மேற்கின் உலக ஆதிக்கம் எப்போதிலிருந்து?

1) கிழக்கத்திய நாகரிகம் பற்றிய மேற்கின் எதிர்மறை மதிப்பீடு

வரலாற்றில் பார்த்தால், மேற்கு நீண்ட காலமாகக் கிழக்கத்திய நாகரிகத்தைப் பற்றி நேர்மறையான மதிப்பீட்டைக் கொண்டிருந்தது. அப்படியானால் இந்த முக்கியமான, சுவையான உண்மை ஏன் நமக்கு நன்கு தெரியவில்லை? காரணம் எளிது. அறிவொளிக் காலத் தொடக்கத்தில் கிழக்கத்திய நாகரிகம் பற்றி மேற்கு கொண்டிருந்த நேர்மறை மதிப்பீடு, அறிவொளிக் காலத்தின் பிற்பகுதியில் 180 பாகை திசைமாறி எதிர்மறையாக மாறியதே. அறிவொளிக் காலத்துக்குப் பிந்தைய காலம் மேற்கின் தொழிற்புரட்சிக் காலத்தோடு ஒத்துப்போகிறது. தொழிற்புரட்சியால், மேற்கின் வலிமைகள் கிழக்கை நோக்கி முன்னேறி (西勢東漸), மேற்கு கிழக்கை உடல்ரீதியாக வெல்லத் தொடங்கியது. நீராவியாலும் பீரங்கியாலும் ஆயுதம் தரித்த மேற்கத்தியக் கப்பல்களின் முன், கிழக்கின் மரக்கலங்கள் பூனையின் முன் எலியைப் போல உண்மையிலேயே வீழ்ந்தன. தொழிற்புரட்சிக்கு முன்னும் பின்னும் கிழக்கைப் பற்றிய மேற்கின் மதிப்பீடு, நாகரிகத்தை அல்லாமல் அறிவியலையும் தொழில்நுட்பத்தையும் அடிப்படையாகக் கொண்ட மதிப்பீடாக மாறியது. மேற்கின் மேலோங்கிய நிலை, கிழக்கத்திய நாகரிகம் பற்றிய மதிப்பீட்டை நேர்மறையிலிருந்து எதிர்மறைக்கு மாற்றும் வாய்ப்பாக அமைந்தது இயல்பே.

அறிவொளிக் காலத் தொடக்கத்தில், மேற்கின் மன்னர்கள் முழுமுதல் அதிகாரத்தைச் செலுத்தி, தனிமனிதச் சிந்தனையில் மட்டுமன்றிப் பொருளாதார வாழ்க்கையிலும் நுணுக்கமாகத் தலையிட்டுக்கொண்டிருந்தபோது, கிழக்கில் மன்னர் அறத்தால் கட்டுப்படுத்தப்பட்டு, மக்களின் வாழ்க்கையில் தலையிடுவதை இயன்ற அளவு குறைக்கும் ஆட்சியை மேற்கத்திய சிந்தனையாளர்கள் கண்டனர். ஆகவே கிழக்கின் மன்னரை, அக்கால மேற்கு நாடிக்கொண்டிருந்த முன்மாதிரியான “அறிவொளி பெற்ற எதேச்சாதிகாரி” (enlightened despot) நனவானதாக அவர்கள் மதிப்பிட்டனர். ஆனால் அறிவொளிக் காலத்தின் பிற்பகுதிக்குள் நுழைந்தபோது, மேற்கத்திய சிந்தனையாளர்கள் முடியாட்சியை அல்லாமல் குடியரசைக் கனவு கண்டு, கிரேக்க-ரோமப் பாணி மக்களாட்சி அமைப்பை முன்மாதிரியாகக் கொண்டு, கிழக்கின் அறிவொளி பெற்ற எதேச்சாதிகாரி பற்றிய மதிப்பீட்டை எதிர்மறையாக மாற்றத் தொடங்கினர். மேற்கத்திய சிந்தனையாளர்கள் குடியரசைக் கனவு கண்டபோது, சீன எதேச்சாதிகாரி மீதான ஆர்வமும் நல்லெண்ணமும் கண்டனத்தாலும் வெறுப்பாலும் இடம்பெயர்க்கப்பட்டன.

பிரெஞ்சுக் கலைக்களஞ்சியவாதிகளின் தலைவராக அறிவொளிக் காலத்தை முன்னின்று நடத்திய திதரோ (1713–1784), தம் எண்ணத்தை மாற்றிக்கொண்ட அறிவொளிச் சிந்தனையாளர்களின் பிரதிநிதித்துவ ஆளுமை. தொடக்கத்தில் அவர் கிழக்கத்திய நாகரிகத்தை மேற்கத்திய நாகரிகத்துக்குச் சமமான நிலையில் வைத்து, குறிப்பாக மதம், அறம் ஆகிய பக்கங்களில் நேர்மறையாகக் கண்டு மதிப்பிட்டார். ஆனால் பிற்காலத்தில் சீனத் தன்மையானவற்றை அறிவியலுக்கு மாறானவை, முன்முடிவுகள் நிறைந்தவை என்று இழிவுபடுத்தினார். மேற்கு பின்பற்ற வேண்டியது ரூசோ முன்வைத்த “உன்னதக் காட்டுமிராண்டியே”, இனியும் சீனாவின் இயற்கைத் தத்துவமாக இருக்க முடியாது என்று அவர் அறிவித்தார். எல்வேசியுஸும் (1715–1771) தம் எண்ணத்தை மாற்றிக்கொண்ட சிந்தனையாளர்களுள் ஒருவர். சீனாவின் அறிவொளி பெற்ற எதேச்சாதிகாரியை நல்லபடியாக மதிப்பிட்ட மனப்பான்மையை மாற்றி, சீனப் பேரரசரை அறிவொளி பெறாத கொடுங்கோலன் என்று அவர் விமர்சித்தார். ரூசோவும் (1712–1778) கோந்தோர்செவும் (1743–1794) சீனாவை விமர்சிக்கத் தொடங்கினர்; சுதந்திரம் இல்லாமையே சீனாவின் அரசியல், அற வளர்ச்சியைத் தடுக்கிறது என்று அவர்கள் கண்டனர். குறிப்பாக மொந்தெஸ்கியூ (1689–1755) கிழக்கத்திய நாகரிகமே சுதந்திரம் என்ற கருத்தைக் கொண்டிருக்கவில்லை என்று வரையறுத்தார். சீனாவின் ஆட்சியமைப்பு அச்சத்தை ஊட்டும் கொடுங்கோன்மை அரசு என்றும், கிழக்கில் அரசியல் சுதந்திரம் என்ற கருத்தே இல்லை என்றும் அவர் விமர்சித்தார்.

19ஆம் நூற்றாண்டில், மேற்கு தன் உலக வெற்றியின் இறுதி இலக்கான கிழக்கைக் காலனியாக்குவதில் மூழ்கியது. மேற்கின் மேலோங்கிய அறிவியலுக்கும் இராணுவ வலிமைக்கும் முன் கிழக்கு வலுவின்றிச் சரிந்தது. மேற்கின் வலிமைகள் கிழக்கை ஆக்கிரமித்தல், அதாவது மேற்கின் வலிமைகள் கிழக்கை நோக்கி முன்னேறுதல் என்ற முன்னெப்போதும் இல்லாத நிலையில் கிழக்கு சிக்கியது. இயல்பாகவே மேற்கு கிழக்கைப் பற்றிய தன் மதிப்பீட்டையும் புரிதலையும் மேலும் புதிதாக எதிர்மறையாக்கத் தொடங்கியது. உடல்சார் ஆதிக்கத்தின் போக்கில், சிந்தனைத் தளத்திலும் அதைத் தாங்கும் எண்ணங்களும் தத்துவ அமைப்புகளும் மேற்கில் தோன்றின. இந்தப் போக்கு மேற்கின் வரலாற்றுத் தத்துவஞானிகளால் முறைப்படுத்தப்பட்டது.

கிழக்கைப் பற்றிய மேற்கின் பார்வை மாற்றம், விரைவிலேயே சிந்தனைத் தளத்தைத் தாண்டி இன முன்முடிவுக்குப் பரவியது. அறிவொளிக் காலத் தொடக்கத்தில், கிழக்கத்திய சிந்தனையை மேற்கை விட மேலானதாகக் கண்டு மேற்கு அதன் பக்கம் சாய்ந்திருந்தபோது, கிழக்கத்தியர் “வெள்ளையர்” என்று வகைப்படுத்தப்பட்டிருந்தனர். ஆனால் அறிவொளிக் காலத்தின் பிற்பகுதிக்குப் பின், குறிப்பாக மேற்கின் உலக வெற்றி நிறைவேறியபோது, கிழக்கத்தியர் “மஞ்சள் நிறத்தவர்” என்று உருமாற்றப்பட்டனர்.³⁶⁸ அவர்கள் மேற்கின் வெள்ளையரை விட நாகரிகத்தில் தாழ்ந்தவர்கள் என்பதோடு மட்டுமன்றி, இன காரணங்களால் அது மாற முடியாதது என்றும் வலியுறுத்தப்பட்டது. இறுதியில் இது மேற்கின் உலக வெற்றியையும் சுரண்டலையும் நியாயப்படுத்துவதற்காகவே. இங்கே, உலகை வென்று நாகரிகமற்ற உலகை நல்வழிப்படுத்துவது “வெள்ளையனின் சுமை” என்ற எண்ணம் மேற்கத்தியர்களிடையே வளர்ந்து வெளிப்பட்டது. கிழக்கு–மேற்கு உறவு குறித்தும், கிழக்கு–மேற்குப் பரிமாற்றம் பற்றிய லைப்னிட்ஸின் நம்பிக்கைக்கும் நம்பிக்கைவாதப் பார்வைக்கும் எதிர்ப்பக்கத்தில் அது நின்றது. கிழக்கும் மேற்கும் முற்றிலும் வேறுபட்ட நாகரிகங்களைக் கொண்டுள்ளன, மேற்கு வெகு முன்னே உள்ளது, ஆகவே பரிமாற்றம் போன்றவை தேவையற்றவை என்ற பார்வை செல்வாக்குப் பெற்றது. ஆங்கிலக் கவிஞர் கிப்ளிங் (Kipling) 1889இல் வெளியிட்ட “கிழக்கு, மேற்கு பற்றிய கதைப்பாடல்” (Ballad of East and West) என்ற கவிதையில் இதைச் சுருக்கமாக வெளிப்படுத்தினார்:

கிழக்கு கிழக்கே, மேற்கு மேற்கே. இவ்விரண்டும் ஒருபோதும் சந்திக்கப் போவதில்லை, இறுதித் தீர்ப்பு நாளில் பூமியும் வானமும் தீர்ப்பு மன்றத்தின் முன் நிற்கும் அந்நாள் வரை.³⁶⁹

இந்தப் போக்கு, கிழக்கைப் பற்றிய கடந்தகால நேர்மறை மதிப்பீடுகளைத் திருத்தும் பணியையும் உள்ளடக்கியது. ஓர் எடுத்துக்காட்டாக, மேற்கின் மறுமலர்ச்சிக் காலத்தில் தீர்க்கமான, நேர்மறையான தாக்கத்தைச் செலுத்தி மேற்கத்திய சிந்தனையாளர்களின் பாராட்டைப் பெற்றிருந்த மங்கோலியப் பேரரசு பற்றிய மதிப்பீடும் அடிப்படையிலேயே மாறியது. நவீன, தற்காலங்களில், குறிப்பாக 18ஆம் நூற்றாண்டுத் தொழிற்புரட்சியும் அதைத் தொடர்ந்த உலக வெற்றியும் நிகழ்ந்த காலத்தில் இவ்வாறு நேர்ந்தது. செங்கிஸ் கானின் சமகாலமான 13ஆம் நூற்றாண்டிலும், அதைத் தொடர்ந்த 14–15ஆம் நூற்றாண்டு மறுமலர்ச்சிக் காலத்திலும், 17–18ஆம் நூற்றாண்டு அறிவொளிக் காலத்துக்கு முன்பு வரையிலான பல நூற்றாண்டுகளில், மங்கோலியர்களையும் செங்கிஸ் கானையும் நேர்மறையாக மதிப்பிட்ட மேற்கத்திய சிந்தனையாளர்கள் இருந்தனர். இத்தகைய கடந்தகால மதிப்பீடுகளைத் திருத்தும் பணி பெருமளவில் நடந்து, இறுதியில் இன அடிப்படையிலான மதிப்பீட்டை அடைந்தது.

ஐரோப்பாவின் ஏறக்குறைய எல்லா அறிவியலாளர்களும் மனித இனத்தை ஆப்பிரிக்கர், ஆசிய-மங்கோலியர், ஐரோப்பியர் என்ற மூன்று பெரும் இனங்களாக வகைப்படுத்தும் முறையை ஏற்றுக்கொண்டனர்… மேலும் மிக முன்னேறிய ஐரோப்பிய வெள்ளை இனத்தோடு ஒப்பிடுகையில், ஆசிய மங்கோலியர்கள் புதிதாகப் பிறந்த குழந்தை நிலையிலேயே வளர்ச்சி நின்றுபோன அறிவுக்குறைபாடுள்ளவர்களாக விவரிக்கப்படத் தொடங்கினர்… அதன் பின் அவர்கள் ஒராங்குட்டான் குரங்குக்கு மிக நெருக்கமானவர்களாகக் கருதப்பட்டனர்… மருத்துவத்தில் அறிவுக்குறைபாடுள்ளவர்களை மங்கோலாய்டு (Mongoloid) என்ற பெயரால் அழைக்கும் அளவுக்கும் சென்றனர்.³⁷⁰

இத்தகைய இன முன்முடிவு புதிய போக்கு அல்ல; மேற்கத்திய நாகரிகத்தில் அதற்குத் தொடர்ச்சி உண்டு. கிரேக்கக் காலத்துக்குப் பின்னோக்கிச் சென்றால், கிழக்கை வெறுக்கும், கிரேக்கக் காலத்து “கீழைத்தேயவாதம்” எனப்படுவதில் அது வெளிப்படுகிறது. இந்த எண்ணம் நவீன, தற்கால மேற்கில் பெரிய அளவில் மீண்டும் உருவாக்கப்பட்டது. பண்டைக் கிரேக்கத்துக்கும் பாரசீகத்துக்கும் இடையிலான போராட்டத்தில் வெளிப்பட்ட “கீழைத்தேயத்தின்” தாழ்வுத்தன்மையை உலகம் முழுவதற்கும் விரிவுபடுத்தி, அதோடு ஒப்பிட்டு மேற்கிலிருந்து பிற இனங்களை வேறுபடுத்தி, மேற்கின் மேன்மையாக வெளிப்படுத்த முயன்றதே அது.

கி.மு. 472இல் அரங்கேற்றப்பட்ட பாரசீகர்கள் என்ற துன்பியல் நாடகம் பாரசீகப் போர்களை நாடகமாக்கியது; பாரசீகப் பேரரசோடு பரிமாற்றமும் மோதலும் கொண்டபோது கிரேக்கர்கள் எதைப் பற்றிச் சிந்தித்தனர் என்பதை நன்கு காட்டும் எடுத்துக்காட்டு அது… பாரசீகத்தின் எதேச்சாதிகார ஆட்சி, படிநிலை ஒழுங்கு, பெருஞ்செல்வம், ஆடம்பரம், உணர்ச்சி வெளிப்பாட்டின் அளவுமீறல், ஒழுங்கின்மை, கோழைத்தனம் ஆகியவற்றுக்கு எதிராக, கிரேக்கத்தின் மக்களாட்சி, சமத்துவவாதம், சிக்கனம், தன்னடக்கம், தன்னொழுக்கம், ஒழுங்கு, துணிவு ஆகியவற்றை அது நிறுத்தியது… பாரசீகர்கள் நாடகத்தின் பகுப்பாய்வையும் விளக்கத்தையும் மரபுரிமையாகப் பெற்ற ஹெரோடோட்டஸ், மேற்கு–கிழக்கு, ஐரோப்பா–ஆசியா, கிரேக்கர்–கிரேக்கரல்லாதோர், எதேச்சாதிகாரம்–மக்களாட்சி என்ற இருகூறுபாடுகளை மேலும் வளர்த்தார். இவ்வாறு முன்னவை பின்னவற்றை விட மேலானவை என்ற கருத்தியல் தோன்றியது. இந்த மரபிலிருந்தே கீழைத்தேயவாதம் தொடங்கியது. ³⁷¹

அண்மையில் கீழைத்தேயவாதத்தை மீண்டும் பரப்பிய பிரதிநிதித்துவ மேற்கத்திய வரலாற்றாசிரியர் விட்ஃபோகல் (1896–1988). கிழக்கத்திய எதேச்சாதிகாரம் (oriental despotism) என்ற தம் நூலில், ஐரோப்பாவைத் தவிர்த்த பெரும்பாலான பகுதிகளில் “நீர்வளத்தையும் வேளாண்மையையும் அடித்தளமாகக் கொண்ட நாகரிகம்” (hydraulic civilization) வளர்ந்தது, அவை அனைத்தும் எதேச்சாதிகாரத்தைப் பெற்றெடுத்தன என்று அவர் மதிப்பிட்டார். ஆகவே அண்மைக் கிழக்கு, மத்திய கிழக்கு, தூரக் கிழக்கு மட்டுமன்றிப் பிற பகுதிகளின் நாகரிகங்களையும் எதேச்சாதிகாரமாகக் கண்டு, கீழைத்தேயவாதம் என்று ஒன்றாகக் கட்டி மேற்கோடு ஒப்பிடுவோம் என்ற எண்ணத்தை அவர் முன்வைத்தார். “மேற்கும் உலகின் மீதியும்” என்ற இருகூறுபாடே அது. உலகெங்கும் விரிந்து வெல்ல முடியாத நிலையை அனுபவித்துக்கொண்டிருந்த அக்கால மேற்கின் காலச் சிந்தனைக்குச் சரியாகப் பொருந்திய நூலை அவர் வெளியிட்டார். அவரது நூல் மேற்கத்தியர்களிடையே கவனம் பெற்று, பரவலாக மேற்கோள் காட்டப்படலானது.

மங்கோலியப் பேரரசு, மங்கோலியர், மங்கோலிய அமைதி (Pax Mongolica) பற்றி இன்று நமக்குத் தெரிந்த மதிப்பீடு வரலாற்று உண்மைகளைப் பிரதிபலிப்பது அல்ல; நவீன, தற்காலங்களில் உருவான இன முன்முடிவுகளால் சூழப்பட்ட மதிப்பீடு அது. மிக அண்மையில்தான் இந்தத் திரிபைத் திருத்தும் பணி மேற்கில் ஓரளவு நடக்கிறது. மனித இனத்தின் மூன்றாம் ஆயிரமாண்டான (the Third Millennium) 2000ஆம் ஆண்டை எதிர்நோக்கிய நிலையில், இரண்டாம் ஆயிரமாண்டில், அதாவது 1000 முதல் 1999 வரையிலான ஆயிரம் ஆண்டுகளில் வரலாற்றில் மிகப் பெரிய தடத்தைப் பதித்த ஆளுமையை வாஷிங்டன் போஸ்ட் இதழ் சுட்டிக்காட்டியது. அவர் செங்கிஸ் கானே.

கீழைத்தேயவாதம் என்ற முன்முடிவு, கிழக்கத்திய சிந்தனையில் உள்ளார்ந்திருக்கும் உண்மையான மதிப்பு அனைத்துக்கும் கண்களையும் காதுகளையும் மூடிக்கொள்ளும் நிலையை ஊக்குவிக்கிறது. மனித இனத்தின் எதிர்காலத்துக்காக, கிழக்கத்திய சிந்தனை கொண்டுள்ள மேற்கிலிருந்து வேறுபட்ட பிரபஞ்சப் பார்வை, மனிதன்–இயற்கை உறவு, உலகளாவிய அறப் பார்வை, மனித இயல்பு பற்றிய மேற்கத்திய நாகரிகத்திலிருந்து வேறுபட்ட தத்துவ அமைப்பு ஆகியவற்றைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டியுள்ளது. இதற்காக, 17–18ஆம் நூற்றாண்டு மேற்கின் அறிவொளிக் காலத்தில் மேற்குக்குள் நுழைந்து பெரிதும் வரவேற்கப்பட்டு மதிக்கப்பட்ட கிழக்கத்திய சிந்தனையின் சாரம் என்ன என்பதைத் திரும்பிப் பார்க்க வேண்டும். குறிப்பாக இதன் வழியாகக் கிழக்கு, மேற்கின் அரசியல் பொருளாதாரச் சிந்தனைகள் எவ்வாறு வேறுபடுகின்றன என்பதை ஆராய்வது முக்கியம்.

