மேற்கின் மன (精神) வழிபாட்டு நாகரிகம்

1) மன வழிபாட்டு நாகரிகத்தின் தொடக்கம்: பைன் கூம்பும் (Pine Cone) ஆத்மாவின் கண்ணும் (Eye of Soul)

ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகளாக மேற்கு மனத்தையும் உள்ளுணர்வையும் தனித்தனியாகக் கையாண்டு, மனத்தை வழிபடும் நாகரிகத்தை முன்னெடுத்தது. கிரேக்கம், எகிப்து, மத்திய கிழக்கு ஆகிய இடங்களில், மூளையின் கட்டமைப்பு மனத்தின் இருப்பைக் குறிக்கிறது என்று கருதி, ஓவியங்களிலும் சிற்பங்களிலும் அதை வெளிப்படுத்தினர். மனிதனைக் கூறுபோட்டுப் பார்த்தால், மூளைக் கட்டமைப்புக்குள் உள்ள கூம்புச் சுரப்பி (Pineal gland) மனத்தின் அல்லது ஆத்மாவின் பருவடிவம் என்று அவர்கள் எண்ணினர். கூம்புச் சுரப்பி என்பது பைன் கூம்பைப் போன்ற வடிவுடைய சுரப்பியைக் குறிக்கும் உடற்கூற்றியல் சொல். இயற்கையில் உள்ள “பைன் கூம்பு” (Pine cone) கூம்புச் சுரப்பியோடு வடிவில் மிகவும் ஒத்திருப்பதை அவர்கள் கவனித்தனர். ஆகவே மேற்கும் வெளிப்பாட்டு மதங்களை உருவாக்கிய பிற நாகரிகங்களும், கூம்புச் சுரப்பியை ஒத்த பைன் கூம்பு வடிவச் சிற்பங்களுக்கு முதன்மை கொடுத்தன. மனிதனின் “உள்ளம், ஆத்மா, மனம், பகுத்தறிவு, அல்லது கடவுளிடமிருந்து பெற்ற அறிவாற்றல்” ஆகியவற்றை அது குறிக்கிறது என்று கருதினர். மேலும், பைன் கூம்பின் சுருள் கட்டமைப்பு ஃபிபொனாச்சி எண்தொடரையும் பொன் விகிதத்தையும் உள்ளடக்கியிருப்பதால், அது மனிதனுக்கு இயற்கையிலுள்ள ஒழுங்கைக் காட்டி, அதைப் பற்றிய மன ஆய்வோடு இணைக்கும் பங்கை ஆற்றியிருக்கலாம் என்று கருதப்படுகிறது.

இந்த நிகழ்வு ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகளாக மெசொப்பொத்தேமியா, எகிப்து, கிரேக்கம், ரோம், அண்மைக்கால மேற்கு ஆகியவற்றில் பரவலாகப் பயன்பட்டது. பாபிலோனியர், தெய்வம் தன் சிலையின் நடுவில் பைன் கூம்பைப் பிடித்திருக்கும் வடிவில் தெய்வச் சிலைகளைச் செதுக்கினர்: “தம்மூஸ்” பாபிலோனியா, சுமேர் பகுதிகளின் தெய்வம். அவர் வலக்கையில் ஆத்மாவைக் குறிக்கும் “பைன் கூம்பை”ப் பிடித்திருக்கிறார். எகிப்தியத் தெய்வம் ஓசிரிஸின் செங்கோலிலும், மிக முக்கியமான நடுப்பகுதியில் பைன் கூம்பு செதுக்கப்பட்டுள்ளது: எகிப்தியத் தெய்வம் ஓசிரிஸின் செங்கோலில், ஆத்மாவைக் குறிக்கும் “பைன் கூம்பை” இரண்டு பாம்புகள் சுற்றியுள்ளன. கிரேக்கத் தெய்வம் ஹெர்மிஸும் (ரோமத் தெய்வம் மெர்க்குரிக்கு ஒப்பானவர்) ஓசிரிஸின் சிற்பத்தைப் போலவே தம் கோலின் நடுவில் பைன் கூம்பைச் செதுக்கியிருந்தார்: ஹெர்மிஸின் கோலான “கடூசியஸ்” (Caduceus) பைன் கூம்பாலும் இரண்டு பாம்புகளாலும் அலங்கரிக்கப்பட்டுள்ளது. கிரேக்கத் தெய்வம் டயோனிசஸின் கோலின் நுனியிலும் பைன் கூம்பு செதுக்கப்பட்டுள்ளது: டயோனிசஸின் கோலான “தைர்சஸின்” (Thyrsus) நுனியை ஆத்மாவைக் குறிக்கும் பைன் கூம்பு அலங்கரிக்கிறது.

வலக்கையில் ஆத்மாவைக் குறிக்கும் “பைன் கூம்பை”ப் பிடித்திருக்கிறார்.

ஆத்மாவைக் குறிக்கும் “பைன் கூம்பை” இரண்டு பாம்புகள் சுற்றியுள்ளன.

பைன் கூம்பும் இரண்டு பாம்புகளும் அதை அலங்கரிக்கின்றன

ஆத்மாவைக் குறிக்கும் பைன் கூம்பு கோலின் நுனியை அலங்கரிக்கிறது

மன ஆற்றலை வழிபடும் பண்பாட்டு நிகழ்வு, பண்டைய காலம் முதல் இடைக்காலம், நவீன காலம் வரை மேற்கத்திய நாகரிகத்தில் அப்படியே தொடர்ந்து வந்துள்ளது. இடைக்காலத்தில் ரோமத் திருப்பீடம் பைன் கூம்புச் சிற்பத்தால் தேவாலய நுழைவாயிலை அலங்கரித்தது: ரோமின் வத்திக்கான் தேவாலய நுழைவாயிலில் மாபெரும் “பைன் கூம்பு” அலங்காரம் நிற்கிறது.

நவீன காலத்திலும், அமெரிக்காவின் நியூயார்க்கில் உள்ள வைட்ஹால் கட்டடத்தின் (Whitehall Building) சுவரில், நடுவில் பைன் கூம்பு கொண்ட ஹெர்மிஸின் கோல் சிற்பம் பொருத்தப்பட்டுள்ளது: நியூயார்க் நகரின் வைட்ஹால் கட்டடத்தை அலங்கரிக்கும் “கடூசியஸ்” கோலில் மையமான “பைன் கூம்பு” சிற்பம் தெளிவாகத் தெரிகிறது

கோலின் மையமான “பைன் கூம்பு” சிற்பம் தெளிவாகத் தெரிகிறது

இவ்வாறு கூம்புச் சுரப்பி (Pineal gland), பைன் கூம்புச் சிற்ப வடிவில், மேற்கிலும் எகிப்திலும் மத்திய கிழக்கிலும் ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகள் நாகரிகத்தின் மையமாகத் தோன்றி, மேலும் ஒருபடி வளர்ந்தது. பைன் கூம்பு இறுதியில் உருவமாக்கப்பட்டு “மூன்றாம் கண்” ஆக வெளிப்படுத்தப்பட்டது. உண்மையில், மூளையிலுள்ள கூம்புச் சுரப்பியின் கட்டமைப்பை உடற்கூற்றியல் ரீதியாக அப்படியே சித்திரித்த சிற்பங்கள் எகிப்தில் பரவலாகப் புழக்கத்துக்கு வந்து, அது “கண்” ஆக வெளிப்படுத்தப்பட்டது. எகிப்தில் அது தெய்வம் “ராவின் கண்” அல்லது “ஹோரஸின் கண்” என்று அழைக்கப்படுகிறது. இந்தக் கண் பின்னர் கிரேக்கத்தில் “மூன்றாம் கண்” அல்லது “ஆத்மாவின் கண்” (Eye of Soul) என்று அழைக்கப்படலாயிற்று.

