறது. இது துருவமயமாதலின் தீவிரமாக வெளிப்படுகிறது: மேல்தட்டு மேலும் செல்வமடைகிறது, கீழ்த்தட்டு மேலும் நிலையற்றதாகிறது, நடுத்தர வர்க்கம் படிப்படியாக மறைகிறது என்ற கட்டமைப்பு தோன்றுகிறது. சமூகத் தாக்கமாக, அது அரசியல் துருவமயமாதல், சமூக நிலையின்மை, மக்களாட்சியின் அடித்தளம் வலுவிழத்தல் ஆகியவற்றுக்கு இட்டுச்செல்கிறது. மேற்கில், பொருளாதாரக் கட்டமைப்பு மாற்றம் (தானியக்கமாக்கல், உலகமயமாக்கல்) + வாழ்க்கைச் செலவு உயர்வு + சொத்து இடைவெளி + கொள்கைத் தோல்வி என்ற நான்கு அச்சுகள் ஒருசேரச் செயல்படுவதால் நடுத்தர வர்க்கம் சரிந்துவருகிறது.

2) “மேற்கத்திய நாகரிகம் எவ்வாறு வீழ்கிறது”: நடுத்தர வர்க்கத்தின் மறைவு

அரசுவாதம் (statism) என்ற பேராசையை எதிர்கொள்வதில் மேற்கின் சந்தைப் பொருளாதார அமைப்பு பெரும் வெற்றி பெற்றது. ஆனால் காலம் செல்லச் செல்ல, குழுவாதப் (tribalism) பேராசை மேற்கின் சந்தைப் பொருளாதாரத்தை அச்சுறுத்திவருகிறது. மேற்கின் குழுவாதம் மேற்கின் தனிமனிதவாதத் (individualism) தத்துவத்தின் நீட்சி. மேற்கின் தலையிடாக் கொள்கை, தனிமனிதத் தன்னாட்சியைக் கட்டின்றி விட்டதால், தன்னாட்சி சுதந்திரமாக மாறும் செயல்முறையைக் கடந்தது. இது தனிமனித, குழுத் தளங்களில் தனிநலன்-பொது நலன் ஒருங்கிணைவுக் கோட்பாட்டோடு இணைந்து, தனிநலன் பொது நலனுக்கு முன்னே செல்லும் நிகழ்வை உருவாக்குகிறது. பொது நலன்-தனிநலன் ஒருங்கிணைவுக் கோட்பாடு, ஒரு நாட்டின் பொருளாதார அமைப்பில் இறுதியில் செல்வர்-ஏழை இடைவெளியைத் தவிர்க்க முடியாமல் தீவிரமாக்குகிறது. அரசர்கள் தம் தனிநலனுக்காக நாட்டின் பொருளாதாரத்தை நடத்தி மக்களோடு வருமான இடைவெளியைப் பெரிதாக்கிய அரசுவாத நிகழ்வு, இப்போது குழுவாதத் தலைவர்கள் அரசர்களுக்குப் பதிலாகத் தனிநலனை நாடி மக்களோடு வருமான இடைவெளியைப் பெரிதாக விரிவுபடுத்தும் நிகழ்வாக மாறிவருகிறது.

“மேற்கத்திய நாகரிகம் எவ்வாறு வீழ்கிறது” (How Western Civilization could collapse) என்ற கட்டுரை, எதிர்காலத்தை நோக்கி, மேற்கின் அரசியல் பொருளாதாரம் எதிர்கொள்ளும் சிக்கல்களை அறிமுகப்படுத்தியது. ⁴⁵⁹ மக்களாட்சி, தனிமனிதச் சுதந்திரம், சமூகச் சகிப்புத்தன்மை போன்ற விழுமியங்களின் மீது கட்டப்பட்ட மேற்கத்திய நாகரிகம் முப்பது ஆண்டுகளுக்குள், ஒரு தலைமுறைக்குள், நெருக்கடியை எதிர்கொள்ளக்கூடும் என்று அது விளக்குகிறது. அது இரண்டு காரணங்களை முன்வைக்கிறது: புவி வெப்பமயமாதல் உள்ளிட்ட சூழல் மண்டலத்தின் அழிவாலோ, செல்வர்-ஏழை இடைவெளி பெரிதாவதைக் கண்டுகொள்ளாமல் விடுவதாலோ மேற்கத்திய நாகரிகம் வீழக்கூடும். வளர்ந்த நாடுகளின் உயர்குழுக்கள் தம் செல்வத்தைத் தொடர்ந்து நாடுவதை மட்டுமே நோக்கமாகக் கொண்டு மீதி மனிதர்களின் வாழ்க்கை குறித்து அக்கறையின்றி இருந்தால், அத்தகைய சமூகம் இறுதியில் பின்னடைகிறது. இச்சிக்கல் ஒரு நாட்டின் உள் நிலைமையாக மட்டும் நின்றுவிடுவதில்லை. நாட்டுக்குள் செல்வர்-ஏழை இடைவெளி அதிகரிப்பது தவிர்க்க முடியாமல் நாடுகளுக்கு இடையிலான செல்வர்-ஏழை இடைவெளியைத் தூண்டுகிறது. இறுதியில் அது புவி முழுவதன் சிக்கலாகிறது.

செல்வ நாடுகளுக்கும் ஏழை நாடுகளுக்கும் இடையிலான செல்வர்-ஏழை இடைவெளி ஒவ்வொரு நாளும் மேலும் பெரிதாக விரிவடைகிறது. செல்வ நாடுகள் ஒவ்வொரு நாளும் மேலும் செல்வமடைகின்றன; ஏழை நாடுகளுக்கு வாழ்ந்து செல்வதே ஒவ்வொரு நாளும் மேலும் மேலும் கடினமாகிறது. ⁴⁶⁰

வளர்ந்த நாடுகள் ஒவ்வொன்றும் தம் உள்ளே செல்வர்-ஏழை இடைவெளி அதிகரிப்பதில் கவனம் செலுத்துவதால், உலகச் சிக்கல்களில் ஈடுபட அவற்றுக்கு நேரமில்லை. உலகச் சிக்கல்களை விலக்கி வைத்தாலும், உள்நாட்டுச் சிக்கல்களாலேயே வளர்ந்த நாடுகள் தீர்மானகரமான நெருக்கடியை எதிர்கொள்ளும் வாய்ப்பு அதிகம். அமெரிக்காவையும் பிரிட்டனையும் எடுத்துக்காட்டாகக் கொண்டால், இன்றைய செல்வர்-ஏழை இடைவெளிப் போக்கு தொடர்ந்தால், ஏறத்தாழ 2050இல் அமெரிக்காவிலும் பிரிட்டனிலும் நடுத்தர வர்க்கம் மறைந்து, மக்கள் செல்வந்தர்கள், கடும் ஏழைகள் என்ற இரு பிரிவுகளாகப் பிளவுபடுவார்கள் என்பதே அது.

ஏறத்தாழ 2050இல் அமெரிக்காவும் பிரிட்டனும் அடிப்படையில் இரண்டு சமூக வர்க்கங்களைக் கொண்ட நாடுகளாக மாறிவிடும். சிறிய உயர்குழு நன்றாக வாழும்; ஆனால் மீதி பெரும்பாலோர் மேலும் மேலும் கடினமாகும் வாழ்க்கைச் சூழலை எதிர்கொள்வர்… அதிருப்தியில் சூழப்பட்டு அச்சத்தோடு வாழும் அவர்கள், மதம், இனம் அல்லது தேசம் என்பவற்றைப் பற்றிக்கொள்வர். செல்வந்தர்கள் தாம் உடைமையாகக் கொண்ட செல்வத்தை மேலும் பற்றிக்கொண்டு, பெரும்பாலான ஏழைகளை மேலும் மேலும் உழைக்கச் செய்யும் அமைப்புக்கு மாறுவர்.⁴⁶¹

அவ்வாறு ஆனால், அத்தகைய நாட்டில் இரு துருவ முனைகளில் நிற்பவர்கள் ஒருவரோடொருவர் கடும் போராட்டத்தில் ஈடுபட்டு, அந்நாடு ஒரு நாடாகச் செயல்படும் திறனை இழந்துவிடும். மக்களாட்சி, தனிமனிதச் சுதந்திரம், சகிப்புத்தன்மை போன்ற விழுமியங்கள் மேலும் மேலும் புறக்கணிக்கப்படும். மேற்கு விழுந்துள்ள “வளர்ந்த நாடுகளின் பொறி” இதுவே. வளர்ந்த நாடுகளின் பொறி எதைக் குறிக்கிறது என்பதை, அப்போது லக்சம்பர்க்கின் பிரதமராக இருந்த ஜான்-குளோட் யுங்கர் (Jean-Claude Juncker, 1995–2013 வரை 19 ஆண்டுகள் பிரதமர், பின்னர் ஐரோப்பிய ஆணையத் தலைவர்), யூரோ நெருக்கடி வெடிப்பதற்கு முன் 2007இல் கூறிய சொல் துல்லியமாகச் சுட்டிக்காட்டுகிறது: “என்ன செய்ய வேண்டும் என்பது எங்கள் தலைவர்கள் அனைவருக்கும் நன்றாகத் தெரியும். அதைச் செய்தால் எவ்வாறு மீண்டும் தேர்ந்தெடுக்கப்படுவது என்பது மட்டுமே தெரியவில்லை.” (“We, heads of government all know what to do, we just don’t know how to get reelected when we do it.”) யுங்கரின் சொல், எல்லாவற்றுக்கும் மேலாக, மேற்கின் வளர்ந்த நாடுகள் சுமக்கும் மாபெரும் கடனையும், அதோடு இணைந்த சமூக நலச் செலவுகளையும், அவற்றைச் சீர்செய்ய இயலாத அரசியல் அமைப்பையும் சுட்டுகிறது.

இதைத் தவிர்க்க, வளர்ந்த நாடுகள் “செல்வர்-ஏழை இடைவெளியின் அதிகரிப்பிலிருந்தும் கடன் வாங்கி நடத்தும் நலத்திட்டங்களின் தொடர்ச்சியிலிருந்தும்” விடுபட வேண்டும். வளர்ந்த நாடுகள் அவ்வாறு செய்தால் மேற்கத்திய நாகரிகத்தின் வீழ்ச்சியைத் தவிர்க்கலாம். ஆனால் காலம் மனிதச் செயலுக்காக முடிவின்றிக் காத்திருப்பதில்லை. இன்றைய நிலைமையை மாற்றாவிட்டால் அது வீழ்ச்சிக்கு இட்டுச்செல்லும் என்று முன்னுரைக்கும் அறிஞர்கள் பலர். அவர்களில், மேற்கத்திய நாகரிகம் வீழ்ந்தால் சீனா போன்ற வலிய நாடுகள் பிழைத்திருக்கும் என்று காண்பவர்களும் உண்டு.⁴⁶²

மேற்கத்திய நாகரிகம் நலிவடைந்தாலும் கிழக்கத்திய நாகரிகம் ஏன் பிழைத்திருக்க முடியும்? கிழக்கு வியக்கத்தக்க பொருளாதார வளர்ச்சியை அடைந்துவருவதற்கும், புவியில் ஒரே இடமாக நடுத்தர வருமானப் பொறியிலிருந்து வெளியேறியதற்கும், மக்களாட்சிச் சந்தைப் பொருளாதாரத்தை வெற்றிகரமாக அமைத்ததற்கும் உரிய காரணங்களை ஆராய வேண்டும். “பண்பாடு முக்கியம்” (Culture Matters) என்ற கட்டுரையில், அமெரிக்க அறிஞர் லாரன்ஸ் ஹாரிசன் (Lawrence E. Harrison), கிழக்கின் கன்பூசியப் பண்பாட்டு மண்டலத்தை எடுத்துக்காட்டாகக் கொண்டு, ஒரு நாட்டின் பண்பாட்டுக்கும் பொருளாதார வளர்ச்சிக்கும் இடையிலான நெருங்கிய தொடர்பு குறித்து நுண்ணறிவுமிக்க பார்வையை வெளிப்படுத்துகிறார்.

சிங்கப்பூர், ஹாங்காங், தைவான் ஆகியவை வெப்பமண்டலப் பகுதியில் உள்ளன… அவற்றின் வியத்தகு பொருளாதார வளர்ச்சி, கன்பூசியப் பண்பாட்டு மண்டலத்தைச் சேர்ந்த ஜப்பானும் கொரியாவும் பொருளாதார வளர்ச்சியில் பெற்ற வெற்றியை மீண்டும் நிகழ்த்துகிறது… மேலும் வெப்பமண்டலத்தில் உள்ள தாய்லாந்து, இந்தோனேசியா, மலேசியா, பிலிப்பைன்ஸ் ஆகியவற்றில் உள்ள சீனச் சிறுபான்மையினர் அடையும் பொருளாதார வெற்றியும் கன்பூசியப் பண்பாட்டின் முக்கியத்துவத்தைக் காட்டுகிறது. பெரு, பிரேசில் ஆகியவற்றில் உள்ள ஜப்பானியச் சிறுபான்மையினரும் அவ்வாறே. ⁴⁶³

இலத்தீன் அமெரிக்க அறிஞர்கள் முன்பு, காலநிலை, காலனிய வாழ்க்கை, ஆதிக்கக் கட்டமைப்பு (dependence theory) அல்லது இனப் பாகுபாடு முதலியவற்றால் பொருளாதார வளர்ச்சி கடினம் என்ற “சாக்குகளை” முன்வைத்தனர். இலத்தீன் அமெரிக்காவில் உள்ள கிழக்காசியர்களான சீனர், கொரியர், ஜப்பானியர் ஆகியோரின் நேர்வுகளைப் பார்த்தால் அவற்றில் எதுவுமே காரணமாக இருக்க முடியாது என்று பேராசிரியர் ஹாரிசன் விளக்குகிறார். அமைப்புகளாலோ வடிவங்களாலோ மட்டும் பொருளாதார வளர்ச்சியை அடைய முடியாது, அதாவது பண்பாடே அமைப்புகளையும் வடிவங்களையும் தீர்மானிக்கிறது என்பதை அவர் காட்டினார்.⁴⁶⁴

புவி முழுவதையும் நோக்கினால், மேற்கை எட்டிப்பிடித்தது கிழக்கு மட்டுமே; கிழக்கையும் மேற்கையும் தவிர்த்தால், பொருளாதார வளர்ச்சியிலோ மக்களாட்சியிலோ இதுவரை வளர்ந்த நாடாகிய நாடு எதுவுமில்லை என்று அவர் விளக்குகிறார். இறுதியில் மனித இனத்தில் ஏறத்தாழ 30% மட்டுமே வளர்ந்த மக்களாட்சி நாடுகளில் உள்ளனர்; மீதி 70% பேருக்கான முயற்சிகள், அரை நூற்றாண்டுக்கும் மேலான உழைப்பு இருந்தபோதும், வெற்றிபெறவில்லை என்று அவர் சுட்டிக்காட்டுகிறார். ⁴⁶⁵

ஸ்பெயின், போர்ச்சுகல், கொரியா, தைவான், சிங்கப்பூர், ஹாங்காங் போன்ற ஒரு சில நாடுகள் மட்டுமே ரோஸ்டோவின் (Rostow) வளர்ச்சித் திட்டத்தின்படி வளர்ந்த நாடுகளின் வரிசையில் இணைந்துள்ளன. 2000ஆம் ஆண்டு வாக்கில் ஏறத்தாழ 600 கோடி மக்களில், ஏறத்தாழ 100 கோடிப் பேர் மட்டுமே வளர்ந்த மக்களாட்சி நாடுகளின் வரிசையில் உள்ளனர். ⁴⁶⁶

உண்மையில், ஜப்பானை முதன்மையாகக் கொண்டு, கொரியா-தைவான்-ஹாங்காங்-சிங்கப்பூர் ஆகியவற்றைக் குறிக்கும் நான்கு டிராகன்கள், சீனா ஆகிய கிழக்காசிய நாடுகளின் பொருளாதார வளர்ச்சி, அதன் வேகத்திலும் பரப்பிலும் வரலாற்றில் இணையற்றது. மேற்கத்திய அறிஞர்கள் இதை “கன்பூசிய உழைப்பு அறம்” (Confucian Work Ethics) என்று பொதுவாக அழைத்து, மேற்கின் முதலாளித்துவம் எழுச்சி பெற்றபோது மேற்கு கொண்டிருந்த “சீர்திருத்தக் கிறிஸ்தவ உழைப்பு அறம்” (Protestant Work Ethics) என்று அழைக்கப்படுவதோடு ஒப்பிடவும் செய்கின்றனர்.

கன்பூசிய உழைப்பு அறத்தின் தனித்தன்மைகளாக, உழைப்பு, சிக்கனம், கல்வி ஆர்வம், சிறிய அரசு, “எதிர்காலத்துக்காக உடனடி இன்பத்தைத் தள்ளிவைக்கும்” (deferred gratification அல்லது deferment of present pleasure for greater future gain) மரபு, திறமையான சட்ட அமைப்பும் சமூக நல அமைப்பும் முதலியவற்றை அவர்கள் குறிப்பிடுகின்றனர். இறுதியில் “கன்பூசிய” நாடுகள் பொருளாதாரமும் மக்களாட்சியும் வெற்றிபெறக்கூடிய எல்லாச் சூழல்களையும் போதுமான அளவு கொண்டுள்ளன என்பதை நிரூபித்தன. கிழக்காசியாவின் இந்த எழுச்சி, கிழக்கு ஒருபோதும் பொருளாதார வளர்ச்சியை அடைந்து மேற்கைப் பின்தொடர முடியாது என்ற மாக்ஸ் வெபரின் பார்வையைப் பொலிவிழக்கச் செய்கிறது.⁴⁶⁷ இது முற்றிலும் மேற்கத்திய முன்முடிவு; அரசியல் பொருளாதாரச் சிந்தனையின் சாரத்தைத் திரிக்கிறது.

கல்வி, வளர்ச்சி, உழைப்பு அறம், தகுதிமுறை, உழைப்பும் சிக்கனமும் என்று வெளிப்படுத்தப்படும் கன்பூசிய விழுமியங்களை எல்லாக் கிழக்காசிய நாடுகளும் பகிர்ந்துகொள்கின்றன. அவற்றின் பொருளாதார வளர்ச்சியால், மாக்ஸ் வெபர் சீனாவின் மதம் என்ற நூலில் வலியுறுத்தியது வலிந்து கூறியது என்பது வெளிப்பட்டது. கால்வினியத்தில் காணக்கூடிய, “தாம் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டவர்களா என்பது உறுதியற்றதாக இருப்பதிலிருந்து வரும் பதற்றம்” சீனாவில் இல்லாததால்தான் அங்கே முதலாளித்துவ வளர்ச்சி சாத்தியமில்லை என்று அவர் வலியுறுத்தினார். ⁴⁶⁸

கிழக்கின் கன்பூசிய உழைப்பு அறம் தனக்காகச் செய்யப்படுவதால், சமயக் கோட்பாட்டின் மாற்றங்களோடோ உலக முடிவுக் கோட்பாடுகள் அறிவிக்கும் விதியோடோ தொடர்பின்றி, உள் தேவையால் கடைப்பிடிக்கப்படுகிறது; ஆகவே அது உறுதியான நாகரிக அடித்தளத்தைக் கொண்டுள்ளது என்று கொள்ளலாம். மேற்கத்திய ஊடகங்கள் கிழக்காசிய விழுமியங்களாக “கல்வி, உழைப்பு, சிக்கனம், எதிர்காலத்தின் பெரிய சாதனைக்காக இன்றைய இன்பத்தைத் தள்ளிவைக்கும் மனப்பான்மை” ஆகியவற்றைக் குறிப்பிடுகின்றன.⁴⁶⁹ ஐரோப்பியர், அமெரிக்கர், கிழக்கத்தியர் ஆகியோரில் அமெரிக்கர்களை அளவுகோலாகக் கொண்டால், ஐரோப்பியர் அமெரிக்கர்களை விட ஏறத்தாழ 20% குறைவாகவும், கிழக்கத்தியர் ஏறத்தாழ 30% அதிகமாகவும் உழைக்கின்றனர் என்று கூறி, கிழக்கின் உழைப்புணர்வே மிக வலியது என்று மேற்கத்திய புள்ளிவிவரங்களும் விவரிக்கின்றன.

கிழக்காசியாவில் பொருளாதார வளர்ச்சி நிகழாததற்குக் காரணம் கன்பூசியச் சிந்தனையிலேயே உள்ளது என்று பல வல்லுநர்கள் கண்டனர்… இந்தப் பார்வை 20ஆம் நூற்றாண்டின் நடுப்பகுதி வரையிலும் பரவியிருந்தது. ஆனால் கிழக்காசியாவில் வலிய கல்வி, சாதனை உணர்வு, தகுதிமுறை, உழைப்பும் சிக்கனமும் போன்ற பொருளாதாரப் பாய்ச்சலுக்குத் தேவையான கூறுகளை வெளிக்கொணர்வதில் அதே பண்பாட்டு, அரசியல் தலைமை தீர்மானகரமான பங்கை ஆற்றுவதைக் காணலானோம். ⁴⁷⁰

ஒட்டுமொத்தமாக, மதம் பற்றிய ஆய்வுகளைப் பார்த்தால், சீர்திருத்தக் கிறிஸ்தவ, யூத, கன்பூசியச் சமூகங்கள் கத்தோலிக்க, இஸ்லாமிய, கிரேக்க மரபுவழிச் சமூகங்களை விடப் பொருளாதார வளர்ச்சிக்கான ஊக்கக் கூறுகளை அதிகம் கொண்டுள்ளன என்று அவை காண்கின்றன. மாறாக, பின்னவற்றில் பொருளாதார வளர்ச்சியைத் தடுக்கும் கூறுகள் தோன்றுவதை அவை காண்கின்றன.⁴⁷¹

இறுதியில், 19ஆம் நூற்றாண்டின் நடுப்பகுதி முதல் 20ஆம் நூற்றாண்டின் பிற்பகுதி வரை, மேற்கு தெளிவான காரணம் எதுவுமின்றி, கிழக்கு ஏன் மேற்கால் மேலோங்கப்பட்டது என்ற குறைகளை மட்டுமே கிழக்கின் நாகரிகத்தில் தேட முயன்றது என்று கொள்ளலாம். குறிப்பாக 20ஆம் நூற்றாண்டின் நடுப்பகுதி வரை, பொருளாதார வளர்ச்சியிலும் மக்களாட்சியிலும் கிழக்கு பின்தங்கியதற்கான காரணங்களைக் கன்பூசியனிசம், டாவோயிசம் ஆகியவற்றின் நவீனத்துக்கு முந்தைய தன்மையிலும், பகுத்தறிவின்மையிலும், அறிவியலின்மையிலும், மக்களாட்சியின்மையிலும் தேடும் முயற்சி வலுவாக இருந்தது.⁴⁷² ஆனால் கிழக்கின் தொடர்ச்சியான திருப்புமுனைப் பொருளாதார வளர்ச்சியையும், மக்களாட்சி, சமூக வளர்ச்சியையும் கவனித்து, கிழக்கின் ஆன்மிகப் பண்பாட்டில், அதாவது கன்பூசியனிசம் (கல்வியை மதித்தல், தகுதிமுறை மரபு, உலகளாவிய அறம், உழைப்பும் சிக்கனமும் என்ற பண்பாடு), டாவோயிசம் (குறைந்த வரியாலும் சிறிய அரசாலும் தனிமனிதப் பொருளாதார முன்னெடுப்பை உறுதிசெய்தல், இயற்கைக்கும் மனிதனுக்கும் இடையிலான இசைவு), பௌத்தம் (கருணைச் சிந்தனை, உடைமையின்மையை மதித்தல்) முதலியவற்றில் உள்ளார்ந்த அரசியல் பொருளாதாரச் சிந்தனையின் மதிப்பை, 21ஆம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்தில்தான் மேற்கும் மெல்ல ஒப்புக்கொள்ளத் தொடங்கியது.

கிழக்கின் இந்தச் சிறப்புகள் தற்செயலாகத் தோன்றியவை அல்ல. எந்தக் கொள்கை முடிவாலோ தீர்மானத்தாலோ உருவாக்கக்கூடியவையும் அல்ல. அவை வரலாற்றிலும் மரபிலும் ஊறியவை. மேற்கிலிருந்து வேறுபட்ட, ஆழமும் அகலமும் கொண்ட கிழக்குக்கே உரிய பண்பாட்டுப் பின்னணியையும் தத்துவ அடித்தளத்தையும் அவை கொண்டுள்ளன. அதாவது, அரசியல் பொருளாதாரச் சிந்தனையில், கிழக்கு மேற்கை விடக் குழுவாதம் குறித்து உறுதியாக எச்சரிக்கையாக உள்ளது. கிழக்கின் உழைப்பு அறத்தின் தனித்தன்மையைக் கிழக்கு-மேற்குப் பொருளாதார வளர்ச்சி வடிவங்களில் காணலாம். மனித இயல்பின் சுயநலத்தைக் கிழக்கு நிர்வகிப்பதன் வழியாகப் பொருளாதார வளர்ச்சியை நாடும் வடிவத்தைக் காட்டுகிறது; மேற்கு அதைக் கட்டின்றி விடுவதன் வழியாக நாடும் வடிவத்தைக் காட்டுகிறது என்பதே வேறுபாடு.