2) தொழிற்புரட்சிக்கு முந்தைய கிழக்கும் மேற்கும்

கிழக்கை விட மேற்கு மேலானது என்ற படிமம் பெரும்பாலும் மேற்கத்தியர்களால் உருவாக்கப்பட்டது. அது ஏறக்குறைய அப்படியே கிழக்குக்குப் பரவி ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டது. ஆகவே வரலாற்றில் கிழக்கு மேற்கோடு ஒப்பிடுகையில் தொடர்ந்து பின்தங்கிய நிலையிலேயே இருந்தது என்று நாம் எளிதில் காண்கிறோம். ஆனால் இந்தப் படிமம் உண்மைகளிலிருந்து வேறுபட்டது என்பதை வரலாற்றாசிரியர்களும் சிந்தனையாளர்களும் விவரித்துவந்துள்ளனர். கிழக்கு–மேற்கு ஒப்பீட்டில் வெல்ஸ் சமநிலையான வரலாற்றுப் பார்வையைக் காட்டுகிறார்:

நீண்ட காலமாகச் சீனா மேற்கை விட மேலோங்கியிருந்தது. 16, 17ஆம் நூற்றாண்டுகளில், அமெரிக்காவின் கண்டுபிடிப்பு, அச்சிடப்பட்ட நூல்களின், கல்வியின் பரவல், நவீன அறிவியலின் விடியல் ஆகியவற்றோடுதான் மேற்கத்திய உலகம் சீனாவை மீண்டும் எட்டிப்பிடிக்கத் தொடங்கியது என்று சொல்லலாம். செழித்த தாங் வம்சக் காலத்திலும், கலையுணர்வு மிக்கதும் ஆனால் சற்றுச் சீரழிந்ததுமான சோங் வம்சக் காலத்திலும் (960–1279), பண்பாட்டுச் செழுமை மிக்க மிங் வம்சக் காலத்திலும் (1368–1644) சீனா வளமாகவும் மகிழ்ச்சியாகவும் இருந்தது; அக்காலப் பண்பாடும் கலையும் வேறு எந்த நாட்டையும் விட முன்னேறியிருந்தன. ³⁷²

சீன நாகரிகம் பற்றிய மேற்கின் தலைசிறந்த அதிகாரிகளுள் ஒருவராக அறியப்படும் நீதாமும் (Needham, 1900–1995) தம் நூலான சீனாவின் அறிவியலும் மேற்கும் நூலில் கிழக்கு–மேற்கு உறவு பற்றிய தம் பார்வையை வெளிப்படுத்துகிறார்: 20ஆம் நூற்றாண்டின் பிற்பகுதியில் வாழும் நாம் இன்னும் 19ஆம் நூற்றாண்டுச் சிந்தனையால் ஆட்கொள்ளப்பட்டு, மூன்று நான்கு நூற்றாண்டுகளுக்கு முன்புகூட ஐரோப்பாவை விடச் சீனா வாழ்வதற்கு மேலான இடமாக இருந்தது என்பதை அறியாமல் இருக்கிறோம் என்று அவர் எழுதுகிறார்.³⁷³ கி.மு. 1ஆம் நூற்றாண்டு முதல் கி.பி. 15ஆம் நூற்றாண்டு வரை, இயற்கை பற்றிய அறிவை மனிதனின் நடைமுறைத் தேவைகளுக்குப் பொருத்துவதில் கிழக்கத்திய நாகரிகம் மேற்கத்திய நாகரிகத்தை விட மிகத் திறன்மிக்கதாக இருந்தது என்பதை நாம் அறியாமல் இருக்கிறோம் என்று அவர் விளக்குகிறார். ³⁷⁴

இரண்டாம் உலகப் போர் முடிந்த பின், நீதாம் 1948இல் கேம்பிரிட்ஜ் பல்கலைக்கழகப் பதிப்பகத்துக்குச் சீன நாகரிகம் பற்றிய ஆய்வுத் திட்டத்தை முன்மொழிந்தார்; அத்திட்டம் ஏற்கப்பட்டதால், சீன அறிவியல், நாகரிகம் பற்றிய முழுமையான ஆய்வையும் எழுத்துப் பணியையும் அவர் தொடங்கினார். இந்த ஆய்வில், வார்ப்பிரும்புத் தொழில்நுட்பம் (இரும்பை உருக்கிக் குறிப்பிட்ட வடிவங்களில் வார்க்கும் தொழில்நுட்பம்; பாத்திரங்கள், பீரங்கிகள் செய்யப் பயன்பட்டது), கலப்பைக்கொழு, குதிரை அங்கவடி ஆகியவற்றைக் கிழக்கு கண்டுபிடித்தது பற்றி நீதாம் விளக்கினார். குதிரை அங்கவடி கிழக்கில் ஏறத்தாழ 3ஆம் நூற்றாண்டில் கண்டுபிடிக்கப்பட்டு, மத்திய காலத்தில் மேற்குக்குச் சென்றது. அங்கவடியின் பயன்பாடு, குதிரையைப் பயன்படுத்தும் மனிதனின் நகர்வுத்திறனையும் போர்த்திறனையும் கற்பனை செய்வதே கடினமான அளவுக்குப் பெரிதும் உயர்த்தியது. நாகரிக வளர்ச்சிக்கு அது ஆற்றிய பங்களிப்பு சக்கரத்தின் அல்லது அச்சுக்கலையின் கண்டுபிடிப்புக்கு ஒப்பிடக்கூடிய அளவு பெரியது என்ற மதிப்பீடு உண்டு என்னும் அளவுக்கு அங்கவடியின் கண்டுபிடிப்பு முக்கியத்துவம் வாய்ந்தது. மேலும் நமக்கு நன்கு தெரிந்த காகிதம், வெடிமருந்து, அச்சுக்கலை, திசைகாட்டி முதலிய கண்டுபிடிப்புகள் அனைத்தும் சீனாவில் நிகழ்ந்தவை என்பதை அவர் நிறுவினார்.

ஆனால் 20ஆம் நூற்றாண்டின் நடுப்பகுதி வரை, மேற்கில் மட்டுமன்றி உலகின் பெரும்பாலான மக்களும் இத்தகைய கண்டுபிடிப்புகளில் பெரும்பாலானவை மேற்கில் நிகழ்ந்தவை என்றே நம்பினர்.³⁷⁵ 20ஆம் நூற்றாண்டின் நடுப்பகுதிக்குப் பின், நீதாமின் ஆய்வுகளின் பயனாக, இத்தகைய முக்கியக் கண்டுபிடிப்புகள் கிழக்கிலிருந்தே தோன்றின என்பது மேற்கின் அறிவுஜீவிகளிடையே ஏற்கப்பட்டது. இதைத் தொடர்ந்து உடனே, நீதாமை முன்னிட்டு, அப்படியானால் ஆயிரம் அல்லது பல நூறு ஆண்டுகள் முன்னேறியிருந்த நாகரிகம், அறிவியல், தொழில்நுட்பம் கொண்ட சீனா ஏன் தொடர்ந்து வளராமல் மேற்கால் எட்டிப்பிடிக்கப்பட்டது என்ற கேள்விக்கு மேற்கில் இட்டுச் சென்றது.³⁷⁶ “நீதாமின் கேள்வி” (Needham’s Question) என்று அறியப்படும் இந்த முக்கியக் கேள்வி, 20ஆம் நூற்றாண்டின் நடுப்பகுதியில் மேற்கின் பல அறிவியலாளர்களுக்கும் சிந்தனையாளர்களுக்கும் அக்கறைக்குரியதாக இருந்தது.³⁷⁷ நீதாமுக்கு முன்பே வெல்ஸும் இந்தக் கேள்வியைக் கொண்டிருந்தார்:

அவ்வளவு சாதித்திருந்த சீனா ஏன் அதற்கு மேல் எதையும் சாதிக்கவில்லை? இக்காலத்தில் சீனா கடல்களுக்குள் முன்னேறி, கணிசமான அயல்நாட்டு வணிகத்தை நடத்திக்கொண்டிருந்தது. சீனா ஏன் அமெரிக்காவையோ ஆஸ்திரேலியாவையோ கண்டுபிடிக்கவில்லை? ³⁷⁸

நீதாமையும் வெல்ஸையும் போல வரலாற்றை ஆராய்ந்த சிந்தனையாளர்கள், நீண்ட வரலாற்றில் கிழக்கத்திய நாகரிகம் மேற்கை விட மேலோங்கியிருந்த காலம் நீண்டு தொடர்ந்தது என்பதை அறிந்திருந்தனர். ஆனால் மேற்கு எல்லாத் துறைகளிலும் கிழக்கை மேலோங்கிய அண்மைய இரண்டு மூன்று நூற்றாண்டுகளில், ஒவ்வொரு நாகரிகத்தின் ஒப்பீட்டு நிலை பற்றிய இந்தப் பார்வைக்குப் பொருத்தப்பாடு இருக்கவில்லை. இறுதியில், மேற்கில் மட்டுமன்றிக் கிழக்கிலும், கிழக்கத்திய நாகரிகம் மேற்குக்குப் பரவியது என்ற வரலாற்று உண்மையை ஏறக்குறைய அனைவரும் நம்ப முடியாததாகக் கண்டு, அதற்குப் பெரிய பொருள் எதையும் அளிக்கவில்லை. 20ஆம் நூற்றாண்டின் பிற்பகுதியிலும், கிழக்கத்திய பொருளாதாரங்களின் வரலாற்று எழுச்சி வெடிப்பாக நனவாகும் வரை, கிழக்கிலும் மேற்கிலும் இந்தப் பார்வையே ஆதிக்கம் செலுத்தியது.

ஆனால் மேற்கத்தியர்களான வெல்ஸும் நீதாமும், பண்பாட்டில் கிழக்கு மேற்கை விட நீண்ட காலம் முன்னே இருந்தது என்ற சாதகமான மதிப்பீட்டை அசட்டையாகச் செய்திருக்க வாய்ப்பில்லை; அவர்களின் பரந்த வரலாற்று அறிவைக் கொண்டு பார்த்தாலும் அது புனைந்த கதையாக இருக்க வாய்ப்பில்லை. உண்மையில் வரலாற்றை நன்கு ஆராய்ந்தால், கிழக்கைப் பற்றி வெல்ஸும் நீதாமும் கொண்டிருந்த இந்தப் பார்வை 18ஆம் நூற்றாண்டுக்கு முன்பு மேற்கில் ஆதிக்கம் செலுத்திய பார்வையாக இருந்தது. ஆடம் ஸ்மித் அதற்கு ஓர் எடுத்துக்காட்டு. 1776இல் எழுதிய தம் நூலான நாடுகளின் செல்வம் நூலில் ஆடம் ஸ்மித் சீனாவின் வளத்தை விவரிக்கிறார். 18ஆம் நூற்றாண்டில் சீனா உலகின் மிகச் செல்வச் செழிப்பான நாடுகளுள் ஒன்றாக இருந்தது என்று அவர் விவரிக்கிறார்:

சீனா உலகின் மிகச் செல்வச் செழிப்பான நாடுகளுள் ஒன்று. வேறு விதமாகச் சொன்னால், உலகில் மிக அதிக மக்கள்தொகை கொண்டது, நிலம் வளமானது, மக்கள் உழைப்பார்வமும் நயமும் மிக்கவர்கள். ஆனால் நீண்ட காலமாக அது மாற்றமின்றி இருந்ததாகத் தோன்றுகிறது. ஐந்நூறு ஆண்டுகளுக்கு முன்பு சீனாவுக்குச் சென்ற மார்க்கோ போலோ சீனாவின் பண்பாட்டையும் தொழிலையும் பெரும் மக்கள்தொகையையும் விவரித்தார்; இன்று சீனாவுக்குப் பயணம் செய்தவர்களும் அதை ஒத்த பதிவுகளையே செய்கின்றனர். சீனா தன் சட்ட அமைப்பும் நிறுவனங்களும் அனுமதிக்கும் உச்ச அளவு செல்வத்தை வெகு காலத்துக்கு முன்பே உருவாக்கிவிட்டதாகத் தோன்றுகிறது.³⁷⁹

வெல்ஸ், நீதாம், ஆடம் ஸ்மித் ஆகியோரின் இந்தப் பார்வையை நாம் ஏற்றுக்கொண்டால், மேற்கு கிழக்கை முழுமையாக எட்டிப்பிடித்து மேலோங்கியது கடந்த இரண்டு மூன்று நூற்றாண்டுகளில், அதாவது 18ஆம் நூற்றாண்டுக்குப் பின்னர் மட்டுமே என்ற மிகச் சுவையான, முக்கியமான வரலாற்றுப் பார்வையை நாம் பெறுகிறோம். அப்படியானால், கடந்த இரண்டு நூற்றாண்டுகளுக்குள் வரம்புபட்ட ஆதிக்க மேற்கத்தியப் பார்வைக்குள் நம்மை அடைத்துக்கொள்ளக் கூடாது என்ற முடிவுக்கு வருகிறோம். 19–20ஆம் நூற்றாண்டுச் சூழலின் கைதிகளாகிவிட்டால், கடந்த காலத்தைப் புரிந்துகொள்ளவும் முடியாது, 21ஆம் நூற்றாண்டில் விரியும் எதிர்காலத்தை வடிவமைக்கவும் முடியாது. 19–20ஆம் நூற்றாண்டுச் சூழலுக்கு முந்தைய நீண்ட வரலாற்றைத் திரும்பிப் பார்த்து, கிழக்கு, மேற்கின் எழுச்சி வீழ்ச்சிகளை ஆராய வேண்டியுள்ளது.

மறுமலர்ச்சிக்கு முன்பு, கிழக்கத்திய பண்பாட்டுப் பொருள்கள் மேற்குக்குப் பரவுதல்

19ஆம் நூற்றாண்டில் மேற்கு கிழக்கை முழுமையாக அணுகும் வரை, கிழக்கு, மேற்கு நாகரிகங்கள் பல்லாயிரம் ஆண்டுகளாக அடிப்படையில் ஒன்றிலிருந்து ஒன்று தனிமைப்பட்ட நிலையிலேயே வளர்ந்துவந்தன. உண்மையான நாகரிகத்தை அமைக்கும் அடிப்படைப் படிநிலைகளான எழுத்து, உலோகப் பயன்பாடு, சமூக அமைப்பு, வெளிப்பாட்டு மதம், இயற்கைத் தத்துவம் முதலியவை அனைத்தும் கிழக்கும் மேற்கும் தனிமைப்பட்ட நிலையில் தனித்தனியே உருவாக்கியவை; ஒன்றின் மீது ஒன்று நெருக்கமான தாக்கம் செலுத்தியோ வெளியிலிருந்து வந்தோ அல்ல.³⁸⁰ இவ்விரு நாகரிகங்களையும் இணைத்தது மெல்லிய பட்டுப் பாதை ஒன்று மட்டுமே. கிழக்குக்கும் மேற்குக்கும் இடையே பரவிய எந்தப் பண்பாட்டுக் கூறும், இந்த மிக மெல்லிய வழித்தடத்தைப் பின்பற்றி மத்திய ஆசியாவின் மலைத்தொடர்களைக் கடக்க வேண்டியிருந்ததால், சாரத்தைத் தவிர மற்ற எல்லாத் தன்மைகளையும் இழக்க வேண்டியிருந்தது. கிழக்கு–மேற்கு இடையே நெருக்கமான சிந்தனைப் பரிமாற்றத் தாக்கம் செலுத்துவதற்குப் பட்டுப் பாதை மிக மெல்லியதாகவும் மிக நீண்டதாகவும் இருந்தது.³⁸¹

பொதுவாகக் கற்பனை செய்வதற்கு மாறாக, பட்டுப் பாதையில் நிலவழியோடு கடல்வழியும் முக்கியமாக இருந்தது. ஆகவே நிலவழியை மட்டுமே குறிக்கும் சில்க் ரோடு (road) என்ற சொல்லை விட, வழித்தடம் என்ற பொருள் கொண்ட சில்க் ரூட் (route) என்ற சொல்லே மேலும் துல்லியமானது என்று வல்லுநர்கள் கருதுகின்றனர். கிழக்கையும் மேற்கையும் இணைக்கும் நிலவழிகளாலும் கடல்வழிகளாலும் ஆன பட்டுப் பாதை கி.மு. 1ஆம் நூற்றாண்டில் முழுமையாகத் திறக்கப்பட்டு, கிழக்கு–மேற்கு வணிக வழித்தடமானது. 1497இல் வாஸ்கோ ட காமா அட்லான்டிக் பெருங்கடலையும் இந்தியப் பெருங்கடலையும் இணைக்கும் கிழக்கு–மேற்கு நேரடிக் கடல்வழியைத் திறக்கும் வரை, ஆயிரத்து எழுநூறு ஆண்டுகளுக்கும் மேலாகக் கிழக்கையும் மேற்கையும் இணைக்கும் ஒரே வழித்தடமாக அது பயன்பட்டது.

பட்டுப் பாதையின் வழியாகப் பெரும்பாலும் சென்றுவந்தவை எடை குறைந்த, மதிப்புமிக்க விலையுயர்ந்த பொருள்கள். பல்லாயிரம் ஆண்டுகளாகச் சீனாவின் பட்டும் நறுமணப் பொருள்களும் மேற்குக்கு விற்கப்பட்டன; மேற்கிலிருந்து கண்ணாடிப் பொருள்களும், பட்டை வாங்குவதற்கான விலையுயர்ந்த உலோகங்களும் சீனாவுக்குக் கொண்டுவரப்பட்டன. பட்டே மிக முக்கியமான வணிகப் பொருளாக இருந்தது. ஆகவேதான் அந்தப் பாதைக்குப் பட்டுப் பாதை என்று பெயரிடப்பட்டது. கி.மு. 1ஆம் நூற்றாண்டில் சீனாவின் ஹான் வம்சத்தின் வலிமையும் ரோமப் பேரரசின் வலிமையும் கிழக்கிலும் மேற்கிலும் உறுதிப்பட்டு விரிவடைந்தபோது, பட்டுப் பாதை முழுமையாக இயங்கலாயிற்று.

இக்காலத்தில் சீனாவில் ரோமப் பேரரசைத் தாச்சின் (大秦國) என்று குறிப்பிடும் பதிவுகள் உள்ளன. மேலும் ரோமக் கால இலக்கியங்களில் சீனப் பட்டு பெருமளவில் ரோமுக்கு விற்கப்பட்டது பற்றிய பதிவுகள் உள்ளன. ரோமில் இது குறித்து எச்சரிக்கை உணர்வுகூட வெளிப்படுத்தப்பட்டது:

பொருளாதார, அறநெறிக் காரணங்களுக்காக ரோமக் குடிமக்கள் பட்டாடை அணிவதைத் தடைசெய்யும் சட்டங்களை ரோம மேலவை பலமுறை நிறைவேற்றியது; ஆனால் அவை கடைப்பிடிக்கப்படவில்லை. சீனாவிலிருந்து பட்டை இறக்குமதி செய்வதற்காக ரோமப் பேரரசின் பெருமளவு தங்கம் சீனாவுக்குப் பாய்ந்ததே அதற்குக் காரணம். அறநெறி நோக்கில், பட்டாடைகள் ஆடம்பரமானவை, அறநெறியற்றவை என்று ஒதுக்கப்பட்டன.³⁸²

கி.பி. 1ஆம் நூற்றாண்டு ரோம மேலவை உறுப்பினரான செனிக்கா, பட்டாடைகளின் “அறநெறியற்ற பக்கம்” பற்றிப் பின்வரும் பதிவை விட்டுச்சென்றார்:

உடலின் வளைவுகளை மறைக்கவும் இல்லாமல், அணிபவரின் கண்ணியத்தைக் காக்கவும் இல்லாமல் இருக்கும் பட்டாடைகளை ஆடைகள் என்று அழைக்கலாமா என்று எனக்குத் தெரியவில்லை…… ஒழுக்கமற்ற பெண்களின் உடலமைப்பு மெல்லிய பட்டாடையின் வழியாக அப்படியே வெளியே தெரிவதால், விருந்தினரும் வீட்டுத் தலைவனும் அவனுடைய மனைவியின் உடலமைப்பைப் பற்றி ஒரே அறிவைப் பெற முடிவதைக் கண்டு, எண்ணற்ற பெண்கள் போட்டிபோட்டுப் பட்டாடைகள் மீது ஆர்வம் செலுத்துகின்றனர்.³⁸³

பட்டுப் பாதையின் வழியான கிழக்கு–மேற்கு வணிகம் மறைமுக வணிகமாக இருந்தது. அதாவது, ஐரோப்பாவின் மேற்குக்கும் கிழக்காசியாவின் கிழக்குக்கும் இடையே இருந்த மத்திய ஆசியா, மத்திய கிழக்கு ஆகியவற்றின் பல நாடுகளின் வணிகர்கள் இடைத்தரகர்களாகச் செயல்பட்டனர். இத்தகைய இடைத்தரகர்கள் இல்லாமல் கிழக்கை நேரடியாகச் சென்று கண்டு பதிவுசெய்த முதல் மேற்கத்தியர் மார்க்கோ போலோ. இது 13ஆம் நூற்றாண்டில் நிகழ்ந்தது. மார்க்கோ போலோவுக்கு முன்பே கத்தோலிக்கக் குருக்கள் அவ்வப்போது சீனாவுக்குச் சென்று பதிவுகளை விட்டுச்சென்றதுண்டு; ஆனால் கிழக்கை மேற்குக்கு முழுமையாக அறிமுகப்படுத்தியவர் மார்க்கோ போலோவே. 13ஆம் நூற்றாண்டில் பட்டுப் பாதை வழியாகக் கிழக்குக்குச் சென்ற மார்க்கோ போலோ, திரும்பும்போது பட்டுப் பாதையின் கடல்வழியாகத் திரும்பினார்.