இந்தக் கண் கிரேக்கத்தில் “மூன்றாம் கண்” அல்லது “ஆத்மாவின் கண்” என்று அழைக்கப்படலாயிற்று

கூம்புச் சுரப்பியின் (pineal gland) உடற்கூற்றியல் வடிவத்தை உருவமாக்கியது.

பிளேட்டோ “ஹோரஸின்” கண்ணை “மூன்றாம் கண்”, அதாவது “ஆத்மாவின் கண்” என்று குறிப்பிட்டார். மனத்தில் உள்ள ஆத்மாவின் கண்ணால் பிரபஞ்சத்தின் உண்மையைக் காணவும் வெளிப்படுத்தவும் முடியும் என்று அவர் கருதினார்.

இனி நாம் ஆத்மாவின் கண்ணைப் பயன்படுத்தி, எல்லாப் பொருள்களையும் ஊடுருவும் பிரபஞ்சத்தின் ஒளியைக் கண்டு, நிலையான உண்மையை நோக்கித் திரும்ப வேண்டும். ¹⁶⁷

உடலின் கண்ணால் அல்ல, அதைவிடப் பத்தாயிரம் மடங்கு வலிமையான ஆத்மாவின் கண்ணால் நிலையானதை நாட வேண்டும் என்று அவர் முழங்கினார். ஆத்மாவின் கண் மட்டுமே உண்மையை அடைகிறது என்று அவர் வலியுறுத்தினார். சமய, மீவியற்பியல் கண்டுபிடிப்புகளுக்கு முழுமைத்தன்மையை வழங்கும் தத்துவம் இது.

ஆத்மாவின் கண் உடலின் கண்களைவிடப் பத்தாயிரம் மடங்கு முக்கியமானது. ஏனெனில் ஆத்மாவின் கண்ணால் மட்டுமே உண்மையைக் காண முடியும். ¹⁶⁸

பைன் கூம்பு மனத்தைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது என்ற மத்திய கிழக்கு, மேற்கு ஆகியவற்றின் இந்தத் தத்துவம் பரந்தும் நீண்ட காலமும் பரவி, இந்தியாவிலும் பௌத்தத்திலும் தாக்கம் செலுத்தியது. ஆகவே இந்தியாவின் சிவன் சிலைகளில் நெற்றியில் ஆத்மாவின் கண் வரையப்பட்டுள்ளது. ஆப்கானிஸ்தானில் அகழ்ந்தெடுக்கப்பட்ட காந்தாரப் புத்தர் சிலையின் நெற்றியில் “மூன்றாம் கண்” உள்ளது. இந்தத் தாக்கத்தால் பௌத்தப் புத்தர் சிலைகளிலும் நெற்றியில் “ஆத்மாவின் கண்” வரையப்பட்டது. மேலும் புத்தரின் தலைமுடியும் பைன் கூம்பு வடிவில் சுருள்சுருளாகச் செதுக்கப்படுகிறது. “மூன்றாம் கண்”ணாலும் “பைன் கூம்பு வடிவத் தலைமுடி”யாலும் அலங்கரிக்கப்பட்ட புத்தர் சிலைகளில் மேற்கத்திய நாகரிகத்தின் தாக்கத்தைக் காண்கிறோம்.

ஆத்மாவின் கண் மேற்கின் மனக் காலத்திலும் அதற்குப் பின்னரும் பெரிதும் ஒளிர்ந்தது. 1789இல் பிரான்ஸில் அதிகாரபூர்வமாக வெளியிடப்பட்ட உரிமைகள் அறிவிப்பின் படத்தின் நடுவில் “ஆத்மாவின் கண்” (Eye of Soul), அதாவது மூன்றாம் கண், வரையப்பட்டுள்ளது. அமெரிக்காவில் பயன்படும் ஒரு டாலர் நோட்டின் பின்புறத்திலும், மூன்றாம் கண் கடவுளின் கண் வடிவில் நடுவில் வரையப்பட்டுள்ளது. அமெரிக்காவின் தேசிய முத்திரை (國章), அமெரிக்க ஒரு டாலர் நோட்டின் பின்புறத்தில் வரையப்பட்டுள்ளது: “கடவுளின் கண்” (Eye of Providence) பிரமிடு வடிவத்தின் மேற்பகுதியை அலங்கரிக்கிறது.

“ஆத்மாவின் கண்” (Eye of Soul) வரையப்பட்டுள்ளது.

“கடவுளின் கண்” (Eye of Providence) பிரமிடு வடிவத்தின் மேற்பகுதியை அலங்கரிக்கிறது.

இவ்வாறு பைன் கூம்பு, ஆத்மாவின் கண் வழியாக, மனித மனத்தை வழிபடும் சிந்தனையின் அடித்தளம் ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டு வரலாற்றின் வழியாக மேற்கத்திய நாகரிகத்தில் நிலைபெற்றது. மன வழிபாடு மேற்கத்திய நாகரிகத்தின் நவீன காலத்தில் புதிய வடிவம் பெறுகிறது. பைன் கூம்பு, மூன்றாம் கண் போன்ற படங்கள் வழியான மன வழிபாட்டிலிருந்து, மனத்துக்குள்ளேயே நுழைந்து அதை வெளிப்படுத்தும் முறைக்கு மாறுகிறது. உள்ளுணர்விலிருந்து பிரிக்கப்பட்ட மனத்துக்கு மேற்கத்திய நாகரிகம் முதன்மை கொடுக்கும் “மீவியற்பியல்” இதுவே.

2) மன வழிபாட்டு நாகரிகத்தின் பரவல்: படத்திலிருந்து தத்துவ முறைமைக்கு

மனித இயல்பைச் செயற்கையாகப் பிரித்து விளக்குவதற்கான பிரதிநிதி எடுத்துக்காட்டு, அதை உள்ளுணர்வு, மனம் (உடலும் மனமும், உணர்ச்சியும் அறிவும், உடலியலும் உளவியலும், உணர்வும் பகுத்தறிவும், ஊனும் ஆத்மாவும்) என இரண்டாகப் பிரித்து விளக்கும் மனப்பான்மை. இரண்டாயிரம் ஆண்டுகளாக மேற்கத்திய நாகரிகம் இந்தப் பிரிவை இயல்பானதாகக் கருதி, மனத்தை உடலுக்கு எதிரான தனித்த நிகழ்வாகக் காண முயன்றது. நாம் யார் என்ற கேள்விக்கு, ஆவிக்கும் உடலுக்குமான போராட்டம் என்ற மனித இயல்புக் கோட்பாட்டை முன்வைக்கிறது. பண்டைய காலத்தில் பிளேட்டோ, ஆத்மா கருத்துருக்களின் உலகை நோக்கிச் செல்கிறது, ஆனால் உடல் புலன் விருப்பங்களில் கட்டுண்டு ஆத்மாவைத் தடுக்கிறது என்று கண்டார். இடைக்காலக் கிறிஸ்தவம், மனம் தெய்வீகமானது, நல்லது; உடல் விருப்பத்துக்கும் பாவத்துக்கும் மூலமாக மனத்துக்கு எதிராக நிற்கிறது என்று கண்டது. மேற்கில் கடவுள் இயற்கைத் தெய்வம் அல்ல; நீதியின் கடவுள், நல்ல கடவுள், அதாவது மனத்தின் படைப்பு. எல்லாவற்றுக்கும் மேலாக, மூவொருமைக் கோட்பாட்டில் தெளிவாகத் தெரிவதுபோல, அவர் ஆன்மிக இருப்பு. அந்தக் கடவுளின் சாயலில் படைக்கப்பட்ட மனிதனும் அடிப்படையில் ஆன்மிக, மன இருப்பாகவே கருதப்படுகிறான். நவீன மேற்கின் பகுத்தறிவுவாதத்தில் டெக்கார்ட், மனத்தையும் உடலையும் தனித்தனி உண்மைப்பொருள்களாகப் பிரிக்கும் இருமைவாதத்துக்குள் மனத்தின் முக்கியத்துவத்தை வலியுறுத்தினார்.