தேசிய அரசுகளை அமைப்பதில் மேற்கை விட இரண்டாயிரம் ஆண்டுகள் முன்னே சென்ற கிழக்கில், தேசிய அரசுகளின் அமைப்போடு தோன்றும் அரசியல் பொருளாதாரச் சிந்தனையில் கண்டறியக்கூடிய ஞானமும் கொள்கைகளும் உள்ளன. கிழக்கின் சிந்தனையில் காணக்கூடிய, மேற்கிலிருந்து வேறுபட்ட அரசியல் பொருளாதாரச் சிந்தனையைச் சிங்கப்பூரின் மறைந்த பிரதமர் லீ குவான் யூ நன்றாக விளக்குகிறார். பொதுவுடைமையின் மறைவோடு அமெரிக்காவை எதிர்கொண்டுள்ள, மேற்கு கடந்துவரும் அரசியல் பொருளாதாரச் சிக்கல்களை அவர் விளக்குகிறார்:

சமூகம் வெற்றிபெற வேண்டுமானால், போட்டியின் வழியாகத் திறமையானவர்களை வளர்க்கும் அதே நேரத்தில் எல்லோருக்கும் வாய்ப்புகளை அளிக்க வேண்டும். அதாவது, போட்டியும் ஒத்துழைப்பும் இணைந்து நிலவ வேண்டும். பொதுவுடைமையில் போல எல்லோரும் ஒரே மாதிரியான விளைவுகளைப் பகிர்ந்துகொண்டால் முன்னேற்றம் இருக்காது. அதனால்தான் பொதுவுடைமை மறைந்தது. மாறாக, திறனை வளர்ப்பதில் மட்டுமே கவனம் குவித்து, வெற்றிபெற்றவர் எல்லாவற்றையும் எடுத்துக்கொண்டு வெற்றிபெறாதவருக்கு எதுவும் இல்லாமல் போனால், செல்வர்-ஏழை இடைவெளி மேலும் மேலும் தீவிரமாகிறது. அமெரிக்காவில் நிகழ்வதைப் போல, இறுதியில் சமூகத்தின் சமநிலையும் நியாயமும் உடைகின்றன. ⁴⁷³

இத்தகைய சூழலில், செல்வர்-ஏழை இடைவெளிச் சிக்கலைத் தீர்ப்பதோடு பொருளாதார வளர்ச்சியையும் அடையும் வழியைக் கிழக்கின் அரசியல் பொருளாதாரத் தத்துவத்தில் காணலாம் என்று கண்டு, அவர் யின்-யாங் கோட்பாட்டை அறிமுகப்படுத்துகிறார். ஒரு நாட்டில், பொருளாதாரத்தில் வலுவற்றவர்களுக்கான ஆதரவையும், பொருளாதார வளர்ச்சியை அடைந்தவர்களுக்கான நியாயமான வெகுமதியையும் யின்-யாங் தத்துவத்தின்படி இசைவிக்க வேண்டும் என்பதே அது. அதாவது, போட்டியையும் ஒத்துழைப்பையும் இணைந்து நிலவச் செய்வோம் என்பதே:

மிகச் சிறந்த வழியைக் கிழக்கின் யின்-யாங் கோட்பாட்டில் காணலாம். போட்டியையும் ஒத்துழைப்பையும் ஒருசேர நாட வேண்டும்... இது மேற்கின் தாராளவாதிகள் செய்வதிலிருந்து வேறுபட்டது. அவர்கள் மக்களைத் தூண்டி, வெட்கத்தையும் தூக்கியெறிந்துவிட்டு, நலத்திட்டங்களை ஓர் உரிமையாகத் தொடர்ந்து கோரச் செய்கின்றனர். இறுதியில் அந்நாட்டில் நலத்திட்டச் செலவுகள் வெடிப்பாகப் பெருகிவிடுகின்றன.⁴⁷⁴

இத்தகைய சூழலில், கிழக்கத்திய பண்பாட்டின் அடிப்படைச் சிறப்புகளான கல்வியை மதித்தல், தகுதிமுறை, உழைப்பும் சிக்கனமும், தன்னைப் பண்படுத்துதல் ஆகிய மரபுகளை எவ்வாறு காப்பது என்ற பண்பாட்டின் மூலப் பணியை நாம் எதிர்கொள்கிறோம். “மேற்கத்திய வடிவத்தில் அறத்தின் விலக்கல் vs கிழக்கத்திய வடிவத்தில் அறத்தின் மையப் பங்கு” என்பதை அது காட்டுகிறது; 21ஆம் நூற்றாண்டில் கிழக்கு-மேற்கு அரசியல் பொருளாதார யதார்த்தங்களைப் பிரிக்கும் மிக முக்கியமான காரணி இதுவே. அறத்தை விலக்கிச் சட்டத்தையே பெரிதும் சார்ந்திருக்கும் மேற்கின் அரசியல் பொருளாதார அமைப்பு, இராணுவ-தொழில்-நாடாளுமன்றக் கூட்டமைப்பு தனிநலனை நாடுவதற்கு வழி திறந்துவிடுகிறது.

நலக் குழுக்களின் தனிநல நாட்டம் மின்பென்னை அச்சுறுத்துகிறது

சட்டம் இயற்றும் நாடாளுமன்றம் மக்களுக்கான பொது நலனை நாட வேண்டும். அதற்கு முன் இன்னும் ஒரு முக்கியப் படி உண்டு: பொது நலனுக்காக உழைப்பேன் என்பவர்களையே மக்கள் தம் பிரதிநிதிகளாகத் தேர்ந்தெடுக்க வேண்டும். இதுவே மக்களாட்சியின், மின்பென்னின் (民本主義), அதாவது மக்களுக்கான ஆட்சியின் அடிநாதம். ஆனால் நாடாளுமன்றம் பொது நலனை அல்லாமல் தம் மறுதேர்வை முதன்மைப்படுத்தும் பிரதிநிதிகளால் நிரம்பினால், மக்களாட்சிக்கும் மின்பென்னுக்கும் பொருளில்லை. இறுதியில் மக்களின் தேர்வே தீர்மானிக்கிறது. உழைப்பையும் சிக்கனத்தையும் வலியுறுத்துபவர், தம் அரசியல் ஆற்றலால் விளைவுகளை முதலில் உறுதிசெய்வேன் என்பவர் என இருவர் இருந்தால், மக்கள் அவர்களில் பின்னவரைத் தேர்ந்தெடுக்கும் இயல்பைக் காட்டுகின்றனர். போர், வேற்றுலகவாசிகளின் படையெடுப்பு, கோள் மோதல் போன்ற அவசர நிலை இல்லாவிட்டால், உடனடி விளைவுகளை உறுதிசெய்வேன் என்பவரையே மக்கள் தேர்ந்தெடுக்கின்றனர்.

நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்கள் பொது நலனை விடத் தனிநலனை முதன்மைப்படுத்தும் போக்கும், பொது நலனை முதன்மைப்படுத்தும் பிரதிநிதியை விட உடனடித் தனிநலனை உறுதிசெய்வேன் என்ற பிரதிநிதியை மக்கள் முதன்மைப்படுத்தும் போக்கும், இவ்விரு போக்குகளும் ஒரே நாணயத்தின் இரு பக்கங்கள். அந்த நாணயம், மனித இயல்பில் உள்ள மிக வலிய ஆற்றலான சுயநலம். மக்களும் நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்களும் பிறர்நலமான பொது நலனை விடத் தற்காப்புக்கான சுயநலத்தை முன்வைப்பதே மனித இயல்பு. அமைதி நீடித்தால், பொது நலனை விடத் தனிநலனை நாடும் நிலைமை விரிவதால், சட்ட ஆட்சியும் தாராள மக்களாட்சியும் அச்சுறுத்தலுக்கு உள்ளாகின்றன. அதிகாரப் பிரிவினை அமைப்பில் ஒரு தூண் சரிந்தால், அந்த அமைப்பு இரண்டு கால்களில் நிற்க முடியாது; மக்களாட்சி பொருளை இழக்கிறது.

மக்கள் நாடாளுமன்றத்துக்கு அளிக்கும் ஆதரவு விகிதம் மிகக் குறைவு. கொரியாவிலும் அமெரிக்காவிலும் ஆதரவு விகிதம் ஏறத்தாழ 20% அளவில் உள்ளது. நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்கள் பொது நலனை விட மறுதேர்வுக்கான தனிநலனில் முதலில் கவனம் குவிக்கும் நிலைமையை மக்கள் தொடர்ந்து காண்கின்றனர். கொரியாவில் நிறுவனங்களின், அமைப்புகளின் நன்கொடைகள் சட்டவிரோதம். ஆனால் அமெரிக்கா முதலிய மேற்கின் வளர்ந்த நாடுகளில் நன்கொடைகள் பரவலாக அனுமதிக்கப்படுகின்றன. குறிப்பாக அமெரிக்காவில், நிறுவனங்களின் அரசியல் செயல்பாட்டுக் குழுக்கள் (PAC, political action committee) வழியான மறைமுக ஆதரவு அமைப்புரீதியாக அனுமதிக்கப்பட்டுள்ளது. அமெரிக்க உறுப்பினர்களின் மறுதேர்வுக்கான மிகப் பெரிய காரணி தேர்தலுக்குத் தேவையான நிதி: தனிமனிதர்களிடமிருந்தோ தொழில்முனைவோரிடமிருந்தோ வரும் நன்கொடைகள். உறுப்பினர்கள் சட்டத்தைப் பயன்படுத்தித் தம் நன்கொடையாளர்களுக்குத் தேவையான நலன்களைப் பெருக்குகின்றனர்; நன்கொடையாளர்கள் உறுப்பினர்களின் மறுதேர்வுக்குத் தேவையான நிதியை வழங்குகின்றனர். நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்களில் பலர், ஜுன்சியின் (君子) தகுதி கொண்ட தலைவர்களாக இருப்பதற்கு முன், தற்காப்பு உள்ளுணர்வுக்கு விசுவாசமானவர்கள், அதாவது பங்கேற்பாளர்கள் (சியாவோரென், 小人). அவர்களுக்கு நன்கொடைக் குழுக்களின் அல்லது வணிக உலகின் ஆதரவு நேரடியானது. வணிகமும் நாடாளுமன்றமும் ஒன்றுசேர்ந்தால், நிர்வாகத் துறை பல நேர்வுகளில் அதைப் பின்பற்றுவதைத் தவிர வழியில்லை. இறுதியில், வணிகம்-நாடாளுமன்றம்-நிர்வாகம் குழுவாதத்தின் அடிப்படையில் பொது நலனைப் புறக்கணித்து, முதலில் தாம் பிழைத்திருப்பதற்கான தனிநலனை நாடும் நிகழ்வு பெரிதாகிவருகிறது.

குழுவாதம் பொது நலனுக்குத் தீங்கிழைக்கும் நிகழ்வு வணிகவாத அமைப்பிலும் செழித்தது. வணிகவாதக் கொள்கையின் பிரதிநிதியாகக் கருதப்படும் கோல்பேரின் (Jean-Baptiste Colbert, 1619–1683) கொள்கைகளை ஆடம் ஸ்மித் எதிர்மறையாக மதிப்பிட்டார். கோல்பேர் பிரான்சின் பதினான்காம் லூயியின் கீழ் 1665–1683 வரை 18 ஆண்டுகள் நிதி அமைச்சராக இருந்தார். அவர் பாதுகாப்பு வணிகக் கொள்கையை நாடி, அதை அரசருக்கும் தொழில்முனைவோருக்கும் இடையே இலாபத்தைப் பகிர்ந்துகொள்ளும் வழியாகப் பயன்படுத்தினார். உண்மையில், நிதி அமைச்சராகக் கோல்பேர் எடுத்த முதல் நடவடிக்கைகளில் ஒன்று, வெனிஸிலிருந்து கண்ணாடிப் பொருள்கள் இறக்குமதியை மாற்றீடு செய்வதற்காகப் பிரெஞ்சு அரச கண்ணாடிப் பொருள் நிறுவனத்தை அமைத்தது. ஏழு ஆண்டுகளுக்குப் பின் இந்த நிறுவனம் ஓரளவு தகுதியான கண்ணாடிப் பொருள்களை உற்பத்தி செய்யத் தொடங்கியதும், வெனிஸிலிருந்து எல்லாக் கண்ணாடிப் பொருள் இறக்குமதியையும் அவர் தடைசெய்தார். வணிகவாதக் கொள்கையின் கீழ், எல்லா நாடுகளும் போட்டிபோட்டு இறக்குமதியைக் குறைத்து ஏற்றுமதியைப் பெருக்குவதில்தான் நாட்டின் எதிர்காலம் உள்ளது என்று கண்டதால், கடும் பாதுகாப்பு வணிகக் கொள்கையையும் இறக்குமதி மாற்றீட்டுத் தொழில்களின் வளர்ச்சியையும் நாடின. ஆனால் இத்தகைய அரசியல் பொருளாதார அமைப்பின் கீழ், குழுவாதப் பேராசை இயல்பாகவே சுதந்திரமாக வளர்ந்தது. அதாவது, மேற்சொன்ன அரச கண்ணாடிப் பொருள் நிறுவனம் போன்றவை அரசிடமிருந்து ஏகபோகப் பாதுகாப்பையும் சலுகைகளையும் பெற்றன. அரசு, அதாவது அரச குடும்பம், இத்தகைய நிறுவனங்களிடமிருந்து வரியாகவோ பிற பொருத்தமான வடிவங்களிலோ வருவாய் பெறும் உறவை அமைத்துக்கொண்டதால், இறுதியில் சாதாரண மக்கள் மட்டுமே பலியாகும் நிலைமை உருவானது.

வணிகத்தைக் கட்டுப்படுத்தவும் ஒழுங்குபடுத்தவும் வழிநடத்தவும் உரிய பெரும்பாலான விதிகள், சட்டங்கள், அரசாணைகள், கட்டளைகள், அரசின், அரசரின், நாடாளுமன்றத்தின் பொது ஆணைகள் அனைத்தும், இறுதியில் அரசியல் பிழைகளாகவோ, பொது நலனுக்காக என்ற அழகிய பெயரின் கீழ்த் தந்திரசாலிகள் தம் தனிநலனுக்காக உருவாக்கியவையாகவோதான் உள்ளன என்று நாம் எண்ணாமல் இருக்க முடியாது.⁴⁷⁵

குழுவாதம் பொது நலனுக்குத் தீங்கிழைக்கும் போக்கு வணிகவாதத்தையும் பின்னர் தொழிற்புரட்சியையும் கடந்து மேலும் வலுவடைந்தது. ஆடம் ஸ்மித், மான்சர் ஓல்சன், அதிபர் ஐசனோவர், அண்மைய நிதிப் பொருளியலாளர்கள் ஆகியோர் இத்தகைய குழுவாதம் குறித்த எச்சரிக்கையையே வெளிப்படுத்துகின்றனர். ஒரு நாட்டுக்குள் உள்ள வணிகர்களும் உற்பத்தியாளர்களும் ஏகபோகத்தால் மேலும் அதிக இலாபத்தை நாட முடியும் என்பதால் வெளிநாட்டுப் போட்டியாளர்களை விலக்க முயன்றனர்; இத்தகைய கொள்கைகளால் பலியாவது இறுதியில் சாதாரண மக்களே என்று ஆடம் ஸ்மித் கண்டார். ஆகவே அரசின் தலையீட்டை விலக்கி மக்களின் பொருளாதாரச் செயல்பாட்டில் தலையிடாக் கொள்கையையும், நாட்டின் வணிகத்தில் வணிகவாதப் பாதுகாப்பு வணிகத்துக்குப் பதிலாகத் தடையற்ற வணிகக் கொள்கையையும் அவர் வலியுறுத்தத் தொடங்கினார்.⁴⁷⁶ அரசுவாதத்திலிருந்து ஒவ்வொரு தனிமனிதனின் சுயநலத்தையும் விடுவித்த ஆடம் ஸ்மித், அதே நேரத்தில் குழுவாதப் பேராசை குறித்துக் கவலைப்படத் தொடங்குகிறார்:

ஒரே தொழிலில் ஈடுபட்டுள்ளவர்கள் அடிக்கடி சந்திப்பதில்லை. ஆனால் அவர்கள் கூடும்போது, உரையாடலின் மையம் எப்போதும் பொது நலனுக்கு எதிரான சதியில் முடிவது, அல்லது சில நேரம் விலைகளை உயர்த்தும் கூட்டு உடன்பாட்டில் முடிவது வழக்கம்.⁴⁷⁷

ஓர் அடி மேலே சென்று, இத்தகைய குழுவாதப் பேராசையைச் சட்டத்தால் ஆள்வது மிகக் கடினம் என்பதையும் ஆடம் ஸ்மித் தெளிவுபடுத்துகிறார்:

ஒரே தொழிலில் ஈடுபட்டுள்ள வணிகர்கள் அவ்வப்போது கூடுவதைச் சட்டத்தால் தடைசெய்வது சாத்தியமில்லை. ஏனெனில் அத்தகைய சட்டம் சுதந்திரத்துக்கும் நியாயத்துக்கும் முரணாகும். ஆனால் ஒரே தொழிலில் ஈடுபட்டுள்ள வணிகர்கள் அவ்வப்போது சந்திப்பதைச் சட்டத்தால் தடுக்க முடியாவிட்டாலும், அத்தகைய கூட்டங்களைத் தேவையாக்கும் எதையும் செய்யக்கூடாது என்பது சொல்லத் தேவையில்லை; அவற்றை எளிதாக்கும் எதையும்கூடச் சட்டம் ஒருபோதும் செய்யக்கூடாது.⁴⁷⁸

தாம் “சிறப்பு நலக் குழுக்கள்” (special interest group) என்று அழைத்த குழுவாதப் பேராசை மக்களாட்சியை அச்சுறுத்தும் வாய்ப்பு குறித்து ஓல்சனும் எச்சரிக்கிறார். மக்களாட்சி அமைப்பு அரசுவாதம் தனிநலனை நாடுவதை நன்கு தடுக்கும் ஏற்பாடுகளைக் கொண்டுள்ளது; ஆனால் குழுவாதம் தனிநலனை நாடுவதைத் தடுப்பது மிகக் கடினம் என்று அவர் மதிப்பிடுகிறார். அதாவது, அதிகாரப் பிரிவினை அமைப்பால் தலைவர் தனிநலனை நாடுவது நன்கு தடுக்கப்படுகிறது; ஆனால் வணிகமும் நாடாளுமன்றமும் ஒன்றுசேர்ந்து தனிநலனை நாடும் வழிமுறைகள் குறித்து அதிகாரப் பிரிவினை அமைப்பு பெரிய பங்கை ஆற்றுவதில்லை.

மக்களாட்சி அதன் தலைவர்கள் சமூகத்தின் உபரி மூலதனத்தைத் தன்னிச்சையாக எடுத்துப் பயன்படுத்துவதைத் தடுப்பதில் மிகச் சாதகமான நிலையில் இருந்தாலும், நீண்டகாலமாக நிலைத்தன்மையைப் பேணிவரும் மக்களாட்சியில் சிறப்பு நலக் குழுக்கள் நாட்டின் ஒட்டுமொத்தப் பொருளாதாரக் கொள்கையையும் ஆட்டிப்படைக்காமல் தடுப்பது மிகக் கடினமான செயல்.⁴⁷⁹

மேலும், தனிமனிதர்கள் கூடிய குழுக்கள் பொது நலனுக்காக அல்ல, தனிநலனுக்காகவே பணியாற்றுகின்றன என்ற உண்மையை ஓல்சன் நேருக்கு நேர் கண்டார். ஆகவே சிறப்பு நலக் குழுக்கள் வகுக்கும் அரசியல் பொருளாதாரக் கொள்கைகள் பொது நலனுக்குத் தீங்கிழைக்கும் என்று அவர் முன்னுணர்ந்து கவலை தெரிவிக்கிறார்:

சிறப்பு நலக் குழுக்கள் வகுக்கும் அரசியல் பொருளாதாரக் கொள்கைகள் பாதுகாப்பு வணிகத் தன்மையும், அறிவியல் தொழில்நுட்ப வளர்ச்சிக்கு எதிரான தன்மையும் கொள்ள வாய்ப்பு அதிகம். ஆனால் இத்தகைய கொள்கைகள் இயல்பிலேயே இலாபத்தை நலக் குழுவில் குவித்து, அதன் செலவை எல்லா மக்களும் சமமாகச் செலுத்தும்படி செய்கின்றன. இந்தத் தர்க்கத்தின்படி, நலக் குழுக்களின் கொள்கைகளுக்கு எதிரான மக்கள் எதிர்ப்பு பெரிதாக இருப்பதில்லை. ஆகவே காலம் செல்லச் செல்ல இத்தகைய சிறப்பு நலக் குழுக்கள் மேலும் மேலும் பெரிதாகி, இறுதியில் அந்நாட்டின் பொருளாதாரம் பின்தங்குகிறது.⁴⁸⁰

இது பலவகை வடிவங்களில் தோன்றக்கூடும். அதிபர் ஐசனோவர் பதவியில் இருந்தபோது, இராணுவத்துக்கும் நிறுவனங்களுக்கும் இடையே இந்த நலக் குழுக்களின் நலனை மட்டுமே நாடும் நோக்கம் கொண்ட நெருங்கிய தொடர்புகளால், பொது நலனை நாட முயன்ற தம் அரசு நிர்வாகம் கணிசமாகப் பாதிக்கப்பட்டது. ஆகவே எட்டு ஆண்டுக் கால அதிபர் பதவியிலிருந்து விடைபெற்றபோது, 1961இல் ஆற்றிய புகழ்பெற்ற உரையில், “இராணுவ-தொழில் கூட்டமைப்பு” (military industrial complex) குறித்த எச்சரிக்கையை அவர் விட்டுச்சென்றார்:

அரசை நடத்துவதில், இயல்பாக எழுந்ததோ வேண்டுமென்றே நாடப்பட்டதோ, இராணுவ-தொழில் கூட்டமைப்பு நியாயமற்ற செல்வாக்கைத் திரட்ட முயல்வது குறித்து நாம் விழிப்பாக இருக்க வேண்டும். இத்தகைய பொருத்தமற்ற ஆற்றல் பெருகி நமக்குப் பெரும் பேரழிவைக் கொண்டுவரும் வாய்ப்பு எப்போதும் உள்ளது. இந்த இராணுவ-தொழில் கூட்டமைப்பின் ஆற்றல் நம் சுதந்திரங்களையோ மக்களாட்சி நடைமுறைகளையோ சிதைக்க நாம் ஒருபோதும் அனுமதிக்கக்கூடாது.⁴⁸¹

இந்த இராணுவ-தொழில் கூட்டமைப்பு இறுதியில் நாடாளுமன்றத்தின் வழியாகச் செல்வாக்குச் செலுத்துவதாலும், ஆகவே நிர்வாகத் துறையின் ஆற்றலும் செயல்பட வேண்டியிருப்பதாலும், அது “இராணுவ-தொழில்-நாடாளுமன்றக் கூட்டமைப்பு” (military-industrial-congressional complex) என்றும் அழைக்கப்படலானது. மக்களாட்சி நாடுகளுக்குள் எழும் இந்தக் கவலை, அரசுவாதப் பேராசை அமைப்புரீதியாகக் கட்டுப்படுத்தப்பட்டதாலேயே பொது நலன் பாதுகாக்கப்படுவதில்லை, அரசுவாதம் அல்லாத குழுவாதத்தின் பேராசையால் பொது நலன் சிதைக்கப்படும் நிலைமைக்கு நாம் வந்துவிட்டோம் என்பதைத் தெளிவாகக் காட்டுகிறது. ஐசனோவர் செயல்பட்ட காலம் 1950கள். அப்போது நிதிச் சந்தைகள் இன்றைய அளவு பாய்ச்சலான வளர்ச்சியை அடைந்திருக்கவில்லை. இரண்டாம் உலகப் போரின்போது பெரிதும் வளர்ந்த இராணுவ-தொழில் கூட்டமைப்பு, குழுவாதப் பேராசையின் மிக முக்கியப் பிரதிநிதி என்ற இடத்தை இப்போது “நிதி-அரசுக் கூட்டமைப்பிடம்” (finance-governmental complex) விட்டுக்கொடுத்துவிட்டது. தொழிற்புரட்சியைத் தொடர்ந்து நிதிப் புரட்சி என்று அழைக்கக்கூடிய அளவுக்கு, பொருளாதார அமைப்பின் மையத்தை உற்பத்தித் துறையிலிருந்து சேவைத் துறைக்கு நகர்த்திய வலிய மாற்றம் இது:

கடந்த முப்பது ஆண்டுகளில் பெரும்பாலான வளர்ந்த நாடுகளின் நிதித் தளத்தில் உண்மையான புரட்சி நிகழ்ந்தது. 1970இல் அமெரிக்காவில் பட்டியலிடப்பட்ட பங்குகளின் மொத்த மதிப்புக்கும் அமெரிக்கப் பொருளாதாரத்தின் மொத்த உற்பத்திக்கும் இடையிலான விகிதம் 0.66. அது 2000இல் வேகமாக வளர்ந்து, அமெரிக்காவில் பட்டியலிடப்பட்ட பங்குகளின் மொத்த மதிப்பு மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தியின் (GDP) 1.5 மடங்கை எட்டியது. ⁴⁸² (2025இல் 2 மடங்கைத் தாண்டியது)

சந்தைப் பொருளாதாரத்தில், பன்னாட்டு நிறுவனங்கள், சர்வதேச நிதி நிறுவனங்கள் என்று எப்படி அழைத்தாலும், அவை நாடும் குழுவாதப் பேராசை இப்போது சந்தைப் பொருளாதாரத்தையே அச்சுறுத்தும் நிலைக்கு வந்துவிட்டது. குறிப்பாக நிதி நிறுவனங்கள், உலக அளவிலான சந்தைகளை எதிர்கொண்டு, நுட்பமான இயக்க அமைப்புகளால், உற்பத்தித்திறன் சற்றும் இல்லாத இலாபத்தையும் பேராசையையும் நாடுவதில் மூழ்கும் பாதையில் நுழைந்துவிட்டன. உலகச் சந்தைப் பொருளாதாரத்தின் மீது அவற்றின் செல்வாக்கு மேலும் மேலும் பெருகியதால், 21ஆம் நூற்றாண்டின் அரசியல் பொருளாதார அமைப்பை “சூதாட்ட முதலாளித்துவம்” (Casino Capitalism) என்று அழைக்கும் நிலை வந்தது. தொழிலதிபர்கள் கூடினால், பொது நலனுக்குத் தீங்கிழைக்கும் சதியின் திசையில் ஆற்றலைத் திரட்டித் தனிநலனை நாடுகின்றனர் என்று ராஜன் (Rajan) முதலிய பொருளியலாளர்கள் வரையறுத்தனர். மிக அடிக்கடியும், மிக அதிகமான நாடுகளிலும், நியாயமான போட்டியைத் தடுக்க முயலும் தொழிலதிபர்களின் இத்தகைய சதிகள் இறுதியில் அரசின் உதவியைப் பெறுகின்றன என்று இப்பொருளியலாளர்கள் அரசின் பொறுப்பின்மையைக் கண்டறிகின்றனர்.⁴⁸³

இராணுவ-தொழில்-நாடாளுமன்றக் கூட்டமைப்பு, அதாவது சிறப்பு நலக் குழுக்கள், இப்போது சொல்ல முடியாத அளவுக்கு ஆற்றலும் செல்வாக்கும் பெற்றுவிட்டன. நிதி உலகம் அரசோடு கைகோத்து, “நியாயமான போட்டி” என்ற பொது நலனுக்குத் தீங்கிழைக்கும் “நிதி-நாடாளுமன்ற அல்லது நிதி-அரசுக் கூட்டமைப்பாக” வளர்ந்து வெளிப்பட்டுள்ளது. முதலாளித்துவம், அதாவது சந்தைப் பொருளாதார அமைப்பு, மனிதன் இதுவரை உருவாக்கிய அமைப்புகளில் உற்பத்தியையும் பகிர்வையும் மிகத் திறமையாக நடத்தும் வழி. அதன் அடியில் போட்டி உள்ளது. ஆனால் போட்டி தொழிலதிபர்களின் முடிவற்ற பேராசையை நிர்வகித்துக் கட்டுப்படுத்துவதால், ஏற்கெனவே நிலைபெற்றுள்ள எல்லாத் தொழிலதிபர்களுக்கும் அது தொல்லையாகிறது.⁴⁸⁴ ஆகவே நலக் குழுக்கள், அதாவது குழுவாதம், இயன்ற அளவு முயன்று போட்டியைக் கட்டுப்படுத்தி ஒவ்வொரு குழுவின் நலனையும் நாடுகின்றன. குழுவாதத்தின் மிகப் பெரிய சிக்கல் சமூகத்தின் துருவமயமாதலாக வெளிப்படுகிறது. செல்வர்-ஏழை இடைவெளியின் அதிகரிப்பால் மக்கள் பாதிக்கப்படுகின்றனர். நடுத்தர வர்க்கம் சுருங்குகிறது; மக்கள் கடும் செல்வத்தை அனுபவிக்கும் செல்வந்தர்களாகவும் ஏழைகளாகவும் பிரிகின்றனர். அரசு பொது நலனைப் பாதுகாக்காவிட்டால், பொது நலன் யாருடைய பொறுப்பாகும்?