கிழக்கில் கண்டவற்றை மார்க்கோ போலோ 13ஆம் நூற்றாண்டின் இறுதியில் கிழக்கில் கண்டவையும் கேட்டவையும் (東方見聞錄) என்ற நூலாக விட்டுச்சென்றார். அவரது பயணக் குறிப்பு ஐரோப்பாவுக்குக் கிழக்கத்திய நாகரிகத்தை அறிமுகப்படுத்திய முதல் நூலானது. அது பலர் மீது தாக்கம் செலுத்தியது; 1492இல் அட்லான்டிக் பெருங்கடலைக் கடந்து அமெரிக்காவைக் கண்டுபிடித்த கொலம்பஸும் அவர்களுள் ஒருவர். கொலம்பஸ் கிழக்கில் கண்டவையும் கேட்டவையும் நூலுக்குக் குறிப்புகள் எழுதியவாறு அதை ஆர்வத்தோடு படித்து, மேற்கிலிருந்து கிழக்கை அடையும் நேரடிக் கடல்வழியைத் திறந்து கிழக்குக்குச் செல்வதென்று முடிவுசெய்தார்.

மார்க்கோ போலோ கிழக்கில் கண்டவையும் கேட்டவையும் நூலின் வழியாகக் கிழக்கின் பண்பாட்டுப் பொருள்களை அறிமுகப்படுத்தினார்; அப்போது அறிமுகப்படுத்தப்பட்டவற்றுள் பல மதங்கள் மீதான சகிப்பு மனப்பான்மை, காகிதப் பணப் பயன்பாடு, அசையும் எழுத்துருக்கள் கொண்ட அச்சுக்கலை, நிலக்கரிப் பயன்பாடு, பெருஞ்சுவர், பெருங்கால்வாய் பற்றிய விளக்கங்கள் இருந்தன. பெரும்பாலான மேற்கத்தியர், மார்க்கோ போலோவின் காலத்தவர் மட்டுமன்றி அதன் பின் பல நூற்றாண்டுகளும், அவற்றை நம்பவில்லை. நாகரிகத்தின் அடித்தளங்கள் மிக வேறுபட்டிருந்ததாலும், அளவு வேறுபாடுகள் மிகப் பெரிதாக இருந்ததாலும், அவற்றை நம்பவே முடியவில்லை. தங்கத்துக்கோ வெள்ளிக்கோ பதிலாகக் காகிதத் துண்டுகளை எப்படிப் பயன்படுத்த முடியும்? ஏதோ கறுப்புக் கல் துண்டுகளை எரித்து எப்படி எரிபொருளாகப் பயன்படுத்த முடியும்? ஒவ்வொரு பக்கமாகக் கையால் படியெடுத்து உருவாக்கும் நூல்களை, எழுத்துரு என்ற ஒன்றாலும் காகிதம் என்ற ஒன்றாலும் எப்படிப் பெருமளவில் உற்பத்தி செய்ய முடியும்? எல்லாவற்றுக்கும் மேலாக, கடவுளை (神) மையமாகக் கொள்ளாத மனித சமூகம் எப்படிச் சாத்தியம், ஒரே நாட்டில் பல மதங்கள் எப்படி உடனிருக்க முடியும்? என்ற ஐயங்களைக் கொண்டு, மார்க்கோ போலோ பொய்ப் பெருமை பேசுகிறார் என்று அவர்கள் கண்டனர். ஏனெனில் இவை அனைத்தும் புரிந்துகொள்ளவோ கற்பனை செய்யவோ கடினமானவையாக இருந்தன. ஆனால் இன்னும் மத்திய கால இருண்ட யுகத்தில் வாழ்ந்துகொண்டிருந்த மேற்கத்தியர்களுக்கு இத்தகைய ஐயங்களும் கேள்விகளும் முற்றிலும் இயல்பானவையே.

குறிப்பாக, அரசியல், பொருளாதாரம், மக்கள்தொகை என எல்லாமே சிறிய அளவில் இருந்த 13ஆம் நூற்றாண்டின் இறுதிக்கால மேற்கத்தியர்களுக்கு, மார்க்கோ போலோ சொன்ன கிழக்கில் நிகழ்ந்த ஒரு நிகழ்வோடோ விடயத்தோடோ தொடர்புடைய மக்கள் அல்லது பொருள்களின் எண்ணிக்கை அடிக்கடி பல லட்சங்களைத் தாண்டியது நம்ப முடியாததாக இருந்தது. 15ஆம் நூற்றாண்டின் இறுதியிலும் இங்கிலாந்தின் மக்கள்தொகை ஏறத்தாழ முப்பது லட்சம் மட்டுமே இருந்தது என்பதை எண்ணினால், அக்கால மேற்கத்தியர்களுக்குப் பத்து லட்சம் என்ற அலகு, பல நாடுகளைத் திரட்டினால்தான் எட்டக்கூடிய எண்ணாகக் கருதப்பட்டது. ஆகவே மேற்கில் மார்க்கோ போலோவை “பத்து லட்சங்களின் மனிதன்” (Il Milione) என்று அழைத்து ஏளனம் செய்தனர். மார்க்கோ போலோவின் மரணப் படுக்கையில், அவரது ஆன்ம அமைதிக்காக கிழக்கில் கண்டவையும் கேட்டவையும் நூலில் பதிவான எண்ணற்ற பொய்களுக்காக மனந்திரும்புமாறு அவரது நண்பர்கள் அறிவுறுத்தினர். அதற்கு மார்க்கோ போலோ பெருமூச்சுவிட்டு, தாம் கிழக்கில் கண்ட வியப்புகளில் பாதியைக்கூட விவரிக்கவில்லை என்று கூறிக் கண்மூடினார் என்று சொல்லப்படுகிறது.

அதன் பின் பல நூற்றாண்டுகள், மார்க்கோ போலோவின் கிழக்கில் கண்டவையும் கேட்டவையும் நூல் வெற்றுப் புனைவு என்று ஐரோப்பியர் உறுதியாக நம்பினர்; ஆகவே அவரைப் பொய்ப் பெருமைக்காரன், பொய்யன் என்பதற்கான மறுபெயராக்கினர். மேற்கில் அபத்தமாகத் தோன்றும் பேச்சுப் பேசுபவரை “மார்க்கோ போலோ” என்று அழைத்தனர். 1497இல் வாஸ்கோ ட காமா திறந்த அட்லான்டிக்–இந்தியப் பெருங்கடல் நேரடிக் கடல்வழியைப் பின்பற்றி 16–17ஆம் நூற்றாண்டுகளில் மேற்கத்தியர் கிழக்குக்கு நேரடியாக வந்து, மார்க்கோ போலோ கிழக்கில் கண்டவையும் கேட்டவையும் நூலில் விவரித்தவற்றில் பெரும்பாலானவை உண்மையே என்று உறுதிசெய்யும் வரை, ஏறத்தாழ முந்நூறு ஆண்டுகள் இந்நிலை தொடர்ந்தது.³⁸⁴

கிழக்கின் இத்தகைய புதிய தோற்றத்தை மேற்கால் புரிந்துகொள்ள முடியாமல் போனதற்குக் காரணம் மத்திய கால “இருண்ட யுகமே”. மேற்கு ஏறக்குறைய ஆயிரம் ஆண்டு மத்திய கால இருண்ட யுகத்தைக் கடந்துகொண்டிருந்தபோது, கிழக்கு பண்பாட்டுப் பொருள்களில் மேலும் மேலும் வளர்ச்சியடைந்தது. ஆயிரம் ஆண்டு இடைவெளி கொண்ட கிழக்கின் இத்தகைய வளர்ந்த பண்பாட்டுப் பொருள்களும் சிந்தனையும் இரண்டு அலைகளாக மேற்கை வந்தடைந்து தாக்கம் செலுத்தின. முதலாவது கிழக்கின் பண்பாட்டுப் பொருள்கள்; இரண்டாவது கிழக்கின் சிந்தனை. யூரேசியக் கண்டத்தை ஊடறுத்த பெரும் பேரரசைக் கட்டியெழுப்பி, ஏறத்தாழ இரண்டு நூற்றாண்டுகள் எல்லா வணிகத்தையும் துடிப்புடன் ஊக்குவித்த “மங்கோலிய அமைதி” (Pax Mongolica) காலத்தில், கிழக்கின் கண்டுபிடிப்புகள் முழுமையாக மேற்குக்குள் நுழைந்து, மேற்கின் மறுமலர்ச்சியின் மீது பெரும் தாக்கம் செலுத்தின. அதன் பின், கிழக்குக்கும் மேற்குக்கும் இடையிலான முதல் நேரடி மனிதத் தொடர்பின் வழியாகக் கிழக்கத்திய சிந்தனை மேற்குக்குள் நுழைந்து, மேற்கின் அறிவொளி மீது ஆழ்ந்த தாக்கம் செலுத்தியது.

நேரடிக் கடல்வழியின் வழியான கிழக்கு–மேற்கு நேரடித் தொடர்பு 16ஆம் நூற்றாண்டு வரை காத்திருக்க வேண்டியிருந்தது. அதற்கு முன்பு, பட்டுப் பாதை பல நாடுகளின் ஆட்சிக்குட்பட்ட பல்வேறு எல்லைகளைக் கடக்க வேண்டியிருந்தது. விதிவிலக்கு என்றால், மங்கோலியர் கிழக்கையும் மேற்கையும் தழுவிய பேரரசைக் கட்டியெழுப்பிய காலமே. மங்கோலியப் பேரரசு சாலைகளையும் பாலங்களையும் பெரிதும் விரிவுபடுத்திப் புதியவற்றைக் கட்டி, பேரரசுக்குள் மட்டுமன்றிக் கிழக்கு–மேற்கு இடையேயும் தடையற்ற வணிகத்தையும் பண்பாட்டுப் பரிமாற்றத்தையும் தீவிரமாக ஊக்குவித்தது. அப்போதுதான் கிழக்கின் கண்டுபிடிப்புகள் முழுமையாக மேற்குக்குச் சென்றன. யூரேசியக் கண்டத்தை ஊடறுத்த மனித வரலாற்றின் மிகப் பரந்த பேரரசைக் கட்டியெழுப்பி மங்கோலிய அமைதியை நிலைநாட்டிய மங்கோலியப் பேரரசின் பயனால்தான் இது. அதற்கு முன்பு, பட்டுப் பாதையின் வழியாகக் கிழக்கத்திய நாகரிகம் இருக்கிறது என்ற தெளிவற்ற உணர்வு மட்டுமே இருந்தது. வரம்புக்குட்பட்ட போக்குவரத்து, தகவல்தொடர்புச் சாதனங்களை மட்டுமே கொண்டிருந்த மனித இனம், கிழக்கும் மேற்கும் ஒன்றையொன்று நன்கு புரிந்துகொள்ள வேண்டிய தேவையையே உணராமல் வாழ்ந்துவந்தது. 12ஆம் நூற்றாண்டு வரை பட்டுப் பாதை வழியான கிழக்கு–மேற்குப் பயணத்துக்கு ஒரு வழிக்கே இரண்டு மூன்று ஆண்டுகள் ஆயின.

மங்கோலிய அமைதிக் காலத்தில் பண்பாட்டுப் பொருள்களின் ஓட்டம் கிழக்கிலிருந்து மேற்குக்கு ஒருவழிப் போக்குவரத்தாக இருந்தது. ஏறத்தாழ ஆயிரம் ஆண்டு மத்திய கால இருளிலிருந்து வெளியேற மேற்கு அப்போதுதான் நெளிந்துகொண்டிருந்ததால், கிழக்குக்கு அது கொடுக்கக்கூடியது கத்தோலிக்கம் என்ற வெளிப்பாட்டு மதம் மட்டுமே. ஆனால் அப்போதே கிழக்கில் டாவோயிசம், கன்பூசியனிசம் ஆகியவற்றை மையமாகக் கொண்ட இயற்கைத் தத்துவ அமைப்பு உறுதியாக நிலைபெற்றிருந்ததால், மேற்கின் வெளிப்பாட்டு மதம் ஊடுருவ இடைவெளியே இருக்கவில்லை. ஆகவே கிழக்கின் பண்பாட்டுப் பொருள்கள் ஒருவழியாக மேற்குக்குச் சென்றன; அப்போது சென்ற கிழக்கின் பண்பாட்டுப் பொருள்கள் மேற்கின் மறுமலர்ச்சியின் தொடக்கத்திலும் வளர்ச்சியிலும் கணிசமான தாக்கம் செலுத்தின. செங்கிஸ் கானும் நவீன உலகின் உருவாக்கமும் (Genghis Khan and the Making of the Modern World) என்ற நூலில் பேராசிரியர் ஜாக் வெதர்ஃபோர்டு (Jack Weatherford) மறுமலர்ச்சியின் மீது மங்கோலிய அமைதி செலுத்திய தாக்கத்தை இவ்வாறு வெளிப்படுத்துகிறார்:

ஐரோப்பிய மறுமலர்ச்சிக் காலத்தில் ஐரோப்பாவின் தொழில்நுட்பம், போர், ஆடை, வணிகம், உணவு, கலை, இலக்கியம், இசை வரை அனைத்தும் மங்கோலியத் தாக்கத்தால் மாற்றம் கண்டன...... வரலாற்றில் முதன்முறையாக ஐரோப்பியர் நீண்ட அங்கிகளுக்கும் பாவாடைகளுக்கும் பதிலாகக் கால்சட்டைகளையும் மேலாடைகளையும் அணியலாயினர். இசைக்கருவிகளை விரல்களால் மீட்டுவதற்குப் பதிலாக, மங்கோலியர் புல்வெளிகளில் பயன்படுத்திய வில்லால் இசைக்கலாயினர். ஓவியமும் புதிய முறையில் வரையப்படலானது.³⁸⁵

மேற்கத்தியர் மறுமலர்ச்சிக் காலத்தில்தான் மங்கோலியர்களிடமிருந்து கற்ற கால்சட்டையை அணியலாயினர். அதற்கு முன்பு, கிரேக்கர்கள், ரோம மேலவை உறுப்பினர்கள், மத்திய காலத் துறவிகள் ஆகியோரின் ஓவியங்களில் நாம் காண்பதுபோல, பல்லாயிரம் ஆண்டுகளாக அவர்கள் நீண்ட அங்கிகளையே அணிந்திருந்தனர். மேலும் கையால் மீட்டி இசைக்கும் யாழே பல்லாயிரம் ஆண்டுகளாக மேற்கின் நரம்பிசைக் கருவியாக இருந்தது; மறுமலர்ச்சிக் காலத்தில்தான் நரம்புகளை வில்லால் இழுத்து இசைக்கும் முறை பயன்படுத்தப்படத் தொடங்கியது. அதுவே வளர்ந்து வயலினும் செல்லோவும் ஆனது.

மத்திய கால இருண்ட யுகத்தின் ஆயிரம் ஆண்டுகளைத் தாங்கிக் கடந்த மேற்கு, மங்கோலிய அமைதியின் பயனால் கிழக்கின் பல வியத்தகு பண்பாட்டுப் பொருள்களை அறிய முடிந்தது. சீனாவின் நான்கு பெரும் கண்டுபிடிப்புகள் என்று நாம் அடிக்கடி குறிப்பிடும் காகிதம், வெடிமருந்து, அச்சுக்கலை, திசைகாட்டி முதலியவை அவற்றுள் அடங்கும். 14ஆம் நூற்றாண்டில் உலகம் முழுவதையும் துடைத்துச் சென்ற கறுப்புச் சாவிலிருந்து பிழைத்து வாழ்க்கையைப் பற்றிப் புதிய பார்வையைப் பெற்ற மேற்கத்தியர்கள் மீது இவை பெரும் தாக்கம் செலுத்தின. மறுமலர்ச்சியின் தொடக்கம் அதுவே. இத்தகைய பண்பாட்டுப் பொருள்களில் சில, எடுத்துக்காட்டாகக் காகிதம் போன்றவை, அதற்கு முன்பும் மத்திய ஆசியா, மத்திய கிழக்கு ஆகியவற்றின் பல நாட்டு வணிகர்களின் இடைத்தரகு வழியாக மேற்கை வந்தடைந்திருந்தன. ஆனால் மொழியும் எழுத்தும் வழக்கங்களும் பண்பாடும் வேறுபட்ட பல நாட்டு வணிகர்களின் இடைத்தரகைக் கடந்தபோது, வணிகப் பொருள்களைத் தவிர்த்த தொழில்நுட்பம், பண்பாடு, சிந்தனை ஆகியவற்றின் சாரம் பெரும்பாலும் நீர்த்துப்போகவோ அழியவோ செய்தது. ஆனால் மங்கோலிய அமைதிக் காலத்தில், பெருமளவிலான கிழக்கின் கண்டுபிடிப்புகள் தொடர்ந்து மேற்குக்குள் நுழைந்து, மேற்கத்திய நாகரிகத்தின் வளர்ச்சியிலும் பாய்ச்சலிலும் தீர்க்கமான தாக்கம் செலுத்தின.

காகிதமும் அச்சுக்கலையும் மேற்குக்குள் நுழைந்தது நூல்களின் எண்ணிக்கையைப் பாய்ச்சலாகப் பெருக்கி, மறுமலர்ச்சியைக் கொண்டுவருவதில் பங்களித்ததை எளிதில் ஊகிக்கலாம். மார்க்கோ போலோவின் கிழக்கில் கண்டவையும் கேட்டவையும் நூலும் தொடக்கத்தில் ஒவ்வொன்றாகக் கையால் படியெடுக்கும் கையெழுத்துப் படிகளாக மட்டுமே இருந்தது. ஆனால் கொலம்பஸின் காலத்தில் அச்சுப் படிகள் பரவியிருந்ததால், கொலம்பஸும் அந்நூலை அச்சுப் படியாகப் படிக்க முடிந்தது. மேலும் திசைகாட்டி மேற்குக்குள் நுழைந்தது, 15ஆம் நூற்றாண்டின் இறுதியிலிருந்து பெருமளவில் தொடங்கிய போர்ச்சுக்கல், ஸ்பெயின் ஆகியவற்றின் அட்லான்டிக், இந்திய, பசிபிக் பெருங்கடல் பயணங்களைத் தீர்க்கமாக எளிதாக்கியது. அப்போது கிழக்கின் வார்ப்பிரும்புத் தொழில்நுட்பத்தையும் (iron cast) வெடிமருந்துப் பயன்பாட்டையும் இணைத்து, மேற்கு சிறந்த பீரங்கிகளைச் செய்வதில் வெற்றிபெற்றது; பீரங்கி மேற்கின் உலக வெற்றிக்குத் தீர்க்கமாகப் பங்களித்ததை வரலாறு நன்கு காட்டுகிறது.

15–16ஆம் நூற்றாண்டு மறுமலர்ச்சி, 14ஆம் நூற்றாண்டிலிருந்து தொடங்கிய மங்கோலிய அமைதியின் பயனால் மேற்குக்குள் தடையின்றி நுழையத் தொடங்கிய கிழக்கின் பண்பாட்டுப் பொருள்களால் விளைந்தது என்றால், மறுமலர்ச்சியைத் தொடர்ந்த 17–18ஆம் நூற்றாண்டு மேற்கின் அறிவொளிக் காலத்தில், கிழக்கு–மேற்கு நேரடித் தொடர்பால் கிழக்கு–மேற்குச் சிந்தனைப் பரிமாற்றம் சாத்தியமானது. அப்போதும் சிந்தனை ஓட்டத்தின் திசை, கிழக்கத்திய சிந்தனை மேற்குக்குள் ஒருவழியாக நுழையும் பக்கமாகவே இருந்தது. வெளிப்பாட்டு மதத்தின் பல்வேறு பகுத்தறிவற்ற மாறாக் கோட்பாடுகளிலிருந்து விடுபடுவதையே மேற்கு நோக்கமாகக் கொண்டிருந்ததால், இயற்கையை மையமாகக் கொண்ட கிழக்கின் இயற்கைத் தத்துவச் சிந்தனை அமைப்பு மேற்கை நோக்கிப் பாய்ந்தது.

அறிவொளிக் காலம்: கிழக்கத்திய நாகரிகம் பற்றிய மேற்கின் நேர்மறை மதிப்பீடு

உலகின் கூரை என்று அழைக்கப்படும் இமயம்–குன்லுன் மலைத்தொடர்களால் பிரிக்கப்பட்டு, கிழக்கும் மேற்கும் ஒன்றின் மீது ஒன்று தாக்கம் செலுத்தாமல் பல்லாயிரம் ஆண்டுகளைக் கழித்து, ஒவ்வொன்றும் தனக்கே உரிய தன்மைகள் கொண்ட நாகரிக அமைப்பைக் கட்டியெழுப்பி வாழ்ந்தன. இவ்வாறு ஒன்றிலிருந்து ஒன்று தனிமைப்பட்டு வளர்ந்த கிழக்கு, மேற்கு நாகரிகங்களுக்கு இடையிலான உண்மையான சிந்தனைப் பரிமாற்றம் இறுதியில் 16–17ஆம் நூற்றாண்டுகளில்தான் சாத்தியமானது. வாஸ்கோ ட காமா திறந்த அட்லான்டிக்–இந்தியப் பெருங்கடல் கடல்வழியின் வழியாக மேற்கின் கத்தோலிக்க மறைப்பணியாளர்கள் சிங் வம்சத்தின் பெய்ஜிங்கில் வசிக்கலானதிலிருந்து அது தொடங்கியது.