பண்டைய மீவியற்பியல், இடைக்காலக் கடவுள்மையவாதம், நவீனப் பகுத்தறிவுவாதம்

சாக்ரடீஸுக்கு முந்தைய கிரேக்க நாகரிகத்தில், உள்ளுணர்வுக்கும் மனத்துக்கும் இடையிலான “சமநிலை” என்ற கருத்து கணிசமான இடம் பெற்றிருந்தது. மனத்தைப் பொதுமைப்படுத்துதலோ மனத்தையும் உள்ளுணர்வையும் தெளிவாகப் பிரித்தலோ இன்னும் இல்லாத, சமநிலை நிலவிய காலம் அது; அப்பல்லோவியமும் டயோனிசியமும் ஒன்றையொன்று கட்டுப்படுத்திக்கொண்டிருந்தன. கிரேக்க நாகரிகத்தில் அப்பல்லோ (Apollo) பகுத்தறிவுக்கும் மனத்துக்கும் சின்னம். டயோனிசஸ் (Dionysus) புலன்களுக்கும் உள்ளுணர்வுக்கும் சின்னம். மனமும் உள்ளுணர்வும், அதாவது அப்பல்லோவியமும் டயோனிசியமும், எதிரெதிராக நின்றன. நீட்சே இந்த நிலையை விளக்குகிறார்:

கிரேக்கக் கலையின் இரு தெய்வங்களான அப்பல்லோ, டயோனிசஸ் வழியாக, கிரேக்க உலகில் அப்பல்லோவியக் கலையான உருவக் கலைக்கும் டயோனிசியக் கலையான உருவமற்ற இசைக் கலைக்கும் இடையே, தோற்றத்திலும் நோக்கத்திலும், கடும் எதிர்நிலை இருந்ததை அறிகிறோம்··· அவை ஒன்றாக இணைந்து தோன்றின; இந்த இணைவிலிருந்து ஒரே நேரத்தில் அப்பல்லோவியமும் டயோனிசியமுமான கலை பிறந்தது: அதுவே ஏதெனிய அவலநாடகம்.¹⁶⁹

இந்த எதிர்நிலையைத் தீர்க்கமாக உடைத்தவர்கள் சாக்ரடீஸ்-பிளேட்டோ-அரிஸ்டாட்டில் என்ற மூன்று தத்துவவாதிகளே. அவர்கள் மீவியற்பியலை வலியுறுத்தினர்: அதாவது மனமே மனிதனின் இயல்பு, உடல் பருப்பொருள், அதற்கு எந்த மதிப்பும் இல்லை என்று வலியுறுத்தினர். உடலிலிருந்து பிரிக்கப்பட்ட மனத்தை ஆராய்ந்து, அதன் வழியாக நிலையான உண்மையை அடைவதிலேயே மனிதனின் எல்லா முயற்சியும் இருக்க வேண்டும் என்று வலியுறுத்தினர். மன வழிபாட்டு மரபு கிரேக்க, நடுநிலக் கடல் நாகரிகங்களில் தொடர்ந்தது; ஆனால் அதைத் தத்துவமாக்கியவர்கள் இவர்களே. கடவுள் தரும் மனத்தை அல்லது ஆத்மாவைக் கிரேக்கர்கள் மட்டுமே கொண்டுள்ளனர் என்று இவர்கள் எண்ணினர். இவர்களின் ஆத்மா வழிபாட்டுச் சிந்தனை பித்தாகரஸிடமிருந்து கற்றது. மனமே மனிதனின் சாரம் என்றும் இவர்கள் கூறினர்; இது “புலன்கள் ஏமாற்றுபவை, மனம் மட்டுமே உண்மையை அறிகிறது” என்ற பார்மெனிடீஸின் சிந்தனையைப் பின்பற்றியது. குறிப்பாக அரிஸ்டாட்டிலிடம், மனத்தை ஆராய்வதை மீவியற்பியல் என்று குறிப்பிட்டு, அதைத் தத்துவத்தின் சாரமாக முதன்மைப்படுத்தினர். மனித உள்ளுணர்வை இழிவுபடுத்தி, மனித உள்ளுணர்வு விலங்கு உள்ளுணர்வைப் போன்றதே என்று பகுப்பாய்ந்தனர். பித்தாகரஸின் ஆத்மா வழிபாட்டுச் சிந்தனையையும் பார்மெனிடீஸின் மன வழிபாட்டுச் சிந்தனையையும் இணைத்து, ஆத்மாவையும் மனத்தையும் ஒன்றாக்கி, மன வழிபாட்டுத் தத்துவத்தை மேற்கத்திய நாகரிகத்தில் பரப்புவதில் இவர்கள் தீர்க்கமான செல்வாக்குச் செலுத்தினர்.

இவர்களுக்கு மனமே, அதாவது ஆத்மாவே, முக்கியமாக இருந்தது. குறிப்பாக அரிஸ்டாட்டில், பாரசீகர் முதலிய காட்டுமிராண்டிகள் ஆத்மா இல்லாத விலங்குகளைப் போன்றவர்கள் என்று கண்டார். ஆகவே அவர்கள் அனைவரையும் அடிமைகளாக்க வேண்டும் என்று வலியுறுத்தினார். உள்ளுணர்வையும் மனத்தையும் பிரிக்கும் இருமை எதிர்நிலைக் கோட்பாட்டுத் தத்துவம், சாக்ரடீஸையும் பிளேட்டோவையும் கடந்து அரிஸ்டாட்டிலிடம் நிறைவுபெற்றது. இருப்பின் தத்துவ நிலைப்பாட்டிலிருந்து, கிரேக்கர்களுக்கும் காட்டுமிராண்டிகளுக்கும், ஆண்களுக்கும் பெண்களுக்கும் இடையே ஆத்மா, மனம் ஆகியவற்றிலுள்ள வேறுபாடுகள் நிலையானவை என்று அவர் கண்டார். அவர் மாபெரும் தத்துவவாதிதான்; ஆனால் இனப் பாகுபாட்டுக்கும் பாலினப் பாகுபாட்டுக்கும் அடித்தளமிட்டார். அரிஸ்டாட்டில் தம் அரசியல் (Politics) என்ற நூலில் பின்வருமாறு எழுதியுள்ளார்:

காட்டுமிராண்டிகளிடம் பெண்ணும் அடிமையும் ஒரே நிலையில் உள்ளனர். ஏனெனில் அவர்களிடம் இயல்பான தலைவன் தோன்ற முடியாது: அவர்கள் அடிமைகள், ஆண்கள், பெண்கள் ஆகியோரைக் கொண்ட கூட்டம் மட்டுமே. ஆகவே ஒரு கிரேக்கக் கவிஞர் இவ்வாறு கூறினார்: “கிரேக்கர் காட்டுமிராண்டிகளை ஆள்வது நியாயமே.” காட்டுமிராண்டியும் அடிமையும் ஒரே வகையினர் என்பது இயல்பான உண்மை. ¹⁷⁰