தலையிடாக் கொள்கையின் பொறி: “காவலர்களை யார் காப்பது?”

தலையிடாக் கொள்கை தனிமனிதனின் பொருளாதாரத் தன்னாட்சியை அரசுவாதத்திலிருந்து (statism) விடுவித்தது. அதைச் சார்ந்து, பாசிசம், பொதுவுடைமை போன்ற கருத்தியல்களின் கட்டுப்பாட்டுப் பொருளாதார அமைப்புகளை முதலாளித்துவத்தால் வெல்ல முடிந்தது. ஆனால் வணிகமும் நாடாளுமன்றமும் ஒன்றுசேர்ந்து தனிநலனை நாடும் குழுவாதத்தின் (tribalism) முன் தலையிடாக் கொள்கை தன் இயலாமையை வெளிப்படுத்துகிறது. மக்களாட்சியின் அடிப்படைக் கொள்கையின்படி, நாடாளுமன்றத்தை அமைக்கும் கட்சிகள் மக்களின் நலனை, அதாவது பொது நலனை நாட வேண்டியவை. ஆனால் பல நேர்வுகளில், உலகின் எண்ணற்ற கட்சிகள் பொது நலனை நாடுவதை விட, ஆட்சியை மீண்டும் கைப்பற்றுவதை, அதாவது கட்சியின் நலனை முன்வைப்பது அதிகமாகக் காணப்படுகிறது. அவை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துவது மக்களின் நலனை அல்ல, தாம் சேர்ந்த குழுவான கட்சியின் நலனை நாடும் குழுவாதப் பேராசையையே. அவை மேற்கின் தலையிடாக் கொள்கையை முன்னிறுத்தி, தம் வெற்றி பொது நலனாக வெளிப்படுகிறது என்று வாதிடுகின்றன. ஆனால் மக்களைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் கட்சிகள் தம் சுயநலத்தை, அல்லது பேராசையைக் கட்டின்றி விட்டால், பொது நலனை யாரும் காப்பதில்லை. காவலர் இல்லாத நிலை அது. தலையிடாக் கொள்கை மேற்கின் அரசியல் பொருளாதார அமைப்பின் பொறியாகிறது.

இவ்வாறு மேற்கின் அரசியல் பொருளாதார அமைப்பு எதிர்கொள்ளும் சிக்கல்கள் மேற்கின் மக்களாட்சியின், சந்தைப் பொருளாதாரத்தின் அடிப்படையை அச்சுறுத்துகின்றன. இந்த நெருக்கடி இறுதியில் ஒரே கேள்வியில் முடிகிறது. ரோமக் கவிஞர் ஜுவெனல் எழுப்பிய “காவலர்களை யார் காப்பது?” என்ற கேள்வியே அது. ⁴⁸⁵ ஆட்சியில் இருப்பவர்களோ கட்சிகளோ செய்வதை இறுதியில் வாக்காளர்களான மக்கள் கண்காணித்து, மதிப்பிட்டு, தீர்ப்பளிக்கின்றனர் என்பதே மக்களாட்சியின் அடிப்படை முன்னூகம். ஆனால் ரோமப் பேரரசுக் காலத்தில் பேரரசரின் மெய்க்காவல் படை அதிக ஊதியம் தரும் தளபதியையோ படைத்தலைவரையோ பேரரசராக அமர்த்தியதைப் போல, கடன் வாங்கியாவது சமூக நலத்திட்டங்களைப் பெருக்கும் அரசியல்வாதிகளை மக்கள் தேர்தலில் வெற்றிபெறச் செய்தால், அதனால் கட்சிகளுக்கு இடையே ஆட்சியை மீண்டும் கைப்பற்றச் சமூக நலத்திட்டங்களைப் பெருக்கும் போட்டி எழுந்தால், மக்கள் அதன் ஆபத்தை உணராமல் கண்முன் உள்ள நலத்திட்டங்களையே விரும்பினால், மக்களாட்சியின் அடிப்படை முன்னூகம் சரிகிறது. உண்மையில், யூரோ நெருக்கடியின்போது மேற்கின் ஒவ்வொரு நாட்டின் தலைவர்களும் மக்களும் செய்ய வேண்டியது தெளிவாக இருந்தது: சிக்கலின் சாரத்தை அறிவித்து, அடிப்படை உழைப்பு அறத்துக்குத் திரும்புமாறு மக்களிடம் வேண்டி, அத்தகைய அரசியல்வாதிகளை மக்கள் தலைவர்களாகத் தேர்ந்தெடுக்க வேண்டும். ஆனால் அத்தகைய நிலைமை நிகழவில்லை. அவ்வாறெனில், மேற்கின் மக்களாட்சி அமைப்பின் தொடக்கப் புள்ளியான கட்சி அரசியல் அமைப்பு குறித்துக் கேள்விகள் எழுகின்றன.

கிழக்கில், கட்சி அரசியலுக்கான முயற்சியும் குழுவாதப் பேராசை பற்றிய விவாதமும் 11–12ஆம் நூற்றாண்டுகளில் நிகழ்ந்தன. சோங் வம்சத்தின் சீர்திருத்த அரசியல்வாதி ஓயாங் சியூ (歐陽修, 1007–1072) தொடர் சீர்திருத்த நடவடிக்கைகளை முயன்றார்; அதிகாரிகளின் ஊதியத்தை உயர்த்தி அவர்களைப் பொதுப் பணியில் விசுவாசமாக்குதல், சட்டத்தைத் திறம்படச் செயல்படுத்துதல், சலுகை அரசியலை ஒழித்தல், அரசுத் தேர்வுகளில் நடைமுறை அரசு நிர்வாகத்துக்குத் தேவையான பாடங்களைச் சேர்த்தல் முதலியவை அவற்றில் அடங்கும்.⁴⁸⁶ 1045இல் அவர் பேரரசருக்கு விண்ணப்பம் அனுப்பினார். அவரது வாதம் அவரது “கட்சிகள் பற்றி” (朋黨論) என்ற கட்டுரையை அடிப்படையாகக் கொண்டது: “தலைவர் கொள்கையின் அடிப்படையில் அணிகளை அமைக்கிறார்; பங்கேற்பாளர் தன் சொந்த நலனுக்காக அணிகளை அமைக்கிறான்” என்று கூறி, அணிகள் அமைவதை அனுமதிக்க வேண்டும் என்று அவர் வலியுறுத்தினார். ⁴⁸⁷ அதாவது நவீனக் கட்சி அரசியலையே அவர் பரிந்துரைத்தார்.

உண்மையில், 11ஆம் நூற்றாண்டில் சோங் வம்சத்தில், நவீனச் சோசலிசமாகக் கருதக்கூடிய கொள்கைகள் தலைமை அமைச்சர் வாங் அன்ஷியை (王安石, 1021–1086) மையமாகக் கொண்டு செயல்படுத்தப்பட்டன. மாறாக, பழமைவாதமாகக் கருதக்கூடிய கொள்கைகள் சிமா குவாங்கால் (司馬光, 1019–1086) செயல்படுத்தப்பட்டன. இரு ஆற்றல்களுக்கும் இடையே போட்டியும் பரஸ்பரக் கட்டுப்பாடும் இருந்தன. இறுதியில், ஓயாங் சியூவின் அணி அமைத்தல், அதாவது கட்சி அரசியல் பற்றிய எண்ணம் ஏற்கப்படவில்லை. தலைவரின் நிலையை அடையக்கூடியவர்கள் மிகச் சிலரே; பெரும்பாலோர் இறுதியில் பங்கேற்பாளர்களாகவே இருப்பதால், கட்சியினரும் இறுதியில் தனிநலனில் வீழ்வர் என்ற மதிப்பீடே அதற்குக் காரணம். கட்சி அரசியலுக்கான வாதம் இறுதியில் புதிய கன்பூசியனிசத்தின் தலைமை ஆசானான சூ ஷியால் (朱熹, 1130–1200) தீர்மானகரமாகப் புதைக்கப்பட்டது. சூ ஷி அணிகள் அமைவதைக் கடுமையாக விமர்சித்து, அணிகள் இறுதியில் பொது நலனை விடக் குழுவின் தனிப்பட்ட நலனையே நாடுகின்றன என்று வாதிட்டார். (ஆயிரம் ஆண்டுகள் கடந்த பின், நவீன நாடுகளில் இந்த வாதம் புதிதாகச் சோதிக்கப்படும் நேர்வுகள் வெளிப்படுகின்றன. கொரியா, அமெரிக்கா, பிரிட்டன் ஆகியவற்றில் நாடாளுமன்றத்துக்கு மக்கள் அளிக்கும் ஆதரவு ஏறத்தாழ 20% என்ற அளவைத் தாண்டுவதில்லை. நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்கள் மக்களுக்கான பொது நலனை விடத் தம் மறுதேர்வை நோக்கிய தனிநலனிலேயே அதிகம் கவனம் குவிக்கின்றனர் என்பது மக்கள் அனைவருக்கும் தெரிந்துவிட்டதே அதற்குக் காரணம்.)

குழுவாதிகள் தனிநலனை நாடும் செயலைக் கட்டுப்படுத்தும் பொறுப்பு யாருக்கு உள்ளது? இறுதியில் அரசுக்கே. அரசின் ஆட்சிக்கலைகளில் ஷூச்சி (術治) என்ற கருத்து முக்கியமாவதற்கான காரணம் இதுவே: ஏனெனில் நியாயமான போட்டி என்ற பொது நலனைச் சந்தை நாடுவது கடினம்; அரசின் நிர்வாகம் தேவை. நிதிப் புரட்சியால் அடையாளம் பெற்ற 21ஆம் நூற்றாண்டு உலகப் பொருளாதாரத்தில் எல்லோரும் நியாயமான போட்டியிலிருந்து பயன் பெற வேண்டும்; ஆனால் அதைக் காப்பது கடினம் என்று பொருளியலாளர்கள் சுட்டிக்காட்டுகின்றனர். “நியாயமான போட்டி என்ற பொது நலனைக் காக்கும் முக்கியமான பணிக்குப் பெரிய ஊக்கம் எதுவும் இல்லை” என்பதே சிக்கல் என்ற முரண்நிலையை அவர்கள் சுட்டிக்காட்டுகின்றனர்:

சந்தைகள் சுதந்திரமானவை அல்ல; நடைமுறையில் மிகச் சுதந்திரமானவையாக இருக்கவும் முடியாது. ஏனெனில் சந்தைகள் மிக எளிதில் உடையக்கூடிய அரசியல் அடித்தளத்தைக் கொண்டுள்ளன. எல்லோரும் போட்டிச் சந்தைகளிலிருந்து பயன் பெறுகின்றனர்; ஆனால் பொருளாதார அமைப்பைப் போட்டித்தன்மையுடையதாகவும் நியாயமான ஆட்டம் நடக்கக்கூடியதாகவும் வைக்கும் முயற்சியில் யாரும் பெரிய பயன் பெற முடியாது என்பதிலேயே சிக்கலின் முடிச்சு உள்ளது. முதலாளிகள்கூட நியாயமான போட்டியை ஊக்குவிப்பதில் பயன் பெற முடியாது. வருந்தத்தக்க வகையில், முதலாளிகள் போட்டியிலிருந்து பாதுகாப்பைத் தொடர்ந்து அரசிடம் கோருகின்றனர்; இதன் மூலமே அவர்கள் முதலாளித்துவத்தின் மிகப் பெரிய எதிரியாகின்றனர்.⁴⁸⁸

பெரும் நிறுவனங்களின் தனிநல நாட்டம், 21ஆம் நூற்றாண்டின் தொடக்கச் சந்தைப் பொருளாதாரத்தில் மிகப் பெரிய அக்கறையாகிவருகிறது. குறிப்பாக, பொது நலனைப் புறக்கணித்துத் தம் சொந்த நலனை மட்டுமே முடிவின்றி நாடும் நிதி மூலதனத்தின், நிதி நிறுவனங்களின் பேராசை பற்றிய செய்திகள் நாள்தோறும் ஓய்வதில்லை. மேற்கின் சந்தைப் பொருளாதாரம் இதற்கு எதிராக எந்த முன்னேற்பாடும் இல்லாத நிலையில் உள்ளது. மேற்கில், குழுவாதப் பேராசையை மூலச் சிக்கலாகக் காண்பதை விட, ஆடம் ஸ்மித் முதல் சந்தைப் பொருளாதாரச் சிந்தனையின் அடிப்படையில், “இனக்குழுக்களின் பேராசை, நோக்கம் கொள்ளாவிட்டாலும், கண்ணுக்குத் தெரியாத கையால் பொது நலனை உருவாக்குவதை நோக்கி வழிநடத்தப்படுகிறது” என்ற கொள்கையை இன்னும் அடிப்படைத் தத்துவமாக நம்புவதாகத் தெரிகிறது. இப்போது வெளிப்பட்டுவரும் மூலச் சிக்கல்கள், இந்த அடிப்படைக் கொள்கைக்கான சில விதிவிலக்குகளாக அல்லது விளிம்புநிலைச் சிக்கல்களாக மட்டுமே உணரப்படும் போக்கு உள்ளது.

சட்டரீதியான சில கட்டுப்பாட்டு ஏற்பாடுகளைத் தவிர, நாடுகடந்த பெரும் நிறுவனங்கள், குறிப்பாக நிதி நிறுவனங்கள், அறரீதியாக ஏற்க முடியாத வகையில் தொழிலை நடத்துகின்றன; அரசுகள் எந்த நடவடிக்கையும் எடுக்க முடியாமல் உள்ளன. 2008 நிதி நெருக்கடியின்போதும் அதன் பின்னும், அரசின் உதவியால், அதாவது மக்களின் வரிப்பணத்தால் பிழைத்திருக்கும் பெரும் நிதி நிறுவனங்களில் மாபெரும் ஊதியங்களும் ஊக்கத்தொகைகளும் பகிர்ந்துகொள்ளப்படும் நிலைமையைச் சாதாரண மக்கள் கண்டனர். அரசுகள் குறிப்பிடத்தக்க நடவடிக்கை எதுவும் எடுக்காத நிலையில், கடந்த சில ஆண்டுகளாகத்தான் பெரும் நிறுவனங்களின் சமூகப் பொறுப்பு பற்றிய உணர்வு, முக்கியமாக ஐக்கிய நாடுகளை மையமாகக் கொண்டு, பரவிவருகிறது என்பது உண்மைதான். அதாவது, “நிறுவனங்களின் சமூகப் பொறுப்பு” (CSR, Corporate Social Responsibility), “பகிர்ந்த மதிப்பு உருவாக்கம்” (CSV, Creating Shared Value), அல்லது “சுற்றுச்சூழல்-சமூக-நிறுவன நிர்வாகம்” (ESG, Environment, Social and Corporate Governance) என்ற இயக்கங்கள் ஓரளவு கவனத்தை ஈர்க்கின்றன. சட்டரீதியாக எந்தக் கடமையும் இல்லாவிட்டாலும், நிறுவனங்கள் தாமாகவே அறப் பொறுப்புணர்வோடு குழுவாதப் பேராசையைத் தாமே கட்டுப்படுத்திக்கொள்வோம் என்பதே இந்த இயக்கங்கள். ஆனால் நிறுவனங்கள் அமைக்கப்படுவதன் அடிப்படை நோக்கமான இலாப நாட்டத்தின் முன் இந்த இயக்கங்கள் வலுவிழக்கின்றன. அவை இரண்டாம் நிலையிலேயே நிற்க முடியும். ஆகவே இந்த அண்மைய இயக்கங்கள் இன்னும் “இயன்றவரை பிறருக்கும் உதவுவோம் என்ற அறக்கொடை நிலையிலேயே” நிற்கின்றன என்ற மதிப்பீட்டையும் பெறுகின்றன.

இறுதியில், நிதிப் புரட்சியோடு, வலிமைமிக்க நிதி முதலாளிகளுக்கும் அவர்களோடு தொடர்புகொள்ளும் அரசியல் உலகுக்கும் இடையிலான உறவுகளின் அமைப்பு, மக்களாட்சிச் சந்தைப் பொருளாதாரத்தின் மிகப் பெரிய எதிரியாகத் தோன்றியுள்ளது. இதை ஆளும் விதிகளை உருவாக்குவது, நடுநிலையைக் கண்டு பேணுவதைப் போலவே கடினமானது:

போட்டிச் சந்தைகள், விதிகளே இல்லாத நிலைக்கும் மூச்சுத் திணறும் அளவு ஏராளமான விதிகளுக்கும் இடையிலான நுட்பமான நடுநிலையால் அமைகின்றன. முதலாளித்துவம் மிகச் சிறப்பாகச் செயல்படும் நிலை மிகவும் நிலையற்றதாக இருப்பதற்குக் காரணம், இந்த நடுநிலையின் நிலப்பரப்பு மிகக் குறுகியதாக இருப்பதே. இந்த நிலை எளிதில் நிலைபெற்ற நலன்களால், நிலைபெற்ற நலன்களுக்காக, நிலைபெற்ற நலன்களின் அமைப்பாகச் சீரழிகிறது. வரலாற்றில் நாம் அனுபவித்த முதலாளித்துவம் இத்தகைய வடிவிலான முதலாளித்துவமே. வருந்தத்தக்க வகையில், புவியின் பல இடங்களில் இத்தகைய முதலாளித்துவம் இன்னும் செழித்துவருகிறது.⁴⁸⁹

குழுவாதத்துக்கு எதிராக மேற்குக்குத் தத்துவ முன்னேற்பாடு இல்லாதது, தலையிடாக் கொள்கையின் தொடக்கத்திலேயே இருந்த சிக்கல். ஏனெனில் அரசின் முழுமையான தலையீட்டைக் கொண்ட வணிகவாதத்திலிருந்து தனிமனிதச் சுதந்திரத்தை உறுதிசெய்வதே தலையிடாக் கொள்கையின் நோக்கமாக இருந்தது. தலையிடாக் கொள்கை, “தனிமனிதப் பொருளாதாரச் செயல்பாட்டின் சுதந்திரத்தை இயன்ற அளவு உறுதிசெய்து அரசின் தலையீட்டை இயன்ற அளவு விலக்கும் பொருளாதாரச் சிந்தனை” என்று வரையறுக்கப்படுகிறது. மனித இயல்பால் தனிநலன் பொது நலனை உருவாக்குகிறது என்ற தத்துவ அமைப்பு தன் தாக்கத்தைச் செலுத்துகிறது. இறுதியில் மேற்கின் தலையிடாக் கொள்கை, செயலின்மைச் (வூ வெய், 無爲) சிந்தனையைப் போலன்றி, தனிமனிதத் தன்னாட்சிக்குச் “சுதந்திரம்” அளிக்கும் வடிவத்தை வலியுறுத்தலானது. இறுதியில், ஆடம் ஸ்மித் வலியுறுத்திய தலையிடாக் கொள்கை குறித்து அடிப்படை ஐயம் கொள்ள வேண்டும். “இனக்குழுக்களின் பேராசை, நோக்கம் கொள்ளாவிட்டாலும், கண்ணுக்குத் தெரியாத கையால் பொது நலனை உருவாக்குவதை நோக்கி வழிநடத்தப்படுகிறது” என்ற அவரது தத்துவம் குறித்த ஐயமே அது.

3) ஷூச்சி (術治): பொது நலனைத் தனிநலனிடமிருந்து காக்கும் தத்துவம்

தனிநலன்-பொது நலன் மோதல் கோட்பாடும் தனிநலன்-பொது நலன் ஒருங்கிணைவுக் கோட்பாடும், கிழக்குக்கும் மேற்குக்கும் இடையிலான “மனித இயல்பு” பற்றிய தத்துவ வேறுபாட்டிலிருந்து எழுகின்றன. கிழக்கு, தன் மனித இயல்புக் கோட்பாட்டில், மனித இயல்பு வலிய சுயநலத்தாலும் வலுவற்ற பிறர்நலத்தாலும் அமைந்திருப்பதால் அதை நிர்வகிக்க வேண்டும் என்ற நிலைப்பாட்டைக் கொண்டுள்ளது. மாறாக, மேற்கில் ஆடம் ஸ்மித் முதலியோரின் மனித இயல்புக் கோட்பாடு மனித இயல்பு நல்லது என்ற தத்துவத்திலிருந்து தொடங்கியதால், மனிதச் செயலிடம் விட்டுவிடுவோம் என்ற தலையிடாக் கொள்கையை அடிப்படையாகக் கொண்டுள்ளது. ஆகவே கிழக்கின் மனித இயல்புக் கோட்பாடு, மனித இயல்பை நிர்வகித்தல் என்ற தளத்தில், மேற்கின் அரசியல் தத்துவத்துக்கு எதிரான அரசியல் தத்துவத்தை முன்வைக்கிறது. இந்த அரசியல் தத்துவம் தலைவரின் ஆட்சி ஆற்றலுக்குத் தேவையான கூறாகிறது. கிழக்கு முதன்மைப்படுத்தும் ஆட்சிக்கலை என்ற கருத்து இதுவே. மனித இயல்பின் வெளிச்சத்தில் நோக்கினால், அரசியல் பொருளாதார அமைப்பில் ஷூச்சியின் (術治) தத்துவத்தைக் கட்டாயம் பயன்படுத்தினால்தான் பொது நலனைக் காக்க முடியும் என்ற சிந்தனை அது.