கத்தோலிக்கக் குருக்களுள் மிக முக்கியமான ஆளுமை மத்தேயோ ரிச்சி (Matteo Ricci, 1552–1610). மத்தேயோ ரிச்சி 1582இல் தம் 30ஆம் வயதில் மக்காவை அடைந்து, 28 ஆண்டுகள் சீனாவில் வாழ்ந்து, 1610இல் தம் 58ஆம் வயதில் பெய்ஜிங்கில் இறக்கும் வரை சீன மொழியையும் பண்பாட்டையும் கற்றுத் தேர்ந்தார். சீன அரசவையின் ஆலோசகராகப் பணியாற்றியபடி, மேற்கின் கடவுள் (神) பற்றிய கருத்தைக் கிழக்குக்கு அறிமுகப்படுத்தும் விண்ணக இறைவனின் உண்மைப் பொருள் (天主實義) என்ற நூலைச் சீன மொழியில் வெளியிட்டார். கிறிஸ்தவராக இருந்தபடியே அவர் கன்பூசியனிசத்தைக் கற்றார். இறந்த பின் பெய்ஜிங்கில் உள்ள ஒரு பௌத்தக் கோயில் வளாகத்தில் அடக்கம் செய்யப்பட்டார்.

மத்தேயோ ரிச்சிக்குக் கொரியாவோடும் தொடர்பு உண்டு. ஜோசானின் தூதுவராகப் பெய்ஜிங்குக்குச் சென்ற இ சு-க்வாங் (李睟光) ரிச்சியின் விண்ணக இறைவனின் உண்மைப் பொருள் முதலிய நூல்களைக் கண்டு திரும்பியபோது, ரிச்சி அறிமுகப்படுத்திய மேற்கத்திய நாகரிகமும் கிறிஸ்தவக் கோட்பாடும் ஜோசானில் முதன்முறையாக அறியப்பட்டன. நாடு திரும்பிய பின் 1614இல் (குவாங்ஹே மன்னரின் 6ஆம் ஆட்சியாண்டு) இ சு-க்வாங் ஜோசானின் முதல் கலைக்களஞ்சியமான ஜிபோங் யுசொல் (芝峰類說, ஜிபோங்கின் வகைப்படுத்திய உரைகள்) நூலை எழுதியபோது கத்தோலிக்கத்தைக் குறிப்பிட்டார். மத்தேயோ ரிச்சி கிறிஸ்தவத்தின் வழியாக மேற்கத்திய சிந்தனையைச் சீனாவில் பரப்புவதில் ஊக்கமாக இருந்தார்; ஆனால் உரையாடல்கள் முதலியவற்றை மொழிபெயர்த்து மேற்குக்குக் கொண்டுசென்றதன் மூலம், கிழக்கத்திய சிந்தனையை ஐரோப்பாவில் பரப்புவதிலும் தீர்க்கமான பங்களிப்பைச் செய்தார். அப்போதுதான் கொங் சீ (கன்பூசியஸ்) தம் பெயரின் இலத்தீன் வடிவமான Confucius என்ற பெயரைப் பெற்றார்.

அப்போது கிழக்கு மேற்கிடமிருந்து எதைக் கற்று எதை உணர்ந்தது? மேற்கின் உருவப்பட ஓவிய நுட்பங்கள், கடிகாரம் போன்ற நுண்ணிய இயந்திரங்கள், உலக வரைபடங்கள் முதலியவற்றில் கிழக்கு ஆர்வம் காட்டியது. ஆனால் தத்துவம், சிந்தனை ஆகிய தளங்களில் மேற்கு முன்வைக்கக்கூடியது வெளிப்பாட்டு மதமான கத்தோலிக்கம் மட்டுமே. ஆனால் தாங், சோங், யுவான் வம்சக் காலங்களின் தொடர்புகளின் வழியாகக் கிழக்கு கிறிஸ்தவத்தைப் பற்றி ஏற்கெனவே கணிசமான அறிவைப் பெற்றிருந்ததால், அது புதியதாக இருந்திருக்காது. மேலும் மேற்கின் அறிவொளிக் காலத்தின் பிற்பகுதிக்கு இணையான இயற்கைத் தத்துவ அமைப்பை ஏற்கெனவே கொண்டிருந்த கிழக்கு, வெளிப்பாட்டு மதத்தில் பெரிய ஆர்வம் கொள்ளவில்லை என்று ஊகிக்கலாம். ஆகவே மேற்கின் அறிவொளிக் காலமான 17–18ஆம் நூற்றாண்டுகளில், கிழக்கின் இயற்கைத் தத்துவம் மேற்கின் மீது தாக்கம் செலுத்தும் திசையிலேயே சிந்தனை ஓட்டம் சென்றது.

மேற்குக்குச் சென்ற தொடக்ககாலச் சீனர்களுள் ஒருவர், சீனாவில் வசித்துவந்த மேற்கத்திய மறைப்பணியாளர் கூப்ளே (Couplet) கத்தோலிக்கராக மதம் மாற்றிய சீனரான ஷென் ஃபூசோங் (沈福宗, Shen Fuzong).³⁸⁶ அவர் மைக்கேல் (Michael) என்ற திருமுழுக்குப் பெயரைப் பெற்றார். அவர்கள் 1681இல் மக்காவை விட்டு ஐரோப்பாவுக்குப் புறப்பட்டனர். ஷென் ஃபூசோங் இத்தாலி, பிரான்சு, இங்கிலாந்து ஆகிய நாடுகளுக்குச் சென்றார்; கூப்ளேயோடு லண்டன், பெர்லின், வியன்னா ஆகிய நகரங்களுக்குச் சென்று அறிஞர்களைச் சந்தித்து, சீன மொழி, கிழக்கத்திய தத்துவம் முதலியவை பற்றிய கேள்விகளுக்குப் பதிலளித்ததாக அறியப்படுகிறது. 1684இல் பிரான்சு மன்னர் பதினான்காம் லூயியைச் சந்தித்து, அரச விருந்திலும் கலந்துகொண்டு, சாப்ஸ்டிக்குகளைப் பயன்படுத்தும் முறையையும் சீன எழுத்துகளை எழுதுவதையும் செய்துகாட்டினார். 1685–1688இல் அவர் இங்கிலாந்தில் தங்கினார். இங்கிலாந்தில் தங்கியிருந்த காலத்தில் இங்கிலாந்து மன்னர் இரண்டாம் ஜேம்ஸைச் சந்தித்தார். இங்கிலாந்துக்கு வந்த முதல் சீனரான ஷென் ஃபூசோங் மீது இரண்டாம் ஜேம்ஸ் பெரும் ஆர்வம் கொண்டு, அவரது உருவப்படத்தையும் வரையச் செய்து அரண்மனையில் மாட்டிவைத்தார். ³⁸⁷ 1688இல் அவர் இங்கிலாந்தை விட்டுப் போர்ச்சுக்கல் சென்று இயேசு சபைக் குருவானார். அதன் பின் சீனாவுக்குத் திரும்பும் வழியில் 1691இல் மொசாம்பிக் அருகே இறந்ததாகப் பதிவாகியுள்ளது.³⁸⁸

மத்தேயோ ரிச்சி, ஷென் ஃபூசோங் முதலியோரின் வழியாக மேற்கத்திய சிந்தனையாளர்கள் முதன்முறையாகக் கிழக்கின் பண்பாட்டோடு நேரடியாகத் தொடர்புகொண்டனர். அப்போது மேற்கத்திய சிந்தனையாளர்கள் கிழக்கத்திய சிந்தனையைப் பற்றி முன்முடிவில்லாத புதிய ஆர்வத்தை வெளிப்படுத்தி மதிப்பீடு செய்தனர். மேற்கின் அறிவொளிக் காலமான 17–18ஆம் நூற்றாண்டுகளில், கிழக்கின் கன்பூசியனிசத்தை மையமாகக் கொண்ட அரசியல் அறம், டாவோயிசத்தை மையமாகக் கொண்ட அரசியல் பொருளாதாரம் என்ற இரு தளங்களிலும் கிழக்கத்திய சிந்தனை மேற்கத்திய சிந்தனையின் மீது நேரடித் தாக்கம் செலுத்தியது.

அக்கால மேற்கத்திய சிந்தனையாளர்கள், தொடர்ந்துகொண்டிருந்த சீர்திருத்தத்தால் தோன்றிய புராட்டஸ்டன்டர்–கத்தோலிக்கர் இடையிலான இரக்கமற்ற படுகொலைப் போர்களைக் கண்டு, மேற்கத்திய மதத்தின் மாறாக் கோட்பாட்டிலும் சகிப்பின்மையிலும் வெறுப்படைந்திருந்தனர். இத்தகைய சூழலில், கடவுளின் (神) வெளிப்பாட்டால் அல்லாமல் மனத்தால் அமைந்த இயற்கைப் பிரபஞ்சப் பார்வையையும் அற அமைப்பையும் கிழக்கத்திய சிந்தனையில் கண்டு அவர்கள் வியப்பையும் போற்றுதலையும் வெளிப்படுத்தினர். ஏனெனில் தாம் நாடியது ஏற்கெனவே நனவாகியிருந்த நாகரிகத்தை அவர்கள் சந்தித்தனர். கிழக்கத்திய நாகரிகத்தை நேர்மறையாக மதிப்பிட்டதோடு, கிழக்கு–மேற்கு நாகரிகப் பரிமாற்றத்தின் மீது பெரும் எதிர்பார்ப்பை வெளிப்படுத்தியவர்களின் பிரதிநிதி லைப்னிட்ஸ் (1646–1716) போன்ற சிந்தனையாளர்:

மனித இனம் அடைந்த மிக ஒளிமிக்க இரண்டு நாகரிகங்களையும் நம் கண்டத்தின் இரு முனைகளில், அதாவது ஐரோப்பாவிலும் சீனாவிலும் வைத்தது விதியின் தனிச்சிறப்பான ஏற்பாடாக எனக்குத் தோன்றுகிறது. கடவுளின் (神) திருவுளமும் நல்ல சூழல்களில் செயல்படுகிறது; மிக வளர்ந்தவையும் ஒன்றிலிருந்து ஒன்று மிகத் தொலைவில் உள்ளவையுமான இரு நாடுகள் ஒன்றை நோக்கி ஒன்று கைநீட்டிக்கொண்டிருக்கும்போது, இடையில் உள்ள எல்லா நாடுகளும் படிப்படியாக மேலும் உயர்ந்த வாழ்க்கை முறையைப் பெறும்.³⁸⁹

கிழக்கத்திய சிந்தனை எந்த மாறாக் கோட்பாடுமின்றி, மிகுந்த சகிப்புத்தன்மையோடு, அரசின் தலையீட்டைக் குறைந்தபட்சமாக்கி, கிழக்கத்திய சமூகத்தில் அரசியல், பொருளாதாரம், அறம் ஆகிய தளங்களில் நன்கு செயல்படுவதை இக்காலத்து மேற்கின் அறிவொளிச் சிந்தனையாளர்கள் நேர்மறையாக மதிப்பிட்டனர். இக்காலத்து மேற்கத்திய சிந்தனையாளர்கள் கிழக்கத்திய நாகரிகம் பற்றிக் கொண்டிருந்த பார்வையை, பேராசிரியர்கள் வால்டர் டெமல் (Walter Demel), டேவிட் முன்ஜெல்லோ (David Mungello) ஆகியோர் நன்கு சுருக்கித் தொகுத்த கட்டுரைகளையும் நூல்களையும் வெளியிட்டுள்ளனர். டெமலின் பார்வையைச் சுருக்கினால் பின்வருமாறு:

மேற்குக்குச் சீனர்கள் அன்பானவர்களாகவும் உழைப்பார்வம் மிக்கவர்களாகவும், ஆனால் இறுதியில் இறைமறுப்பாளர்களாகவும் மூடநம்பிக்கை கொண்டவர்களாகவும் தோன்றினர். ஆனால் மேற்கத்திய தத்துவஞானிகள் பல பக்கங்களில் வியப்பூட்டும் அம்சங்களைக் கண்டனர். அதாவது, கிழக்கின் அதிகாரிகள் பிறப்பையோ செல்வத்தையோ பொருட்படுத்தாமல் தனிமனித அறிவையும் நற்பண்பையும் மட்டுமே அளவுகோலாகக் கொண்டு தேர்ந்தெடுக்கப்படுவது, அறிஞர்கள் தனிச்சிறப்பான மதிப்புக்குரியவர்களாக இருப்பது, பல்வேறு புள்ளிவிவரங்கள் மிக வளர்ந்திருப்பது ஆகியவற்றை, குறிப்பாகக் கடவுளின் (神) அருளைப் பெறாமலேயே சீனா மிகுந்த செழிப்பை அனுபவிப்பதை, அவர்கள் விந்தையாகக் கண்டனர். சீனர்கள் எவ்வளவுதான் அறம் மிக்கவர்களாகவும், நன்னடத்தை உடையவர்களாகவும், அறிவுக்கூர்மை கொண்டவர்களாகவும் இருந்தாலும், விவிலியம் பற்றியோ அரிஸ்டாட்டில் பற்றியோ எதுவும் அறியாதவர்கள், மத மதிப்பீடே செய்யத் தெரியாதவர்கள் என்று அப்போது மேற்கு எண்ணியது. எவ்வளவு ஆராய்ந்தாலும் சீனா தம் சிந்தனை அமைப்புக்குள் அடங்கவில்லை என்பதில் மேற்கத்திய சிந்தனையாளர்கள் மிகுந்த அசௌகரியம் அடைந்தனர்… உலகில் வேறு எங்கும் இல்லாத தனித்துவமான பண்பாட்டு வடிவத்தைக் கிழக்கு கொண்டுள்ளது என்பதை அவர்கள் கண்டனர். சீனப் பேரரசர்கள் வேளாண்மையில் நேரடியாக அக்கறை காட்டுவது அவர்கள் மீது ஆழ்ந்த தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியது. சீனப் பேரரசரைப் போல வசந்தகாலத்தில் விதைப்பை நேரடியாகச் செய்துகாட்டுமாறு மேற்கின் மன்னர்களுக்கு அவர்கள் அறிவுறுத்தினர். ஆகவே பதினைந்தாம் லூயி, பதினாறாம் லூயி, இரண்டாம் ஜோசப் முதலிய மேற்கத்திய மன்னர்கள் விதைப்பைச் செய்துகாட்டியதும் உண்டு. பிற எல்லா நாடுகளும் மூடநம்பிக்கையில் மூழ்கியிருக்க, சீனாவின் ஆளும் வகுப்பு மட்டுமே ஞானமுள்ளதாகவும் இயற்கை இறைவாதம் சார்ந்ததாகவும் (deistic) இருக்கிறது என்று வால்டேர் கண்டார். சீனாவில் உச்சத் தலைவருக்கும் மக்களுக்கும் இடையே மேற்கின் உயர்குடி வகுப்பைப் போன்ற இடைநிலை வகுப்பு இல்லாததைக் கண்டு அவர் வியப்பை வெளிப்படுத்தினார். எல்லோரும் உழைத்துக்கொண்டிருந்தனர்; உயர்குடியினரைப் போல உழைக்காத அடுக்கு இல்லை என்பதை அவர் வியப்பாகக் கருதினார். 1692இல் மதச் சுதந்திரத்தை அனுமதித்த சீனப் பேரரசர் காங்ஷியின் சகிப்புத்தன்மை ஆணையைக் (Edict of Tolerance) கண்டு வியந்து, அது அளவுக்கு மீறிய சகிப்புத்தன்மை கொண்டது என்று விமர்சிக்கவும் செய்தனர். சீனா தத்துவஞானிகளால் ஆளப்படுகிறது என்று பல மேற்கத்திய சிந்தனையாளர்கள் எண்ணினர். அதிகாரிகளைப் பதவி உயர்த்தும் அமைப்பு இருப்பதும், அதிகாரிகள் நன்கு நடத்தப்படுவதும், கையூட்டு வாங்கினால் கடும் தண்டனை வழங்கப்படுவதுமான அமைப்பு நீண்ட காலம் நிலைத்து வளர்ந்ததைக் கண்டு அவர்கள் பெரிதும் ஊக்கமடைந்தனர். சீன மன்னர் விசுவாசமும் கல்விச் செழுமையும் கொண்ட நெருங்கிய ஆலோசகர்களின் உதவியோடு நாட்டை ஆள்கிறார்; இந்த மாதிரியைத் தாம் எண்ணிய “அறிவொளி பெற்ற (enlightened) முழுமுதல் மன்னரின்” முன்மாதிரியாக அவர்கள் கருதலாயினர். அறமே சீனச் சமூகத்தின் மையச் சிந்தனை என்பதையும், அந்த அறம் இறைப்பற்று மிக்க கிறிஸ்தவர்கள் அல்லாத பொதுமக்களும் முயல வேண்டிய நடைமுறை நோக்கம் மட்டுமன்றி, எவரும் அடையக்கூடிய இலட்சிய இலக்கு என்பதையும் அவர்கள் அறிந்துகொண்டனர்.³⁹⁰

பேராசிரியர் முன்ஜெல்லோவும் தம் நூலான சீனாவும் மேற்கும் சந்தித்த பெரும் சந்திப்பு, 1500–1800 (The Great Encounter of China and the West, 1500–1800) நூலிலும், “அறிவொளிக் காலத்தில் கன்பூசியனிசம்” (Confucianism in the Enlightenment) என்ற கட்டுரையிலும், ஐரோப்பிய அறிவொளிக் காலத்தில் மேற்கு கண்ட கிழக்கைப் பற்றி எழுதுகிறார். சுருக்கினால் பின்வருமாறு:

கன்பூசியனிசத்தின் ஆன்மிக மதிப்புகளை அடிப்படையாகக் கொண்ட பேரரசர் ஆளும் சீனா, ஐரோப்பாவில் அறிவொளி பெற்ற முடியாட்சிக்கான முன்மாதிரியாக இருக்க முடியும் என்று வால்டேரும் பிற அறிவொளிச் சிந்தனையாளர்களும் வலியுறுத்தினர். வேறு விதமாகச் சொன்னால், மன்னர் அறிஞர்-அதிகாரிகள் அமைப்போடு கலந்தாலோசித்து ஆள்வதை அவர்கள் கவனித்தனர். கன்பூசியஸ் மீது கெனே கொண்டிருந்த மதிப்பு மிக ஆழமானதாக இருந்ததால் அவர் கன்பூசியனிசத்தை ஐரோப்பாவில் ஊக்கமாகப் பரப்பினார்; ஆகவே கெனேயே “ஐரோப்பாவின் கன்பூசியஸ்” என்று அழைக்கப்படும் அளவுக்கு இருந்தது. கன்பூசியனிசத்தின் ஐந்து செவ்வியல் நூல்கள் எந்தக் குறிப்பிட்ட பிரிவுக்கும் அல்லாமல் எல்லாக் கிழக்கத்தியர்களுக்கும் பொதுவான மரபுரிமையாகக் கருதப்படுவதில் அவர்கள் தனிச்சிறப்பான ஆர்வம் காட்டினர். அறத்தில் கவனம் குவிக்கும் கன்பூசியஸின் போதனைகள் தர்க்கரீதியாக முன்னுக்குப் பின் பொருந்துவதோடு மட்டுமன்றி, நடைமுறைப் பயன்பாட்டில் பெரும் மதிப்புடையவை என்று அவர்கள் மதிப்பிட்டனர். மனித இனத்துக்கு இலட்சிய அரசியல் அமைப்பை நிறுவுவதில் கன்பூசியனிசம் பயனுள்ளது என்று அவர்கள் கண்டனர். குறிப்பாக மதம் இல்லாமலேயே அற அமைப்பு சாத்தியம் என்பதற்கான வரலாற்றுச் சான்று இது என்பதால் அவர்கள் வியப்பும் ஊக்கமும் அடைந்தனர். சூ ஷி மரபில் அடங்கியுள்ள பிரபஞ்சவியலும் மீவியற்பியலும் பொருள்முதல்வாதமானவை, இறைமறுப்பானவை என்று சில மேற்கத்திய அறிவொளிச் சிந்தனையாளர்கள் நிராகரிக்கவும் செய்தனர். கன்பூசியச் சிந்தனை 18ஆம் நூற்றாண்டில் இங்கிலாந்துக்கு அறிமுகமானது; அக்கால இங்கிலாந்தில் அரசுப் பதவிகள் லண்டனின் முதலாளிகளால் விலைக்கு வாங்கவும் விற்கவும் பட்டதோடு ஒப்பிட்டு, சீனா திறனை அடிப்படையாகக் கொண்ட அறிஞர்-அதிகாரி அமைப்பைக் கடைப்பிடிப்பதைச் சாமுவேல் ஜான்சன் சுட்டிக்காட்டினார்…குறிப்பாகச் சீனாவின் அரசுத் தேர்வு முறை தனிமனிதனின் திறனையும் அறிவுச் சாதனையையும் பதவியோடு இணைப்பதை அவர் பெரிதும் மதிப்பிட்டார். ஆகவே சீனா “அறிவை அடிப்படையாகக் கொண்ட தகுதிமுறை” (learned meritocracy) என்பதன் உயிருள்ள சான்றாகக் கருதப்படலானது.³⁹¹

சீனா மீதான இத்தகைய சாதகமான ஆர்வம் மேற்கின் உயர்குடியினரின் வாழ்க்கையிலும் கட்டடக் கலையிலும், ஆங்கிலப் பூங்காவின் வளர்ச்சியிலும் வெளிப்பட்டது. அக்காலத்தில் பிரான்சின் வெர்சாய், வியன்னாவின் ஹாப்ஸ்பர்க், சான்சூசியில் உள்ள பிரஷ்ய அரச குடும்பம் ஆகியோரின் அரண்மனைகளில், எல்லா அலங்காரப் பொருள்களையும் சுவர்களையும் கூரைகளையும் சீனப் பாணியில் அலங்கரித்த “சீன அறை” அல்லது சீனப் பாணி அறைகள் இருந்தன. 18ஆம் நூற்றாண்டில் மேற்கில் செல்வாக்குடன் விளங்கிய ரொக்கோக்கோ பாணிக் கட்டடக் கலையும் அலங்கார முறையும் சீன மாதிரியைப் பின்பற்றியவை. சீனப் பட்டு, சீனப் பீங்கான், தேநீர் ஆகியவற்றை உயர்ரசனையாகப் பரப்பி அவர்கள் விரும்பி அனுபவித்தனர். பண்பாடு, கட்டடக் கலை, வாழ்க்கை முறை ஆகியவற்றின் இந்தப் போக்கை அக்கால ஐரோப்பா பிரெஞ்சு மொழியைப் பின்பற்றி “சீனப் பாணி” என்ற பொருளுடைய சினுவாசெரி (Chinoiserie) என்ற சொல்லால் குறிப்பிட்டது. ஓவியக் கலையிலும் கிழக்கின் தாக்கம் பெற்ற வாத்தோ (1684–1721) போன்ற பெருங்கலைஞர்கள் தோன்றினர்.