சாக்ரடீஸுக்கு முந்தைய கிரேக்க அவலநாடகங்களில் தோன்றும் தெய்வங்களுக்கு மனிதனின் கீழ்ப்படிதல், அதாவது விதிக்கு மனிதனின் பணிதல், கிழக்கத்திய நாகரிகத்தில் தோன்றும் இயற்கைக்கும் மனிதனுக்கும் இடையிலான இசைவை ஒத்திருக்கிறது. மேலும், கிழக்கின் கவிதை மனிதனுக்கும் இயற்கைக்குமான இசைவை வெளிப்படுத்துவதுபோல, எலனியச் சிற்பங்கள் மனத்துக்கும் உள்ளுணர்வுக்குமான இசைவை வலியுறுத்துகின்றன. இந்தப் பொருளில், சாக்ரடீஸுக்கு முந்தைய கிரேக்கப் பண்பாடு, நிதானம் (Sophrosyne) என்று அழைக்கப்படும் நடுநிலைப் பண்பாட்டின் இயல்பைக் கொண்டிருந்தது. இந்த நடுநிலையும் சமநிலையும் சாக்ரடீஸுக்கு முந்தைய கிரேக்கப் பண்பாட்டின் எல்லா இடங்களிலும் காணப்படுகின்றன. கிரேக்கர்கள் ஒரு மதத்தைக் கொண்டிருந்தனர்; அது ஒரே கடவுள் கொள்கை அல்ல, பல தெய்வக் கொள்கை; அதில் பல தெய்வங்கள் ஒன்றையொன்று கட்டுப்படுத்தி சமநிலையில் இருந்தன. மேலும், சியூஸ் உட்பட எல்லாத் தெய்வங்களும் விதிக்குக் கீழ்ப்படியும் விதியைக் கொண்டிருந்தன.

கிரேக்கத் தொன்மத்தில் “விதியின் தெய்வங்கள்” (God of Destiny) மூன்று தேவதைகள்; அவை “மொய்ராய்” (Moirai, The Fates) என்று அழைக்கப்பட்டன. சியூஸ் முதலிய அழியாத் தெய்வங்களும் அவற்றின் விதிக்குக் கீழ்ப்படிய வேண்டியிருந்தது. விதி, தெய்வங்களின் அழியாமையோடு சமநிலை பேணியது. மேலும், பார்மெனிடீஸைத் தலைமையாகக் கொண்ட எலியாப் பள்ளியின் ஒரு குழு வெளிப்படுத்திய, மனத்தின் முழுமைத்தன்மையை வலியுறுத்த முனைந்த மீவியற்பியல் மனப்பான்மை, உடற்பயிற்சிக்குப் பெரும் முக்கியத்துவம் அளித்த கிரேக்கர்களின் கல்வி முறையால் கட்டுப்படுத்தப்பட்டுச் சமநிலை பெற்றது.

இந்தக் கிரேக்க மனிதநேயவாதம், மனிதனின் விதிக்கு எதிரான எதிர்ப்பையும் தெய்வங்களின் தண்டனையையும் கருப்பொருளாகக் கொண்ட கிரேக்க அவலநாடகத்தின் கருப்பொருளாக அமைகிறது. எஸ்கிலஸின் (Aeschylus) அவலநாடகங்களும் விதிக்கு எதிரான மனித எதிர்ப்புக்கும் தெய்வத் தண்டனைக்கும் இடையே சமநிலை பேணுகின்றன; ஆனால் ஏற்கெனவே காற்று மனித எதிர்ப்பின் பக்கம் வீசிக்கொண்டிருந்தது. இந்த உறுதியற்ற சமநிலை சாக்ரடீஸிடம் உச்சகட்டப் பதற்றத்தோடு வெளிப்படுகிறது. “இடைவிடாத கேள்வி”, “எதையும் அறிய முடியாது” என்ற உச்சநிலை மனப்பான்மைகளுக்கு இடையே, கிரேக்க மனிதநேயவாதத்தின் வெளிப்பாடு அதன் உச்சத்தை அடைகிறது. ஆனால் சாக்ரடீஸ் சமநிலையின் இறுதிப் புள்ளியும், அதே நேரத்தில் பிளவின் தொடக்கப் புள்ளியும் ஆவார். “இடைவிடாத கேள்விகளை” எழுப்பியும் எப்போதும் “எதையும் அறிய முடியாது” என்ற முடிவுக்கு வருவது “மிகவும் அறிவுடைய” சாக்ரடீஸுக்கு மட்டுமே சாத்தியமானது. பிற மனிதர்களுக்கு அது ஏறக்குறைய இயலாதது என்பதைச் சாக்ரடீஸுக்குப் பிந்தைய மேற்கத்திய பண்பாட்டு வரலாறு நமக்குக் காட்டுகிறது.

எலனிய நாகரிகம், மனத்துக்கும் உள்ளுணர்வுக்குமான இசைவையும் ஒருமையையும் பிளந்து, மனம் சார்ந்தவற்றின் உண்மைப்பொருளைக் கூறுபோட்டு இடைவிடாமல் ஆராயும் போக்கில், மனத்துக்கு முழுமையான மதிப்பை வழங்கும் பணியைத் தொடங்கியது. இறுதியில் ஞானத்தைவிட அறிவுக்கே முதன்மை கொடுக்கலாயிற்று. சாக்ரடீஸுக்குப் பிந்தைய மேற்கத்திய நாகரிகம் அறிவின் முழுமைத்தன்மையை நம்பி, ஞானத்தைவிட அறிவைத் தேடுவதில் மூழ்கியது. மனமும் உள்ளுணர்வும் பிரிந்ததோடு, அப்பல்லோவியமும் டயோனிசியமும் பிரிந்ததோடு, கிரேக்க அவலநாடகமும் அழிக்கப்பட்டது:

சாக்ரடீசியக் கோட்பாட்டின் முக்கியத்துவத்தைப் பார்ப்போம். “எதையாவது அறிவதே” அறப்பண்பு; மனிதன் “அறியாமையால் மட்டுமே பாவம் செய்கிறான்”; “அறப்பண்புள்ள மனிதன் மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறான்” என்பவையே அவை. நம்பிக்கைவாதத்தை வெளிப்படுத்தும் இந்த மூன்று வாசகங்களே கிரேக்க அவலநாடகத்தின் மரணத்தைக் குறிக்கின்றன. ¹⁷¹

கிரேக்க அவலநாடகத்தின் மரணம், கிரேக்க நாகரிகம் அனுபவித்து வந்த உள்ளுணர்வுக்கும் மனத்துக்குமான இசைவு அழிக்கப்படுவதையே குறிக்கிறது. உள்ளுணர்வு-மனச் சமநிலையின் அழிவு சாக்ரடீஸ்-பிளேட்டோ-அரிஸ்டாட்டிலின் தத்துவத்தால் நிகழ்ந்தது. ஹெராக்ளிட்டஸ் முதலியோர் வலியுறுத்திய வெளிப்படாததன் கோட்பாட்டைக் கைவிட்டு, மனத்தை வழிபடும் வெளிப்பட்டதன் கோட்பாட்டை மேற்கத்திய நாகரிகம் தேர்ந்தெடுக்கும்படி செய்தவர்கள் இவர்களே. சாக்ரடீஸுக்குப் பின், இடைக்காலம் வழியாக மறுமலர்ச்சிக் காலம் வரை, ஏறக்குறைய இரண்டாயிரம் ஆண்டுகள் வெளிப்பட்டதன் கோட்பாடு மேற்கத்தியத் தத்துவ வரலாற்றை ஆண்டது.