போரிடும் அரசுகளின் காலத்துச் சட்டவியல் பள்ளி ஹான் ஃபெய் சீ என்ற சிந்தனையாளரை உருவாக்கியது; அவர் சட்டவியல் சிந்தனையை ஒருங்கிணைக்கும் எழுத்துகளை விட்டுச்சென்றார். போரிடும் அரசுகளின் காலத்தின் பல நூற்றாண்டுகளில், ஏழு அரசுகள் பிழைத்திருப்பதற்காகத் தம் வலிமையை வளர்க்கும் வழிகளைச் சோதித்தன. ஷி (勢), சட்டம் (法), ஷூ (術) ஆகியவற்றைப் பயன்படுத்திய ஷிச்சி, சட்ட ஆட்சி, ஷூச்சி ஆகியவை முன்னுக்கு வந்தன. மன்னன் தன் அதிகாரத்தை (勢) அடிப்படையாகக் கொண்டு சட்டங்களையும் அமைப்புகளையும் (法) திறம்படச் செயல்படுத்துவதற்கான வழிமுறையை (術) ஹான் ஃபெய் சீ தம் நூலில் ஒருங்கிணைந்த முறையில் விளக்கினார். அரசர் நாட்டை ஆளும்போதும் அதிகாரிகளைக் கையாளும்போதும், பொது நலனும் தனிநலனும் மோதுகின்றன என்ற எண்ணத்தை உள்ளத்தில் கொண்டிருக்க வேண்டும் என்று ஹான் ஃபெய் சீ கண்டார். போரிடும் அரசுகளின் காலத்தில் பரவலாகப் பரவியிருந்த ஷூச்சி என்ற கருத்தை அவர் ஏற்றுக்கொண்டார்.

அவரது ஷூச்சித் தத்துவம் ஷென் புஹாயின் (申不害) அரசியல் சிந்தனையிலிருந்து பெறப்பட்டது. அரசர் சட்டத்தை வகுக்கும்போது, அதிகாரிகள் தம் உள்ளத்தில் பொது நலனை நிறைவேற்றியபடியே தனிநலனைப் பெறும் எண்ணத்தைக் கைவிடும் திசையில் நாட்டுச் சட்டங்களை வகுத்து நிர்வகிக்க வேண்டும் என்று அவர் கண்டார். அதே நேரத்தில், தலைவர் முன்மாதிரியாக நடக்க வேண்டும் என்பதையும் அவர் வலியுறுத்துகிறார்.

சட்டங்களும் விதிகளும் தனிநலனைப் பெறும் எண்ணத்தைக் கைவிடச் செய்யும்படி அமைக்கப்பட வேண்டும். சட்டங்களும் விதிகளும் முறையாகக் கடைப்பிடிக்கப்பட்டால், தனிநலனைப் பெறும் வழக்கம் மறைகிறது. அதிகாரச் சமூகத்தில் தனிநலன் சட்டத்தை அழிக்கும் காரணமாகிறது… அரசர் சட்டங்களையும் விதிகளையும் புறக்கணித்துத் தம் மனம்போன போக்கில் அதிகாரிகளுக்கு வெகுமதி அளித்தால், அதிகாரிகள் பொது நலனைக் கைவிட்டு அரசரின் மனம்போன போக்கை நிறைவேற்றுவதில் மூழ்குகின்றனர். (ஹான் ஃபெய் சீ 45:6)

ஷென் புஹாய் போரிடும் அரசுகளின் காலத்தில் ஹான் (韓) அரசின் தலைமை அமைச்சர்; சிங்மிங்கின் (刑名) வல்லுநராக அறியப்படுகிறார். அவர் கி.மு. 4ஆம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்தவர். ஷூவை (術) முதன்மைப்படுத்திய சட்டவியல் சிந்தனையாளரான அவர், மன்னன் அமைச்சர்களை ஆளும்போது சிங்மிங்கின் வழியாகத் தன் அதிகாரத்தை நிலைப்படுத்த முடியும் என்று கண்டார். மன்னனின் ஆணைகளையோ பதவிகளையோ குறிக்கும் மிங் (名), அவற்றை அமைச்சர்கள் நன்கு நிறைவேற்றுகின்றனரா என்று ஆராயும் சிங் (刑) ஆகியவையே அரசு நிர்வாகத்தின் மையம் என்று அவர் கண்டார். உண்மையில் செய்யப்பட்டதையும் (刑, அதாவது 形) பதவிப் பெயரையும் சொல்லையும் (名) பொருத்தும் அரசியல் கொள்கையில் அது கவனம் குவிக்கிறது. அமைச்சர்கள் தம் பதவிக்கு ஏற்ற பணியைச் செய்ய வேண்டும்; சொல்லும் செயலும் முரண்பட்டால் தண்டிக்கப்படுவர் என்பதே கொள்கை. இதன் மூலம் மன்னன் அமைச்சர்களை மதிப்பிடுவதற்கான புறநிலை அளவுகோல்களை அமைத்து, அதிகாரத்தின் முன்முனைப்பை மன்னனே தக்கவைத்துக்கொள்ளும்படி செய்தார். ஷூச்சியின் மையம் இறுதியில் இதில் உள்ளது: அதிகாரிகளோ அமைச்சர்களோ பொது நலனுக்குத் தீங்கிழைத்துத் தனிநலனை நாடுகின்றனரா என்று ஆராய்ந்து சரிசெய்வதே மிக முக்கியமானது. தலைவர் அமைச்சர்களைக் கையாளும் சிங்மிங்கின் ஷூவே (術) செல்வ நாட்டையும் வலிய படையையும் அடைவதற்கான குறுக்குவழி என்று அவர் வலியுறுத்தினார். அவரது ஷூச்சிச் சிந்தனை, போரிடும் அரசுகளின் காலத்தைக் கடந்து, சீனாவிலும் கிழக்கிலும் பணியாளர் நிர்வாகமும் அதிகாரத்துவமும் நிறுவப்படுவதற்கு இட்டுச்சென்றது.

அமைச்சர்கள் தனிநலனை நாடும் இடைவிடாத சபலத்தைக் கைவிட்டுப் பொது நலனை நாடும்படி செய்து நாட்டைச் செல்வமும் வலிமையும் கொண்டதாக்குவதே ஷென் புஹாயின் தத்துவத்தின் மையம். அமைச்சர்களின் சொல்லும் செயலும் ஒத்துப்போவதை வலியுறுத்திய ஷென் புஹாய், அமைப்புசார், நிர்வாகரீதியான மேலாண்மையால் அதை அடைய முயன்றார்; அமைச்சர்களின் செயலைச் சட்டத்தின்படியும் அமைப்புகளின்படியும் மதிப்பிட்டு, தகுதிக்கு வெகுமதியும் தவறுக்குத் தண்டனையும் அளித்து, முன்கணிக்கக்கூடிய ஒழுங்கை நிறுவ முயன்றார். ஷென் புஹாயின் சிங்மிங் கல்வி (刑名之學) ஹுவாங்-லாவோ சிந்தனையை (黃老思想) அடிப்படையாகக் கொண்டது என்று சிமா சியானின் வரலாற்றுப் பதிவுகள் மதிப்பிடுகிறது.⁴⁹⁰ சட்டவியல் சிந்தனையையும் டாவோயியச் சிந்தனையையும் ஒருங்கிணைத்து நாட்டை ஆள அவர் முயன்றார்.

தேசிய அரசு நிறுவப்பட்டு அதைத் தொடர்ந்து அதிகாரத்துவ அமைப்புகளும் நிர்வாக அமைப்புகளும் அமைந்துவிட்டதால் ஷூச்சியின் பங்கு முடிந்துவிடுவதில்லை. ஷூச்சியின் மையக் கூறுகள் மனித இயல்புக் கோட்பாட்டிலிருந்து வருவதால், மனித சமூகத்தில் அமைப்புகளால் அவை மறைவதில்லை; தொடர்ந்து செயல்படுகின்றன. தனிநலன்-பொது நலன் மோதல் கோட்பாட்டை அடிப்படையாகக் கொண்ட அரசியல் பொருளாதாரத் தத்துவத்தை ஷூச்சி கிழக்கத்திய நாகரிகத்தில் ஆழமாக விதைத்தது. சமூக அமைப்புகளின் வளர்ச்சிச் செயல்முறையில் அதன் முக்கியத்துவம் மாறாக அதிகரிப்பதற்குக் காரணம், தனிநலனையும் பொது நலனையும் வேறுபடுத்துவது மேலும் கடினமாகிவிட்டதே. அரசியல் பொருளாதாரம் முக்கியமாவதால், அதிகாரிகளின் பேராசையை மட்டுமன்றி வணிகத்தின் பேராசையையும் நிர்வகிக்கும் பொறுப்பு அரசுக்கும் மக்களுக்கும் வழங்கப்படுகிறது. ஏனெனில் நாடாளுமன்றத்துக்கும் வணிகத்துக்கும் இடையிலான தொடர்பால் தனிநலனை நாடும் நேர்வுகள் பெருகிவருகின்றன.

கிழக்கத்திய நாடுகளில் ஷூச்சிப் பண்பாடு வலுவாகப் பேணப்படுகிறது. அரசு நிர்வாகத்தில் ஷூச்சியைக் குறிப்பாக முதன்மைப்படுத்திய எடுத்துக்காட்டாகச் சிங்கப்பூரைக் குறிப்பிடலாம். பிரதமர் லீ குவான் யூ ஆட்சிக்கு வந்த தொடக்கத்தில், 1960இல், எல்லாவற்றுக்கும் முன்னதாக, அரசு ஊழியர்கள் தனிநலனை நாடும் செயலைத் தடைசெய்யும் ஷூச்சி நடவடிக்கையை எடுத்தார். அவர் “ஊழல் தடுப்புச் சட்டத்தை” அறிவித்தார். ஊழல் அதிகாரிகளை விசாரிப்பதற்காக 1952இல் பிரித்தானியக் காலனிய அரசு அமைத்த “ஊழல் நடைமுறைகள் புலனாய்வுப் பணியகத்துக்கு” வலிய புலனாய்வு அதிகாரங்களையும் நீதி அதிகாரங்களையும் அவர் வழங்கினார். ஊழல் நடைமுறைகள் புலனாய்வுப் பணியகம் (貪汚調査局, Corrupt Practices Investigation Bureau) சிங்கப்பூரின் ஊழல் தடுப்புச் சிறப்புப் புலனாய்வு அமைப்பு. சிங்கப்பூர்ப் பிரதமரின் நேரடிக் கட்டுப்பாட்டில் உள்ள அமைப்பான அது, காவல்துறையையோ அரசு வழக்குத் துறையையோ விடச் சுதந்திரமாகச் செயல்படுகிறது. அரசு ஊழியர்கள், நிறுவனங்கள், தனிமனிதர்கள் உள்ளிட்ட சமூகம் முழுவதன் ஊழல் செயல்களை விசாரித்து, நேர்மையான சமூகத்தைப் பேணும் மைய அமைப்பு அது. சிங்கப்பூர் உலகிலேயே மிக நேர்மையான நாடுகளில் ஒன்றானது. அரசு ஊழியர்களுக்குத் தனிநல நாட்டத்தைத் தடைசெய்த அதே நேரத்தில் உலகிலேயே மிக உயர்ந்த அளவிலான ஊதியத்தை உறுதிசெய்யும் வழியால், அது நாட்டை வெற்றிகரமாக நடத்தியது. கிழக்கின் கருத்தான ஷூச்சிக்கு அழுத்தம் கொடுத்து நாடு செல்ல வேண்டிய திசையை அமைத்து வெற்றிபெற்ற நேர்வு இது.

ஷூச்சி என்ற கருத்து கிழக்குக்கு மட்டும் உரியதல்ல. மேற்கில், பொது நலன்-தனிநலன் ஒருங்கிணைவுக் கோட்பாட்டின் சிக்கல்களைச் சுட்டிக்காட்டி, இச்சிக்கல் அரசு நிர்வாகத்தின் மீது செலுத்தும் மாபெரும் எதிர்மறைச் செல்வாக்கைச் சுட்டிக்காட்டிய தலைவர் ஒருவர் உண்டு. அதிபர் ஐசனோவர் 1961 ஜனவரி 17 அன்று அதிபர் பதவியிலிருந்து விடைபெறும்போது பிரியாவிடை உரை ஆற்றினார். அதில், இராணுவ-தொழில் கூட்டமைப்பின் குழுவாதச் செயல் தனிநலனை நாடுவதால், பொது நலனை நாடும் அரசு நிர்வாகத்துக்குப் பெரும் சிக்கலை உண்டாக்குகிறது என்று அவர் வெளிப்படையாக எச்சரித்தார். இராணுவ-தொழில் கூட்டமைப்பின் செயல், பொது நலனைப் புறக்கணித்துத் தனிநலனை நாடும் குழுவாதம் என்பதையும், அதற்கு எதிராக அரசு உணரும் இயலாமையின் சிக்கலையும் அவர் சுட்டிக்காட்டினார்.⁴⁹¹ பாதுகாப்புத் துறைக்கும் வணிகத்துக்கும் இடையிலான இணைவு மக்களாட்சி அமைப்புகளையும் மக்களின் சுதந்திரத்தையும் அரித்துவிடக்கூடும் என்று அவர் எச்சரித்தார்.

“பொது நலனும் தனிநலனும் மோதுகின்றன” என்ற கிழக்கத்திய நாகரிகத்தின் தத்துவத்தின்படி ஷூச்சியால் எதிர்கொள்ள வேண்டிய நிகழ்வே மேற்கில் நிகழ்ந்துவருகிறது என்பதை இது சுட்டிக்காட்டியது. ஆடம் ஸ்மித் முதலியோர் வழங்கிய “பொது நலனும் தனிநலனும் ஒருங்கிணைகின்றன” என்ற தத்துவக் கோட்பாட்டை நம்பும் மேற்கின் அரசியல் பொருளாதார அமைப்பு, ஷூச்சி என்ற சிக்கல் குறித்து அடிப்படையில் தற்காப்பற்ற நிலையில் உள்ளது. ஆகவே குழுவாதச் செயல் மேற்கில் தொடர்ந்து பரவிவருகிறது. 2007–2008 உலக நிதி நெருக்கடியும் 2009–2011 யூரோ நெருக்கடியும் வெறும் நிதி அல்லது பொருளாதாரச் சிக்கல்கள் அல்ல. அவற்றின் அடியில், சந்தைப் பொருளாதாரச் சிந்தனை பற்றியும், சந்தைப் பொருளாதாரத்தை நிர்வகிக்கும் அமைப்பான மக்களாட்சி பற்றியும், அரசியல் பொருளாதாரத் தளத்திலான அடிப்படையான, தத்துவச் சிக்கல்கள் உள்ளன. பெரிய அரசு, அதிக வரிகள், ஏராளமான விதிகள், செல்வர்-ஏழை இடைவெளியின் அதிகரிப்பு, கடன் வாங்கி விரிவுபடுத்தப்படும் நலத்திட்டங்கள் ஆகியவற்றை மேற்கு தொடர்ந்து பின்பற்றிவருகிறது. 2007–2008 நிதி நெருக்கடிக்குக் காரணம், நிதியாளர்களும் நாடாளுமன்றமும் நிர்வாகத் துறையும் ஒன்றுசேர்ந்து தம் நலன்களை நாடிய குழுவாதமே. அமெரிக்கா இறுதியில் இந்த நிதி நெருக்கடிக்குத் தீர்வு எதையும் முன்வைக்காமல், தற்காலிக ஒட்டுவேலைகளோடு கடந்துவிட்டது. நிதி நெருக்கடிக்கு ஐந்து ஆண்டுகளுக்கு முன், 2003இல் வெளியான மிகவும் விற்பனையான முதலாளிகளிடமிருந்து முதலாளித்துவத்தைக் காப்போம் (Saving Capitalism from the Capitalists) என்ற நூல் எட்டிய முடிவு இதுவே. அதாவது, சந்தைப் பொருளாதாரத்துக்கான மிகப் பெரிய அச்சுறுத்தல் சோசலிசத்துக்குத் திரும்புவது அல்ல; அது சந்தைப் பொருளாதார அமைப்புக்குள் தனிநலனை நாட விரும்பும் குழுவாதத்திலிருந்தே வருகிறது என்பதாகும்.

பெரும் நிறுவனங்களுக்கும் ஊடகங்களுக்கும் இடையிலான கூட்டை கிழக்கும் மேற்கும் எவ்வாறு கையாள்கின்றன என்பதிலும் ஷூச்சியின் தத்துவம் வெளிப்படுகிறது. அமெரிக்கா உட்பட மேற்கில், பெரும் நிறுவனங்கள் ஊடக நிறுவனங்களை வாங்கிப் பயன்படுத்துவது சுதந்திரமாக அனுமதிக்கப்படுகிறது. கிழக்கில், பெரும் நிறுவனங்களும் ஊடக நிறுவனங்களும் இணைவது அனுமதிக்கப்படுவதில்லை. இச்சிக்கலை மேற்கு வாதிடுவதைப் போல “ஊடகக் கட்டுப்பாடு அல்லது தாராளவாதத்தின் சிதைவு” என்று காண்பதா, அல்லது “குழுவாதத்தின் தனிநல நாட்டத்தை நிர்வகித்தல்” என்று காண்பதா என்பதை நன்கு ஆராய வேண்டும். கிழக்கு பின்னதைத் தேர்ந்தெடுப்பது ஷூச்சி என்ற கருத்தினால்தான்.

இராணுவத்துக்கும் தொழில்துறைக்கும் இடையிலான குழுவாத நல நாட்டத்துக்கு ஊடகங்களும் பொதுக் கருத்தும் முக்கியம் என்பதை அறிந்த இராணுவ-தொழில் கூட்டமைப்பு, அவற்றைப் பயன்படுத்தும் வலிய வேட்கையை மேலும் பெருக்கிக்கொள்கிறது. அமெரிக்காவின் வலிமைமிக்க பெரும் நிறுவனங்கள் போட்டிபோட்டு ஊடக நிறுவனங்களை வாங்குகின்றன. மேற்கும் இச்சிக்கலில் அக்கறை காட்டத் தொடங்கியுள்ளது. அதிபர் பைடன் 2025 ஜனவரியில், அதிபர் ஐசனோவரின் பிரியாவிடை உரையை மிகவும் ஒத்த பிரியாவிடை உரையை ஆற்றினார். அதில், பெரும் நிறுவனங்கள் போட்டிபோட்டு ஊடக நிறுவனங்களை உடைமையாக்கும் நிலைமை அண்மையில் அமெரிக்காவில் நிகழ்ந்துவருவதைச் சுட்டிக்காட்டி, இப்பெரும் நிறுவனங்களுக்கும் ஊடக நிறுவனங்களுக்கும் இடையிலான பிணைப்பு வியக்கத்தக்க அளவு வலிய செல்வாக்கைச் செலுத்தி மக்களாட்சியையே அச்சுறுத்தும் அளவுக்கு உள்ளது என்று அவர் சுட்டிக்காட்டினார்.

அரசியல் பொருளாதாரச் சிக்கல்களில் “வாஷிங்டன் கருத்தொற்றுமையையும்” “பெய்ஜிங் கருத்தொற்றுமையையும்” ஒப்பிடும் பகுப்பாய்வுகளும், கிழக்கு-மேற்கு நாகரிகங்களின் இந்த மாறுபட்ட முகத்தைக் காட்டுகின்றன என்று கொள்ளலாம். பொதுவாக, முன்னது தாராள மக்களாட்சி-பொருளாதார வளர்ச்சி மாதிரியையும், பின்னது அதிகாரத்துவ ஆட்சி-பொருளாதார வளர்ச்சி மாதிரியையும் முன்வைக்கின்றன. இன்றைய போக்கு மேற்கின் தாராளவாதச் சிந்தனையை அடிப்படையாகக் கொண்டிருப்பதால், இத்தகைய மாதிரி ஒப்பீடுகள் மேற்கை மையமாகக் கொண்டவையாக இருக்கக்கூடும். ஆனால் கிழக்கு-மேற்கு அரசியல் பொருளாதார வளர்ச்சி மாதிரிகள், சுதந்திரத்தில் கவனம் குவித்துப் பகுத்தாய்வதை விட, தற்காப்புக் கொள்கையில் கவனம் குவிப்போம் என்ற நாகரிகப் பக்கத்தைக் கொண்டுள்ளன. தனிநலன்-பொது நலன் மோதல் கோட்பாடும் தனிநலன்-பொது நலன் ஒருங்கிணைவுக் கோட்பாடும் அதன் முக்கியக் கண்ணோட்டங்களாகின்றன. பின்னதைப் பின்பற்றும் மேற்கின் அரசியல் பொருளாதாரச் சிந்தனையில், ஷூச்சியின் கண்ணோட்டம் முதன்மைப்படுத்தப்படாத கருத்தாகிறது. ஆனால் அதிகாரிகளும் நிர்வாகிகளும் பொது நலனுக்குத் தீங்கிழைத்துத் தனிநலனை நாடுவது குறித்து எச்சரிக்கையாக இருக்கும் ஷூச்சி, சமூகக் கட்டமைப்புகள் சிக்கலாகச் சிக்கலாக மேலும் பெரிய சிக்கலாகிவருகிறது.

குழுவாதச் செயல் மக்களாட்சியின் மையமான கட்சிகளுக்கும் அப்படியே பொருந்திச் சிக்கலாகிறது. மக்களாட்சியில், மக்கள் திறமையானவர்களைத் தலைவர்களாகத் தேர்ந்தெடுக்கின்றனர், அத்தலைவர்கள் பொது நலனுக்காக, அதாவது மக்களுக்காகப் பணியாற்ற வேண்டும் என்ற முன்னூகம் காக்கப்படுவது முக்கியம். ஆனால் மேற்கின் அரசியல் அமைப்புகளில் பொது நலனின் முதன்மை என்ற முன்னூகம் படிப்படியாக மங்கிவருகிறது. சிக்கலைத் தீர்க்க, வெளிப்படைத்தன்மையைப் பெருக்குதல் போன்ற அரசியல் அமைப்புச் சீர்திருத்தங்களையும், குடிமக்களை அரசியலில் மேலும் அதிகம் பங்கேற்கச் செய்யும் வழிகளையும் மேற்கு முயன்றுவருகிறது. மக்களாட்சி தொடர்ந்து வளர்கிறது என்ற எண்ணம் அவர்களுக்கு இருப்பதால், சிக்கலைச் சரிசெய்ய முடியும் என்று அவர்கள் எண்ணுகின்றனர்.

ஆனால் இன்றைய இராணுவ-தொழில் கூட்டமைப்பு, நிதி நெருக்கடி, நாடாளுமன்றங்கள் பொது நலனை விடத் தனிநலனை நாடும் போக்கு ஆகியவற்றைக் கருத்தில் கொண்டால், சிக்கல் வெறுமனே அமைப்பைச் சீர்திருத்துவதால் தீர்க்கக்கூடியது அல்ல. அமைப்புக்கு முன்பே, தவிர்க்க முடியாத மனித இயல்பின் சிக்கலிலிருந்தே அது வருகிறது என்று காண வேண்டும். மனிதன் எதைச் செய்தாலும் இறுதியில் மனித இயல்பையே பின்பற்றுவதால், அரசியல்வாதிகளும் இறுதியில் பொது நலனை விடத் தற்காப்பால் (நாடாளுமன்ற முறையில் மறுதேர்வால்) ஈர்க்கப்படுகின்றனர். ஷூச்சி என்ற கருத்து இல்லாததால், மேற்கின் அரசியல் பொருளாதாரமும் மக்களாட்சியும் தாமே அறியாத அடிப்படைச் சிக்கல்களில் மோதுகின்றன. இறுதியில், செல்வர்-ஏழை இடைவெளி தொடர்ந்து அதிகரிக்கும் நிலைமையைக் கட்டுப்படுத்த முடியாத விளைவை அது உண்டாக்குகிறது. மேற்கில், குழுவாதம், அதாவது நிதியாளர்களும் நாடாளுமன்றமும், மேலும் நிர்வாகத் துறையும் சேர்ந்து, ஒவ்வொரு குழுவும் தன் நலனை விரிவுபடுத்தும் போக்கை நாடுவது குறித்து, பெரிய சிக்கல் உணர்வு காணப்படுவதில்லை.

மேற்கின் பெரும்பாலான நாடுகள், GDP-யோடு ஒப்பிட அரசுக் கடன் மிகப் பெரிதாக இருப்பதால், நாட்டுப் பொருளாதாரம் தாங்க முடியாத நிலையில் உள்ளன. இப்படியே சென்றால் பின்னடைவும் நலிவும் உள்ளங்கை நெல்லிக்கனி போலத் தெளிவு; ஆனால் மேற்கில் அரசியல்வாதிகளோ வாக்காளர்களோ அதைச் சரிசெய்யும் உறுதியையோ ஊக்கத்தையோ காட்டுவதில்லை. மேற்கத்திய நாடுகள் அரசியல் பொருளாதாரத் தளத்தில் சுமக்கும் சிக்கல்களின் மையத்தை இது சுட்டிக்காட்டுகிறது. மேற்கு காட்டும் வளர்ந்த நாடுகளின் பொறி இதுவே.⁴⁹² கிழக்கின் மனித இயல்புக் கோட்பாடு உருவாக்கிய ஷூச்சி என்ற கருத்தின் “இன்மையோடு” இது நேரடியாக இணைந்துள்ளது.