ஐரோப்பியக் கண்டத்தின் அரச வம்சங்கள் இவ்வாறு சீனப் பண்பாட்டை ஏற்றுக்கொண்டிருந்தபோது, இங்கிலாந்தில் சீனத் தாக்கத்தால் ஆங்கிலப் பூங்கா (English Garden) எனப்படுவது தோன்றியது. பரோக் காலம் வரை, வெளிப்பாட்டு மதத்தின் அல்லது முழுமுதல் முடியாட்சியின் ஒழுங்கைக் குறிக்கும் வடிவியல் சமநிலையையும் கருத்துகளையும் பிரதிபலித்த, நன்கு ஒழுங்குபடுத்தப்பட்ட பூங்காக்கள் மேற்கில் செல்வாக்குடன் விளங்கின. சீன இயற்கைவாதத்தின் தாக்கத்தால், ஐரோப்பியக் கண்டத்தின் வடிவியல் பூங்காக்கள், ஒழுங்கற்றவையாகத் தோன்றினாலும் இயல்பான ஆங்கிலப் பூங்காவாக உருமாறின. ஐரோப்பியப் பாணி நிலப்பிரபுத்துவ முடியாட்சியிலிருந்து முதன்முதலில் விடுபட்டு நாடாளுமன்ற மக்களாட்சியை நிறுவுவதில் வெற்றிபெற்ற இங்கிலாந்து இயற்கையான பூங்காவை விரும்பியது, இயற்கைத் தத்துவ அமைப்பைப் பூங்கா அமைப்பில் வெளிப்படுத்தியதாகக் காணலாம்.

3) மேற்கின் அறிவொளிக் காலம்: எதிலிருந்து அறிவொளி?

17–18ஆம் நூற்றாண்டு அறிவொளிக் காலத்தில், இன்று நாம் கற்பனை செய்வதே கடினமான பல்வேறு கேள்விகளை மேற்கு ஊக்கத்தோடும் தீவிரத்தோடும் விவாதித்தது. அக்காலத்தின் தலைசிறந்த தத்துவஞானிகள், அறிவியலாளர்கள், சிந்தனையாளர்கள் இடையே, மத ஆர்வத்தோடும், குளிர்ந்த அறிவோடும், சில நேரங்களில் நீதியுணர்வோடும், விவிலியத்தில் எழுதப்பட்டுள்ள பல்வேறு கூற்றுகளைப் பற்றி விவாதிக்கும் நிலை உருவானது. கிழக்கின் இயற்கைத் தத்துவத்தின் மீது மேற்கத்திய சிந்தனையாளர்கள் ஏன் பெரும் ஆர்வம் காட்டி அதன் பக்கம் சாய்ந்தனர் என்பதன் பின்னணியைப் புரிந்துகொள்ள, அத்தகைய சுவையான நிகழ்வுகள் சிலவற்றை ஆராய்வோம்.

நரகம் உண்மையிலேயே எருசலேமுக்குக் கீழே உள்ளது என்று நம்பிய மேற்கு

கிறிஸ்தவம் மறுமையின் முக்கியத்துவத்தை வலியுறுத்தியதிலிருந்து மேற்கத்தியர் சொர்க்கத்தையும் நரகத்தையும் உறுதியாக நம்பினர். நரகம் எருசலேமுக்கு அடியில் உள்ளது என்று மத்திய கால மேற்கத்தியர் உறுதியாக நம்பியிருந்தனர். தாந்தே தெய்வீக இன்பியல் நூலை எழுதிய 13–14ஆம் நூற்றாண்டுகளில், நரகம் எருசலேமுக்கு அடியில் உள்ளதாகவே அவர் கண்டார். இத்தகைய நரகத்தின் இருப்பு, இறுதியில் சொர்க்கம்–நரகம் என்ற மறுமை உலகம் பற்றிய மேற்கின் நம்பிக்கையோடு நேரடியாக இணைகிறது. நாம் ஊகிப்பதை விட மிகத் தீவிரமாக, மத்திய கால, நவீனக் காலத் தொடக்க மேற்கத்தியர் இறுதித் தீர்ப்பு விரைவில் வரும் என்று நம்பினர். ஆகவே இறுதித் தீர்ப்பில் பாவமன்னிப்புப் பெற்றுச் சொர்க்கம் செல்ல வேண்டும் என்ற வேட்கையே அவர்களின் வாழ்க்கையை ஆண்டது. இத்தகைய பாவமன்னிப்புக்கான பல்வேறு உத்தரவாதங்களைத் திருச்சபை முன்வைத்தது. எடுத்துக்காட்டாக, எருசலேமை மீட்கும் சிலுவைப் போரில் பங்கேற்றால் எல்லாப் பாவங்களும் மன்னிக்கப்பட்டுச் சொர்க்கம் செல்லலாம் என்ற திருத்தந்தையின் அறிவிப்பு, முதல் சிலுவைப் போர் உருவாவதில் தீர்க்கமான பங்காற்றியது. மேலும் அது திருச்சபை பாவமன்னிப்புச் சீட்டுகளை விற்கும் செயலுக்கு இட்டுச் சென்றது. நரகத்தின் பலவகைக் கொடூரத் தண்டனைகள் பற்றிய அச்சத்திலிருந்து தப்பப் பலர் முயன்றனர்.

சூரியன் பூமியைச் சுற்றுகிறது, மனிதனே உலகின் மையம் என்று நம்பிய மேற்கு

வானில் சூரியனை நிற்கச் செய்த யோசுவாவின் அற்புதம் (யோசுவா 10:12–14), ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக மேற்கத்திய சிந்தனை உலகில் உண்மையாக நம்பப்பட்டுவந்த அடிக்கற்களுள் ஒன்று. பூமிமையக் கோட்பாடு சவாலுக்கு உட்படுத்த முடியாத உண்மையாக இருந்தது. இதில் பெரும் புயலைக் கிளப்பிய நிகழ்வு மறுமலர்ச்சிக் காலத்தின் பிற்பகுதியிலும் அறிவொளிக் காலத்தின் தொடக்கத்திலும் நிகழ்ந்தது. கோப்பர்நிக்கஸ் (Nicolaus Copernicus, 1473–1543), கெப்லர் (Johannes Kepler, 1571–1630), கலிலியோ (Galileo Galilei, 1564–1642) முதலியோர் வான்நோக்கல் என்ற அறிவியல் உண்மைகளை அடிப்படையாகக் கொண்டு முன்வைத்த “சூரியமையப் பிரபஞ்சப் பார்வையே” (heliocentrism) அது. ஏனெனில் பூமிமையக் கோட்பாட்டின்படி கடவுள் (神) சூரியனை நிறுத்தினார்; ஆனால் புதிய கோட்பாடான சூரியமையக் கோட்பாட்டின்படி கடவுள் பூமியின் சுழற்சியையே நிறுத்தியிருக்க வேண்டும். கடவுளோ யோசுவாவோ ஒருவர் பிழை செய்தார், அல்லது கடவுளுக்கும் யோசுவாவுக்கும் இடையிலான இணைப்பில் கடும் பிழை நேர்ந்தது, அல்லது விவிலியம் பதிவுசெய்யப்பட்ட போக்கில் பிழை நேர்ந்தது; ஆகவே விவிலியத்திலேயே சிக்கல் உள்ளது என்ற ஐயம் எழுகிறது. கலிலியோவின் புகழ்பெற்ற சூரியமையக் கோட்பாடு நமக்கு நன்கு தெரிந்ததே. கலிலியோ தொலைநோக்கியின் வழியாக உண்மையில் கண்ட வான்பொருள்களின் இயக்கம், சூரியனே மையம், பூமி அதைச் சுற்றுகிறது என்பதைத் தெளிவாகக் காட்டியது. ஆனால் திருத்தந்தையின் தலைமையகம் விவிலியத்தில் எழுதப்பட்ட கடவுளின் வார்த்தையைத் தொடர்ந்து வலியுறுத்த வேண்டியிருந்தது. பூமியைச் சூரியன் சுற்றுகிறது என்ற பூமிமையக் கோட்பாட்டைத் திருத்தந்தையின் தலைமையகம் திணித்தது. மத்திய காலத் திருச்சபை அரிஸ்டாட்டில், தாலமி ஆகியோரின் கருதுகோள்களை ஆதரித்து, பூமியே உலகின் மையம், சூரியன், நிலவு உள்ளிட்ட வான்பொருள்கள் பூமியைச் சுற்றுகின்றன என்று எண்ணியது. ஏனெனில் இந்தக் கருதுகோள் மோசேயின் ஐந்நூல்களுள் ஒன்றான ஆதியாகமத்திலுள்ள படைப்பு விவரிப்போடு நன்கு பொருந்தியது. கடவுள் பூமியையும் மனிதனையும் தனிச்சிறப்பாகப் படைத்தார் என்ற விவிலிய மாறாக் கோட்பாட்டில் உள்ளார்ந்திருந்த “பூமிமையப் பிரபஞ்சப் பார்வையை” (geocentrism) சூரியமையக் கோட்பாடு அசைத்தது. ஆகவே சூரியனை மையமாகக் கொண்டு பூமி இயங்குகிறது என்ற அவர்களின் நோக்கல் முடிவுகளை ரோமத் திருத்தந்தையின் தலைமையகம் ஒடுக்காமல் இருக்க முடியவில்லை. உயிரைக் காப்பாற்றிக்கொள்வதற்காகக் கலிலியோ விவிலிய வார்த்தையை ஏற்றுக்கொண்டபோதும், “ஆனாலும் பூமி சுழல்கிறது” என்று சூரியமையக் கோட்பாட்டை மீண்டும் கூறினார் என்ற கதை உண்டு.

நோவாவின் பெருவெள்ளம் மீதான நம்பிக்கை, கிழக்கத்திய பண்பாட்டுப் பொருள்கள் மேற்குக்குள் நுழைந்ததால் சவாலுக்கு உள்ளாகிறது

பூமியின் வயதைக் கணக்கிடுவதோடு தொடர்புடைய, கிழக்கத்திய பண்பாட்டுப் பொருள்கள் தாக்கம் செலுத்திய, நோவாவின் பெருவெள்ளத்தைப் புதிதாகக் காலக்கணிப்புச் செய்த நிகழ்வும் உண்டு. மேற்கின் அறிவொளிக் காலமான 18ஆம் நூற்றாண்டில், மேற்கத்திய சிந்தனையாளர்கள் கிறிஸ்தவத்தின் பகுத்தறிவற்ற பக்கங்களைப் பற்றி ஐயம் கொண்டு, அவற்றுக்குப் பகுத்தறிவார்ந்த விளக்கம் தர முயன்றனர். படைப்பின் தோற்றமும் மனித இனத்தின் தொடக்கமும் எப்போது என்று கண்டறியும் முயற்சி அவற்றுள் ஒன்று. அக்காலத்தில், விவிலியத்தில் பதிவான ஆதாம் முதல் ஆபிரகாம் வரையிலான வம்சாவளியைப் பின்பற்றி அதன் காலத்தைக் கணக்கிடுவதே இயல்பானது என்று கருதப்பட்டது. இந்தச் சூழலில், பெய்ஜிங்குக்கு அனுப்பப்பட்ட இயேசு சபைக் குருக்களின் அறிக்கைகளாலும் மொழிபெயர்ப்புகளாலும் கிழக்கத்திய நாகரிகம் மேற்குக்குள் நுழைந்தபோது, கிறிஸ்தவ மாறாக் கோட்பாட்டைத் தாக்கப் பயன்படும் தரவுகளை அறிவொளிச் சிந்தனையாளர்கள் அதில் கண்டனர். டச்சு அறிஞர் ஐசக் வோசியஸ் (Isaac Vossius, 1618–1689) விவிலியம் சார்ந்த வரலாற்றில் அல்லாமல் இயற்கை வரலாற்றில் (natural history) பெரும் ஆர்வம் செலுத்தினார். 1659இல் வெளியிட்ட உலகின் உண்மையான வயது பற்றி என்ற தம் நூலில், சீனப் பண்பாடு குறைந்தது கி.மு. 2900இல் தொடங்குகிறது, இது பெருவெள்ளத்தை விட ஐந்நூறு ஆண்டுகளுக்கும் மேல் முந்தையது, ஆகவே கிறிஸ்தவ விவிலியக் கணக்கீட்டு முறை தவறானது என்று அவர் வலியுறுத்தினார். யூத-கிறிஸ்தவமே முதலாவதும் மிகப் பழமையானதுமான மதம் என்ற மாறாக் கோட்பாட்டைத் தாக்க வால்டேர் இந்தக் கூற்றைப் பயன்படுத்திக்கொண்டார்.³⁹² மேலும் வால்டேர், கிழக்கத்திய நாகரிகத்தைப் பிற நாகரிகங்களோடு சேர்த்து, கிறிஸ்தவத்துக்கு அப்பாற்பட்ட மனித நாகரிகங்களாக ஏற்ற சிந்தனையாளரானார். அவர் இதைத் தம் தத்துவ அகராதி நூலில் பிரதிபலித்தார்; கிறிஸ்தவ நாகரிகத்தைத் தவிர சீன நாகரிகத்தையும் பிற நாகரிகங்களையும் முறைப்படி ஏற்றுக் குறிப்பிட்ட முதல் நிகழ்வாக மேற்கில் அது அமைந்தது.

வெளிப்பாட்டு மதத்தின் மையமான அற்புதங்கள் மீதான அவநம்பிக்கை

அறிவொளிக் காலத்தில் மதத்தின் பெயரைக் கடன்பெற்ற பல்வேறு மூடநம்பிக்கைகளுக்கும் மாறாக் கோட்பாடுகளுக்கும் எதிராகப் போராடிய வால்டேர், அற்புதங்களை நிகழ்த்தும் கடவுளின் (神) பண்பு மனிதன் தன் தேவைக்காக உருவாக்கியதே தவிர, கடவுள் மனிதனுக்கு அறிவித்ததோ கட்டளையிட்டதோ ஒருபோதும் இருக்க முடியாது என்று எண்ணினார்: “கடவுள் ஏன் அற்புதங்களை நிகழ்த்த வேண்டும்?... அற்புதங்களை நம்புவது மடமை; கடவுளுக்கு அவமரியாதை.”³⁹³ கிழக்கின் இயற்கைத் தத்துவ அமைப்பு மனத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டது என்று வால்டேர் கண்டார். கிழக்கின் தத்துவ அமைப்பில் மூடநம்பிக்கையும் இல்லை, அற்புதங்கள் மீதான நம்பிக்கையும் இல்லை, ஆளுருவாக்கும் போக்கும் இல்லை என்று அவர் மதிப்பிட்டார்; முன்னோர் வழிபாடு இறந்த மூதாதையர் மீதான மதிப்பு மட்டுமே என்று கண்டார். கன்பூசியனிசம் மனித சமூகத்தில் அற-சமூக ஒழுங்கை மிக வெற்றிகரமாக நிறுவுகிறது என்றும், கிழக்கின் இந்த அறம் மேற்கின் மூடநம்பிக்கைகளையும் இடைஞ்சலான சடங்குகளையும் சீரழிந்த அமைப்புகளையும் சார்ந்திருக்கும் கிறிஸ்தவத்தை விடப் பயனுள்ளது என்றும் வால்டேர் எண்ணினார்: “கடவுளுக்கு நம் பலிகளும் தேவையில்லை, வேண்டுதல்களும் தேவையில்லை. நாம் மட்டுமே அவ்வாறு செய்ய வேண்டிய தேவையை உணர்கிறோம். கடவுளை வழிபடச் செய்தது கடவுள் அல்ல, நாமே.”³⁹⁴ அற்புதங்களை நிகழ்த்தும் மதத்தின் நிறுவனர் எதிர்கொள்ளும் சிக்கலைப் பற்றி வால்டேர் பின்வருமாறு எழுதுகிறார்: “நீங்கள் பெரும் புகழை விரும்பி, ஒரு மதத்தின் நிறுவனராக விரும்பினால், முழுப் பித்தராக இருப்பதே நல்லது. ஆனால் உங்கள் பித்து காலத்தின் போக்கோடு இசைந்திருக்க வேண்டும் என்பதை மறக்கக் கூடாது. பித்துநிலையிலும், உங்கள் பித்தேறிய சொல்லையும் செயலையும் உங்கள் மனம் வழிநடத்த வேண்டும். அதாவது, பிறர் சலித்துப்போகும் அளவுக்குக் கருத்துகளைத் தெளிவாக்க வேண்டும்; பிடிவாதத்தையும் உச்ச அளவுக்கு இறுக்கமாக்கத் தயங்கக் கூடாது. ஆகவே தூக்கிலிடப்படவும் நீங்கள் தயாராக இருக்க வேண்டும். ஆனால் தூக்கிலிருந்து தப்ப முடிந்தால், உங்களுக்குக் கோயில்கள் எழுப்பப்படும்.”³⁹⁵ இறுதியில், அற்புதங்களை மறுக்கும் சிந்தனையாளர்கள் பெருகியபோது, அற்புதங்களை நம்பும் வெளிப்பாட்டு மதத்துக்கு எதிராக, கடவுள் மனித விவகாரங்களில் தலையிடுவதில்லை என்ற இயற்கை இறைவாதத்தை அவர்கள் பரப்பினர்.

ஆதாமும் ஏவாளும் பேசிய மொழியைத் தேடும் இயக்கமும், சீனக் கருத்தெழுத்துகளுக்கு அளிக்கப்பட்ட மதிப்பும்

17–18ஆம் நூற்றாண்டு மேற்கின் அறிவொளிக் காலத்தில், பூமியின் வயதைக் கணக்கிடுவதோடு இணையாக, ஆதாமும் ஏவாளும் பேசிய மொழியைத் தேடும் முயற்சியும் நடந்தது. ஏதேன் தோட்டத்தில் ஆதாம் பேசிய மொழி, மனிதன் வீழ்ச்சியடைவதற்கு முந்தைய தூய மொழியாக, வானதூதர்களின் மொழியாகக் கருதப்பட்டது. மேற்கில் “ஆதாமின் மொழியைத்” (Adamic Language) தேடும் முயற்சி எழுந்தது ஆதியாகமப் பதிவினால்தான்: “ஆண்டவராகிய கடவுள் மண்ணிலிருந்து எல்லா வகைக் காட்டு விலங்குகளையும் வானத்தின் எல்லா வகைப் பறவைகளையும் உருவாக்கி, ஆதாம் அவற்றை என்ன பெயரிட்டு அழைக்கிறான் என்று பார்ப்பதற்காக அவனிடம் கொண்டுவந்தார்; ஆதாம் ஒவ்வோர் உயிரினத்தையும் எப்படி அழைத்தானோ அதுவே அதன் பெயராயிற்று” (ஆதியாகமம் 2:19). மனிதன் வீழ்ச்சியடைவதற்கு முந்தைய ஆதாமின் மொழியை அவர்கள் தேடியதற்குக் காரணம், 16–17ஆம் நூற்றாண்டு மேற்கின் வரலாறு புராட்டஸ்டன்டர்–கத்தோலிக்கர் மோதலாலும், அதைப் பின்புலமாகக் கொண்ட சக்திகளுக்கு இடையிலான நீண்ட படுகொலைப் போர்களாலும் நிறைந்திருந்ததால், அதற்கான காரணம் மொழி, கருத்து வேறுபாடுகளிலிருந்து வருகிறது என்று அவர்கள் கண்டதே. விவிலியத்தில் வரும் பாபேல் கோபுரப் பதிவால் இந்த எண்ணம் மேலும் உறுதிப்பட்டது. அதாவது, படைப்புக்குப் பின் மனித இனம் ஒரே மொழியைப் பேசி இசைவோடு வாழ்ந்துவந்தது; ஆனால் மனித இனம் செருக்குற்று, கடவுளின் (神) ஞானத்துக்கும் அதிகாரத்துக்கும் சவால்விடும் எண்ணத்தோடு பாபேல் கோபுரத்தைக் கட்டுவதைக் கண்ட கடவுள், அதைத் தகர்த்து, மனித இனத்தைப் பல இனக்குழுக்களாகச் சிதறடித்து, மீண்டும் ஒன்றுசேர முடியாதபடி வெவ்வேறு மொழிகளைப் பேசச் செய்தார் என்பதே அது. ஆகவே மனித இனத்தின் பிளவைக் குணப்படுத்துவதற்காக, அறிவொளிக் கால மேற்கத்திய சிந்தனையாளர்கள் ஆதிமொழியை, அதாவது ஆதாம் ஏவாளின் மொழியைத் தேடப் பெரும் முயற்சி மேற்கொண்டனர். புராட்டஸ்டன்டர்–கத்தோலிக்கர் மோதலைக் கடந்து, மனிதப் புரிதலின் எல்லையை விரிவுபடுத்துவோம் என்ற நோக்கத்தை அவர்கள் கொண்டிருந்தனர். மேற்கின் நாடுகள் பயன்படுத்திவந்த ஒலியெழுத்துகளை விடச் சீனக் கருத்தெழுத்துகள் இயற்கைக்கு நெருக்கமானவை என்று கண்டு, ஆதாம் ஏவாளின் மொழியைத் தேடுவதற்கு அவை உதவக்கூடும் என்று எண்ணி அவர்கள் ஆர்வம் காட்டினர்.