ஏனெனில், கிரேக்க நாகரிகத்தில் சாக்ரடீஸ்-பிளேட்டோ-அரிஸ்டாட்டில் என்று சுட்டப்படும் வெளிப்பட்டதன் சிந்தனையாளர்களின் கோட்பாடுகளை மேற்கத்திய நாகரிகம் ஏற்றுக்கொண்டு, மதத்தின் வலிமையைச் சார்ந்திருந்தது. சாக்ரடீஸுக்கு முந்தைய கிரேக்க நாகரிகத்தில், சாக்ரடீஸ் வரை பல நூறு ஆண்டுகள் அப்பல்லோவுக்கும் டயோனிசஸுக்கும் இடையே சமநிலை நிலவிய காலம் இருந்தது. அக்காலத்தில், வெளிப்பட்டதன் சிந்தனையாளர்களின் தத்துவத்தோடு, ஹெராக்ளிட்டஸ் போன்ற வெளிப்படாததன் சிந்தனையாளர்களின் தத்துவமும் ஒருசேர முக்கியத்துவம் பெற்றது; ஏனெனில் மனத்துக்கும் உள்ளுணர்வுக்கும் இடையிலான “சமநிலையின்” முக்கியத்துவத்தைக் கிரேக்க நாகரிகம் உணர்ந்திருந்தது. அவர்கள் நடுநிலையையும் தன்னடக்கத்தையும் வலியுறுத்தினர். ஆனால் சாக்ரடீஸின் காலத்திலேயே காலத்தின் போக்கு டயோனிசஸுக்கு முதுகைக் காட்டி அப்பல்லோவின் பக்கம் நின்றது.

மேற்கின் பகுத்தறிவு, மன வழிபாடு எல்லாவற்றுக்கும் மேலாக மதத்தோடு தொடர்புடையது. ஏனெனில் அது மனத்தைக் கடவுளோடு இணைத்தது. மனிதன் “கடவுளின் சாயலை” (Imago Dei) கொண்டிருக்கிறான்: “கடவுள், ‘நம் சாயலில், நம்மைப் போல மனிதனை உருவாக்குவோம்’ என்றார்” (ஆதியாகமம் 1:26). “கடவுள் ஆவியாய் (மனமாய்) இருக்கிறார்” (யோவான் 4:24). மேற்கில், கடவுளின் சாயலில் படைக்கப்பட்ட மனிதனும் அடிப்படையில் மன இருப்பாகக் கருதப்பட்டது இயல்பானதே.

மேற்கில், மதத்தோடு மட்டுமன்றி மீவியற்பியல் என்ற தத்துவத் துறையிலும் மனத்தின் முக்கியத்துவம் வலியுறுத்தப்பட்டது. அரிஸ்டாட்டில் மீவியற்பியலை வரையறுக்கும்போது, அதைப் பருப்பொருளுக்கு எதிரான மனம் பற்றிய ஆய்வாகக் கையாண்டார். இருப்பு, உண்மைநிலை ஆகியவற்றின் சாரத்தை ஆராயும் தத்துவத் துறையான மீவியற்பியலை, அவர் இருப்பியல் (ontology) முதலிய பல துறைகளாகப் பிரித்தார். இந்தத் தத்துவப் போக்கு இடைக்கால மதத்திலும் மிக முக்கியத் துறையாகக் கருதப்பட்டது; நவீனத் தத்துவமும் மனத்தின் முக்கியத்துவத்தை வலியுறுத்தலாயிற்று. பகுத்தறிவுவாதத்தின் மீது பெரும் தாக்கம் செலுத்திய நவீன மேற்கத்தியத் தத்துவவாதி லைப்னிட்ஸ் (1646-1716), மனித மனத்தின் மேன்மை பற்றிய தம் பார்வையை வெளிப்படுத்தினார்.

மனிதனால் உலகை அறிய முடிகிறது என்பதில் வியப்படைய எதுவும் இல்லை. ஏனெனில் மனிதன் தனக்குள்ளேயே உலகைக் கொண்டிருக்கிறான்; தானே கடவுளின் சிறிய வடிவச் சாயல்.¹⁷²

கடவுள்மையவாதம் மனித மனத்துக்கு இடம்பெயரும் பகுத்தறிவுவாதத்தின் தொடக்கம் இதுவே. இதனால் கடவுளுக்கும் மனித மனத்துக்கும் இடையிலான நெருங்கிய உறவு மேற்கத்திய நாகரிகத்தில் மேலும் பரவலாகப் பரவியது. இடைக்காலத்தின் ஆயிரம் ஆண்டுகள், மத நூல்களைத் தவிர வேறு நூல்களை வெளியிடுவது தடைசெய்யப்பட்டிருந்தது. ஸ்காலஸ்டிக் தத்துவம், விவிலியத்தை மட்டுமே ஆராய்ந்து மதத்தில் மட்டுமே கவனம் செலுத்திய கடவுள்மையத் தத்துவம். மறுமலர்ச்சியின் தொடக்ககால மனிதநேயவாதத்தை அடிப்படையாகக் கொண்ட பொக்காச்சியோவின் டெக்கமரான், மாக்கியவெல்லியின் இளவரசன் ஆகியவை முக்கியத்துவம் பெற்றதற்குக் காரணம், கடவுள்மையவாதத்திலிருந்து மனிதநேயவாதத்துக்கான மாற்றத்தை அறிவித்த முதல் நூல்கள் அவை என்பதே. மறுமலர்ச்சிக் காலப் பெருங்கலைஞர் மைக்கேலாஞ்சலோ விட்டுச்சென்ற சிஸ்டைன் சிற்றாலயக் கூரை ஓவியத்திலும், கடவுள் மனிதனுக்கு மனத்தை ஊதும் காட்சியைச் சித்திரிக்கும் படம் உள்ளது. அக்காலத்தில் ரோமத் திருப்பீடம் மனித உடலின் உடற்கூற்றியல் சித்திரிப்பைக் கண்டிப்பாகத் தடைசெய்திருந்ததால், அவர் கடவுளின் பின்னணியில் மனித மூளையை வைத்து, கடவுள் மூளைக்குள் இருக்கும்படி செய்யும் உத்தியைப் பயன்படுத்தினார். ஏறத்தாழ 1510இல் வரையப்பட்ட மைக்கேலாஞ்சலோவின் ஆதாமின் படைப்பு ஓவியத்தில், மூளையைப் பின்னணியாகக் கொண்ட கடவுள் ஆதாமுக்கு மனத்தைக் கடத்துகிறார்; மேற்கத்திய நாகரிகத்தில் மனத்தின் முக்கியத்துவத்தை அது வலியுறுத்துகிறது.

மேற்கத்திய நாகரிகம் மன நிகழ்வுகளை இயற்கைக்கு அப்பாற்பட்டவையாகக் கையாள்கிறது. இயற்கைக்கு அப்பாற்பட்ட கடவுள் இயற்கைக்கு அப்பாற்பட்ட மனத்தை மனிதனுக்கு வழங்கினார் என்று அது நம்பியது. மனத்தைக் கடவுள் பிற விலங்குகளுக்கு அல்ல, மனிதனுக்கு மட்டுமே வழங்கினார். மனம் உடலோடு எதிர்நிலை உறவைக் கொண்டுள்ளது: “ஊனியல்பின்படி வாழ்வோர் ஊனுக்குரியவற்றை நினைக்கின்றனர்; ஆவியின்படி வாழ்வோர் ஆவிக்குரியவற்றை நினைக்கின்றனர். ஊனின் சிந்தை சாவு; ஆவியின் சிந்தையோ வாழ்வும் அமைதியும்” (உரோமையர் 8:5-6). மனத்தையும் உள்ளுணர்வையும் பிரித்து எதிர்நிறுத்துவது கிறிஸ்தவத்தின் முக்கியக் கோட்பாடு மட்டுமன்று; கிரேக்க-ரோமத் தத்துவத்திலும் அவ்வாறே ஏற்கப்பட்டது. ரோமப் பேரரசர் ஜூலியன் (330-363) இறப்பதற்கு முன் விட்டுச்சென்ற சொற்களில் இது தெளிவாகத் தெரிகிறது: “உள்ளுணர்வைவிட ஆத்மா எவ்வளவு முக்கியமானது என்பதைத் தத்துவத்திடமிருந்து கற்றேன். சாவின்போது ஆத்மா பிரிவது துன்பத்துக்குரியதல்ல, மகிழ்ச்சிக்குரியது.”¹⁷³