ஷூச்சியும் செயலின்மைச் சிந்தனையும் vs தலையிடாக் கொள்கை

மேற்கின் விதிமுறைகளை மையமாகக் கொண்ட அரசியல் அமைப்பைப் பின்பற்றுவதால், கிழக்கு “ஷூச்சி” என்ற கருத்தை மறந்துவிட்டதாகத் தோன்றுகிறது. ஆனால் ஷூச்சி என்ற சொல்லில் நேரடியாகக் கவனம் செலுத்தாவிட்டாலும், அதை மேற்கோள் காட்டாவிட்டாலும், அதன் முக்கியத்துவம் கிழக்கத்திய பண்பாட்டில் அப்படியே உயிரோடு உள்ளது. தனிநலனுக்கு எதிராகப் பொது நலனைக் காக்க வேண்டும் என்ற ஷூச்சியின் தத்துவம், கதைகளின், கவிதை வரிகளின் வழியாகக் கிழக்கத்திய பண்பாட்டில் ஆழமாக வேரூன்றியுள்ளது. “தனிநலனுக்கு முதுகு காட்டிப் பொது நலனை நோக்குதல்” (背私向公), “தன்னை வென்று பொது நலனுக்குத் தொண்டாற்றுதல்” (克己奉公), “முதலில் பொது நலன், பிறகு தனிநலன்” (先公後私), “முதலில் கவலை, பிறகு மகிழ்ச்சி” (先憂後樂), “பொது நலனைச் சாக்காகக் கொண்டு தனிநலனைத் தேடுதல்” (憑公營私) போன்ற முதுமொழிகளும் நிகழ்வுக் கதைகளும் தொடர்ந்து மதிக்கப்பட்டுப் பயன்படுத்தப்படுகின்றன.⁴⁹³

ஷூச்சி என்ற கருத்து பொது நலனைக் காத்தலாக வெளிப்படுகிறது. தனிநலன்-பொது நலன் ஒருங்கிணைவுக் கோட்பாட்டை வலியுறுத்தும் மேற்கின் அமைப்புக்கு எதிராக, கிழக்கு தனிநலன்-பொது நலன் மோதல் கோட்பாடு என்ற தத்துவத்தைத் தன் அரசியல் பொருளாதார அமைப்பின் தொடக்கப் புள்ளியாகக் கொள்கிறது. தனிமனிதர்கள், குழுக்கள், நாட்டுத் தலைவர்கள் அனைவரிடமும் பொதுவாகக் காணப்படும் மனித இயல்பால் மனிதன் ஆளப்படுகிறான் என்ற தத்துவத்தை ஷூச்சி என்ற கருத்து அடிப்படையாகக் கொண்டுள்ளது. அதாவது, எல்லா மனிதர்களும் பொது நலனை விடத் தனிநலனை நாட முனையும் மனித இயல்போடு பிறந்துள்ளனர். ஆகவே இத்தகைய மனித இயல்புக்குக் கட்டின்றி விடுதல் அல்ல, நிர்வாகமே தேவை. ஷூச்சி நாடும் பொது நலன் நிர்வாகத் தத்துவத்தைச் செயலின்மைச் சிந்தனை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது.

செயலின்மைச் சிந்தனையின்படி, இவ்வுலகின் எல்லா அரசியல் கட்சிகளும் சிறப்பு நலக் குழுக்களும் இறுதியில் குழுவாதச் சுயநலத்தை நாடும் போக்கைக் காட்டும் என்று கருதப்படுகிறது. அவை இறுதியில் சட்டம் வரம்பிடுவதைத் தவிர்த்தபடி தம் பேராசையை இயன்ற அளவு பெருக்குவதை நோக்கமாகக் கொள்ளும் போக்கைக் காட்டுகின்றன. இறுதியில், பேராசிரியர் ஓல்சன் சிறந்த நுண்ணறிவோடு சுட்டிக்காட்டியதைப் போல, எல்லா மனிதர்களும் இயன்ற அளவு மிகப் பெரிய சுரண்டலை, அதாவது அதிக வரி வசூலிப்பதை நாடும் “நிலைகொண்ட கொள்ளையனின்” தன்மையை உள்ளுணர்வாகக் கொண்டுள்ளனர். இது அரசுவாத மன்னனுக்கு மட்டுமன்றி, குழுவாதமாக வெளிப்படும் கட்சிகளின், பெரும் நிறுவனங்களின் பேராசைக்கும் பொருந்துகிறது. இந்த உள்ளுணர்வைக் கட்டுப்படுத்தும் ஏற்பாடு இருந்தால்தான் தனிமனிதப் பொருளாதாரத் தன்னாட்சியைக் காத்தபடியே பொது நலன் பேணப்படுகிறது.

கிழக்கு-மேற்கு அரசியல் பொருளாதார அமைப்புகளில் ஏன் இத்தகைய மாறுபட்ட நிகழ்வுகள் தோன்றின? குழுவாதப் பேராசை குறித்து ஆடம் ஸ்மித் தொடக்கத்திலேயே எச்சரிக்கையை வெளிப்படுத்தியிருந்தார் என்பது உண்மைதான்; ஆனால் ஆடம் ஸ்மித்திடம் காணக்கூடியதைப் போல, மேற்கின் சந்தைப் பொருளாதாரச் சிந்தனை தொடக்கத்திலிருந்தே அரசின் பேராசைக்கு எதிராகத் தனிமனிதனுக்குத் தலையிடாக் கொள்கையை வலியுறுத்துவதையே சாரமாகக் கொண்டிருந்ததால், குழுவாதப் பேராசை குறித்துப் போதுமான அளவு எச்சரிக்கையாக இருப்பது கடினமான நிலையில் இருந்தது. ஆகவே தனிமனிதர்கள் கூடிய குழுக்கள், அதாவது சிறப்பு நலக் குழுக்கள் போன்ற குழுவாதத்தின் பேராசை சிக்கலாகும் என்பதை மட்டுமே அது சுட்டிக்காட்டியது; எந்தத் தத்துவக் கேள்வியையும் எழுப்பவில்லை. அதாவது, அரசுவாதப் பேராசை தீயது, தனிமனிதவாதச் சுயநலம் நல்லது என்ற தன்முரண்பாடான இருமைப் பிரிவில் நின்றபடி, குழுவாதப் பேராசையைக் கொள்கையளவில் நல்லதான தனிமனிதவாதச் சுயநலத்திலிருந்து சற்று விலகியது என்ற அளவில் மட்டுமே அது எச்சரித்தது. ஆனால் இப்போது பொருளாதாரத்தின் அளவு பெரிதாகி, உலகமயமாக்கல் பரவியதால், பெரும்பாலான நாடுகளோடு ஒப்பிடவே முடியாத அளவு செல்வாக்குக் கொண்ட நாடுகடந்த நிறுவனங்களும் நாடுகடந்த நிதி நிறுவனங்களும் தோன்றிவிட்டன. இந்த நாடுகடந்த நிறுவனங்களின் பேராசை சந்தைப் பொருளாதாரத்துக்கு விடுக்கும் அச்சுறுத்தல், முற்கால அரசுகளின் பேராசையை விடக் கடுமையானதாகிவிட்டது.

மேற்கில், ஆடம் ஸ்மித் முதல் தனிமனிதச் சுயநலம் ஆரோக்கியமானதாகவும் நேர்மறையானதாகவும் காணப்பட்டதால், தனிமனிதச் சுயநலத்தின் நீட்சியான பன்னாட்டு நிறுவனங்களின் பேராசை அடிப்படைச் சிக்கலாக உணரப்படுவதை விட, அறிகுறி சார் சிகிச்சையால், அதாவது சிக்கல் எழும்போது அதற்கேற்ற உள்ளூர்த் தீர்வுகளை மட்டுமே முன்வைக்கும் வழியால் கையாளப்பட்டுவந்தது. அமெரிக்காவை மையமாகக் கொண்டு வளர்ந்த ஏகபோகத் தடுப்புச் சட்டங்கள் முதலியவை அவையே. இதில் ஒரு தத்துவச் சிக்கல் உள்ளது. 21ஆம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்தில், குழுவாதப் பேராசையின் தீங்குகள் இரண்டு தளங்களில் மிகத் தெளிவாகி, இனியும் புறக்கணிக்க முடியாத நிலைக்கு வந்துவிட்டன. ஒன்று பொருளாதாரத்தில் நாடுகடந்த நிறுவனங்களின் பேராசை; மற்றொன்று அரசியலில் ஆட்சியைத் தக்கவைக்கும் கட்சிகளின் பேராசை. முன்னது சந்தைப் பொருளாதாரத்தை அச்சுறுத்துகிறது; பின்னது மக்களாட்சியை அச்சுறுத்துகிறது. இவ்விரு பேராசைகளும் இணைந்துள்ளன. ஒரே நாணயத்தின் இரு பக்கங்கள் அவை.

மேற்கில், ஆடம் ஸ்மித்தின் கண்ணுக்குத் தெரியாத கையின் சிக்கல் துருவமயமாதலாக மேலும் மேலும் பெரிதாகிறது. மனிதச் சுயநலம் கண்ணுக்குத் தெரியாத கையால் பொது நலனை உருவாக்குகிறது என்ற கோட்பாட்டில் சிக்கல் தோன்றிவிட்டது. கண்ணுக்குத் தெரியாத கையை, அதாவது சுயநலத்திலிருந்து பொது நலன் உருவாவதை, “இயற்கையின் விதி” என்று வரையறுக்க ஆடம் ஸ்மித் விரும்பினார். காவலர் இல்லாவிட்டாலும் தனிநலனும் பொது நலனும் தானாகவே ஒருங்கிணைகின்றன என்ற கோட்பாடு அது. ஆனால் இதற்கு மாறாக, சுயநலம் பொது நலனோடு அல்லாமல் துருவமயமாதலின் விரிவோடு இணைந்தால், மேற்கின் அரசியல் பொருளாதார அமைப்பு முழுவதிலும் சிக்கல் எழுகிறது. கிழக்கின் செயலின்மைச் சிந்தனை வலியுறுத்துவதைப் போலத் தனிநலனும் பொது நலனும் மோதினால், தனிநலனைப் பொது நலனோடு இணைக்கும் பொறுப்பைத் தலைவரே ஏற்க வேண்டும். ஆனால் மேற்கின் அரசியல் பொருளாதார அமைப்பில், தலைவர் குழுவாதத்தின் ஆற்றல் முன் இயலாதவராக இருக்கிறார்; கண்காணிக்க முடியாதவராக இருக்கிறார். காவலர்களை யார் காப்பது என்ற கேள்விக்கு விடையே இல்லாமல் போகிறது.

அரசுவாதத்தை எதிர்கொள்ளக் கிழக்கு கையாண்ட வழி மேற்கின் மக்களாட்சியிலிருந்து வேறுபட்டது. அது மின்பென்னைச் சார்ந்திருந்தது. செயலின்மைச் சிந்தனையின் அடிப்படையில், கிழக்கு அரசுவாதத்தைச் சட்டத்தாலும் அறத்தாலும் எதிர்கொண்டது. ஆனால் அரசர் நடைமுறையில் சட்டத்தின் ஆட்சிக்கு உட்பட்டிருக்கவில்லை. செயலின்மைச் சிந்தனை தலையிடாக் கொள்கையாக மேற்குக்குள் நுழைந்த 18ஆம் நூற்றாண்டிலும் இது மாறவில்லை: சட்டத்தின் ஆட்சி குறைபட்டிருந்தது. மின்பென் அறத்தைச் சார்ந்திருந்த கிழக்கின் சிந்தனை, 17ஆம் நூற்றாண்டு வரை மேற்கின் வணிகவாதத்தை விடச் சாதகமான அரசியல் பொருளாதார அமைப்பைக் கொண்டிருந்தது. ஆனால் அதற்கு ஓர் அடிப்படைச் சிக்கல் இருந்தது: தலைவர் குறித்து “காவலர்களை யார் காப்பது?” என்ற கேள்வி நீடித்தது. ஏனெனில் தலைவர் மீதான கட்டுப்பாட்டு ஏற்பாடுகள் அறத்தை மட்டுமே சார்ந்திருந்தன. இந்த வகையில், ஆட்சி மாற்றத்தில் கிழக்கின் அறத்தை விட மேற்கின் சட்டம் என்ற கருத்து உறுதியான விளைவுகளைக் கொண்டுவந்தது.

தலைவர்களை மாற்றும் அமைப்பு இல்லாமல், மரபுரிமைத் தலைவர் தன் திறனுக்கு ஏற்பச் சாகும் வரை அதிகாரத்தைத் தக்கவைக்கும் அமைப்பைப் பற்றிக்கொண்டதால், கிழக்கு தலைவரை மிகையாகச் சார்ந்திருக்கலானது. இந்த அமைப்பு ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகள் தொடர்ந்தது. ஆகவே அறத்தைச் சார்ந்த அறிஞர்களின் கட்டுப்பாடுகளும் சமநிலைகளும் என்ற கருத்து, மரபுரிமைத் தலைவர் திறனற்றவராக இருக்கும்போது அவரது சட்டத்துக்குப் புறம்பான கொடுங்கோன்மையால் வரம்பை எதிர்கொண்டது. 20ஆம் நூற்றாண்டுக்குள் நுழைந்தபோது, கிழக்கு சட்டத்தால் தலைவர்களை மாற்றும் அமைப்பை மேற்கிலிருந்து இறக்குமதி செய்து, மின்பென்னோடு மக்களாட்சித் தத்துவ அமைப்பைப் பிணைக்கும் முயற்சியை மேற்கொண்டுவருகிறது. கிழக்கின் பெரும்பகுதி தலைவர்களின் அமைதியான மாற்றத்தில் வெற்றிபெற்றுவருவதாகத் தெரிகிறது. அறத் தளத்தில், கி.மு. 4ஆம் நூற்றாண்டிலேயே மென்சியஸ் ஆணை மாற்றக் கோட்பாடு (易姓革命) என்ற கருத்தை முன்வைத்ததால் இதற்கு ஓரளவு ஆயத்தம் இருந்தது. மன்னன் நற்பண்பை இழந்தால் இனியும் மன்னனாக இருக்கத் தகுதியற்றவன், ஆகவே மாற்றப்பட வேண்டும் என்று அவர் வலியுறுத்தினார். மக்களே மிக மேலானவர், அடுத்தது நாடு, அரசன் மிக இலேசானவன் என்று வலியுறுத்தி அவர் இந்த ஆணை மாற்றத்தை நியாயப்படுத்தினார். மக்களே அடிப்படை என்ற மின்பென்னையும், மக்களுக்காகச் செயல்பட்டால்தான் நாடு செழிக்கும் என்ற மக்களுக்கான (爲民) சிந்தனையையும் மென்சியஸ் வலியுறுத்தினார்.

மேற்கு சட்டத்தால் தலைவர்களின் அமைதியான மாற்றம் என்ற அமைப்பைத் தீர்த்தது. மேற்கு மக்களாட்சி அமைப்புகளால் தலைவர்களின் மாற்றத்தை நிலைநாட்டி, நிர்வாகத் துறை, சட்டமன்றம், நீதித்துறை ஆகியவை கட்டுப்பாடுகளும் சமநிலைகளும் என்ற முறையில் வழிநடத்தும் சோதனையை நடத்திவருகிறது. ஆனால் சட்டரீதியாக, தலைவர் அல்லாத வேறொரு சிக்கலை அது எதிர்கொள்கிறது. தலைவர் அல்ல, குழுவாதமே இந்த அதிகாரப் பிரிவினையின் கட்டுப்பாடுகளும் சமநிலைகளும் என்ற அமைப்பை அழிக்கும் நிகழ்வை உண்டாக்குகிறது. ஏனெனில் பெரும் நிறுவனங்களின் வணிகம் சட்டமன்றத்தோடு கூட்டுச் சேர்கிறது. தலையிடாக் கொள்கையின் கட்டின்றி விடும் வடிவம் அரசுவாதச் சிக்கலைத் தீர்த்தது; ஆனால் குழுவாதத்தில் சிக்கல்கள் எழுகின்றன; அவற்றுக்கு அது எந்தத் தீர்வையும் காட்டவில்லை.

செயலின்மைச் சிந்தனை, சட்ட ஆட்சியின் செயல்பாட்டைக் கடந்து நிற்கும், மனிதச் செயல் பற்றிய மூலத் தத்துவச் சிந்தனை. அது மேற்கின் தலையிடாக் கொள்கைச் சிந்தனையிலிருந்து வேறுபட்ட தளத்தைச் சேர்ந்தது. செயலின்மைச் சிந்தனை டாவோயிசத்தின் அடிப்படைச் சிந்தனை. பொருளாதாரத்தில், செயலின்மைச் சிந்தனை இயற்கையின் பொருளாதாரச் செயலையும் மனிதனின் பொருளாதாரச் செயலையும் வேறுபடுத்துகிறது. இயற்கையின் பொருளாதாரச் செயல் சமநிலையை அடைவதில் கவனம் குவிக்கிறது. அதுவே சூழல் மண்டலத்தின் கொள்கை. ஆனால் மனிதனின் பொருளாதாரச் செயல் வேறுபாடுகளைப் பெருக்கி, ஏழையை மேலும் ஏழையாகவும் செல்வரை மேலும் செல்வராகவும் ஆக்குகிறது. இயற்கையின் செயலும் மனிதனின் செயலும் வேறுபடுகின்றன என்பதை அது சுட்டிக்காட்டுகிறது. இயற்கையில் இல்லாத மனிதப் பேராசை செயல்படுவதே அதற்குக் காரணம்.

இயற்கை மிகுதியானதைக் குறைக்கிறது, குறைவானதைப் பெருக்குகிறது. மனிதன் மிகுதியானதை மேலும் பெருக்குகிறான், குறைவானதை மேலும் குறைக்கிறான். (டாவோ தே ஜிங், அத்தியாயம் 77)

அரசியல் பொருளாதாரப் பக்கத்தில் கிழக்கும் மேற்கும் அடிப்படை வேறுபாட்டைக் காட்டுவது இங்கேதான். இயற்கையின் பொருளாதாரச் செயல், மாண்டவில் காட்டியதைப் போல, தேனீக்களின் உலகம் உட்பட எல்லா விலங்கு உலகையும் உள்ளடக்குகிறது. ஆனால் மனிதன் தேனீக்களின் செயலைப் பின்பற்ற வேண்டும் என்பதே 18ஆம் நூற்றாண்டு மேற்கில் பிரபலமாக இருந்த தத்துவத்தின் அடிநாதம். சுயநலத்தைப் போற்றுவதே அதன் அடிநாதம். இயற்கையின் பொருளாதாரச் செயலை மனிதனின் அரசியல் பொருளாதாரச் செயலுக்கு அப்படியே பொருத்துவோம் என்பதே அது. இங்கேதான் மேற்கின் “கண்ணுக்குத் தெரியாத கை” தன் பங்கை ஆற்றுகிறது. மனிதனும் தேனீக்களைப் போலத் தனிமனிதச் சுயநலத்தைப் பின்பற்றினால், கண்ணுக்குத் தெரியாத கையால் பொது நலன் தானாகவே உருவாகிறது என்பதே அது.

சுயநலம் கண்ணுக்குத் தெரியாத கையால் வழிநடத்தப்பட்டு, தான் முதலில் நோக்கம் கொள்ளாத இலக்கை அடைய முடிகிறது… நாடு முழுவதன் நலனையும் பெருக்குகிறது. (ஆடம் ஸ்மித், நாடுகளின் செல்வம், நூல் 4, அத்தியாயம் 2)

ஆனால் கிழக்கத்திய நாகரிகத்தின் பார்வையில், மனித இயல்பு இயற்கையின் பொருளாதாரச் செயலைப் பின்பற்றுவதில்லை. மனித இயல்பு மனிதனின் பொருளாதாரச் செயலை வடிவமைக்கிறது. விலங்கு உலகில் “பேராசையற்ற சுயநலம்” செயல்படுகிறது. அதனால் சூழல் மண்டலத்தின் கொள்கை தோன்றுகிறது. ஆனால் மனித உலகில், வேறு எந்த விலங்கும் கொண்டிராத “பேராசையுள்ள சுயநலம்” செயல்படுகிறது. மனிதப் பொருளாதாரத்தில் பேராசை “பறிக்கும் கையாகிறது”. மனிதன் இருக்கும் பொருளாதாரத் துறைகளில் எங்கும் தவிர்க்க முடியாமல் பறிக்கும் கைகள் தோன்றுகின்றன. மேற்கு அரசுவாதத்தில் மட்டுமே கவனம் குவித்தது; ஆனால் இந்தப் பறிக்கும் கை அரசுவாதம் (statism), குழுவாதம் (tribalism), தனிமனிதவாதம் (individualism) ஆகிய துறைகளில் பொது நலனுக்குத் தீங்கிழைக்கும் கையாகிறது. தலையிடாக் கொள்கைச் சிந்தனையை நிறுவியபோது, வணிகவாதம் என்ற அரசின் கடும் அரசுவாதத்தை எதிர்ப்பதற்காக மேற்கு அரசுவாதத்தில் மட்டுமே கவனம் குவித்தது. ஆனால் பறிக்கும் கை மனித இயல்பில் உள்ளார்ந்திருப்பதால், அது அரசுத் தலைவர் என்ற அரசுவாதத்தோடு மட்டும் வரம்புபடுவதில்லை. குழுவாதம், தனிமனிதவாதம் ஆகிய அனைத்துக்கும் அது பொருந்துகிறது.

இங்கேதான் கிழக்கின் செயலின்மைச் சிந்தனை தத்துவத்தில் மேற்கின் தலையிடாக் கொள்கையிலிருந்து வேறுபடுகிறது. பொது நலன் அனைவருக்கும் உதவுவது; ஆனால் தனிமனிதப் பேராசை என்ற தனிநலனால் எளிதில் சிதைக்கப்படக்கூடியதால், பொது நலன் சிறப்பாகப் பாதுகாக்கப்பட வேண்டும் என்பதே செயலின்மைச் சிந்தனையின் மையக் கருத்துகளில் ஒன்று. மனித இயல்பின் அடிப்படையில் நோக்கினால், தனிமனித நலன் எளிதில் பேராசையாக வளர்கிறது; விதிவிலக்காக மட்டுமே பிறர்நலமாக வளர முடியும். ஆகவே சமூகத்தின் சமநிலைக்காக, “அறத்தால்” தனிமனித நலனைப் பேராசையை நோக்கி அல்ல, பிறர்நலத்தை நோக்கி வழிநடத்த முயல வேண்டும். கிழக்கத்திய நாகரிகத்தின் மையமான அறப் பண்பாடு இங்கிருந்தே பிறக்கிறது. “பொது நலனைச் சாக்காகக் கொண்டு தனிநலனை நாடுவது குறித்து எச்சரிக்கும் ஷூச்சி” என்ற கருத்தைக் கிழக்கத்திய நாகரிகம் முதன்மைப்படுத்துவதற்கான காரணம் இதுவே.

4) ஷூச்சியின் மையம்: இலாப நாட்டத்தையும் பேராசையையும் எவ்வாறு வேறுபடுத்துவது?

மனிதப் பொருளாதாரச் செயல்பாட்டில் இலாப நாட்டத்தையும் பேராசையையும் வேறுபடுத்த வேண்டும். பொது நலனைத் தனிநலனிடமிருந்து காப்போம் என்ற ஷூச்சித் தத்துவத்தின் மையம், இலாப நாட்டத்தையும் பேராசையையும் வேறுபடுத்துவதிலேயே உள்ளது. ஆனால் சட்டத்தால் அவற்றை வேறுபடுத்த முடியாது. மேற்கு பொருளாதாரப் பார்வையையும் அறப் பார்வையையும் பிரிக்கும் வலிய போக்கைக் கொண்டுள்ளது. ஆனால் கிழக்கில், ஒருங்கிணைப்புவாதத்தால் (syncretism) இவ்விரு பார்வைகளும் ஆழ்ந்த உறவைப் பேணுகின்றன. டாவோயிய, கன்பூசியத் தத்துவங்களின் மையம், பொருளாதாரத்தில் அறத்தை முதன்மைப்படுத்தும் “அரசியல் பொருளாதாரத்” தன்மையே. தலைவர், அதாவது டாவோயிசத்தின் ஞானியோ கன்பூசியனிசத்தின் ஜுன்சியோ (君子), அறரீதியாகத் தன்னை நிலைநாட்டாவிட்டால் தலைவராக முடியாது. “தலைவர் நற்பண்பை நாடுகிறார்; பங்கேற்பாளர் இலாபத்தை நாடுகிறான்.” “டாவோவைப் புரிந்த தலைவர் பேராசையிலிருந்து விடுபட்டவர்.” கன்பூசியனிசத்தின், டாவோயிசத்தின் இத்தகைய அறச் சிந்தனை கிழக்கத்திய தலைவரின் முதல் நற்பண்பாகிறது. மேற்கு அறத்தை விலக்கிவைத்த சட்டத்தால் பொருளாதாரத்தை நிர்வகிக்க விரும்புகிறது. ஆனால் சட்டத்தின் தளத்தில் நோக்கினால் சிக்கல் உண்டு. எதுவரை இலாப நாட்டம், எங்கிருந்து பேராசை என்பதைச் சட்டரீதியாகத் தீர்மானிக்க முடியாத துறை அது என்பதே காரணம்.

இலாப நாட்டம் பொருளாதாரத்தின் மையம். சுன் சீயும் ஆடம் ஸ்மித்தும் வலியுறுத்தியதைப் போல, சுயநலம் மனிதப் பொருளாதாரச் செயல்பாட்டின் வேர். லாக் இதை “சுயநலம் இல்லாத இடத்தில் உழைப்பும் இல்லை” (Where there is no desire, there will be no industry) என்று வெளிப்படுத்துகிறார். ஆகவே சுயநலமும் இலாப நாட்டமும் நியாயப்படுத்தப்பட வேண்டும். ஆனால் சுயநலம் பொது நலனுக்குத் தீங்கிழைத்துப் பேராசையாக வளர்வது தடுக்கப்பட வேண்டும். சிக்கல் இங்கேதான் உள்ளது. பேராசை நிர்வகிக்கப்பட வேண்டும். இலாப நாட்டத்தை நியாயப்படுத்துவதில் மேற்கின் தலையிடாக் கொள்கை முறையான பங்கை ஆற்றுகிறது. ஆனால் தலையிடாக் கொள்கைக்குக் காவலர் இல்லாததால், அது பேராசைக்கு இரையாகிவிடுகிறது.