பூமியின் வயது ஏறத்தாழ ஆறாயிரம் ஆண்டுகள் என்று உறுதியாக நம்பிய மேற்கு

மோசேயின் ஐந்நூல்களின் தொடக்கமும் யூத-கிறிஸ்தவ விவிலியத்தின் தொடக்கமுமான ஆதியாகமம், கடவுள் (神) வானையும் பூமியையும் படைத்த போக்கை விரிவாக விவரிப்பதோடு தொடங்குகிறது. மோசே கடவுளிடமிருந்து நேரடியாக வெளிப்பாட்டைப் பெற்று அதை எழுதினார் என்பதைக் குறைந்தது 18ஆம் நூற்றாண்டு வரை மேற்கில் பெரும்பாலோர் ஓர் உண்மையாக உறுதியாக நம்பினர். இதற்கு மாற்றுக் கருத்தை எழுப்பியவர், உயிருக்கே அச்சுறுத்தல் வரும் கடும் குற்றம் புரியும் சமயப் புரட்டராகவும் சமயத் துரோகியாகவும் கருதப்பட்டார். மேற்கத்திய நாகரிகத்தில் மிக நீண்ட காலமாக, 18ஆம் நூற்றாண்டின் தொடக்கம் வரை, கடவுள் இயற்கையையும் மனிதனையும் ஆறு நாள்களில் படைத்தார் என்று உறுதியாக நம்பப்பட்டது. படைப்பின் போக்கும் காலமும் பழைய ஏற்பாட்டில் விரிவாகப் பதிவாகியுள்ளன; முதல் மனிதன் ஆதாம் 930 ஆண்டுகள் வாழ்ந்தான், அவனுடைய வழித்தோன்றல்கள் எத்தனை ஆண்டுகள் வாழ்ந்தனர் என்பதெல்லாம் பதிவாகியுள்ளன (ஆதியாகமம் 5). புதிய ஏற்பாட்டின் தொடக்கம் ஆபிரகாம் முதல் இயேசு வரையிலான அரசர்கள், தீர்க்கதரிசிகள் ஆகியோரின் வம்சாவளியை விரிவாகப் பதிவுசெய்கிறது. இதன் அடிப்படையில், ரோமப் பேரரசு கிறிஸ்தவத்தை அரசு மதமாக அறிவித்த 4ஆம் நூற்றாண்டை ஒட்டி, படைப்பின் காலத்தைத் தீவிரமாகக் கணக்கிட்டு நாள்காட்டியில் பிரதிபலிக்கும் வழக்கம் தோன்றியது. தொடக்கத்தில் பெரும்பாலோர் படைப்பு ஏறத்தாழ ஐயாயிரம் ஆறாயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன் நிகழ்ந்திருக்கும் என்று நம்பினர். பைசாந்தியப் பேரரசின் நாள்காட்டி, கிறிஸ்துவுக்கு 5,509 ஆண்டுகளுக்கு முன் படைப்பு நிகழ்ந்தது என்பதை அடிப்படையாகக் கொண்டிருந்தது. பழைய ஏற்பாட்டில் விவரிக்கப்பட்ட படைப்பு ஆறு நாள்களில் நிகழ்ந்தது என்று நம்பியதோடு, “ஆண்டவருக்கு ஒரு நாள் ஆயிரம் ஆண்டுகள் போலவும், ஆயிரம் ஆண்டுகள் ஒரு நாள் போலவும் உள்ளன” என்ற பேதுருவின் இரண்டாம் திருமுகப் பதிவையும் அது அடிப்படையாகக் கொண்டிருந்தது.³⁹⁶ “ஆறாயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முந்தைய படைப்புக் கோட்பாடு” மத்திய காலத்துக்குப் பின்னும் உறுதியாக நம்பப்பட்டது. அறிவொளிக் காலத்தின் பிற்பகுதியான 18ஆம் நூற்றாண்டு வரை, பிரபஞ்சத்தின் படைப்பு ஏறத்தாழ கி.மு. 4000 அளவில் நிகழ்ந்தது என்ற எண்ணம் உண்மையாக ஏற்கப்பட்டு, அதன் துல்லியமான காலமும் முன்வைக்கப்பட்டது. முன்வைக்கப்பட்ட காலம் கி.மு. 3952 மார்ச் 18. இயேசுவுக்குப் பிந்தைய ஆண்டுகளைச் சேர்த்தால் படைப்பு ஆறாயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முந்தையதாகிறது. சீர்திருத்தவாதி கால்வின், “படைப்புக்குப் பின் ஐயாயிரம் ஆண்டுகளுக்குச் சற்று மேல் கடந்துள்ளன” என்று போதித்தார்; லூதரும், “உலகம் ஏறத்தாழ ஆறாயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன் இருக்கவில்லை என்பதை மோசேயிடமிருந்து அறிந்தோம்” என்று போதித்து ஆறாயிரம் ஆண்டுப் படைப்புக் கோட்பாட்டைப் பரப்பினார். ஷேக்ஸ்பியரும் அப்படியே. தம் படைப்பில் அவர், “பாவப்பட்ட உலகுக்கு ஏறக்குறைய ஆறாயிரம் வயதாகிறது (The poor world is almost 6,000 years old)” என்று எழுதுகிறார். புதிதாகக் கண்டுபிடிக்கப்பட்ட உண்மைகளின் அடிப்படையில் பல அறிவியலாளர்கள் படைப்பின் காலத்தைத் தொடர்ந்து புதுப்பித்துவந்தனர். புவியீர்ப்பைக் கண்டுபிடித்து, கெப்லரின் விதிகள் அதனாலேயே விளைகின்றன என்பதை வெளிப்படுத்தி, சூரியமையக் கோட்பாட்டை மேலும் உறுதிப்படுத்திய அறிவியலாளர் நியூட்டனும் (Isaac Newton, 1642–1727) படைப்புக் கோட்பாடு உள்ளிட்ட விவிலியத்தின் பல்வேறு மாறாக் கோட்பாடுகளை உறுதியாக நம்பினார். விவிலியத்தில் எழுதியுள்ளபடி படைப்பின் நாளைக் கணக்கிட்டு, அதுவரை அறியப்பட்டதிலிருந்து சற்று வேறுபட்டு, பூமிக்கு ஏறத்தாழ 5,700 வயது என்ற புதிய படைப்புக் காலத்தை அவர் அறிவித்தார்.

உலகின் அழிவையும் இயேசுவின் மீள்வருகையையும் பற்றிய காலத்தைத் தீவிரமாகக் கணக்கிட்ட மேற்கத்தியர்

உலக அழிவுக் கோட்பாடு, இயேசுவின் மீள்வருகை, இறுதித் தீர்ப்பு என்ற புதிய ஏற்பாட்டில் பதிவான மத நம்பிக்கையிலிருந்து எழுந்தது. மேற்கில், மத்திய கால மேற்கத்தியர் மட்டுமன்றி 18ஆம் நூற்றாண்டு வரை பல மேற்கத்தியரும், விவிலியம் முன்னுரைத்தபடி உலகின் அழிவையும் இயேசுவின் மீள்வருகையையும் உறுதியாக நம்பினர். விவிலியத்தில் இது பலமுறை மிக விரிவாக விளக்கப்பட்டிருந்ததால், மத்திய கால மேற்கத்தியரிடையே இது கிறிஸ்தவ நம்பிக்கையின் மையக் கூறாகக் கருதப்பட்டது. இறுதிக்கால இயல் (eschatology), அதாவது மறுமைக் கோட்பாடு, சமூகத்தை நிலைப்படுத்தித் திருத்தந்தையின் அதிகாரத்தைத் தக்கவைக்கும் பயனுள்ள வழியாக மத்திய காலத் திருத்தந்தையின் தலைமையகத்தால் தீவிரமாகப் பயன்படுத்தப்பட்டது. 800இல் சார்லமேன் பேரரசரின் உதவியால் திருத்தந்தை மூன்றாம் லியோ ஐரோப்பா முழுவதன் மீதும் திருச்சபையின் அதிகாரத்தை உறுதிசெய்த பின், மறுமைக் கோட்பாட்டின் அடிப்படையில் 11ஆம் நூற்றாண்டு இறுதிச் சிலுவைப் போர்களிலிருந்து திருச்சபை பலன்கள் (大赦) வழங்கியது; பின்னாளில் பாவமன்னிப்புச் சீட்டுகளை விற்கும் அளவுக்குச் சென்றது. 16ஆம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்தில் கத்தோலிக்கத்தின் பாவமன்னிப்புச் சீட்டு விற்பனை கட்டுக்கடங்காமல் போனபோது, இறுதியில் 1517இல் லூதர் துணிவுடன் அதை எதிர்த்து எழுந்தார்; தம் நிலப்பகுதிகளின் செல்வம் பாவமன்னிப்புச் சீட்டு வாங்குவதன் வழியாக ரோமுக்குப் பாய்வதில் அதிருப்தி கொண்டிருந்த சிற்றரசர்களின் ஆதரவையும் அவர் பெற்றார். கத்தோலிக்கத்தை எதிர்த்த புராட்டஸ்டன்டியத்தின் பிறப்பும், புராட்டஸ்டன்டர்–கத்தோலிக்கர் இடையிலான கொடூரமான மதப் போர்களும் தொடங்கின. மறுமலர்ச்சிக் காலத்தில், முன்னுரைக்கப்பட்ட உலக அழிவுக் காலம் தொடர்ந்து பின்தள்ளப்படும் நிகழ்வு நடந்தது. 15ஆம் நூற்றாண்டுச் சிந்தனையாளர்களின் கணக்கீட்டின்படி, உலக முடிவு 18ஆம் நூற்றாண்டின் தொடக்கமென்று அறிவிக்கப்பட்டதும் உண்டு; இயேசு பிறந்து இரண்டாயிரமாம் ஆண்டில் முடிவு தொடங்கும் என்று கணக்கிடப்பட்டதும் உண்டு. திருத்தந்தையின் தலைமையகம் 16ஆம் நூற்றாண்டின் இறுதியில் உலக முடிவு பற்றித் தன் நிலைப்பாட்டைக் கடைசியாக வெளியிட்டது; 1992க்கு முன் முடிவு இல்லை என்று காண்பதாக அது அறிவித்தது. சீர்திருத்தத்துக்குப் பின் ஒவ்வொரு நாட்டிலும் அரசாட்சி வலுப்பெற்றபோது, இங்கிலாந்தின் முதலாம் எலிசபெத், பிரான்சின் மூன்றாம் ஆன்றி, கர்தினால் ரிஷலியூ முதலியோர் சமூகக் குழப்பங்களைத் தடுப்பதற்காக, உலக முடிவு ஆண்டை அறிவித்து மக்களைத் தவறாக வழிநடத்துவதைக் கடுமையாகத் தடைசெய்யத் தொடங்கினர்.³⁹⁷ ஆனால் விவிலியத்தில் நூறு முறைக்கும் மேல் குறிப்பிடப்பட்ட உலக முடிவுக் கோட்பாடு, அரசுகளின் தடையாணைகளையும் மீறி எளிதில் மறையவில்லை. 18ஆம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்தில் நியூட்டனும் உலக அழிவுக் காலத்தைக் கணக்கிட்டு, 2060க்கு முன் உலகம் அழியாது என்று பதிவுசெய்தார். மேற்கில் சார்லமேன் பேரரசர் ஐரோப்பாவை ஒன்றிணைத்து, மூன்றாம் லியோ பெயருக்கும் உண்மைக்கும் ஏற்ற முதல் திருத்தந்தையாக அதிகாரம் பெற்ற 800ஆம் ஆண்டைத் தொடக்கமாகக் கொண்டு, பழைய ஏற்பாட்டு தானியேல் நூலில் முடிவு தொடர்பாகக் குறிப்பிடப்பட்ட 1260 நாள்களை 1260 ஆண்டுகளாகக் கணக்கிட்டு, 800+1260=2060 என்று அவர் கணக்கிட்டார். “உலகின் முடிவுக்கு முன் நற்செய்தி பூமியிலுள்ள எல்லா நாடுகளிலும் படிக்கப்பட வேண்டும்; உலக முடிவுக்கு முன் அவ்வாறு நிகழும்” என்று நியூட்டன் நம்பினார்.³⁹⁸ உண்மையில், உலக அழிவு, அதாவது உலகின் முடிவு, இயேசுவின் மீள்வருகையைக் குறித்தது; சாத்தானை அழித்து, நல்லவர்கள் அனைவரையும் சாவிலிருந்து எழுப்பிப் பரிசளிக்கும் நம்பிக்கையோடு அது இணைந்திருந்ததால், அதன் காலத்தை முன்னுரைப்பது கத்தோலிக்க அதிகாரத்தை நிலைநாட்டும் கிறிஸ்தவத்தின் அடிப்படை மாறாக் கோட்பாடுகளுள் ஒன்றாக இருந்தது. ஆகவே இந்தக் கேள்வி ரோமத் திருத்தந்தையின் தலைமையகத்தால் மிக மையமான விடயமாகக் கையாளப்பட்டது; சீர்திருத்தவாதிகளுக்கும் அது அதே அளவு முக்கியமானதாக இருந்தது. சிற்றரசர்களின் ஆதரவைப் பெற்ற லூதர், ரோமக் கத்தோலிக்கத்தின் பாவமன்னிப்புச் சீட்டு விற்பனை, விவிலிய விளக்க உரிமையின் ஏகபோகம் முதலிய பல்வேறு கேடுகளைக் கடுமையாகக் கண்டித்தார்; ஆனால் அவரும் பூமிமையக் கோட்பாட்டோடு உலகின் முடிவையும் இயேசுவின் மீள்வருகையையும் உறுதியாக நம்பினார்; உலகின் முடிவு மேலும் மேலும் விரைவாக நெருங்கிவருகிறது என்றும் நம்பினார். ஆகவே சீர்திருத்தத்தால் உருவான புராட்டஸ்டன்டியம், பாவமன்னிப்புச் சீட்டு விற்பனையை நிறுத்தியது, தனிமனித நம்பிக்கைக்கும் விவிலிய விளக்க உரிமைக்கும் முக்கியத்துவம் அளித்தது முதலிய முக்கிய முன்னேற்றங்களை அடைந்தாலும், பூமிமையக் கோட்பாடு, உலக முடிவுக் கோட்பாடு ஆகியவற்றின் அறிவியலுக்கு மாறான பக்கங்களில் மனத்தின் வழிகாட்டலை மறுத்தது என்ற வகையில் கத்தோலிக்கத்திலிருந்து பெரிதாக வேறுபடவில்லை என்ற கருத்தையும் சில மேற்கத்திய சிந்தனையாளர்கள் வெளிப்படுத்தலாயினர்.

ஆகவே நன்மை-தீமைச் சிக்கலோடு, சொர்க்கம்–நரகத்தின் இருப்பை அறிவொளிக் காலத்திலும் பெரும்பாலான மேற்கத்தியரும் சிந்தனையாளர்களும் அசைக்க முடியாத உண்மையாகக் கருதினர். ஆனால் விவிலியப் பிழையாமை சவாலுக்கு உள்ளாகி, பூமிமையக் கோட்பாடு, படைப்புக் கோட்பாடு, படைப்பின் காலக் கணக்கீடு, நோவாவின் பெருவெள்ளம், ஆதாமின் மொழி முதலியவை மீதான நம்பிக்கைகள் அசைந்தபோது, நரகத்தின் பொருள்சார் இருப்பு மீதான நம்பிக்கை உள்ளிட்ட இத்தகைய மாறாக் கோட்பாடுகளும் சேர்ந்து அசைந்தன. சொர்க்கம், நரகம் ஆகியவற்றின் இருப்பு, மேற்கத்திய நாகரிகத்தின் அடித்தளத்தில் உள்ள நன்மை-தீமைக் கோட்பாடு, குற்றமும் தண்டனையும், சட்டத்தின் பங்கு ஆகியவற்றைப் பற்றியும் கேள்வி எழுப்புவதைக் குறிக்கிறது. இங்கேதான் கிழக்கின் கன்பூசியனிசத்தின் இயற்கைத் தத்துவ அறப் பார்வையும், இயற்கையின் டாவோவை (道) அடிப்படையாகக் கொண்ட செயலின்மை (வூ வெய், 無爲) சிந்தனையும் மேற்கத்திய சிந்தனையாளர்களை வெகுவாகக் கவர்ந்தன.

4) கிழக்கின் இயற்கைத் தத்துவத்தில் மயங்கிய மேற்கின் அறிவொளிச் சிந்தனையாளர்கள்

பொதுவாக எண்ணப்படுவதை விட மிக ஆழமாகவும் பரவலாகவும், 17–18ஆம் நூற்றாண்டுகளில் கிழக்கத்திய சிந்தனை மேற்கத்திய சிந்தனையாளர்களின் மதிப்பைப் பெற்றிருந்தது. கிழக்கத்திய சிந்தனை மீதான மேற்கின் ஆர்வம் இரண்டு திசைகளில் சென்றது. பேல் (1647–1706), லைப்னிட்ஸ் (1646–1716), வால்டேர் (1694–1778) முதலியோர் வழியான கன்பூசியனிசத்தின் அரசியல் அறச் சிந்தனை ஒன்று. மற்றொன்று, கெனே (1694–1774), த குர்னே (1712–1759), புவாவ்ர் (1719–1786) முதலிய பிரெஞ்சு உழவுமுதன்மைக் கொள்கைத் (பிசியோகிரசி, Physiocracy) தத்துவஞானிகள் வழியான டாவோயிசத்தின் அரசியல் பொருளாதாரச் சிந்தனை.

கன்பூசியனிசம் வெளிப்பாட்டு மதம் அல்ல, இயற்கைத் தத்துவம். கன்பூசியனிசத்தின் நோக்கு, தன்னைப் பண்படுத்துதலின் வழியாக யதார்த்தத்தில் ஈடுபடுதல், அதாவது அரசியல் செயல். தன்னைப் பண்படுத்துதல் (修身), மக்களை நேசித்தல் (愛民) ஆகிய இரண்டுமே கன்பூசியத் தத்துவத்தின் மையம். கிழக்கின் இந்த இயற்கைத் தத்துவம், 17–18ஆம் நூற்றாண்டு அறிவொளிக் காலத்தில் வெளிப்பாட்டு மதத்திலிருந்து விடுபட முயன்றுகொண்டிருந்த மேற்கின் மீது பெரும் தாக்கம் செலுத்தியது. ஆனால் தொழிற்புரட்சிக்குப் பின் கிழக்கத்திய நாகரிகத்தை இழிவுபடுத்த முயன்ற மேற்கின் போக்கால் இந்த நிகழ்வு பெருமளவு மறக்கப்பட்டது. தொழிற்புரட்சிக்குப் பின் மேற்கத்திய சிந்தனையாளர்கள், கிழக்கத்திய நாகரிகத்தைப் பின்தங்கிய நாகரிகமாகக் கையாண்ட வரலாற்றுத் தத்துவ விவாதங்களை ஏற்றுக்கொண்டிருந்தனர். தொழிற்புரட்சிக்கு முந்தைய மேற்கின் அறிவொளிக் காலத்துக்குத் திரும்பிப் பார்த்தால், மேற்கத்திய சிந்தனையாளர்கள் கிழக்கத்திய நாகரிகத்தின் மீது மதிப்பு மனப்பான்மையைக் காட்டினர். அதன் பிரதிநிதித்துவ ஆளுமை வால்டேர். அவர் கன்பூசியஸை, “மனித இனத்துக்கு மிகப் பயனுள்ள ஞானத்தை அளித்தவர்; மனித இனத்தின் எல்லா ஆசான்களுள்ளும் பிறரை ஏமாற்ற முயலாத ஒரே ஆசான்” என்று உயர்வாக மதிப்பிட்டார்.³⁹⁹ அறிவொளிக் காலத்தில் அவர்கள் வெளிப்பாட்டு மதத்துக்குப் பதிலாக இயற்கை இறைவாதத்தை (Deism, 理神論) வலியுறுத்திக்கொண்டிருந்தனர். கிழக்கத்திய சிந்தனை மேற்கின் இயற்கை இறைவாதிகளை எவ்வாறு வெகுவாகக் கவர்ந்தது? மேற்கத்திய சிந்தனையாளர்கள் 17ஆம் நூற்றாண்டில்தான் மனிதன்–இயற்கை உறவிலும், அதை அடிப்படையாகக் கொண்ட இயற்கைத் தத்துவத்திலும் ஆர்வம் கொள்ளலாயினர் என்பதே காரணம். ஆனால் இயற்கைத் தத்துவத்தைக் கிழக்கத்திய நாகரிகம் இரண்டாயிரம் ஆண்டுகள் முன்பே நிலைநாட்டியிருந்தது. ஆகவே மேற்கின் அறிவொளிக் காலச் சிந்தனையாளர்கள் பலர், மேற்கின் இயற்கை இறைவாதத்துக்கான முன்மாதிரியைக் கிழக்கின் கன்பூசியனிசத்திலோ டாவோயிசத்திலோ தேட முயன்றனர்.