மன வழிபாடு என்ற மனித இயல்பு விளக்கம் மேற்கத்திய நாகரிகத்தின் மையமாக நிலைபெற்றது. மன வழிபாட்டுத் தத்துவம் கிரேக்கத்தின் வெளிப்பட்டதன் கோட்பாட்டில் தொடங்கி, இடைக்காலச் சமயக் காலம், நவீன காலத்தில் டெக்கார்ட்டின் மீவியற்பியல் ஆகியவற்றைக் கடந்து, இறுதிக் கட்டத்துக்குள் நுழைகிறது: 20ஆம் நூற்றாண்டின் கருத்தியல் காலம். இடைக்காலச் சமயக் காலத்தில் மேற்கு வெளிப்பாட்டு மதம் பற்றிய ஆய்வில் மட்டுமே கவனம் செலுத்தியது: கடவுள் மனிதனுக்கு வழங்கும் மனம் பற்றிய ஆய்வு. இடைக்காலச் சமயத் தத்துவம், வெளிப்பாட்டு மதத்தோடு பிளேட்டோவின் தத்துவத்தை இணைக்க முயன்ற 4ஆம் நூற்றாண்டின் அகஸ்டினால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகிறது. 11ஆம் நூற்றாண்டுக்குப் பின், தாமஸ் அக்வினாஸைப் பிரதிநிதியாகக் கொண்ட ஸ்காலஸ்டிக் தத்துவம், மதத்தை அரிஸ்டாட்டிலின் தத்துவத்தோடு இணைக்கும் முயற்சி. மனத்தில் ஒருமுகப்படும் இந்த முயற்சி மறுமலர்ச்சிக்குப் பின் டெக்கார்ட்டின் மீது தாக்கம் செலுத்தியது; டெக்கார்ட் பகுத்தறிவுவாதத்தைப் பிரதிநிதியாகக் கொண்ட நவீன மீவியற்பியலுக்கு அடித்தளமிட்டார். இடைக்காலத்தின் கிறிஸ்தவ “மனத்தை” மீவியற்பியல் “மனத்தால்” மாற்றீடு செய்யும் பங்கை அவர் ஆற்றினார்.

கிறிஸ்தவம் ஆண்ட இடைக்காலத்தையும் மறுமலர்ச்சிக் காலத்தையும் கடந்து, 17-18ஆம் நூற்றாண்டுகளில் மேற்கு தத்துவ ரீதியாக மாற்றத்தை எதிர்கொண்டது. அறிவொளிக் காலம் அல்லது மனக் காலம் என்று நாம் அழைக்கும் இக்காலத்தில், மதத்தோடும் விவிலியத்தோடும் பின்னிப் பிணைந்த கோட்பாடுகளிலிருந்து விடுபடும் “அறிவொளியை” மேற்கு கடந்தது. புவிமையக் கொள்கை போல விவிலியத்தில் எழுதப்பட்டிருப்பதை அப்படியே உண்மையாக நம்புவது அல்ல, மனிதன் கொண்டிருக்கும் மனத்தால் ஆராய்ந்து அதன் உண்மையையோ பொய்மையையோ தீர்மானிக்க வேண்டும் என்பதே அது. மேற்கில் நடந்துகொண்டிருந்த வானியல் வளர்ச்சியின் பயனாக, புவிமையக் கொள்கையின் இடத்தைச் சூரியமையக் கொள்கை பிடித்த மாபெரும் கருத்தியல் சட்டக மாற்றத்தால் இந்த ஆய்வு தூண்டப்பட்டது.

இவ்வாறு விவிலியத்தில் பதிவான முழுமுதல் உண்மையின் சில உண்மைகள் ஐயத்துக்கு உள்ளானதும், கடவுளின் இயல்பு குறித்தும் ஐயம் எழுந்தது. குறிப்பாக, தீர்க்கதரிசிகள் கடவுளைச் சந்தித்துக் கொண்டு சேர்த்த உண்மைகள், கட்டளைகள், நியாயப்பிரமாணங்கள் ஆகியவை உண்மையிலேயே கடவுளிடமிருந்து வந்தவையா, அல்லது தீர்க்கதரிசிகளின் கற்பனையிலிருந்து வந்தவையா என்று ஆராயும் கட்டத்துக்கு வந்தனர். ஆகவே மேற்கத்தியச் சிந்தனையாளர்கள், கடவுள் இருக்கிறார், ஆனால் மனித விவகாரங்களில் தலையிடுவதில்லை என்ற இயற்கை இறைவாதம் (理神論) என்ற புதிய சிந்தனையை நிறுவினர். இயற்கை இறைவாதத்தின் மூலம் மேற்கத்தியர் அற்புதங்கள், நரகம், சாத்தான் முதலியவற்றிலிருந்து விடுபட்டனர்.

தீர்க்கதரிசிகள் கொண்டு சேர்த்த கடவுளின் வார்த்தை முழுமுதல் உண்மை அல்ல; மனித மனத்தின் தீர்ப்பே சரியானது என்று இயற்கை இறைவாதிகள் வலியுறுத்தினர். கடவுள்மையவாதம் அல்ல, மனத்தைச் சார்ந்திருப்பதே அறிவின் ஊற்றுமூலம் என்று அவர்கள் நம்பினர். மனம் தாங்கும் சிந்தனை மீதும் அறிவியல் மீதும் நம்பிக்கையைப் பெருக்கி, 18-19ஆம் நூற்றாண்டுகளின் தொழிற்புரட்சிக்கு அடித்தளமிட்டனர்; கடவுளுடனான உடன்படிக்கை சார்ந்த திருச்சபையின் அதிகாரத்தால் அல்ல, புதிய மனித இயல்புக் கோட்பாட்டால் அரசை அமைக்க நாடினர்; திருச்சபையையும் அரசையும் பிரிக்க வேண்டும் என்று வலியுறுத்தினர். அறிவொளிக் காலத்தின் தொடக்கம், 17ஆம் நூற்றாண்டில் பிரான்சிஸ் பேக்கன், ரெனே டெக்கார்ட், பரூக் ஸ்பினோசா, ஐசக் நியூட்டன் முதலியோரின் நூல்களிலிருந்து உந்துதல் பெற்றது.

ஆனால் மேற்கத்திய நாகரிகத்தில், மனக் காலத்தைக் கடந்தபோது மன ஆற்றல் பற்றிய மதிப்பீடு மேலும் வலுப்பெற்றது என்பதைக் கவனிக்க வேண்டும். தத்துவ ரீதியாகப் பகுப்பாய்ந்தால், மனக் காலத்தைக் கடக்கும்போது மேற்கத்திய நாகரிகத்துக்கு முன் இரண்டு தேர்வுகள் திறந்திருந்தன. மனத்துக்கும் உள்ளுணர்வுக்குமான இசைவை வலியுறுத்தும் தத்துவத்தைப் பின்பற்றி மனத்தின் ஆற்றலை அதற்குரிய இடத்தில் வைக்கும் வாய்ப்பு ஒன்று; மனத்தைப் பொதுமைப்படுத்தும் தத்துவத்தைப் பின்பற்றி உள்ளுணர்வை மேலும் புறக்கணித்து மனத்தின் ஆற்றலை மேலும் வளர்க்கும் வாய்ப்பு மற்றொன்று. இதில் மேற்கு இரண்டாவதைத் தேர்ந்தெடுத்தது: அதாவது மனத்தின் முக்கியத்துவத்தை வலியுறுத்தும் மனப் பொதுமைப்படுத்தலின் பாதை.