இலாப நாட்டத்தையும் பேராசையையும் வேறுபடுத்த இயலாத போக்கு, அறத்தை விடச் சட்டத்தை முதன்மைப்படுத்தும் மேற்கில் அடிக்கடி தோன்றுகிறது. மேற்கில் “பேராசை நல்லது” (Greed is good) என்ற தொடர் தோன்றுகிறது. வால் ஸ்ட்ரீட் முதலீட்டாளர் போஸ்கி (Boesky) 1986இல் கலிபோர்னியப் பல்கலைக்கழகம், பெர்க்லியின் பட்டமளிப்பு விழா உரையில் அதைப் பயன்படுத்தினார். பேராசை ஆரோக்கியமானது, அதைக் கொண்டிருந்தாலும் நீங்கள் நல்லவராக உணரலாம் என்று அவர் விளக்கினார். 1987இல் வெளியான வால் ஸ்ட்ரீட் (Wall Street) திரைப்படத்தில் கார்டன் கெக்கோ (Gordon Gekko) என்ற பாத்திரம் பேசிய வசனத்திலும் இத்தொடர் பயன்படுத்தப்பட்டுப் புகழ்பெற்றது. மேற்கில், பேராசை தனிமனித வெற்றிக்கு மட்டுமன்றிப் பொருளாதார வளர்ச்சிக்கும் பங்களிக்கிறது என்று வாதிடப்படுகிறது. 1980களுக்குப் பின், இத்தொடர் அமெரிக்க நிதி முதலாளித்துவத்தின் உணர்வைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் வாசகமாக இடம்பிடித்தது.

மேற்கில், “பேராசை நல்லது” என்ற தொடர், பேராசையைப் போற்றும்போதும் விமர்சிக்கும்போதும் ஒருசேர மேற்கோள் காட்டப்படும் குறியீட்டுத் தொடராகிவிட்டது. பேராசை பொருளாதார உந்துசக்தியையும் புத்தாக்கத்தையும் தூண்டக்கூடும் என்ற தடையற்ற சந்தை முதலாளித்துவத் தர்க்கத்தை அது கொண்டுள்ளது. தனிமனித நலனை நாடும் பேராசை நிறுவனங்களின் வளர்ச்சியையும் போட்டியையும் திறனையும் உயர்த்திச் சமூகம் முழுவதன் செல்வத்தையும் பெருக்கக்கூடும் என்ற வாதம், தனிநலன் பொது நலனை உருவாக்குகிறது என்ற ஆடம் ஸ்மித்தின் “கண்ணுக்குத் தெரியாத கை” கோட்பாட்டோடும், “நிறுவனங்களின் சமூகப் பொறுப்பு இலாபத்தைப் பெருக்குவதே” என்ற மில்டன் ஃப்ரீட்மனின் தர்க்கத்தோடும் ஒத்துப்போகிறது. பேராசை இயல்பில் மிகையான வேட்கை; பிறருக்கும் சமூகத்துக்கும் தீங்கிழைக்கக்கூடியது. ஆனால் அதே நேரத்தில், மனித வேட்கை வளர்ச்சிக்கும் சாதனைக்கும் உந்துசக்தியாக இருப்பதால், இத்தகைய குழப்பம் எழுகிறது. அறத்தை விடச் சட்டத்தை மட்டுமே சார்ந்திருக்கும் மேற்கில் இது மேலும் மையச் சிக்கலாகிறது.

“பேராசை நல்லது” என்ற சொல் முதலாளித்துவத்தின் நேர்மறைப் பக்கத்தை வலியுறுத்துகிறது; ஆனால் மிகையான பேராசை ஏற்றத்தாழ்வையும் சுற்றுச்சூழல் அழிவையும் சமூக நிலையின்மையையும் உண்டாக்கக்கூடும் என்ற வகையில் விமர்சிக்கப்படுகிறது. ஆனால் பேராசையும் (greed) இலாப நாட்டமும் (profit-seeking), இரு கருத்துகளுமே “மேலும் அதிகம் வேண்டும்” என்ற வேட்கையிலிருந்து தொடங்குவதால், எல்லை தெளிவற்றது. ஒரே செயல், சூழலைப் பொறுத்துப் பேராசையாகவும் தோன்றலாம், நியாயமான இலாப நாட்டமாகவும் தோன்றலாம். எடுத்துக்காட்டாக, ஒரு நிறுவனத்தின் இலாபப் பெருக்கம் பொருளியல் ரீதியாக இயல்பான செயல்பாடு; ஆனால் அது சமூகப் பொறுப்பைப் புறக்கணித்தால் பேராசை என்று விமர்சிக்கப்படுகிறது. பேராசைக்கும் இலாப நாட்டத்துக்கும் இடையிலான வேறுபாடு முழுமுதலானதல்ல; சமூக நெறிகளுக்கும் விழுமியங்களுக்கும் ஏற்ப மாறுகிறது. அதாவது, அது அறத்தின் வகைக்குள் வருகிறது.

இலாப நாட்டம் நிறுவனச் செயல்பாட்டின் சாரமாக, நியாயமான பொருளாதாரச் செயலாக ஏற்கப்படுகிறது. பங்குதாரர்களுக்காகவும் தொடர்புடையோருக்காகவும் இலாபத்தைப் பெருக்குவதே நிறுவனத்தின் அடிப்படை நோக்கம். ஆனால் அது பேராசையானால் தடுக்கப்பட வேண்டும். ஆனால் பேராசை ஒரு அற, ஒழுக்கக் கருத்து; சட்டத்தில் அதற்குத் தெளிவான வரையறை இல்லை. ஆகவே “பேராசை கொண்டவர்” என்ற காரணத்துக்காக மட்டும் நீதிமன்றத்தில் தண்டிப்பதோ தடைவிதிப்பதோ கடினம். சட்டம் பெரும்பாலும் சட்டவிரோதச் செயல்களை (விலைக் கூட்டுச் சதி, ஏகபோக முறைகேடு, மோசடி, நியாயமற்ற வணிகம் முதலியவை) ஒழுங்குபடுத்துகிறது; “பேராசை” என்ற உள்நோக்கத்தை நேரடியாக ஒழுங்குபடுத்துவதில்லை. சட்டரீதியாக “பேராசையைத்” தனியாக வரையறுக்க முடியாது; சட்டவிரோத விளைவு நிகழ்ந்தால் மட்டுமே தடைவிதிப்பது சாத்தியம். ஆனால் சமூக, அறத் தளத்தில், ஒரு நிறுவனம் வெறும் இலாப நாட்டத்தைத் தாண்டிய “பேராசையைக்” காட்டும்போது, விமர்சனங்களும் ஒழுங்குமுறைக் கோரிக்கைகளும் பெருகுகின்றன. அறத் தளத்தில் இலாப நாட்டத்தையும் பேராசையையும் வேறுபடுத்துவது சாத்தியம். உடைமைக்கும் ஆதிக்கத்துக்குமான முடிவற்ற வேட்கையின் வெளிப்பாட்டால் பொது நலன் சிதைக்கப்படுவதே பேராசையின் மாதிரி வடிவம். ஆகவே பேராசை, சட்டவிரோத விளைவு நிகழ்ந்த பின்னரே சட்டத்தால் தண்டிக்கப்படுகிறது. அதற்கு முன் மனித சமூகம் “அறத்தையே” சார்ந்திருக்கிறது.

சட்ட ஆட்சியை அடிநாதமாகக் கொண்ட மேற்கத்திய நாகரிகத்தில், சட்டம் மனிதச் செயலின் மிக முக்கியமான மையப் புள்ளியாகக் கொள்ளப்படுகிறது. மேற்கின் தாக்கத்தைப் பெரிதும் பெற்ற கொரியாவிலும் “சட்ட ஆட்சியை” வலியுறுத்துவது ஒரு நாகரிகப் போக்காகிவிட்டது. ஆனால் சட்ட ஆட்சிக்குச் சற்றும் குறையாமல் முக்கியமானது அறம். கிழக்கத்திய நாகரிகம் அறத்தைச் சட்டத்தை விட முதன்மைப்படுத்துவதைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். மேற்கின் தனிநலன்-பொது நலன் ஒருங்கிணைவுக் கோட்பாடு சட்டத்தால் எல்லாவற்றையும் தீர்க்க முடியும் என்று காண்கிறது; ஆனால் கிழக்கின் தனிநலன்-பொது நலன் மோதல் கோட்பாடு அறத்துக்கு அழுத்தம் கொடுத்தால்தான் சமூக ஒழுங்கு பேணப்படுகிறது என்று காண்கிறது. மனித இயல்பின் சுயநலமும் பிறர்நலமும் வெளிப்படும் செயல்முறையில் இறுதியில் பிறர்நலம் “தானாகவே வெல்கிறது” என்று மேற்கு காண்கிறது; வலிய சுயநலத்தை அறத்தாலும் சட்டத்தாலும் நிர்வகித்தால்தான் வலுவற்ற பிறர்நலம் வலிய சுயநலத்தோடு “சமநிலையை” அடைய முடியும் என்று கிழக்கு காண்கிறது.

கிழக்கு-மேற்கின் இத்தகைய சட்ட, அற மரபுகள் முழுமுதலானவை அல்ல. அதாவது, என்னுடையது சரி, உன்னுடையது தவறு என்ற முழுமுதல் தன்மையை அவற்றுக்கு அளிக்க முடியாது. ஒவ்வொரு பகுதியின் புவியரசியல் தன்மையையும் அவை பிரதிபலிக்கின்றன என்று காண்பதே பொருத்தமானது. கிழக்காசியாவில், தலைவர் “நற்பண்பும் (德)” “அற நியாயமும்” கொண்டவராக இருக்க வேண்டும் என்ற டாவோயிய, கன்பூசிய இலட்சியம் அற உணர்வாகத் தோன்றியது. செல்வம் தனிப்பட்ட வேட்கையோடு இணைந்தது, பொதுத் தலைமையோடு முரண்படுவது என்று கருதப்பட்டது. “செல்வந்தர்கள் அரசியலில் பங்கேற்றால் தனிநலனை நாடுவர்” என்ற உணர்வு இருந்தது. தலைவரின் நற்பண்புகளாக மன்னர்கள் எளிமையையும் நேர்மையையும் முதன்மைப்படுத்தினர்; மிகையான செல்வம் மாறாக ஐயத்தைத் தூண்டியது. செல்வத்துக்கும் மனித இயல்புக்கும் இடையிலான உறவைச் சிமா சியான் வரலாற்றுப் பதிவுகள் நூலில் தெளிவுபடுத்துகிறார் (வரலாற்றுப் பதிவுகள் 129:29): “பொதுவாக மக்கள், பிறரின் செல்வம் தம்முடையதை விடப் பத்து மடங்காக இருந்தால் அவரை இகழ்கின்றனர்; நூறு மடங்காக இருந்தால் அஞ்சுகின்றனர்; ஆயிரம் மடங்காக இருந்தால் அவருக்காக உழைக்கின்றனர்; பத்தாயிரம் மடங்காக இருந்தால் அவருக்கு அடிமையாகின்றனர். இதுவே எல்லாப் பொருள்களின் நெறி.” மேற்கிலும் “ஒவ்வொரு பெருஞ்செல்வத்தின் பின்னும் ஒரு குற்றம் பதுங்கியுள்ளது” (Behind every fortune there is a crime) என்ற சொல் அடிக்கடி பேசப்படுகிறது.⁴⁹⁴

மேற்கில், வெற்றிப் பண்பாட்டின் புவியரசியல் மரபால், கிரேக்க-ரோமக் காலம் முதலே பிரபுக்களும் செல்வந்தர்களும் அரசியல் அதிகாரத்தை ஏகபோகமாக்கிய நேர்வுகள் பல. செல்வமே அதிகாரத்தின் அடித்தளம். மத்திய காலத்துக்குப் பின்னும், நிலப்பிரபுக்கள், வணிக முதலாளிகள், வங்கியாளர்கள் முதலிய செல்வ வர்க்கங்கள் அரசியல் செல்வாக்குச் செலுத்துவது இயல்பாக ஏற்கப்பட்டது. நவீன மக்களாட்சிக் காலத்திலும், முதலாளித்துவத்தின் வளர்ச்சியோடு, “செல்வமும் அதிகாரமும் பிரிவதில்லை” என்ற யதார்த்தம் அமைப்புமயமாக்கப்பட்டது. மேற்கில், அரசியல் தலைவர்கள் பெருஞ்சொத்துடையவர்களையும் நிறுவனங்களின் ஆதரவையும் பெரிதும் சார்ந்துள்ளனர். பரஸ்பர உதவி என்ற உணர்வோடு, தலைவர்கள் அவர்களின் நலன்களைச் சட்டத்தால் தாங்குகின்றனர். அரசியல் பொருளாதாரத் தத்துவத்தில், கசிவு விளைவை வலியுறுத்தும் கோட்பாடு செல்வத்துக்கும் அதிகாரத்துக்கும் இடையிலான பிணைப்பைப் பாதுகாக்கிறது.

கிழக்கின் அறமும் மேற்கின் சட்டமும் கிழக்கு-மேற்கு அரசியல் பொருளாதார அமைப்புகளின் அடிநாதம். ஆனால் கிழக்கு அறத்தை முன்வைத்தாலும், அறத்தையும் சட்டத்தையும் பொருத்தமான முறையில் ஒருசேரப் பயன்படுத்தும் அமைப்பைக் கட்டியெழுப்பியது. மனித இயல்பு “அறத்தாலும் சட்டத்தாலும்” நிர்வகிக்கப்பட்டால்தான் சமூக ஒழுங்கு பேணப்படுகிறது என்று சுன் சீ கி.மு. காலத்திலேயே எடுத்துரைத்தார். கிழக்கின் இந்த ஒருங்கிணைப்புவாதம் (syncretism), அறத்தை முன்வைத்துச் சட்டத்தால் நிரப்பும் “வெளியே கன்பூசியம், உள்ளே சட்டவியம்” (外儒內法), செயலின்மையை முன்வைத்துச் சட்டத்தால் நிரப்பும் “ஹுவாங்-லாவோ சிந்தனை” (黃老思想) ஆகியவையாகக் கிழக்கத்திய நாகரிகத்தில் வெளிப்படுகிறது. ஆனால் மேற்கு, வெளிப்பாட்டு மதம், மீவியற்பியல், கருத்தியல் முதலியவற்றின் தாக்கத்தால், சட்டத்தை மிகையாகச் சார்ந்து, அறத்தில், குறிப்பாக அரசியல் பொருளாதாரத் தளத்தில், ஏறக்குறைய எந்த அக்கறையும் காட்டுவதில்லை. மனித சமூகத்தில் சட்ட ஆட்சியால் தீர்க்கக் கடினமான சிக்கல்கள் பல. அறம் தலையிட வேண்டும்.

கன்பூசியஸும் இயேசுவும், சிக்கல்களைச் சட்டத்திடம் கொண்டுசெல்வதற்கு முன் அறத்தால் தீர்ப்பதையே முதன்மைப்படுத்தினர். இரு சிந்தனையாளர்களுமே சட்டத்தை இறுதிப் புகலிடமாகக் கண்டு, மனித சமூகம் முதலில் அற உடன்பாட்டாலும் ஒழுக்க நடைமுறையாலும் சிக்கல்களைத் தீர்க்க வேண்டும் என்று கண்டனர் என்று சொல்லலாம். “சட்டத்துக்கு முன் அறம்” என்ற சிந்தனைக்குக் காரணம், சட்டத்தால் மட்டுமே சமூகத்தை நடத்தினால் கட்டாயமும் தண்டனையும் மட்டுமே எஞ்சும், மனிதர்களின் தன்னியல்பான ஒழுக்கம் மறைந்துவிடும் என்பதே. இது சிக்கல்களை மேலும் கடினமாக்கும் கட்டமைப்புக்குச் சமூகம் முழுவதையும் இழுத்துச்செல்கிறது.

அரசியல் பொருளாதாரச் சிக்கல்களில், இலாப நாட்டம் சட்டத்தால் உறுதிசெய்யப்படுகிறது; பேராசை அறத்தால் கட்டுப்படுத்தப்படுகிறது. ஆடம் ஸ்மித்தின் கண்ணுக்குத் தெரியாத கைக் கோட்பாடு மனிதப் பொருளாதாரச் செயல்பாட்டை அறத்திலிருந்து விடுவிக்கும் பங்கை ஆற்றுகிறது. பேராசை அப்படியே நீடிக்கிறது. கண்ணுக்குத் தெரியாத கைக் கோட்பாடு இறுதியில் வணிகமும் நாடாளுமன்றமும் இணைவதால் துருவமயமாதலை உண்டாக்குகிறது. ஏனெனில் வணிகமும் தலைவர்களும் ஒரே படகில் பயணிக்கின்றனர். ஆனால் கிழக்கின் பறிக்கும் கைக் கோட்பாட்டின்படி, துருவமயமாதலைத் தடுக்கும் அறப் பொறுப்பே தலைவரின் மிகப் பெரிய கடமை. அதாவது, துருவமயமாதலை விட நடுத்தர வர்க்கத்தைப் பாதுகாப்பதில் அவர் கவனம் குவிக்க வேண்டும். கிழக்கின் வரலாற்றிலும், அரசர் துருவமயமாதலில் பங்கேற்றுச் செல்வத்தை அனுபவித்தபோது, அந்த வம்சம் வீழ்ந்து அதற்குப் பதிலாகப் புதிய வம்சம் தோன்றியது. புதிய வம்சம் வரிகளைப் பெருமளவு குறைக்கும் நடவடிக்கைகளால் துருவமயமாதலை அகற்றுவதில் கவனம் குவிப்பதோடு தொடங்கியது.

மனிதச் சுயநலத்தின் நிர்வாகம்: மேற்கின் கண்ணுக்குத் தெரியாத கை, கிழக்கின் பறிக்கும் கை என்ற கிழக்கு-மேற்கின் இரு தத்துவ அமைப்புகளில், எந்தத் தத்துவம் நடுத்தர வர்க்கத்தை உருவாக்கிப் பாதுகாக்கிறது என்பதே அதன் செல்லுபடியை நிரூபிக்கிறது. நாட்டுப் பொருளாதாரம் எவ்வளவு பெரிதானாலும், செல்வர்-ஏழை இடைவெளி தொடர்ந்து பெரிதானால் அத்தகைய நாடு முறையாகச் செயல்பட முடியாது. நடுத்தர வர்க்கம் உறுதியாக இருந்தால்தான் நாடு தன் திறனை முழுமையாக வெளிப்படுத்த முடியும். ஆனால் மேற்கின் அரசியல் பொருளாதாரம் செல்வந்தர்களை மேலும் செல்வந்தர்களாக்குவதில் பழகியுள்ளது. கண்ணுக்குத் தெரியாத கை, தனிமனிதவாதத்தின் அடிப்படையில், செல்வந்தர்களை உருவாக்குகிறது; அச்செல்வந்தர்கள் உருவாக்கும் பொருளாதாரச் செயல்பாடு கசிவு விளைவு முதலியவற்றால் நடுத்தர வர்க்கத்தைத் தோற்றுவிக்கிறது என்பதே அதன் தர்க்கம். உண்மையில் அப்படியா?

மேற்கின் விழுமியங்கள் தத்துவரீதியாகத் தனிமனிதனை அடிப்படையாகக் கொண்டுள்ளன. மேற்கத்தியர்களுக்குப் பிறரோடான உறவுகளை விட மதம், மீவியற்பியல் உண்மை, சட்டம் முதலியவை முன்னுரிமை பெறுகின்றன. ஆனால் இந்த ஏற்பாடுகளில் உள்ளார்ந்த விழுமியங்கள் முக்கியமானவை என்றாலும், அதே நேரத்தில் இந்த ஏற்பாடுகளைப் பயன்படுத்திப் பிறரை ஆண்டு தன்னைப் பெரிதாக்கிக்கொள்ளும் வேட்கையும் செயல்படக்கூடும் என்பதைக் கவனிக்க வேண்டும். அரசியல் பொருளாதார ரீதியாகப் பகுத்தாய்ந்தால், மேற்கின் நாடாளுமன்றங்கள் இயற்றும் பல சட்டங்கள் பல சிறப்புகளை முன்வைத்தாலும், அதே நேரத்தில் குழுவாதத்தின் செல்வத்தைப் பெருக்கிச் செல்வர்-ஏழை இடைவெளியைப் பெரிதாக்கும் விளைவிலும் முடிகின்றன. செல்வந்தர்கள் மேலும் செல்வந்தர்களாகின்றனர்; நடுத்தர வர்க்கம் சுருங்கி வலுவிழக்கிறது.

தத்துவப் பக்கத்தில், மேற்கின் அரசியல் பொருளாதாரம் தனிமனிதவாதச் சுயநலத்துக்கு எதிராகக் கருத்தியல் ரீதியாகத் தற்காப்பற்ற நிலையில் உள்ளது என்று கொள்ளலாம். ஏனெனில் தனிமனிதச் சுயநலத்தைக் கட்டின்றி விடும் பக்கமாகச் சந்தைப் பொருளாதாரத்தின் திசை அமைக்கப்பட்டுவருகிறது. நாம் பலமுறை கண்டதைப் போல, ஆடம் ஸ்மித்தின் சந்தைப் பொருளாதாரத் தத்துவத்தால் தனிமனிதச் சுயநலம் கட்டின்றி விடப்பட்டு, அதற்கு எந்த அறத் தீர்வும் அளிக்கப்படாததே அதற்குக் காரணம். கிறிஸ்தவம் பிறவிப் பாவ உணர்வால் மனித இயல்பைக் கேள்விக்குள்ளாக்குகிறது என்பதும், நற்செய்தி நூல்கள் பொருட்செல்வம் குறித்துத் தெளிவாக எச்சரித்து அறத் தளத்தில் அதைக் கேள்விக்குள்ளாக்குகின்றன என்பதும் உண்மைதான். ஆனால் மேற்கின் நவீன, சமகால அரசியல் பொருளாதாரச் சிந்தனையாளர்களில் பெரும்பாலோர், அறத்துக்கும் அரசியல் பொருளாதாரச் சிந்தனைக்கும் அல்லது தனிமனிதவாதச் சுயநலத்துக்கும் தொடர்பில்லை என்று கண்டதாகத் தெரிகிறது. ஆடம் ஸ்மித்தைப் போலவே, மனித இயல்பு நல்லது என்ற கொள்கையிலிருந்தே அவர்கள் தொடங்குகின்றனர் என்பதே காரணம்.

மாறாக, கிழக்கின் கன்பூசியனிசமும் டாவோயிசமும், மனித இயல்பு, சுயநலம் ஆகியவை குறித்து அறத் தளத்தில் எச்சரிக்கையாக இருப்பதையும் அவற்றை நிர்வகிப்பதையுமே மையமாகக் கொண்டுள்ளன. சுயநலம் குறித்து, அதைக் கட்டின்றி விடும் அல்லது தூண்டும் மேற்கின் அரசியல் பொருளாதாரச் சிந்தனையின் நிலைப்பாடும், அதைக் குறித்து எச்சரிக்கையாக இருக்கும் அல்லது அதை நிர்வகிக்கும் கிழக்கின் அரசியல் பொருளாதாரச் சிந்தனையின் நிலைப்பாடும் தெளிவாக வேறுபடுகின்றன. மனித இயல்பில் மிக வலியது சுயநலம். இத்தகைய சுயநலத்தின் சாரத்தைத் தலைவர் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். “சுயநலத்திலிருந்து விடுபட்டால் டாவோவின் ஊற்றைக் காணலாம். சுயநலத்துக்குள் இருந்தால் டாவோவின் வெளிப்பாடுகளை மட்டுமே காணலாம்” (டாவோ தே ஜிங், அத்தியாயம் 1). மனித இயல்பு குறித்த எச்சரிக்கையின் வழியாக, சுன் சீ தலைவர்களுக்கும் மக்களுக்கும் சமூக ஒழுங்கைப் பேணுவதன் தொடக்கப் புள்ளியைத் தெளிவுபடுத்துகிறார்: “மனித இயல்பு இலாபத்தையும் இன்பத்தையும் நாடுவதால், அதைப் பின்பற்றினால் ஒருவரோடொருவர் மோதுகின்றனர்; விட்டுக்கொடுத்தல் மறைகிறது. மனித இயல்பை மட்டுமே பின்பற்றினால், மனிதர்கள் எளிதில் பொறாமையிலும் வெறுப்பிலும் வீழ்வதால், உண்மையும் நம்பிக்கையும் மறைகின்றன” (சுன் சீ 23:1). சுயநலத்தைக் கட்டின்றி விடுவது சமூகத்தைக் குலைக்கும் விளைவைக் கொண்டுவருகிறது என்பதைச் சுன் சீ குறிப்பாகத் தெளிவுபடுத்துகிறார்: “மனித இயல்பைக் கட்டின்றி விட்டு, ஒவ்வொருவரும் தம் உணர்வுகளின்படி மட்டுமே வாழ்ந்தால், ஒருவரோடொருவர் சண்டையிடுவதிலும் பறிப்பதிலும் மூழ்கி, சமூக ஒழுங்கு மறைந்து, உலகம் குழப்பத்தில் ஆழ்கிறது” (சுன் சீ 23:1).