அறிவொளிக் காலத்துக்குச் சற்று முன் மேற்கத்தியர் வாழ்ந்த உலகின் பின்னணியில், சீர்திருத்தமும், புராட்டஸ்டன்டர்–கத்தோலிக்கர் இடையிலான போர்களும் படுகொலைகளும் நீண்ட காலமாகத் தொடர்ந்துகொண்டிருந்தன. பிரான்சில் 1572இல் கத்தோலிக்கர்கள் விடியற்காலையில் புராட்டஸ்டன்டர்களைத் தாக்கிப் படுகொலை செய்த “புனித பர்த்தலமேயு நாள் படுகொலை” நிகழ்ந்தது; ஐரோப்பா முழுவதிலும் புராட்டஸ்டன்ட், கத்தோலிக்க ஆதரவுச் சக்திகளுக்கு இடையே முப்பதாண்டுப் போர் (1618–1648) நடந்தது; பிரான்சில், புராட்டஸ்டன்ட் யூகனோக்களுக்கு நம்பிக்கை வாழ்க்கைக்கு அனுமதி அளித்த 1598 நாந்த் ஆணை (Edict of Nantes) 1685இல் ரத்துசெய்யப்பட்டு, புராட்டஸ்டன்டர்–கத்தோலிக்கர் இடையிலான குருதி தோய்ந்த மோதல் மீண்டும் எழுந்தது. மதச் சகிப்பின்மை உச்சத்தை அடைந்தது என்று சொல்லும் அளவுக்கு, அது மனித வாழ்க்கைக்குப் பெரும் சேதங்களை ஏற்படுத்திக்கொண்டிருந்த காலம் அது.

இதே காலத்தில்தான் கிழக்கும் மேற்கும் முதன்முறையாகச் சிந்தனைப் பரிமாற்றத்தைத் தொடங்க முடிந்தது. அதாவது, கிழக்கின் டாவோவும் (道) மேற்கின் கடவுளும் (神) கிழக்கு, மேற்கின் சிந்தனையாளர்கள் வழியாகத் தொடர்பும் உரையாடலும் கொள்ளத் தொடங்கின. அக்காலத்தில் புராட்டஸ்டன்ட், கத்தோலிக்கம் இரண்டிலும் மேற்கின் அறப் பார்வை முழுக்க மதம் சார்ந்ததாக இருந்தது. அதாவது, கடவுளிடமிருந்தும் மதத்திலிருந்துமே அறம் வருவதாகக் காணப்பட்டது. கிழக்கின் அறப் பார்வை இயற்கையானது. அதாவது, இயற்கைக்குள் அதன் மாறாத கொள்கையான டாவோவைக் கண்டடைந்து, அதை மனித சமூகத்துக்குப் பொருத்தியதே கிழக்கின் அறப் பார்வை. ஆகவே மேற்கின் இயற்கை இறைவாதிகள், கடவுள் இடைப்படாத கிழக்கின் இயற்கைவாத அறப் பார்வையைக் கன்பூசியனிசத்தில் கண்டபோது வியப்பையும் மதிப்பையும் வெளிப்படுத்தினர். மேலும் அக்கால வணிகவாத அரசியல் பொருளாதாரத் தத்துவத்தின் கீழ், தனிமனிதனின் எல்லாப் பொருளாதாரச் செயல்பாடுகளிலும் அரசு தலையிடுவதை இயல்பானதாகக் கருதிய காலத்தில் அவர்கள் வாழ்ந்தனர். ஆனால் கிழக்கில் டாவோயியச் செயலின்மைச் சிந்தனையால் அரசு தனிமனிதர்களின் பொருளாதாரச் செயல்பாடுகளில் தலையிடாதபோதும் பொருளாதாரம் வெற்றிபெறுவதைக் கண்டு, அவர்களால் மீண்டும் வியப்பையும் மதிப்பையும் அடக்க முடியவில்லை.

16ஆம் நூற்றாண்டிலேயே கிழக்கத்திய சிந்தனையில் ஆர்வம் காட்டிய பிரெஞ்சுத் தத்துவஞானியாகக் கட்டுரையாளர் மொந்தேன் (1533–1592) இருந்தார். மனிதநேயவாதத்தின் அடிப்படையில் அக்கால மேற்கத்திய மதத்தின் சகிப்பின்மையை மொந்தேன் விமர்சித்தார்; அப்போது அவ்வப்போது ஐரோப்பாவுக்குள் நுழையத் தொடங்கியிருந்த கிழக்கத்திய சிந்தனையை அவர் அதற்கு அடிக்கடி ஆதாரமாகப் பயன்படுத்தினார். 1687இல் பாரிஸில் கன்பூசியனிசம் பற்றிய இலத்தீன் நூலான Confucius Sinarum Philosophus (சீனர்களின் தத்துவஞானி கன்பூசியஸ்) வெளியாகி, மேற்கத்திய அறிவுஜீவிகளிடையே பரவலாகப் படிக்கப்பட்டது. ⁴⁰⁰ இந்தப் பின்னணியில், 17–18ஆம் நூற்றாண்டுகளில் கிழக்கத்திய சிந்தனையை மேற்குக்கு முழுமையாக அறிமுகப்படுத்தத் தொடங்கிய பிரெஞ்சுத் தத்துவஞானிகளுள் பேலும் மால்பிராங்ஷும் அடங்குவர்.

பேல் (1647–1706), மதச் சகிப்பின்மையை மட்டுமன்றி, முழுமுதல் உண்மையைக் கண்டடைந்ததாகக் கூறும் எல்லா மீவியற்பியல், மதக் கூற்றுகளையும் விமர்சித்துத் தாக்குவதில் கவனம் குவித்தார். இதில் பேலுக்கு மிகப் பயனுள்ளதாக அமைந்தது, மீவியற்பியலில் அக்கறையற்ற, மத நாட்டமே இல்லாத, உண்மையை மனிதனால் அடைய முடியாது என்ற “பெயரிடக்கூடிய டாவோ டாவோ அல்ல” என்ற கூற்றின் மேல் நிறுவப்பட்ட கிழக்கின் இயற்கைத் தத்துவச் சிந்தனையே. உண்மையில், டாவோவின் இந்த வரையறையை ஏற்றுக்கொண்டு, “கடவுள் (神) மனிதனால் புரிந்துகொள்ள முடியாத தளத்தில் உள்ளார்” என்று பேல் வலியுறுத்தினார்.⁴⁰¹ இதனால், 18ஆம் நூற்றாண்டு அறிவொளிச் சிந்தனையை முன்னின்று நடத்திய பிரெஞ்சுக் “கலைக்களஞ்சிய” மரபின் முன்னோடியான வரலாற்று-விமர்சன அகராதி நூலை வெளியிடத் தொடங்கியவராகப் பேல் ஆனார். கிழக்கத்திய சிந்தனையை இயற்கை இறைவாதம் சார்ந்தது என்று எண்ணிய அக்கால ஐரோப்பியச் சிந்தனையாளர்களை விட அவர் ஓரடி முன்னே சென்றார். கிழக்கத்திய சிந்தனை இயற்கைத் தத்துவம் சார்ந்தது என்று துணிவுடன் வலியுறுத்தி, மேற்கத்தியப் பாணி மதம் இல்லாமலேயே மனித இனம் உறுதியான அற அமைப்பை எவ்வளவு வேண்டுமானாலும் கட்டியெழுப்ப முடியும் என்பதற்கான சான்றாக அதைக் கொண்டார்.

மால்பிராங்ஷ் (1638–1715) ஒரு கிறிஸ்தவத் தத்துவஞானிக்கும் ஒரு சீனத் தத்துவஞானிக்கும் இடையே கடவுளின் இருப்பும் இயல்பும் பற்றிய உரையாடல் என்ற சிறுநூலை எழுதினார்.⁴⁰² இதில், கன்பூசியச் சிந்தனையில் அடங்கியுள்ள கடவுள் (神) பற்றிய கருத்தை ஸ்பினோசாவின் கடவுள் பற்றிய கருத்தோடு ஒன்றானதாக அவர் விளக்கி முன்வைத்தார். சூ ஷியின் லீ-சீ கோட்பாட்டை ஒட்டிய கிழக்கின் இயற்கைத் தத்துவ அமைப்பையும் ஸ்பினோசாவின் மதப் பார்வையையும் அக்கால மேற்கத்திய சிந்தனையாளர்கள் ஒன்றாகக் கண்டதிலிருந்து இந்த விளக்கம் எழுந்தது. கிழக்கின் இயற்கைத் தத்துவ அமைப்பு, கன்பூசியஸின் கன்பூசியனிசத்தின் மட்டுமன்றி டாவோயிசத்தின் மையமாகவும் அமையும் டாவோ என்ற கருத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டதால், கிழக்கின் டாவோவும் ஸ்பினோசாவின் கடவுளும் ஒன்றாகக் காணப்படலாயின. இதன் ஒளியில், மேற்கின் வெளிப்பாட்டு மதத்தின் மாறாக் கோட்பாட்டுத் தன்மையும் பகுத்தறிவற்ற பக்கங்களும் முன்னிறுத்தப்பட்டன. கிழக்கு–மேற்கு உரையாடலில், முதன்முறையாகக் கிழக்கின் டாவோ என்ற கருத்தைப் புரிந்துகொண்டு, கிழக்கின் டாவோவையும் மேற்கின் கடவுளையும் ஒன்றாகக் காணும் தத்துவம் இறுதியில் மேற்கில் தோன்றியது.

அவர்கள் பிரான்சில் செயல்பட்டுக்கொண்டிருந்த காலத்தில், ஜெர்மனியிலும் கிழக்கத்திய நாகரிகத்தில் ஆழ்ந்த ஆர்வம் காட்டி அதை மேற்கத்திய நாகரிகத்தோடு சம நிலையில் ஒப்பிட்ட தத்துவஞானி தோன்றினார். அவரே லைப்னிட்ஸ் (1646–1716). சீனா மீதான லைப்னிட்ஸின் ஆர்வம் ஆழமானதால் அவர் இரண்டு நூல்களை எழுதினார். ஒன்று, இயேசு சபைக் குருக்களின் அறிக்கைகளையும் கடிதங்களையும் மையமாகக் கொண்டு 1697இல் வெளியான சீனாவிலிருந்து அண்மைச் செய்திகள் (Novissima Sinica, Latest News of China) என்ற நூல்; மற்றொன்று 1716இல் எழுதப்பட்ட சீனர்களின் இயற்கை இறையியல் பற்றிய உரை. இதில் லைப்னிட்ஸ் சீனாவின் யி ஜிங், லீ-சீ கோட்பாடு முதலியவற்றை விளக்கி, கிழக்கின் மதம் “வெளிப்பாட்டை அல்லாமல் மனத்தை அடிப்படையாகக் கொண்ட இயற்கை மதத்தை” நிறுவியது என்று மதிப்பிட்டார். மேலும் நாம் முன்பு கண்டதுபோல, “மனித இனம் அடைந்த மிக ஒளிமிக்க இரண்டு நாகரிகங்கள் யூரேசியக் கண்டத்தின் இரு முனைகளில்” உள்ளன, இனி இவ்விரு நாகரிகங்களும் பரிமாற்றத்தைத் தொடங்கினால் இடையிலுள்ள பிற நாகரிகங்கள் அனைத்தும் சேர்ந்து உயர்ந்த நாகரிக நிலையை அடையும் என்ற தொலைநோக்கோடு, கிழக்கு–மேற்கு நாகரிகப் பரிமாற்றத்தை விரிவுபடுத்த அவர் உண்மையிலேயே முயன்றார்.

அறிவொளிக் காலத்துக்கு முன்னும் பின்னும் கிழக்கத்திய சிந்தனையில் ஆர்வம் காட்டிய தத்துவஞானிகள் பலர். மொந்தேன், மால்பிராங்ஷ், பேல், வோல்ஃப், லைப்னிட்ஸ், வால்டேர், திதரோ, எல்வேசியுஸ், கெனே, ஆடம் ஸ்மித் முதலியோர் அவர்கள்…. கிறிஸ்டியான் வோல்ஃபை (1679–1754) எடுத்துக்காட்டாகக் கொள்வோம். அவர் லைப்னிட்ஸின் சீடர்; லைப்னிட்ஸ் அக்கால ஜெர்மன் பகுத்தறிவுவாதத்தை முன்னின்று நடத்திய, காண்டின் மீது பெரும் தாக்கம் செலுத்திய தத்துவஞானி. வோல்ஃப் கன்பூசியனிசத்தை ஊக்கமாக ஆராய்ந்தார்; குறிப்பாகக் கன்பூசிய அறத் தத்துவத்தின் மீது பெரும் மதிப்பை வெளிப்படுத்தினார். 1721இல் ஹாலே (Halle) பல்கலைக்கழகத்தில், கன்பூசிய அறம் மத வெளிப்பாடாக அல்லாமல் மனத்தின் இயல்பான வெளிப்பாடாக விளக்கப்பட்டது, அது கிறிஸ்தவ அறவுணர்வுக்கு நிகரானது என்று அவர் விளக்கினார். மேலும் பகுத்தறிவின் ஒளியில் பார்த்தாலும் கன்பூசியனிசத்தில் குறையில்லை, இது இயற்கைவாத அறவுணர்வு முக்கியமானது என்பதை விளக்குகிறது என்று வலியுறுத்தினார். இந்த உரை புராட்டஸ்டன்ட் விசுவாசிகளைச் சினமூட்டியது; இறுதியில் புராட்டஸ்டன்டர்கள் வோல்ஃபைப் பல்கலைக்கழகத்திலிருந்து வெளியேற்றுவதில் வெற்றிபெற்றனர். இறுதியில் வோல்ஃப் பிரஷ்யாவிலிருந்து நாடுகடத்தப்பட்டார். ⁴⁰³

பிரெஞ்சு இயேசு சபை வரலாற்றாசிரியர் து ஆல்ட் (1674–1743), பாரிஸில் பேராசிரியராக இருந்தபடி, 1703 முதல் 1743 வரை நாற்பது ஆண்டுகள் சீனாவுக்கு அனுப்பப்பட்ட இயேசு சபைக் குருக்களின் அறிக்கைகளைத் தொடர்ந்து தொகுத்து வெளியிட்டுக் கிழக்கத்திய நாகரிகத்தை மேற்குக்கு அறிமுகப்படுத்தினார். வால்டேர், திதரோ ஆகியோரை முன்னிட்ட பிரெஞ்சுக் கலைக்களஞ்சியவாதிகள் முதலிய மேற்கின் அறிவொளிச் சிந்தனையாளர்கள் இந்த அறிக்கைகளிலிருந்து கிழக்கைப் பற்றிய பல தகவல்களைப் பெற முடிந்தது.⁴⁰⁴ 1735இல் அவர் சீனப் பேரரசின் விவரணம் என்ற நூலைப் பிரெஞ்சு மொழியில் வெளியிட்டார்; அடுத்த ஆண்டே ஆங்கிலத்தில் மொழிபெயர்க்கப்பட்ட அந்நூல் ஐரோப்பா முழுவதும் பரவிப் பெரும் எதிரொலியை எழுப்பியது. இந்நூலில் து ஆல்ட் சீனாவின் வரலாற்றோடு கிழக்கத்திய நாகரிகத்தின் எல்லாப் பக்கங்களையும் மிக நேர்மறையாக அறிமுகப்படுத்தி மதிப்பிட்டார். அதே நேரத்தில், மேற்கின் அமைப்புகளோடும் பண்பாட்டோடும் ஒப்பிட்டு மேற்கின் பின்தங்கிய நிலையைச் சுட்டிக்காட்டினார்.

மேற்கத்திய நாகரிகத்தின் சிக்கல்களை அறிவொளிக் காலச் சிந்தனையாளர்கள் பலர் சுட்டிக்காட்டித் தாக்கியபோது, கிழக்கத்திய நாகரிகத்தின் நன்மைகளை வாதமாகக் கொண்ட பல நூல்களை அவர்கள் வெளியிட்டனர்; ஐரோப்பியச் சிந்தனை உலகம் கிழக்கத்திய சிந்தனையில் மயங்கியிருந்தது. அப்போது மேற்கு கவனித்த கிழக்கத்திய நாகரிகத்தின் தனித்தன்மைகள்: இயற்கை இறைவாதம் சார்ந்த பிரபஞ்சப் பார்வை; பேரரசர் சுற்றியுள்ள ஆலோசகர்களின் கருத்தைக் கேட்டு ஆளும் அற அடிப்படையிலான அரசமைப்பு; அரசு அதிகாரிகளைக் குடும்பப் பின்னணியைக் கொண்டு அல்லாமல் தனிமனிதத் திறனுக்கு ஏற்பத் தேர்ந்தெடுக்கும் அரசுத் தேர்வு முறை; குறைந்த வரிகளில் நிறைய அடிப்படைக் கட்டமைப்புகளை வழங்கும் பொருளாதார மரபு; தனிமனிதப் பொருளாதாரச் செயல்பாடுகளில் அரசு தலையிடாமை முதலியவை. குறிப்பாக, அப்போது அறிமுகமான சிந்தனை, பெய்ஜிங்கின் இயேசு சபைக் குருக்கள் தொடர்புகொண்ட சீனக் கன்பூசிய அறிஞர் வகுப்பினுடையது என்பதால், கன்பூசியஸ் மீது கவனம் குவிந்தது. கன்பூசியஸ் “உலகம் இதுவரை தோற்றுவித்த மிகச் சிறந்த மனிதர்” என்று போற்றப்பட்டார்; “அறிவொளியின் காவல் புனிதர்” (the patron saint of the Enlightenment) என்றுகூட அழைக்கப்பட்டார்.⁴⁰⁵ அக்கால மேற்கத்திய தத்துவஞானிகள் நாடிக்கொண்டிருந்த “இயற்கைத் தத்துவத்தைக்” கன்பூசியஸ் முறைப்படுத்தி விளக்கியிருந்ததே இதற்குக் காரணம்.

மறுமலர்ச்சி முடியும் தருவாயில், சீர்திருத்தத்தோடு, சிந்தனைத் தளத்தில் மதம், மாறாக் கோட்பாட்டு மரபு ஆகியவற்றுக்குப் பதிலாக மனத்தையும் தனிமனிதத் தன்னாட்சியையும் வலியுறுத்தும் இயக்கம் தோன்றியது. சீர்திருத்தத்தைக் கடந்து அறிவொளிக் காலத்துக்குள் நுழைந்த 17ஆம் நூற்றாண்டின் பிற்பகுதியில், இனி அடக்க முடியாத மாற்றங்கள் மேற்கத்திய சிந்தனை உலகைத் துடைத்துச் சென்றன. எல்லாவற்றையும் மனத்தால் மதிப்பிட முயன்ற மேற்கின் அறிவொளிக் காலத்தில், ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்கும் மேலாகத் தம்மை முழுமையாக ஆண்டுவந்த வெளிப்பாட்டு மதத்தின் மாறாக் கோட்பாடுகளைப் பற்றியும் பிற தன்மைகளைப் பற்றியும் மேற்கத்திய தத்துவஞானிகள் ஐயம் தெரிவிக்கத் தொடங்கினர். இத்தகைய மாறாக் கோட்பாடுகளைப் பற்றிக்கொண்டு, சிறு மாற்றுக் கருத்தையும் சமயப் புரட்டு என்று முத்திரை குத்தி, உயிரோடு எரித்தல் போன்ற உச்சகட்ட வழிகளில் சமயப் புரட்டர்களைத் தண்டித்ததில் வெறுப்படைந்து, அவர்கள் சகிப்புத்தன்மையை வலுவாக வலியுறுத்தினர். ஆகவே சகிப்புத்தன்மை (tolerance) அறிவொளிக் காலத்தின் முழக்கங்களுள் ஒன்றானது.