அப்பல்லோவின் பக்கம் சாய்ந்த இந்தப் போக்கே மேற்கத்திய நாகரிகத்தின் அடித்தளமாக இருந்ததால், மறுமலர்ச்சிக் காலத்தில் மனமும் உள்ளுணர்வும் சேர்ந்திருந்த காலம் குறுகியது; அதன் போக்கு ஏற்கெனவே மன ஆற்றலின் பொதுமைப்படுத்தலின் பக்கம் நின்றது. மனத்துக்கும் உள்ளுணர்வுக்கும் இடையே ஒருசேர உண்மையின் ஒரு பக்கத்தையும் ஒருசார்பு எண்ணத்தையும் கொண்டிருந்த டெக்கார்ட், மாக்கியவெல்லி ஆகியோரில், டெக்கார்ட் போற்றப்பட்டார்; மாக்கியவெல்லி பலரின் கண்டனத்துக்கு இலக்கானார்.

மனப் பொதுமைப்படுத்தல் காலத்தை ஆண்ட, டெக்கார்ட் முதல் மார்க்ஸ் வரையிலான மேற்கத்திய சிந்தனை வரலாற்றைப் பின்வருமாறு வரைபடமாக்கலாம்: டெக்கார்ட் - நான் சிந்திக்கிறேன், ஆகவே நான் இருக்கிறேன் (reason); காண்ட் - சிந்திக்காத நான் இல்லை (pure reason); ஹெகல் - என்னைப் போலச் சிந்திக்காத மனிதன் இல்லை (absolute reason); மார்க்ஸ் - என்னைப் போலச் சிந்திக்காத மனிதன் இல்லை என்பதை அரசியல் நடைமுறையால் (praxis) நிரூபிக்க வேண்டும். தாங்கள் வலியுறுத்திய மனம் முழுமையான மதிப்பைக் கொண்டது என்று இவர்கள் அனைவரும் நம்பினர். குறிப்பாக மார்க்ஸிடம், அவரது வரலாற்று மனத்தின் முழுமையான மதிப்பு, எதிர்ப்பாளர்களை ஒழிக்க வேண்டும் என்று வலியுறுத்தியதன் மூலம் தன் முழுமைத்தன்மையை மேலும் வலியுறுத்தியது.

மார்க்ஸ் இந்த உலகைக் கருப்பு-வெள்ளைத் தர்க்கத்தால் கண்டார்; தம்மோடு உடன்படாதவர்களை நிபந்தனையின்றிப் பகைவர்களாகக் கருதினார். தாம் யார் பக்கம் நிற்கிறோம் என்பதை அவர் தெளிவாக உணர்ந்திருந்தார்; அவர்களுக்காகப் போராடுவோம் என்பதிலும் அவர்கள் இறுதியில் வெல்வார்கள் என்பதிலும் உறுதியாக இருந்தார்.¹⁷⁴

மனம் மூளைக்குள் தனியாக இருக்கிறது என்று நம்பிய டெக்கார்ட் முதல், அறக் கடமைக் கோட்பாட்டை வலியுறுத்திய காண்ட், ஹெகல் வரை, மேற்கத்தியத் தத்துவத்தைப் பகுத்தறிவுவாதிகள் ஆண்டனர். இவர்களின் தாக்கத்தால், மனிதனில் மிக முக்கியமானது மனமே, மனமே அனைத்தையும் உருவாக்குகிறது என்று தவறாக எண்ணும் காலம் மேற்கில் பரவியது. மனித இயல்புக் கோட்பாட்டின் கோணத்தில் நோக்கினால், மேற்கத்தியத் தத்துவவாதிகள் செய்த மிகப் பெரிய சிக்கல், “உள்ளுணர்வில் இல்லாததை மனம் உருவாக்க முடியும்” என்ற மாபெரும் பிழையே. மேற்கத்தியப் பகுத்தறிவுவாதிகள் உருவாக்கிய இந்தப் போக்கு கருத்தியல் காலத்தின் அவலங்களில் முடிந்தது. மனித இயல்புக் கோட்பாட்டில் நாம் திரும்பத் திரும்ப வலியுறுத்தி ஏற்க வேண்டிய ஒரு நெறி உண்டு: “உள்ளுணர்வில் இல்லாததை மனம் தானாக உருவாக்க முடியாது.”

காலம் செல்லச் செல்ல மேற்கத்தியப் பகுத்தறிவுவாதிகள் உள்ளுணர்விலிருந்து மேலும் மேலும் விலகி, மனத்தின் ஆற்றலை மட்டுமே சார்ந்திருக்கும் நிகழ்வை உச்சப்படுத்தினர். அதுவே “மனத்தின் முழுமையாக்கல்”, அல்லது “மன ஆற்றலின் முழுமையாக்கல்” என்ற நிகழ்வு. ஆனால் மனத்தின் பங்கு பெரிதாகப் பெரிதாக, இயல்பாகவே இந்த மன ஆற்றலுக்கு எதிராக உள்ளுணர்வு கிளர்ந்தெழுகிறது. உள்ளுணர்வை இழிவுபடுத்தி மனத்தை மட்டுமே நாடும் மேற்கத்திய நாகரிகத்தின் பொதுப் போக்குக்கு எதிராக ஓர் எதிர்வினை எழுவது தவிர்க்க முடியாததாக இருந்தது.

பேராசிரியர் பாக்லியா (Paglia), மனத்துக்கும் உள்ளுணர்வுக்குமான உறவை, மனிதனுக்குத் தவிர்க்க முடியாத உடற்கூற்றியல் மூளைகளுக்கு, அதாவது புதிய மூளைக்கும் பழைய மூளைக்கும், இடையிலான உறவாக வெளிப்படுத்துகிறார். “அப்பல்லோ ஒழுங்கு vs டயோனிசஸ் ஒழுங்கின்மை” என்று அல்லாமல், “அப்பல்லோ ஒழுங்கு vs டயோனிசஸ் ஆற்றல்” என்று வெளிப்படுத்தியது கூர்மையான பார்வை. உள்ளுணர்வு வலிமையின் ஊற்றான ஆற்றல்; மனம் அந்த ஆற்றலைச் சீர்படுத்தும் ஒழுங்கு.

அப்பல்லோவுக்கும் டயோனிசஸுக்கும் இடையிலான போராட்டம், மூளையில் புதிய மூளைக்கும் (the higher cortex) பழைய மூளைக்கும் (the older limbic and reptilian brains) இடையிலான போராட்டம். இறுதியில் கலை என்பது மனிதன் எப்போதும் கொண்டிருக்கும் இக்கட்டின் வெளிப்பாடு. அப்பல்லோவால் வெளிப்படுத்தப்படும் ஒழுங்குக்கும் டயோனிசஸால் வெளிப்படுத்தப்படும் ஆற்றலுக்கும் இடையிலான இக்கட்டு அது. ¹⁷⁵

மாக்கியவெல்லி முதல் ஹாப்ஸ், ஷோப்பன்ஹவர் வழியாக நீட்சே வரை, மேற்கத்தியத் தத்துவ வரலாற்றில் மனத்தைவிட உள்ளுணர்வுக்கு விசுவாசமாக இருந்த தத்துவவாதிகள் இருந்தனர். மனத்தைவிட உள்ளுணர்வுக்கு விசுவாசமாக இருக்க முனையும் மாக்கியவெல்லியின் இந்தப் போக்கு, டெக்கார்ட் முதல் மார்க்ஸ் வரையிலான பகுத்தறிவுவாதிகளின் போக்கைப் போலத் தெளிவானதல்ல; ஆனால் ஷோப்பன்ஹவரிடமும் நீட்சேயிடமும் அதன் தடயங்களைப் போதுமான அளவு காணலாம். அதே நேரத்தில், நீட்சே விரும்பினாரோ இல்லையோ, அவரது தத்துவம் முசோலினி, ஹிட்லர் ஆகியோரின் பாசிசத்துக்குத் தீர்க்கமான கோட்பாட்டு ஆதரவானது. நீட்சேயின் இத்தகைய தாக்கங்களால் ஹிட்லர் பாசிசத்தை வளர்த்தார். ஹிட்லர் இளைஞர் அணியின் குறிக்கோள் வாசகம் நீட்சேயிடமிருந்தே எடுக்கப்பட்டது: “என்னை அழிக்காதது என்னை வலிமையாக்குகிறது” (What does not kill me makes me stronger).