மேற்கில் தனிமனிதவாதச் சுயநலம் அறத்தால் ஒழுங்குபடுத்தப்படாததால், “சட்டத்தால் தடைசெய்யப்படாத அனைத்தும் நியாயமாக அனுமதிக்கப்பட்டவை” என்ற தர்க்கம் பொருந்துகிறது. அதன் விளைவாக, மேற்கின் சந்தைப் பொருளாதாரத்தில் தனிமனிதவாதச் சுயநலம் மேலும் தீவிரமாகச் செயல்படுகிறது. கன்பூசியச் சிந்தனை முழுவதையும், மனிதன் சமூக வாழ்க்கை வாழத் தேவையான அறம் பற்றிய விளக்கமாகவும், அதைத் தனதாக்கிக்கொள்வதற்கான தன்னைப் பண்படுத்துதலாகவும் காணலாம்; டாவோயிசமும் அறத்தின், அறநெறியின் முக்கியத்துவத்தைத் திரும்பத் திரும்ப வலியுறுத்துகிறது. இக்காரணத்தால் கிழக்கு-மேற்கு நாகரிகங்கள் மனித இயல்புக்கு ஒன்றுக்கொன்று மிகவும் வேறுபட்ட தீர்வுகளை முன்வைக்கின்றன. குறிப்பாக அரசியல் பொருளாதாரம் தொடர்பாக, மேற்கின் சிந்தனையில் சட்டத்தைச் சார்ந்து அறம் அடிப்படையிலேயே விலக்கப்பட்டுள்ளது; ஆனால் டாவோயிசத்தையும் கன்பூசியனிசத்தையும் அடிநாதமாகக் கொண்ட கிழக்கின் சிந்தனையில் சட்டத்தை விட அறமே மையமாக உள்ளது. சட்டத்துக்கு முன் அறம் பேணப்பட வேண்டும் என்பதை உரையாடல்கள் விளக்குகிறது: “சட்டங்கள் ஏராளமாகவும் தண்டனைகள் கடுமையாகவும் இருந்தால், மக்கள் வெட்கத்தைக் கைவிட்டு மனம்போனபடி நடக்கின்றனர்; நற்பண்பு செழித்துச் சடங்குகள் முறையாக இருந்தால், மக்கள் வெட்க உணர்வு கொண்டு நேர்மையாகின்றனர்” (உரையாடல்கள் 2:3).

மேற்கில் இன்றும் அரசியல் பொருளாதாரத்தை விவாதிக்கும்போது சட்டத்திலேயே கவனம் குவிக்கப்படுகிறது. பெரும்பாலான நேர்வுகளில் அறம் விலக்கப்படுகிறது. மாறாக, கிழக்கில் உழைப்பு, சிக்கனம், பேராசையின்மை போன்ற அறம் அரசியல் பொருளாதாரத்தின் மையத்தில் இடம்பெற்றுள்ளது. கிழக்கின் அரசியல் பொருளாதாரத்தின் உழைப்பு அறம் சுயநலம் குறித்த எச்சரிக்கையிலிருந்து வருகிறது. மனிதன் சமூக வாழ்வில் கல்வியாலும் தன்னைப் பண்படுத்துதலாலும் உழைப்பையும் சிக்கனத்தையும் நாட வேண்டும்; சுயநலத்தின் வெளிப்பாட்டில் பேராசையை விடப் பரிவையும் அடக்கத்தையும் தனதாக்கிக்கொள்ள வேண்டும். “டாவோவைப் புரிந்த தலைவர் பேராசையிலிருந்து விடுபட்டவர். பெறுவதற்கு அரிய பொருள்களை அவர் மதிப்பதில்லை” (டாவோ தே ஜிங், அத்தியாயம் 64). இத்தகைய தலைவர், “மக்களை ஆள்வதற்கும் விண்ணுக்குத் தொண்டாற்றுவதற்கும் உழைப்பையும் சிக்கனத்தையும் விடச் சிறந்தது எதுவுமில்லை. உழைப்பும் சிக்கனமும் கொண்டிருப்பது, முன்கூட்டியே டாவோவைப் பின்பற்றுவதாகும்” என்று காண்கிறார் (டாவோ தே ஜிங், அத்தியாயம் 59). மனிதர்களைக் கையாள்வதில் தலைவர் மூன்றை முதன்மைப்படுத்துகிறார்: “மூன்று செல்வங்களைப் போற்றிக் காத்திடு. முதலாவது பரிவு, இரண்டாவது உழைப்பும் சிக்கனமும், மூன்றாவது அடக்கம்” (டாவோ தே ஜிங், அத்தியாயம் 67). டாவோயிசம் தலைவர் முன்மாதிரியாக நடப்பதையே மிக முக்கியமாகக் கருதுகிறது. தலைவர் செல்வத்தை அனுபவித்து அதில் பெருமிதம் கொண்டால், அந்நாட்டு மக்கள் உழைப்பு, சிக்கன உணர்வைக் கைவிடுகின்றனர்.

மனித இயல்பும் உழைப்பு-சிக்கன அறப் பண்பாடும்

அறத்தை மையமாகக் கொண்ட கிழக்கின் நாகரிகம் தற்செயலாகத் தோன்றியதல்ல. எந்தக் கொள்கை முடிவாலோ தீர்மானத்தாலோ உருவாக்கக்கூடியதும் அல்ல. அது வரலாற்றிலும் மரபிலும் ஊறியது. கிழக்குக்கும் மேற்குக்கும் இடையிலான வேறுபாடு, தத்துவச் சிந்தனையில் கிழக்கின் உறவுவாதம், மேற்கின் தனிமனிதவாதம் என்ற கருத்துகளுக்கு இடையிலான வேறுபாட்டிலிருந்து வருகிறது. வலிய சுயநலத்தோடும் வலுவற்ற பிறர்நலத்தோடும் பிறக்கும் மனித இயல்பில், உழைப்பும் சிக்கனமும் என்ற அறப் பண்பாட்டை முன்வைத்தால்தான் சமூக ஒழுங்கு பேணப்படுகிறது. கிழக்கின் அறப் பண்பாடு மேற்கிலிருந்து வேறுபட்ட தத்துவப் பின்னணியைக் கொண்டுள்ளது. மாக்ஸ் வெபர் (1864–1920) 1904இல் வெளியிட்ட சீர்திருத்தக் கிறிஸ்தவ அறமும் முதலாளித்துவத்தின் உணர்வும் (The Protestant Ethic and the Spirit of Capitalism) என்ற நூலில் சீர்திருத்தக் கிறிஸ்தவ உழைப்பு அறத்தை விளக்கினார். சீர்திருத்தக் கிறிஸ்தவர்களின் உழைப்பு அறத்தை முதலாளித்துவத்தின் ஆன்மிகத் தூணாக அவர் உயர்வாக மதிப்பிட்டார். ஆனால் வெபரின் உழைப்பு அறம் அதன் வேரிலேயே கிழக்கின் உழைப்பு அறத்திலிருந்து பெரிதும் வேறுபடுகிறது.

சீர்திருத்தக் கிறிஸ்தவ உழைப்பு அறம்: 16ஆம் நூற்றாண்டு மேற்கின் சமயச் சீர்திருத்தத்துக்குப் பின் தோன்றிய சீர்திருத்தக் கிறிஸ்தவர்களின் “உழைப்பு, சிக்கன மனப்பான்மை”, சொர்க்கம் செல்வதற்கான தகுதியாக, கடவுளின் (神) அருளைப் (grace) பெற்றதன் அடையாளமாகத் தனிமனிதனிடம் வெளிப்படுகிறது என்று நம்பப்பட்டது. ஆகவே ஒவ்வொருவரும் சமய ஆர்வத்தால் “உழைப்பும் சிக்கனமும் கொண்ட மனப்பான்மையைப்” பெறலாயினர்.⁴⁹⁵ இந்த உழைப்பு, சிக்கன உணர்வு மூலதனக் குவிப்புக்கும் முதலீட்டுப் பெருக்கத்துக்கும் இட்டுச்சென்று மேற்கத்திய முதலாளித்துவத்தைச் சாத்தியமாக்கியது என்பதே வாதம். மத்திய காலம் முதல் நவீனக் காலத் தொடக்கம் வரை தொடர்ந்த மேற்கின் உலக முடிவுக் கோட்பாட்டோடு இந்த எண்ணம் கணிசமான தொடர்பு கொண்டிருப்பதாகத் தெரிகிறது. உலக முடிவு வந்து இயேசுவின் இரண்டாம் வருகை நிகழும்போது அருள் பெற்றவர்கள் மட்டுமே மீட்கப்படுவர் என்று நம்பப்பட்டதால், கடுமையாக உழைப்பதன் அடையாளத்தைக் காட்ட முயன்றிருக்க வாய்ப்பு அதிகம்.

ஆனால் இன்று மேற்கிலும் சமய ரீதியான உலக முடிவைத் தீவிரமாக நம்புபவர்கள் அதிகம் இல்லை. அவ்வாறெனில், தூய்மைவாத (பியூரிட்டன்) உழைப்பு அறம் மறைகிறது. கடுமையாக உழைப்பவர் கடவுளின் அருளைப் பெற்றுச் சொர்க்கம் செல்கிறார் என்பதற்கான அடிப்படை மறைந்துவிடுவதே காரணம். காலத்தால், இந்த மாற்றம் ஆடம் ஸ்மித்தைத் தலைமை ஆசானாகக் கொண்ட நவீனப் பொருளியலின் சுயநலத்தைக் கட்டின்றி விடுதலோடு ஒத்துப்போனதால், கிழக்கைப் போலன்றி மேற்கில், “இன்பத்தை இயன்றபோதெல்லாம் உடனே அனுபவிக்கும்” (instant gratification) மனப்பான்மை நுகர்வுப் பண்பாட்டோடு சேர்ந்து தோன்றியது. நியால் ஃபெர்கூசன் (Niall Ferguson) தம் 2011 நூலான நாகரிகம்: மேற்கும் மற்றவையும் (Civilization: The West and the Rest) என்பதில், மேற்கில் உழைப்புணர்வுக்கும் சமயப் பற்றுக்கும் இடையிலான தொடர்பை விளக்குகிறார். அதாவது, ஐரோப்பா அமெரிக்காவை விட மிகவும் பலவீனமான உழைப்புணர்வைக் கொண்டுள்ளது, ஐரோப்பியர் அமெரிக்கர்களை விடச் சமயப் பற்றிலும் குறைந்தவர்கள் என்ற முடிவை அவர் வருவிக்கிறார். அதாவது, அமெரிக்கர்கள் ஐரோப்பியர்களை விட ஏறத்தாழ 20% அதிகம் உழைக்கின்றனர்; தேவாலய வருகை விகிதம் ஐரோப்பியரிடம் ஏறத்தாழ 10% ஆக இருக்க, அமெரிக்கர்களிடம் 36% ஐ எட்டுகிறது என்ற புள்ளிவிவரங்களை அவர் முன்வைக்கிறார். ⁴⁹⁶

மாறாக, கிழக்கின் கன்பூசிய உழைப்பு அறம் தனக்காகச் செய்யப்படுவதால், சமயக் கோட்பாட்டின் மாற்றங்களோடோ உலக முடிவுக் கோட்பாடுகள் அறிவிக்கும் விதியோடோ தொடர்பின்றி, உள் தேவையால் கடைப்பிடிக்கப்படுகிறது; ஆகவே அது உறுதியான அடித்தளத்தைக் கொண்டுள்ளது என்று கொள்ளலாம். தி எகனாமிஸ்ட் இதழ் ஆசிய விழுமியங்களாக “கல்வி, உழைப்பு, சிக்கனம், எதிர்காலத்தின் பெரிய சாதனைக்காக இன்றைய இன்பத்தைத் தள்ளிவைக்கும் மனப்பான்மை” ஆகியவற்றைக் குறிப்பிடுகிறது. ⁴⁹⁷ ஐரோப்பியர், அமெரிக்கர், கிழக்கத்தியர் ஆகியோரில் அமெரிக்கர்களை அளவுகோலாகக் கொண்டால், ஐரோப்பியர் அமெரிக்கர்களை விட ஏறத்தாழ 20% குறைவாகவும், கிழக்கத்தியர் ஏறத்தாழ 30% அதிகமாகவும் உழைக்கின்றனர் என்று கூறி, கிழக்கின் உழைப்புணர்வே மிக வலியது என்று மேலே குறிப்பிட்ட நூலில் ஃபெர்கூசனும் விவரிக்கிறார்.

உழைப்பு அறத்தில் அரசியல் பொருளாதாரத்தின் மீது மிக நேரடியான தாக்கம் செலுத்துவது உழைப்பும் சிக்கனமும்: அதாவது எவ்வளவு கடுமையாக உழைக்கிறோம், எவ்வளவு சேமிக்கிறோம் என்பதே. இந்த வகையில், கிழக்கின் உழைப்புணர்வு தனிமனிதர்கள், இனக்குழுக்கள், அரசு அனைத்துக்கும் பொருந்தி, மேற்கோடு ஒப்பிட மிக உயர்ந்த முதலீட்டு, சேமிப்பு விகிதங்களைக் காட்டுகிறது. மேற்கின் அரசுக் கடன் மிக அதிகமாக இருப்பதையும் அதன் சிக்கல்களையும் ஃபெர்கூசன் தம் நூலில் ஒப்பிடுகிறார். அமெரிக்கப் பொருளாதாரச் செய்தியாளரும் எழுத்தாளருமான பால் புளூஸ்டீன் (Paul Blustein), அமெரிக்கா தான் விருப்பம்போல அச்சிடக்கூடிய டாலர்களால் வெளிநாட்டுப் பொருள்களைத் தொடர்ந்து வாங்கிவருகிறது, இது அப்படியே அமெரிக்கக் கடனாகக் குவிகிறது என்று சுட்டிக்காட்டுகிறார். ⁴⁹⁸ அமெரிக்காவின் கடன் 2001இல் GDP-யில் 32% ஆக இருந்தது, 2011இல் 66% ஆகக் கூர்மையாக உயர்ந்தது; 2011இல் இருந்த அதிகரிப்புப் போக்கு தொடர்ந்தால் 2021இல் 90%, 2031இல் 150%, 2047இல் 300% ஆக உயரும் என்று ஃபெர்கூசன் முன்கணித்தார். அமெரிக்காவின் நேர்வில் சிக்கல் மேலும் கடுமையாக இருப்பதற்குக் காரணம், இந்த மாபெரும் அரசுக் கடனில் ஏறத்தாழ 100 லட்சம் கோடி டாலர் அளவிலான மருத்துவக் காப்பீடு, சமூகப் பாதுகாப்புச் செலவுகள், ஓய்வூதியக் கடப்பாடுகள் சேர்க்கப்படவில்லை என்பதே; ஆகவே அமெரிக்காவின் அரசு நிதிநிலை மிகக் கடுமையானது. கிரீஸ் நெருக்கடியை எதிர்கொண்டபோது இருந்ததை விட மோசமான நிலையில் அது உள்ளது என்று அவர் கண்டறிகிறார்.⁴⁹⁹

நிதிநிலைப் பற்றாக்குறையும் வணிகப் பற்றாக்குறையும் ஒருசேர நிகழும், இரட்டைப் பற்றாக்குறை (twin deficit) என்று அழைக்கப்படுவது, ஒரு நாட்டுக்குத் தாங்க முடியாத பொருளாதார நெருக்கடியைத் தூண்டுகிறது. அமெரிக்காவைப் போலக் கையிருப்பு நாணயத்தைக் கொண்ட நாடுகள் மட்டுமே விதிவிலக்கு. ஏனெனில் அவை தொடர்ந்து பணத்தை அச்சிட முடியும். இரட்டைப் பற்றாக்குறையைத் தொடர்ந்தபடியே அமெரிக்கா தன் வலிமையைத் தக்கவைப்பதற்கான காரணம் இதுவே. இந்நிலை எத்தனை காலம் தொடர முடியும்?

அறிவொளிக் காலத்தில் மேற்கத்திய சிந்தனையாளர்களுக்கு மிக வியப்பாகவும் புரிந்துகொள்ளக் கடினமாகவும் இருந்தது, கிழக்கத்திய நாகரிகம் கடவுள் (神) என்ற கருத்து இல்லாமலேயே சிறந்த அற அமைப்பைக் கொண்டிருந்ததே. தனிமனிதவாதச் சுயநலம் குறித்து, மேற்கின் கட்டின்றி விடும் கொள்கை எவ்வாறு மேற்கின் நுகர்வு-கடன் பண்பாட்டைப் பிறப்பித்தது, தனிமனிதவாதச் சுயநலத்தை நிர்வகித்து அடக்கும் கிழக்கின் சிந்தனை கிழக்கின் உழைப்பு-சிக்கனப் பண்பாட்டைப் பிறப்பித்தது. தன் நாகரிகத்தின் அடித்தளமான அறத்தில், மேற்கின் அரசியல் பொருளாதார அமைப்பை விடக் கிழக்கு அடிப்படைக் கூறுகளில் வலிமைகளைக் கொண்டுள்ளது. அது உழைப்பு அற உணர்வாக வெளிப்படுகிறது. மேற்கை விடக் கிழக்கு வேரிலேயே வலிய போட்டித்திறனையும் ஒளிமிக்க எதிர்காலத்தையும் கொண்டிருப்பது இந்த உழைப்பு அற உணர்வினால்தான். அரசியல் பொருளாதாரத்தில் அறம் முக்கியமாவதற்கான காரணம் இதுவே. உழைப்பையும் சிக்கனத்தையும், முன்மாதிரியாக நடத்தலையும் சட்டத்தால் வரையறுக்க முடியாது. அவை அறத்தின் அதிகார வரம்புக்கு உட்பட்டவை.

இந்த உழைப்பு அறம் ஆழமான வேர்களைக் கொண்டுள்ளது. மேலே நாம் கண்ட பிரெஞ்சு உழவுமுதன்மைச் சிந்தனையாளர்களில் ஒருவரான புவாவ்ர் (Poivre), 18ஆம் நூற்றாண்டின் நடுப்பகுதியில் கிழக்கில் பயணம் செய்து, கிழக்கின் உழைப்பு அறம் பற்றிப் பின்வருமாறு எழுதுகிறார்:

சோம்பேறிகள் மிகக் கடுமையான இகழ்ச்சிக்கு உரியவர்களாக இருந்தனர். சோம்பேறி, சமூகத்தின் உறுப்பினராக இருந்தும் ஒட்டுண்ணியைப் போலச் சமூகத்தை அரித்துத் தின்னும் உறுப்பினராகக் கருதப்பட்டான். அரசும் இத்தகைய சோம்பேறிகளை அப்படியே விட்டுவிடவில்லை… மரபாக எல்லோரும் உழைக்க வேண்டும் என்று அமைந்திருந்தது; நாட்டின் ஒரு மூலையில் ஒருவர் உழைக்காவிட்டால், நாட்டின் மற்றொரு மூலையில் அதனால் பட்டினி கிடந்து பாதிக்கப்படுபவர் தோன்றுவார் என்ற எண்ணம் மக்களிடையே ஆழமாகவும் பரவலாகவும் பரவியிருந்தது.⁵⁰⁰

18ஆம் நூற்றாண்டில் புவாவ்ர் கிழக்கில் கண்டு வியந்த ஆழ்ந்த வேர்கொண்ட உழைப்பு அறம், அறத்துக்கு அழுத்தம் கொடுக்கும் கிழக்கின் கல்வியையும், தன்னடக்கத்தையும், தன்னைப் பண்படுத்துதலையும் முதன்மைப்படுத்துகிறது. ஆகவே கிழக்கில் கல்வியின் முக்கியத்துவம் தொடக்கத்திலிருந்தே வலியுறுத்தப்பட்டுவந்தது. “பிறவியில் பெற்ற இயல்பால் மனிதர்கள் ஒருவரையொருவர் ஒத்துள்ளனர்; கல்வியால் பெரிதும் வேறுபடுகின்றனர்” என்றும், “கல்வியில் யாரையும் விலக்கக்கூடாது” என்றும் கன்பூசியஸ் வலியுறுத்துகிறார். மனித இயல்பை அடிப்படையாகக் கொண்ட கிழக்கின் கல்வி, உழைப்பு-சிக்கன அறப் பண்பாட்டிலும் தலைவர்களை உருவாக்குவதிலும் கவனம் குவிக்கிறது.

கிழக்கின் ஆன்மிகப் பண்பாட்டில், அதாவது கன்பூசியனிசம் (கல்வியை மதித்தல், தகுதிமுறை மரபு, உலகளாவிய அறம், உழைப்பும் சிக்கனமும் என்ற பண்பாடு), டாவோயிசம் (குறைந்த வரி, சிறிய அரசு என்ற அரசியல் பொருளாதாரச் சிந்தனை, இயற்கைக்கும் மனிதனுக்கும் இடையிலான இசைவு), பௌத்தம் (கருணைச் சிந்தனை, உடைமையின்மையை மதித்தல்) முதலியவற்றில் உள்ளார்ந்த விழுமிய அமைப்பு, மேற்கின் தத்துவம் புறக்கணிக்கும் அற விழுமியங்களையே மையமாகக் கொண்டுள்ளது. ஒரே சொல்லில் அது உழைப்பும் சிக்கனமும். கல்வியால் வலியுறுத்தப்படும் உழைப்புணர்வு சட்டத்தின் கேள்வி அல்ல, அறத்தின் கேள்வி. அறம் வலியுறுத்தும் பகுதி பேராசை குறித்த எச்சரிக்கையே. இலாப நாட்டத்துக்கும் பேராசைக்கும் இடையிலான வேறுபாட்டை அறத்தால் அணுக முடியும். அத்தகைய அற உணர்வு, தலைவர் முன்மாதிரியைக் காட்டாவிட்டால் சமூகத்தில் நிலைபெற முடியாது.

தலைவர் முன்மாதிரியாக நடத்தல்: ஜுன்சி (君子)-ஞானி (聖人) சிந்தனை

கிழக்கத்திய நாகரிகம் தலைவர்களை எவ்வாறு உருவாக்கி நாட்டை ஆளச் செய்வது என்பதில் கவனம் குவிக்கிறது. டாவோயிசத்தின் ஞானி (ஷெங்ரென், 聖人) சிந்தனை கன்பூசியனிசத்தின் ஜுன்சி (君子) சிந்தனையை ஒத்தது. கன்பூசியனிசத்தின் ஜுன்சி சிந்தனை ஒழுக்கப் பண்படுதலையும் சமூகப் பொறுப்பையும் நிறைவேற்றும் அற மனிதனை வலியுறுத்துகிறது; டாவோயிசத்தின் ஞானி சிந்தனை இயற்கையோடு ஒன்றிணைந்து இயற்கையோடு இயைந்த செயலின்மையை நிறைவேற்றும் இலட்சிய மனிதனை முன்வைக்கும் பக்கத்தைக் கொண்டுள்ளது. ஆனால் இரண்டுமே தலைவரையே குறிக்கின்றன. கிழக்கின் சிந்தனை, கன்பூசியனிசத்தின் தலைவர்-பங்கேற்பாளர் (சியாவோரென், 小人), டாவோயிசத்தின் ஞானி-மக்கள் என்ற ஒப்பீடுகளின் வழியாக, பங்கேற்பாளரையோ சாதாரண மக்களையோ, அதாவது திரளையோ பின்பற்றாமல் தலைவரையோ ஞானியையோ பின்பற்றச் செய்யும் தலைவரின் பங்கை வலியுறுத்துகிறது. அரசியல் பொருளாதாரப் பக்கத்தில் தலைவரின் அறப் பங்கை முதன்மைப்படுத்தும் பக்கம் கிழக்கின் கல்வியில் குறிப்பாக முக்கியமானது.

தலைவரின் அறப் பங்கு, தலைவரையும் பங்கேற்பாளரையும் எதிரெதிராக வைக்கும் உறவுவாத (relationalism) அமைப்பில் குறிப்பாக வலியுறுத்தப்படும் பகுதி. மேற்கு, கல்வியிலும் மனிதப் பண்படுதலிலும் தனிமனிதவாதத்தைப் (individualism) பின்பற்றித் தனிமனித முழுமையை வலியுறுத்துகிறது. பண்டைய கிரேக்கத்திலும், பிளேட்டோவிடமும் அரிஸ்டாட்டிலிடமும் காணக்கூடியதைப் போல, கல்வியின் முக்கியத்துவம் வலியுறுத்தப்பட்டது; ஆனால் கல்வி தனிமனிதனின் அறிவுப் பெறுதல், மகிழ்ச்சி நாட்டம் முதலியவற்றுக்கு அழுத்தம் கொடுத்தது. அரிஸ்டாட்டிலின் அறவியல் நீதி, துணிவு, தன்னடக்கம், வள்ளன்மை, நடுநிலைக் கோட்பாடு முதலிய நற்பண்புகளை வலியுறுத்துகிறது என்பது உண்மைதான்; ஆனால் அத்தகைய அற விழுமியங்கள் தனிமனித மகிழ்ச்சியை எவ்வாறு கொண்டுவருகின்றன என்பதைத் தர்க்கரீதியாக விளக்கியதே தவிர, அத்தகைய அற விழுமியங்களைக் கல்வியால் எவ்வாறு வளர்த்துச் சமூகத்துக்குப் பங்களிக்கச் செய்வது என்பதில் அது அழுத்தம் கொடுக்கவில்லை. 17ஆம் நூற்றாண்டில் மேற்கில் வெளியான ஸ்பினோசாவின் அறவியல் (ethics) நூலும், கன்பூசியனிசத்தின் உரையாடல்கள் அல்லது டாவோயிசத்தின் டாவோ தே ஜிங் போல உழைப்பு, சிக்கனம், சமூகத் தொண்டு ஆகியவற்றுக்கு அழுத்தம் கொடுக்கும் தனிமனித நற்பண்பை வளர்ப்பதையும் கற்பிப்பதையும் நோக்கமாகக் கொண்டிருந்ததை விட, கடவுளின் (神) சாரத்தையும் மனித இயல்பையும் ஆராய்வதன் வழியாக “சுதந்திர மனிதனையே” (free man) இலக்காகக் கொண்டுள்ளது. மாறாக, கிழக்கின் தத்துவ அமைப்பு பொருள்களின் “சாரத்தைத்” தெளிவுபடுத்துவதை அல்ல, “நடைமுறையையே” தன் நோக்கமாகக் கொண்டுள்ளது. நல்ல தலைவர்களை உருவாக்குவதிலேயே அது கவனம் குவிக்கிறது.