மேற்கின் இயற்கை இறைவாதம் 17ஆம் நூற்றாண்டின் இறுதியில் தோன்றி, ஏறத்தாழ நூறு ஆண்டுகள் மேற்கத்திய சிந்தனை உலகை ஆண்டது. 18ஆம் நூற்றாண்டு இறுதியின் பிரெஞ்சுப் புரட்சியின்போது இயற்கை இறைவாதம் உச்சத்தை அடைந்தது; பிரெஞ்சுப் புரட்சி அரசு இயற்கை இறைவாத வழிபாடான பரம்பொருள் வழிபாட்டைப் பிரெஞ்சுக் குடியரசின் அதிகாரப்பூர்வ வழிபாடாக அறிவிக்கும் அளவுக்குச் சென்றது. அப்போது ஒருகடவுள் கொள்கையைக் குறித்த தேவாலயங்களின் புனிதர் சிலைகள் அழிக்கப்பட்டன. இயற்கை இறைவாதம் பிரான்சை மையமாகக் கொண்டு அறிவொளிக் கால மேற்கின் பல சிந்தனையாளர்களால் வளர்த்தெடுக்கப்பட்டது. அப்போது மேற்கின் அறிவொளி இயக்கத்தின் முன்னோடி வால்டேர் உள்ளிட்ட பிரெஞ்சுச் சிந்தனையாளர்கள் கிழக்கத்திய சிந்தனையிலிருந்து பெரும் தாக்கம் பெற்றனர். இயற்கை இறைவாத அமைப்பைக் கொண்ட ஒரே நாகரிகம் உலகில் உண்டு, அது கிழக்கத்திய நாகரிகமே என்றும், கிழக்கத்திய நாகரிகம் திருச்சபையின் அல்லது வெளிப்பாட்டின் அதிகாரத்தைச் சாராமல் ஒவ்வொரு மனிதனிடமும் உள்ள மனம் என்ற ஒளியைச் சார்ந்த இயற்கை இறைவாதம் என்றும், கன்பூசிய அறம் வெளிப்பாட்டை அல்லாமல் மனத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டிருந்தாலும் கிறிஸ்தவப் போதனைக்கு இணையான மதிப்புடையது என்றும் அவர்கள் மதிப்பிட்டனர்.⁴⁰⁶

மேற்கில் அறிவொளி ஏன் தேவைப்பட்டது, அதாவது மேற்கின் அறிவொளி எதிலிருந்து பெற்ற அறிவொளி என்ற கேள்வியை ஆராய்ந்தால், உண்மையில் 17–18ஆம் நூற்றாண்டுகளில் கிழக்கத்திய நாகரிகம் பல பக்கங்களில் மேற்கின் அறிவொளிக்குப் பிந்தைய நிலையை (post-enlightenment) ஏற்கெனவே அடைந்திருந்தது என்று காணலாம். நாம் ஏற்கெனவே மேற்கோள் காட்டியதுபோல, கி.மு. 4ஆம் நூற்றாண்டில் “மழைச் சடங்கு நடத்தாவிட்டாலும் மழை பெய்யும்” என்று வலியுறுத்திய சுன் சீயின் தத்துவம் இருந்தது: “விண்ணின் இயக்கத்துக்கு நிலையான விதிகள் உண்டு. யாவோ, ஷுன் (堯舜) போன்ற நல்லரசர்களுக்காக அது இருப்பதில்லை; ஜியே, சோவ் (桀紂) போன்ற கொடுங்கோலர்களால் அது இல்லாமல் போவதுமில்லை” (சுன் சீ 17:1). இரண்டாயிரம் ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக மேற்கத்திய நாகரிகத்தில் ஆழமாகவும் பரவலாகவும் வேரூன்றியிருந்த மதத்தின் பல்வேறு மாறாக் கோட்பாடுகளிலிருந்தும் சகிப்பின்மையிலிருந்தும் விடுபட்டு அறிவொளி பெற வேண்டிய தேவை மேற்குக்கு இருந்தது; ஆனால் கிழக்கத்திய நாகரிகம் அத்தகைய மாறாக் கோட்பாடுகளிலிருந்தும் சகிப்பின்மையிலிருந்தும் ஏற்கெனவே விடுபட்ட நிலையில் இருந்தது.

வெளிப்பாட்டு மதம், இயற்கை மதம், இயற்கைத் தத்துவம்

அறிவொளிக் காலத்தில் கன்பூசியனிசம் மேற்கில் அறியப்பட்டதற்குக் காரணம், கன்பூசியனிசம் பிரதிநிதித்துவப்படுத்திய கிழக்கின் இயற்கைத் தத்துவ அமைப்பு, வெளிப்பாட்டு மதத்தால் சூழப்பட்டிருந்த மேற்கத்தியர்களைக் கவர்ந்ததே. இயற்கைத் தத்துவம் மேற்கின் கடவுள் (神) நாகரிகத்திலிருந்து முற்றிலும் வேறுபட்ட சிந்தனை அமைப்பை அடிப்படையாகக் கொண்டது. ஏனெனில் அது தீர்க்கதரிசி கடத்தும் வார்த்தைகளை அல்லாமல் இயற்கை நிகழ்வுகளை அடிப்படையாகக் கொண்டுள்ளது. கிறிஸ்தவத்தைக் குறிக்கும் “வெளிப்பாட்டு மதம்” (revealed religion) என்பதற்கு எதிராக, மேற்கத்தியர் கன்பூசியனிசத்தை “இயற்கை மதம்” (natural religion) என்று அழைக்கின்றனர். ஆனால் கிழக்கத்திய நாகரிகத்துக்கு மதம் என்ற சொல் பழக்கமான சொல்லாட்சி அல்ல. இயற்கைக்கு அப்பாற்பட்ட கடவுள், தீர்க்கதரிசி, அவரைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் குருத்துவ வகுப்பு ஆகியவையே மதத்தின் மையம். ஆனால் கிழக்கின் கன்பூசியனிசத்திலும் டாவோயிசத்திலும் கடவுளும் இல்லை, தீர்க்கதரிசியும் இல்லை, குருத்துவ வகுப்பும் இல்லை; அவை கடவுளை அல்லாமல் இயற்கையையே மையமாகக் கொண்டுள்ளன. கன்பூசியனிசத்துக்கும் டாவோயிசத்துக்கும் இயற்கை மதம் அல்ல, “இயற்கைத் தத்துவம்” (natural philosophy) என்பதே சரியான சொல். இயற்கை மதம் என்பது மேற்கை மையப்படுத்திய, தவறான பெயரிடல்.

கிழக்கின் இயற்கைத் தத்துவம் மனிதன்–இயற்கை உறவை டாவோ (道) என்ற கருத்தால் வகுத்தது. மனிதன் இயற்கையின் டாவோவை இடைத்தரகர் இல்லாமல் நேரடியாக அணுகுகிறான். டாவோ வெளிப்படாதது (不現), அதாவது மனித மொழியால் வெளிப்படுத்த முடியாத வகையைச் சேர்ந்தது. மாறாக, மேற்கு மனிதன்–இயற்கை உறவைக் கடவுள் (神) என்ற இயற்கைக்கு அப்பாற்பட்ட இருப்பின் வழியாக வகுத்தது. தீர்க்கதரிசி என்ற இடைத்தரகர் கடவுளின் வார்த்தையை மனிதனுக்குக் கடத்துகிறார். அப்போது கடவுள், தீர்க்கதரிசியின் வழியாக வெளிப்பட்டது (示現), அதாவது மனிதன் வெளிப்படுத்த முடியும் என்ற வகையைச் சேர்ந்தவராகிறார். மேலும் தீர்க்கதரிசியை மையமாகக் கொண்டு கண்டிப்பான குருத்துவ வகுப்பு வகுக்கப்படுகிறது.

19ஆம் நூற்றாண்டுக்குப் பின், மேற்கின் மேலோங்கிய அறிவியல் தொழில்நுட்பமும் மக்களாட்சி–சந்தைப் பொருளாதார அமைப்புகளும் கிழக்குக்குள் நுழைந்தபோது, சிந்தனைத் தளத்திலும் மேற்கின் அமைப்புகளும் நெறிகளும் அளவுகோலாகிவிட்டன. மேற்கத்திய நாகரிகத்தில் மதம் மையப் பங்காற்றியதால், கிழக்கத்திய நாகரிகத்திலும் மதமே மையப் பங்காற்றுகிறது என்று மேற்கத்திய சிந்தனையாளர்கள் இயல்பாகவே ஊகித்தனர். ஆகவே மேற்கத்திய நாகரிகத்தில் மதம் ஏன் மையப் பங்காற்றலானது என்ற கேள்வியைக் கேட்காமல், கிழக்கத்திய நாகரிகத்தில் எந்த மதங்கள் இருந்தன என்ற கேள்வியைக் கேட்கலாயினர். இதற்கு ஏற்ப, கிழக்கத்திய நாகரிகத்தில் கன்பூசியஸ், புத்தர், அமரர் (仙) ஆகியோரின் சிந்தனைகள் மையமாக அமைந்திருப்பதைக் கண்ட மேற்கத்திய சிந்தனையாளர்கள், அவற்றை மதங்களாகக் கருதி, கன்பூசியனிசம், பௌத்தம், டாவோயிசம் என்று பெயரிட்டனர். மேலும் கிழக்கு, மேற்கு மதங்களுக்கு இடையிலான வேறுபாடுகளை விளக்கலாயினர். ஆனால் கன்பூசியனிசம் மதம் அல்ல, இயற்கைத் தத்துவ அமைப்பு. மேற்கின் மதம் மனிதன்–இயற்கை உறவை மட்டுமன்றி மனிதர்களுக்கு இடையிலான உறவுகளையும் விரிவாக வரையறுக்கிறது. மேற்கத்திய நாகரிகம் கடவுள் (神) அருளிய வெளிப்பாடு சார்ந்த, நெறிப்படுத்தும் அறப் பார்வையைப் பெற்றது; கிழக்கத்திய நாகரிகம் இயற்கை சார்ந்த, அனுபவம் சார்ந்த அறப் பார்வையைப் பெற்றது.

17–18ஆம் நூற்றாண்டுகளில் கன்பூசியனிசத்தின் வழியாகத் தாம் சந்தித்த கிழக்கத்திய நாகரிகம், கடவுளோடு (神) தொடர்பற்ற, இயற்கையை அடிப்படையாகக் கொண்டது என்பதை மேற்கத்திய சிந்தனையாளர்கள் கண்டடைந்தனர். மேலும் கன்பூசியனிசம் மனிதன்–இயற்கை உறவை இயல்பாக வகுத்த டாவோயிசத்தின் டாவோ (道) என்ற கருத்தை அப்படியே பயன்படுத்தியதால், மனிதனையும் இயற்கையையும் புரிந்துகொள்ளும் பிரபஞ்சப் பார்வையிலும், கிழக்கின் பிரபஞ்சப் பார்வை மேற்கைப் போலன்றி இயற்கையையே தாயகமாகக் கொண்டுள்ளது என்பதை அவர்கள் அறிந்தனர். ⁴⁰⁷ கிழக்கின் இயற்கைத் தத்துவம் அடிப்படையாகக் கொள்ளும் பிரபஞ்சத்தில் மேற்கின் கடவுளிலிருந்து வேறுபட்ட கொள்கை உண்டு என்ற எண்ணம் மேற்கத்திய சிந்தனையாளர்களுக்கு மிக அந்நியமான கருத்து. மேலும் டாவோ என்ற அந்தக் கொள்கை மனிதனுக்காக இருப்பதல்ல, மனிதன் விரும்புகிறான் என்பதற்காக அற்புதங்களால் மாற்றப்படுவதல்ல என்ற எண்ணம் அக்கால மேற்கத்தியர்களுக்கு மிகப் புரட்சிகரமான கருத்தாக இருந்தது. ஆனால் கிழக்கில் அதற்கு இரண்டாயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்பே, டாவோயிசத்தின் டாவோ, கன்பூசியனிசத்தின் ரென் (仁) ஆகிய சிந்தனைகளால், இத்தகைய கருத்து பொதுக் கொள்கையாகக் கிழக்கத்திய நாகரிகத்தின் அடித்தளமாக ஏற்கப்பட்டிருந்தது. ஏனெனில் மேற்கத்தியர் கிரேக்க-ரோமக் காலத்திலும் தெய்வங்களைச் சார்ந்திருந்தனர்; மேலும் ஏறக்குறைய ஆயிரத்து முந்நூறு ஆண்டுகளுக்கும் மேலாகக் கிறிஸ்தவத்தை அரசு மதமாகக் கொண்டு பற்றியிருந்தனர்.

ரோமப் பேரரசர் கான்ஸ்டன்டைன் 313இல் மிலான் ஆணையால் கிறிஸ்தவர் மீதான துன்புறுத்தலைத் தடைசெய்தார்; அதைத் தொடர்ந்து 380இல் பேரரசர் தியோடோசியஸ் கிறிஸ்தவத்தை ரோமின் அரசு மதமாக அறிவித்தார். அதன் பின் மேற்கத்திய நாகரிகத்தில், கிறிஸ்தவம் முன்னிறுத்திய கடவுள் (神) என்ற கருத்து மனிதச் சொல்லுக்கும் செயலுக்கும் முழுமுதல் மையமானது. விவிலியத்தில் எழுதியுள்ளதிலிருந்து சிறிதளவு வேறுபட்டுச் சிந்திப்பவரும் சமயப் புரட்டர் என்று முத்திரை குத்தப்பட்டு உயிரோடு எரிக்கப்படும் இலக்காகும் மன உலகில், மேற்கத்தியர் ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக வாழ்ந்தனர்.

14–16ஆம் நூற்றாண்டு மறுமலர்ச்சிக் காலத்தில், இது மதத்தின் மூச்சுத்திணறச் செய்யும் ஆதிக்கத்திலிருந்து மனிதத் தனிப்பண்பை மீட்டெடுக்கும் இயக்கமாகப் பெரும் சோம்பல் முறிப்பாக எழுந்தது. மத்திய காலப் பாணி மதப் பார்வையை அடிப்படையாகக் கொண்ட மாறாக் கோட்பாடு மேற்கத்திய சிந்தனை உலகில் இனியும் அப்படியே செல்லுபடியாக முடியாத நிலையை அடைந்தது. மறுமலர்ச்சி மனிதநேயவாதம், சீர்திருத்தமும் கத்தோலிக்கம்–புராட்டஸ்டன்டியம் பிளவும், பின்னர் இயற்கை இறைவாதம் விரிந்த காலம் ஆகியவற்றை மேற்கு அனுபவித்தது. அதைத் தொடர்ந்து 18ஆம் நூற்றாண்டின் இறுதியில், அமெரிக்க அரசமைப்பின் முதல் திருத்தம் “அரசு மத நிறுவலைத் தடைசெய்யும் பிரிவை” உள்ளடக்கியது. 4ஆம் நூற்றாண்டில் கிறிஸ்தவத்தை அரசு மதமாக அறிவித்து பதினான்கு நூற்றாண்டுகளுக்குப் பின், அரசு மதத்தை நிறுவக் கூடாது என்று மேற்கு தன் கொள்கையை மாற்றியது.

மேற்கின் அறிவொளிக் காலத்தில், மதத்தின் மாறாக் கோட்பாடுகள் மீது ஐயம் தெரிவித்து, அவற்றை ஆராய்ந்து, புதிய கோட்பாடுகளை முன்வைப்பது மேற்கத்திய சிந்தனை உலகின் புதிய போக்கானது. இயல்பாகவே, இன்று நாம் கற்பனை செய்வதே கடினமான பல்வேறு சுவையான நிகழ்வுகள் அப்போது மேற்கில் நடந்தன. இத்தகைய காலத்தில் கிழக்கத்திய நாகரிகம் மேற்குக்குள் நுழைந்தபோது, கிழக்கத்திய நாகரிகத்தின் பல பக்கங்கள் மேற்கத்திய சிந்தனையாளர்களுக்குப் பகுத்தறிவார்ந்தவையாகவும் இயற்கையானவையாகவும் தோன்றின; அவர்கள் மதிப்பையும் வியப்பையும் வெளிப்படுத்தி, மேற்கின் பகுத்தறிவற்ற, அறிவியலுக்கு மாறான மாறாக் கோட்பாடுகளோடு அதை ஒப்பிடலாயினர்.

மேற்கு நெறிப்படுத்தும் முறையை, அதாவது கடவுளின் (神) வெளிப்பாட்டால் (அல்லது கடவுளின் வெளிப்பாடு என்று மனிதர்கள் வலியுறுத்திய மனித எண்ணங்களால்) வழங்கப்பட்ட நெறிகளுக்குள் எல்லாவற்றையும் சிந்தித்து, எண்ணி, வாழும் முறையையே பின்பற்றிவந்தது. பூமியில் வேறொரு நாகரிகம் இருந்து, அந்த நாகரிகம் கடவுளின் வெளிப்பாட்டால் அமைந்த நெறிப்படுத்தும் நாகரிகமாக அல்லாமல், இயற்கையை நோக்கி இயற்கைக்குள் கண்டடைந்த கொள்கைகளையும் அறத்தையும் பின்பற்றும் இயற்கை சார்ந்த அல்லது அனுபவம் சார்ந்த நாகரிகமாக இருந்ததாகக் கொள்வோம். அப்படியானால், அந்த நாகரிகத்துக்கு மத்திய காலத்தின் ஆயிரம் ஆண்டு மேற்கத்திய சிந்தனையும் தேவைப்பட்டிருக்காது, 17–18ஆம் நூற்றாண்டு மேற்கின் அறிவொளிப் போக்கும் தேவைப்பட்டிருக்காது.

இத்தகைய சிந்தனை ஓட்டம், மேற்கத்திய மதத்தின் கடவுள் (神) என்ற கருத்தை விவிலியம் முன்வைக்கும் நெறிகளைப் பின்பற்றுவதை விட மனத்தால் புரிந்துகொள்வோம் என்ற இயக்கத்தைத் தவிர்க்க முடியாமல் தோற்றுவித்தது. மேற்கின் இயற்கை இறைவாதத்தின் தொடக்கம் இதுவே. இயற்கை இறைவாதம் (deism) என்ற ஆங்கிலச் சொல் எழுத்தில் முதன்முறையாகத் தோன்றியது 1682இல், ஜான் டிரைடனின் (John Dryden) “பொதுநிலையினரின் சமயம்” (Religio Laici) என்ற கவிதையின் முன்னுரையில். கடவுள் மனித விவகாரங்களில் தலையிடுவதில்லை என்பதே அதன் மையச் சிந்தனை. 17ஆம் நூற்றாண்டின் இறுதிக்கு முன்பு, மனித விவகாரங்களில் தலையிடும் கடவுள் என்ற கருத்தை மையமாகக் கொண்ட கிறிஸ்தவத்தின் மேலோங்கிய தாக்கத்துக்குள் மேற்கு வாழ்ந்துவந்ததால், 17ஆம் நூற்றாண்டின் இறுதியில் மேற்கில் இயற்கை இறைவாதம் முன்வைத்த தத்துவம் புரட்சிகரமானதாக இருந்தது. அதற்கு முன்பு, கடவுள் மனித விவகாரங்களில் தலையிடுவதில்லை என்ற எண்ணத்தை முன்வைக்க எவரும் துணியவில்லை.

படைப்பாளரோ கடவுளோ (神) இயற்கையின் ஒழுங்குக்கு முரணான செயலைச் செய்வதில்லை என்பதால், இயற்கை இறைவாதம் இயற்கைசார் இறைப் பார்வை அல்லது இயற்கை மதம் என்றும் குறிப்பிடப்படுகிறது. மேலும் கிழக்கின் கன்பூசியனிசமும் டாவோயிசமும் இத்தகைய இயற்கைசார் இறைப் பார்வையை, இயற்கை மதத்தை ஒத்துள்ளன என்று எண்ணப்படலாயிற்று. ஆகவே மேற்கின் அறிவொளிக் காலத்தில் கிழக்கின் கன்பூசிய, டாவோயியச் சிந்தனைகள் மேற்கத்திய சிந்தனையாளர்களை வெகுவாகக் கவர்ந்தன; இயற்கை இறைவாதத்தைப் பொறுத்தவரை, மேற்கத்திய நாகரிகம் இனி செல்ல வேண்டிய பாதையைக் கணிசமான தத்துவஞானிகள் கிழக்கத்திய சிந்தனையில் கண்டனர்.

கிழக்கத்திய நாகரிகத்தில் வசந்த-இலையுதிர், போரிடும் அரசுகளின் காலத்திலேயே இயற்கைத் தத்துவ அமைப்பு வளர்ந்துகொண்டிருந்தது. அக்காலம் மேற்கின் அறிவொளிக் காலத்தை விட இரண்டாயிரம் ஆண்டுகள் முந்தையது. அறிவொளிக் கால மேற்கத்திய சிந்தனையாளர்கள், தாம் நாடிக்கொண்டிருந்த இயற்கை இறைவாதத்தின் அறம் கிழக்கின் இயற்கைத் தத்துவத்தில் நனவாகியிருப்பதைக் கிழக்கத்திய நாகரிகத்தில் கண்டு அதில் மயங்கினர். குறிப்பாக, நாட்டின் அரசியல் பொருளாதாரத் தத்துவம் தொடர்பாக, “தலையிடாக் கொள்கை” கிழக்கின் டாவோயிசத்தில் “செயலின்மைச் சிந்தனையாக” ஏற்கெனவே நனவாகியிருப்பதை அவர்கள் கண்டனர். இயல்பாகவே பல மேற்கத்திய தத்துவஞானிகள் கிழக்கத்திய நாகரிகத்தால் கவரப்பட்டு அதைப் பின்பற்ற முயன்றனர்.