கேட்காமல் இருப்பது கேட்பதை விடக் குறைந்தது; கேட்பது காண்பதை விடக் குறைந்தது; காண்பது அறிவதை விடக் குறைந்தது; அறிவது செயல்படுவதை விடக் குறைந்தது. கற்றலின் நோக்கம் நடைமுறையில்தான் உள்ளது. (சுன் சீ 8:9)

ஒவ்வொரு தனிமனிதனின் நற்பண்பை வளர்ப்பதில் கல்வியின் அழுத்தத்தைக் கொண்ட சிந்தனை மேற்கில் லாக்கிடமிருந்தே தொடங்குகிறது. கி.மு. 5ஆம் நூற்றாண்டில் நிறுவப்பட்ட கிழக்கின் இந்தக் கல்வித் தத்துவம், இரண்டாயிரம் ஆண்டுகளுக்குப் பின் மேற்கில் லாக்கால் (1632–1704) முதன்முதலில் வெளிப்படுத்தப்படுகிறது: “நாம் சந்திக்கும் எல்லா மனிதர்களும் நல்லவர்களோ தீயவர்களோ, சமூகத்துக்குப் பயனுள்ளவர்களோ பயனற்றவர்களோ; அதில் 90% கல்வியால் தீர்மானிக்கப்படுகிறது.” மேலும் அவர் கன்பூசியஸைப் போல “எல்லா மனிதர்களும் சமமாகப் பிறந்துள்ளனர்” என்று நம்பினார்.⁵⁰¹ ஆனால் கிழக்கின் கல்வித் தத்துவத்துக்கும் லாக்கின் கல்வித் தத்துவத்துக்கும் இடையே முக்கியமான வேறுபாடு உண்டு. மேற்கத்திய சிந்தனையாளரான அவர், மேற்கின் தத்துவத்தால் கட்டுண்டு உள்ளுணர்வின் முக்கியத்துவத்தைக் குறைத்து மதிப்பிட்டதில்தான் அவரது மனித இயல்புக் கோட்பாட்டின் வரம்பு வெளிப்படுகிறது. லாக்கின் கல்வி உள்ளுணர்வின் பங்கை ஏற்காத பக்கமே சிக்கல். மனிதர்கள் சமமானவர்கள், கல்வி முக்கியமானது; ஆனால் தம் மனித இயல்புக் கோட்பாட்டில் மனத்தின் சாத்தியங்களை மிகைப்படுத்தி, மனம் உள்ளுணர்வின் வரம்புகளைக் கடக்கிறது என்று அவர் மதிப்பிட்ட பக்கமே அது. ஏனெனில் லாக் முதன்மைப்படுத்திய சுதந்திரம் போன்ற விழுமியங்கள் தற்காப்பு உள்ளுணர்வுக்கு மேலே நிற்க முடியாது. மனம் மனிதனுக்கு வழங்கும் சுதந்திரம் மிக முக்கியமானது. ஆனால் சுதந்திரம் உயிர்வாழ்தல் என்ற உள்ளுணர்வின் கொள்கையைக் கடக்க முடியாது.

கிழக்கத்திய நாகரிகத்தில், சுயநலத்தை அறத் தளத்தில் நிர்வகித்து அதைக் குறித்து எச்சரிக்கையாக இருப்போம் என்பதே. இறுதியில், சட்டத்தாலோ விதிகளாலோ தீர்க்க முடியாத பேராசைக்கும் இலாப நாட்டத்துக்கும் இடையிலான எல்லையை அறரீதியாகத் தீர்த்து அளித்த விடையே கிழக்கின் ஜுன்சிச் சிந்தனையின், செயலின்மைச் சிந்தனையின் சாரம். கிழக்கத்திய நாகரிகம் இத்தகைய மிகப் பயனுள்ள கருத்துகளை 2,500 ஆண்டுகளுக்கு முன்பே நிறுவிப் பயன்படுத்திவருகிறது. ஜுன்சி (君子) என்பது விரும்பத்தக்க தலைவரின் உருவமே; மக்களின் நலனைத் தன் நலனாக உயர்த்தும் தலைவரை, தனிப்பட்ட சுயநலத்திலிருந்து விடுபட்டவரை அது குறிக்கிறது. மாறாக, பங்கேற்பாளர் என்பது பெரும்பாலான மனிதர்களைக் குறிக்கிறது: தான் எந்த நிலையில் இருந்தாலும் தன் சுயநலத்தை முன்வைப்பவர். அவர் தலைவராகத் தகுதியற்றவர்; ஆனால் பல நேர்வுகளில் பங்கேற்பாளர்கள் தலைமை நிலைகளில் இருந்ததை வரலாறு காட்டுகிறது. கிழக்கில் ஜுன்சி, ஞானி என்று சித்திரிக்கப்படும் அறத் தலைவரின் உருவம் நவீன அரசியல் பொருளாதாரத்துக்குப் பெரும் பங்களிப்பைச் செய்ய முடியும். தலைவரின் மிகச் சிறந்த நற்பண்பு செல்வம் அல்ல, அறமாகிறது.

தலைவர் நீதியைப் பற்றி எண்ணுகிறார்; பங்கேற்பாளர் இலாபத்தைப் பற்றி எண்ணுகிறான். (உரையாடல்கள் 4:16)

தலைவர் நற்பண்பை உள்ளத்தில் கொள்கிறார்; பங்கேற்பாளர் உடைமையை உள்ளத்தில் கொள்கிறான். (உரையாடல்கள் 4:11)

ஜுன்சிச் சிந்தனையும் செயலின்மைச் சிந்தனையும் இணைந்துள்ளன. மனிதச் செயலில் செயற்கையான பகுதியைக் குறைந்தபட்சமாக்க முயலும் அரசியல் பொருளாதாரத் தத்துவத்தைக் கிழக்கத்திய நாகரிகத்தில் அவை விதைத்துள்ளன. குறிப்பாகத் தலைவரின் தலையீடு குறித்து அவை எச்சரிக்கின்றன. “தலைவருக்குத் தனக்கென்று திட்டங்கள் இல்லை; மக்களின் திட்டங்களையே தன் திட்டங்களாகக் கொள்கிறார்” (டாவோ தே ஜிங், அத்தியாயம் 49) என்ற டாவோ தே ஜிங்கின் கூற்று, தலைவரின் சுயநலத்தை நிர்வகிக்கும் நோக்கத்தைக் கொண்டுள்ளது. ஆகவே “தலைவர் செயலின்மையால் நாட்டை வழிநடத்தினால், மக்கள் தாமாகவே நிறைவடைகின்றனர்” (டாவோ தே ஜிங், அத்தியாயம் 57) என்ற கூற்று, அரசுவாதம் என்ற சுயநலத்தின் நிர்வாகமே. “நாட்டை நடத்துவதற்கான மிகச் சிறந்த வழி, மக்கள் விரும்புவதைச் செய்ய விடுவதே… மிக மோசமானது, மக்களோடு சேர்ந்து இலாபம் நாடி அவர்களோடு போட்டியிடுவதே” (வரலாற்றுப் பதிவுகள் 129:1) என்று சிமா சியான் வரலாற்றுப் பதிவுகள் நூலில் வலியுறுத்துவதோடு இது ஒத்துப்போகிறது. இவை அனைத்தும் கி.மு. காலத்திலேயே கிழக்கின் அரசியல் பொருளாதாரச் சிந்தனையாக இடம்பெற்ற தத்துவங்கள்; மேற்கில் இத்தகைய அரசியல் பொருளாதாரத் தத்துவம் கிழக்குக்கு இரண்டாயிரம் ஆண்டுகளுக்குப் பின், நவீனக் காலத் தொடக்கத்தில்தான் முதன்முதலில் தோன்றுகிறது.

கிழக்கானாலும் மேற்கானாலும், அரசியல் பொருளாதாரத்தில் உள்ளார்ந்த மிகப் பெரிய இக்கட்டு இலாப நாட்டத்தையும் பேராசையையும் வேறுபடுத்துவதே. இலாப நாட்டம் சந்தைப் பொருளாதாரத்தின் உந்துசக்தி. அது இல்லாமல் சந்தைப் பொருளாதாரம் நிற்க முடியாது. அதே நேரத்தில், பொது நலனுக்குத் தடையாகும் சுயநலமோ பேராசையோ கட்டாயம் நிர்வகிக்கப்பட வேண்டும். ஆனால் இவ்விரண்டுக்கும் இடையிலான எல்லையைத் தெளிவாக்குவது சாத்தியமில்லை. குறிப்பாகச் சட்டங்களாலோ விதிகளாலோ அதை ஒழுங்குபடுத்த முடியாது. ஆகவே இத்துறையில் அறத்தின் பங்கு தலையிடுகிறது. முக்கியமானது தலைவர் முன்மாதிரியாக நடத்தலே. சட்டம் எவ்வளவு நல்லதாக இருந்தாலும், தலைவர் அதைப் பல்வேறு வழிகளில் மீறினால் சட்டத்தால் எந்தப் பயனும் இல்லை. தலைவரிடம் மிகவும் கண்ணில் படுவது செல்வக் குவிப்பு. செல்வந்தர் தலைவராவது கடினம், தலைவர் செல்வந்தராவது கடினம் என்ற அறக் கொள்கை இருக்க வேண்டும். சட்டத்தைப் பல்வேறு வழிகளில் சுற்றிவரலாம்; ஆனால் செல்வம் கட்டாயம் வெளிப்பட்டுவிடும்; அதை அறரீதியாக நியாயப்படுத்த முடியாது.

சுயநலத்தை நிர்வகிக்கும் தளத்தில், டாவோயிசம் தலைவரின் பங்கின் முக்கியத்துவத்தை வலியுறுத்துகிறது. தலைவர் பிறர்நலத்தை அரசு நிர்வாகத்தின் அடித்தளமாகக் கொண்டால்தான் நாடு நிலைத்து வளர முடியும் என்று அது விளக்குகிறது. அறம் அறிவொளி பெற்ற சுயநலமாகிறது.

ஞானி தனக்காகக் குவிப்பதில்லை. பிறருக்கு எவ்வளவு அதிகமாகச் செலவிடுகிறாரோ அவ்வளவு அதிகமாக அரவணைக்கிறார்.

பிறருக்கு எவ்வளவு அதிகமாகக் கொடுக்கிறாரோ அவ்வளவு அதிகமாகக் கொண்டிருக்கிறார். (டாவோ தே ஜிங், அத்தியாயம் 81)

கன்பூசியனிசமும் டாவோயிசமும் அறத்தையும் அரசியலையும் பிரிக்க முடியாத ஒன்றாகக் காண்கின்றன; அற இலட்சிய உருவத்தை ஜுன்சி (君子), ஞானி என்று சித்திரிக்கின்றன. இதை 21ஆம் நூற்றாண்டுக்குப் பொருத்தினால், ஜுன்சியும் ஞானியும் விரும்பத்தக்க தலைவரே. தலைவர் செல்வத்தை அல்ல, உழைப்பின் மீதும் சிக்கனத்தின் மீதும் கட்டப்பட்ட முன்மாதிரியையே முதன்மைப்படுத்த வேண்டும். “தலைவர் உண்மையானதைக் குவிப்பதில் ஆர்வம் கொண்டவர். செல்வத்தைக் குவிப்பதில் ஆர்வம் கொண்டவர் அல்ல” (உரையாடல்கள் 15:32). ஆகவே தலைவர் தம் செல்வத்தைக் குவிக்காமல், பிறருக்காகத் தம் திறன்களைப் பகிர்ந்தளிப்பதில் கவனம் குவிக்கிறார். “தலைவர் தனக்காகக் குவிப்பதில்லை. பிறருக்கு எவ்வளவு அதிகமாகச் செலவிடுகிறாரோ அவ்வளவு அதிகமாக அரவணைக்கிறார். பிறருக்கு எவ்வளவு அதிகமாகக் கொடுக்கிறாரோ அவ்வளவு அதிகமாகக் கொண்டிருக்கிறார்” (டாவோ தே ஜிங், அத்தியாயம் 81).

இவ்வாறு கிழக்கின் தலைவருக்கு, வெற்றிக்கோ வெற்றிக்களிப்புக்கோ முன், அற அளவுகோல்களே முக்கியமாகின்றன. கிழக்கில், மேற்கத்திய நாகரிகத்தின் தனிமனிதவாதத்துக்குப் பதிலாக உறவுவாதம் செயல்படும் நாகரிகம் அமைகிறது. தலைவர் பிறர்நலத்தையும் (அறிவொளி பெற்ற சுயநலம், enlightened self-interest), முன்மாதிரியாக நடத்தலையும் நேர்மையையும் அளவுகோல்களாகக் கொள்கிறார். மேற்கிலும் இத்தகைய தலைவர் உருவம் இல்லாமல் இல்லை:

அவர் இறந்தபோது அவருடைய சொத்து முழுவதும் அவர் வாழ்ந்த ஒரே ஒரு வீடுதான்… 1953இல் அவர் பொதுப் பதவியிலிருந்து விலகியபோது, அவருடைய வருமானம் மாதம் 112 டாலருக்குச் சமமான இராணுவ ஓய்வூதியம் மட்டுமே. ஒரு பெரும் நிறுவனம் அதிக ஊதியம் தரும் பணியை அவருக்கு முன்மொழிந்தபோது, “நீங்கள் விரும்புவது என்னை அல்ல, அதிபர் என்ற பதவிப் பெயரைத்தான்; அது என்னுடையதல்ல, மக்களுடையது; ஆகவே நான் விற்கக்கூடியதல்ல” என்று அவர் பதிலளித்தார்.⁵⁰²

அதிபர் ட்ரூமனின் (Truman) அறப் பார்வை இதுவே. இத்தகைய உணர்வு மேற்கிலும் பெரிதும் மதிக்கப்படுகிறது. ரோமக் காலத்தின் முன்மாதிரியான அரசியல்வாதியாகவும் குடிமகனாகவும் போற்றப்படும் சின்சினாட்டஸ் (Cincinnatus) அத்தகையவரே. ரோமில் மிக உயர்ந்த அதிகாரத்தோடு பணியாற்றிய பின், பதவியிலிருந்து விலகிச் சொந்த ஊருக்குத் திரும்பி, எஞ்சிய வாழ்நாளைச் சாதாரண உழவராகக் கழித்தார். அதிகாரத்தை விரும்பாமல் பொது நலனுக்காகத் தம்மை அர்ப்பணித்த ரோமின் தொன்மப் பாத்திரமான அவர், அமெரிக்காவின் முதல் அதிபர் வாஷிங்டன் மதித்த ஆளுமை. 1790இல் சின்சினாட்டி (Cincinnati) என்ற நகரமும் அமெரிக்காவில் முறைப்படி நிறுவப்பட்டது. ஆனால் இத்தகைய நேர்மையான, உழைப்பும் சிக்கனமும் கொண்ட தலைவர் உருவம் மேற்கின் பொதுவான தலைவர் உருவம் அல்ல. அலெக்சாந்தர் முதல் சீசர் வரை, நவீன கால வம்சங்கள் முதல் நெப்போலியன் வரை, மேற்கின் பண்டைய தலைவர்கள் வெற்றியாளர்களாகவும் வெற்றிகொள்பவர்களாகவும் இருந்ததோடு, பெருஞ்செல்வத்தையும் உடைமையாகக் கொண்டிருந்தனர். இத்தகைய தலைவர் உருவத்தைப் பின்பற்றி, இன்றைய மேற்கத்திய தலைவர்கள் செல்வந்தர்களாக உள்ளனர். ஆனால் மென்சியஸ் சுட்டிக்காட்டியதைப் போல, தலைவர் செல்வந்தராக இருந்து இலாபத்தை நாடினால், அவருக்குக் கீழுள்ள உதவியாளர்களும், மேலும் மக்கள் முழுவதும் அந்தத் தலைவரைப் பின்பற்றி இலாபத்தை நாடிச் செல்வமடைய விரும்புகின்றனர். இறுதியில், இத்தகைய தலைவர் உருவத்தைப் பின்பற்றி, மக்கள் அனைவரும் அற இலட்சியங்களை நாடுவதை விட “செல்வத்தையும் புகழையுமே” (Wealth and Fame) விரும்புகின்றனர்.

கிழக்கில் இன்னும் மக்கள் உழைப்பையும் சிக்கனத்தையும் நற்பண்புகளாகக் கொள்கின்றனர்; தலைவர்கள் நேர்மையாக இருப்பதும், ஓய்வுக்குப் பின்னும் செல்வமற்ற அமைதியான வாழ்க்கை வாழ்வதும் முன்மாதிரியாக உள்ளது. இன்னும் இந்தத் தத்துவம் நடைமுறையில் பொதுவானதாகவே நீடிக்கிறது. கிழக்கில் செல்வந்தர் அரசியலில் ஈடுபடுவது கடினம்; செல்வந்தர் ஊடகங்களைக் கைப்பற்றவும் முடியாது. அமெரிக்காவில் மஸ்க், பெசோஸ், மர்டாக், எலிசன் போன்ற முதல்தரச் செல்வந்தர்கள் முக்கிய ஊடகங்களை உடைமையாக்கி விரிவுபடுத்துவதோடு இது முரண்படுகிறது. “ஊடகங்களைக் கைப்பற்றுபவரே உலகை ஆள்கிறார்” என்ற மதிப்பீடு எழுவதன் பின்னணி இதுவே.

கிழக்கின் அரசியல் பொருளாதாரச் சிந்தனையில், இலாப நாட்டத்துக்கும் பேராசைக்கும் இடையிலான எல்லையை அறமே வரைகிறது. பெரும் நிறுவனம் ஊடக நிறுவனத்தைக் கைப்பற்றுவது, கிழக்கில் தன்னாட்சியை மீறும் பேராசை; மேற்கில் சுதந்திரத்தைக் கொண்டாடும் இலாப நாட்டம். செல்வந்தர் தலைவராவதோ தலைவர் செல்வந்தராவதோ, கிழக்கில் செயலின்மையிலிருந்து விலகித் தன்னாட்சியை மீறுவது; மேற்கில் சுதந்திரத்தை நாடும் தலையிடாக் கொள்கை. இத்தகைய வேறுபாடுகள், மேற்கின் வேண்டுமென்றே செய்யும் செயலின் (யூ வெய், 有爲) சிந்தனை அமைப்பில் சட்டத்தால் ஒழுங்குபடுத்த முடியாத வரம்புக்குள் வருகின்றன. கிழக்கின் செயலின்மைச் சிந்தனை அமைப்பில் அவை அறத்தின் மையம்.

மக்களின் உழைப்பு, சிக்கன உணர்வும், தலைவரின் நேர்மையான எளிமையும் முன்மாதிரியுமான மரபும், இவற்றையே காக்க வேண்டும். இந்த வகையில்தான் கிழக்கின் அரசியல் பொருளாதாரம் தனிமனிதவாதச் சுயநலத்தைத் திறம்பட எதிர்கொள்ள முடிகிறது; சந்தைப் பொருளாதாரத்தின் அடிப்படைக் கூறுகளில் மேற்கோடு ஒப்பிடக் கிழக்கு தன் மேன்மையைக் காக்கக்கூடிய புள்ளியும் இதுவே. சிந்தனைத் தளத்தில் நோக்கினால், மேற்கின் அரசியல் பொருளாதார வடிவத்தில் உள்ளார்ந்த சுயநலத்தைக் கட்டின்றி விடுதல் நுகர்வு-கடன் பொருளாதார அமைப்போடும், கிழக்கின் அரசியல் பொருளாதார அடிப்படைக் கூறுகளில் உள்ளார்ந்த சுயநல நிர்வாகம் உழைப்பு-சிக்கனப் பொருளாதார அமைப்போடும் ஒரே நாணயத்தின் இரு பக்கங்களை அமைக்கின்றன. எந்தச் சமூகத்திலும் எல்லோரும் செல்வந்தராக முடியாது. ஆனால் சமூகம் ஒத்துழைத்து ஏழைகளுக்கு உதவ முடியும். அவ்வாறு ஒத்துழைக்கும் சமூகத்தில், தலைவர் கட்டாயம் பொது நலனைக் காத்து, உழைப்புக்கும் சிக்கனத்துக்கும் முன்மாதிரியாக நடக்க வேண்டும். இதுவே உறவுவாதம்.

மேற்கின் பொருளாதாரம், தனிமனிதவாதத்தின் அடிப்படையில், செல்வந்தர்கள் உருவானால் கசிவு விளைவால் செல்வர்-ஏழை இடைவெளி தீர்கிறது என்ற தர்க்கத்தை முன்வைக்கிறது. அதாவது, மேல்தட்டுகளில் (செல்வந்தர்கள், பெரும் நிறுவனங்கள் முதலியவை) சலுகைகளும் வளங்களும் குவிந்தால், அவை முதலீடு, நுகர்வு, வேலைவாய்ப்பு ஆகியவற்றின் வழியாக இறுதியில் கீழ்த்தட்டுகளுக்கும் (சாதாரண மக்கள், சிறு, நடுத்தர நிறுவனங்கள் முதலியவை) கசிந்திறங்கிப் பொருளாதாரம் முழுவதும் வளர்கிறது என்ற கோட்பாடு அது. ஆனால் இது, கிரேக்க-ரோமக் காலம் முதல் நவீனக் காலத் தொடக்கத்தின் உலக வெற்றிக் காலம் வரை மேற்கின் பொருளாதாரத்தை நீண்டகாலம் தாங்கிய “வெற்றிகொள்ளும் அரசின்” பொருளாதாரத்தில் விளக்கக்கூடிய கோட்பாடு. நவீனக் காலத் தொடக்கத்தில் மேற்கே “தேசிய அரசின்” பொருளாதார அமைப்புக்கு மாறிய பின் விளக்க முடியாத கோட்பாடு அது. மேல்தட்டுகளுக்கான ஆதரவு குழுவாதத்துக்கு இட்டுச்சென்று, இறுதியில் நடுத்தர வர்க்கத்தை வறியதாக்கி, மேல்தட்டுகளுக்கும் கீழ்த்தட்டுகளுக்கும் இடையிலான செல்வர்-ஏழை இடைவெளியை மட்டுமே அதிகரிக்கிறது.

உழைப்பும் சிக்கனமும் என்ற அரசியல் அறமும் அரசியல் பொருளாதார வடிவமும் கிழக்கத்திய நாகரிகத்தில் ஆழமாகவும் பரவலாகவும் உள்ளார்ந்துள்ளன. குறிப்பாகத் தலைவர் முன்மாதிரியாக நடத்தல் என்ற மரபு, உறவுவாதத்தை அடிப்படையாகக் கொண்ட தத்துவ அமைப்பாக, மேற்கினுடையதை விட மிக ஆரோக்கியமானதும் உறுதியானதும் என்று கொள்ளலாம். ஆனால் தனிமனிதவாதத்தை அடிப்படையாகக் கொண்ட மேற்கின் அமைப்புகளையும் நெறிகளையும் கற்கும்போது கிழக்கு தனக்கே உரிய உழைப்பு-சிக்கனப் பண்பாட்டையும் மரபையும் கைவிட்டால், அது உழைப்பு-சிக்கன நாடு என்ற நிலையிலிருந்து நுகர்வு-கடன் நாடுகளின் குழுவுக்கு நகரும். அப்போது கிழக்கு உழைப்பு-சிக்கன உழைப்பு அறத்தோடு சேர்ந்து தன் எதிர்காலத்தையும் இழக்கும். மாறாக, மேற்கின் மக்களாட்சிச் சந்தைப் பொருளாதார அமைப்புகளைக் கற்றபடியே தன் உழைப்பு-சிக்கன உணர்வையும், கல்வியையும் தகுதிமுறையையும் மதிக்கும் மரபையும் கிழக்கு காத்துச் செல்ல முடிந்தால், எதிர்காலத்துக்கு முன்வைக்கக்கூடிய அரசியல் பொருளாதாரப் பண்பாட்டு அமைப்பை அது பெறும். மேலும், மனித இனம் எதிர்கொள்ளும் துருவமயமாதல், AI புரட்சி என்ற பெரும் கொந்தளிப்புக் காலத்தை மேலும் சிறப்பாக நிர்வகிப்பதற்குக் கிழக்கு பங்களிக்கும்.