இந்தப் போக்கின் முன்னோடியான மாக்கியவெல்லி, மனித இயல்பைப் புரிந்துகொள்வதில் டெக்கார்ட் மனத்தின் பக்கம் அளவுக்கு மீறிச் சாய்ந்த பிழையைச் செய்ததுபோல, உள்ளுணர்வின் பக்கம் அளவுக்கு மீறிச் சாய்ந்த பிழையைச் செய்தார். மாக்கியவெல்லியின் பெரும் தவறு அவர் அறமற்றவர் என்பதில் அல்ல; அரசியலில் அறக் காரணியை அவர் போதுமான அளவு கருத்தில் கொள்ளவில்லை என்பதில் உள்ளது. மாக்கியவெல்லி மனித நடத்தையை அறம்சாரா (amoral) கண்ணோட்டத்தில் கவனித்தார். மனிதன் லிம்பிக் அமைப்போடு (limbic system) நியோகார்டெக்ஸையும் (neocortex) கொண்டிருக்கிறான். நான்கு கூலிப்படைத் தலைவர்களைச் சூழ்ச்சியால் கொன்ற சீசர் போர்ஜியா (Cesar Borgia) பெரும் அரசியல் பிழையைச் செய்தார்.¹⁷⁶ மனத்தை மையமாகக் கொண்ட மனித இயல்புக் கோட்பாட்டின் திரிபும், அதே நேரத்தில் அதற்கு எதிர்வினையாக உள்ளுணர்வை மையமாகக் கொண்ட மனித இயல்புக் கோட்பாட்டின் திரிபும் ஒருசேர நிகழ்வதை மேற்கின் நவீனத் தத்துவ வரலாறு காட்டுகிறது.

இந்தப் பொருளில், மீவியற்பியலாளர்கள் வலியுறுத்தியதுபோல மேற்கின் மனப் பண்பாட்டு வரலாற்றை மனத்தின் வளர்ச்சியாகக் காணும் தத்துவம் ஒரு காலத்தில் செல்வாக்குப் பெற்றிருந்தது. ஆனால் அந்தத் தத்துவம் உண்மையைப் புரிந்துகொள்வதற்கானதல்ல; மனத்தின் பக்கம் சாய்ந்த பகுத்தறிவுவாதிகளின் கூற்றாக, அக்காலத்தில் மேற்கு இருந்த நிலையைத் தத்துவத்தால் நியாயப்படுத்தும் பணியைச் செய்தது. மேற்கின் நவீன வரலாற்றை மனத்தின் வளர்ச்சியாக அல்ல, “அந்நியமான மனம்” முன்முயற்சியைத் தக்கவைத்திருக்கும் நிலையில், அதற்கு எதிராக “அந்நியமான உள்ளுணர்வு” கிளர்ந்தெழும் இயங்கியல் நிலையாகப் புரிந்துகொள்வதே யதார்த்தத்துக்கு நெருக்கமானது.

மாக்கியவெல்லி முதல் ஹிட்லர் வரையிலான அந்நியமான உள்ளுணர்வின் போக்கைப் பின்வருமாறு வரைபடமாக்கலாம்: அறமின்றி வெற்றியை மட்டுமே நோக்கிய வாழ்க்கையை மாக்கியவெல்லி நியாயப்படுத்தியதிலிருந்து (amoral), ஷோப்பன்ஹவரின் வாழும் விருப்பு (will to live) தத்துவத்துக்கு, பின்னர் நீட்சேயின் அதிகார விருப்பைக் (will to power) கடந்து, இறுதியில் வலியவர்கள் வாழ்விடத்தை (lebensraum) தனியுரிமையாக்கும் ஹிட்லரின் தத்துவத்துக்குச் செல்கிறது.

இரண்டாம் உலகப் போரின் மனப் பண்பாட்டு வரலாற்று முக்கியத்துவம், பாசிசத்தின் வீழ்ச்சியால் பொதுவுடைமையின் மிக வலிமையான போட்டியாளர் ஒழிக்கப்பட்டதில் உள்ளது. பொதுவுடைமை சில வட்டாரங்களில் நியாயப்படுத்தப்பட்டுப் போற்றப்பட்டது; பாசிசமோ அனைவரின் சாபத்தையும் கண்டனத்தையும் பெற்றது. பொதுவுடைமை மீதான தம் உணர்வு “தாகமுள்ள விலங்கு நீரூற்றை நோக்கிச் செல்லும் உணர்வு” என்று பிக்காசோ தயக்கமின்றி அறிவித்தார்; சார்த்ர் முதலியோரால் ஆளப்பட்ட போருக்குப் பிந்தைய மேற்கத்திய அறிவுஜீவிகள், இடதுசாரியாகக் காட்டிக்கொண்டால்தான் மதிக்கப்படும், அதைப் பெருமையாகக் கருதும் சூழலில் போருக்குப் பிந்தைய பல பத்தாண்டுகளைக் கழித்தனர்.¹⁷⁷

அந்நியமான மனமான பொதுவுடைமையை எதிர்கொள்வதற்கு எஞ்சியிருக்கும் கருவிகள், அந்நியமாகாத மனிதர்களின் பொது அறிவும், மேற்கத்தியத் தத்துவவாதிகள் முக்கியமாகக் கருதாத நடுநிலையும், மேற்கத்தியத் தத்துவ வரலாற்றின் உணர்ச்சிப் பெருக்குக்கும் குழப்பத்துக்கும் நடுவிலும் ஸ்பினோசா, வால்டேர், கேதே, லெஸ்ஸிங் முதலியோர் காத்து வந்த கூர்நோக்கும் மட்டுமே. மறுமலர்ச்சிக்குப் பிந்தைய மேற்கத்தியத் தத்துவ வரலாற்றைப் பார்த்தால், “இறையியல் மக்கள்திரளின் மீவியற்பியல்; மீவியற்பியல் தத்துவவாதிகளின் இறையியல்”¹⁷⁸ என்ற கூற்றோடு உடன்படாமல் இருக்க முடியாது.

மன வழிபாட்டு நாகரிகம் பற்றிய விமர்சனம்: வால்டேர், நீட்சே, ஹைடெக்கர்

மேற்கத்திய நாகரிகம் மீவியற்பியல் தத்துவத்தின் பக்கம் சாய்வதன் சிக்கலின் கடுமையை அப்பட்டமாகச் சுட்டிக்காட்டியவர்கள் உண்டு: 18ஆம் நூற்றாண்டுச் சிந்தனையாளர் வால்டேர், 19ஆம் நூற்றாண்டுச் சிந்தனையாளர் நீட்சே, 20ஆம் நூற்றாண்டுச் சிந்தனையாளர் ஹைடெக்கர். நவீன மேற்கத்திய நாகரிக வரலாற்றின் எலும்புக்கூடான இறையியல், மீவியற்பியல் ஆகியவற்றின் அடிப்படைச் சிக்கல்களை வால்டேரும் நீட்சேயும் சுட்டிக்காட்டினர். மனத்தில் ஒருமுகப்படும் மேற்கத்தியத் தத்துவ முறைமையை விமர்சித்து, மனிதனின் இருத்தலிலேயே கவனம் செலுத்த வேண்டும் என்ற எண்ணத்தை ஹைடெக்கர் விரித்தார். மேலும், அவர்கள் மேற்கின் நவீன வரலாற்றோடு நின்றுவிடாமல், மேற்கத்திய நாகரிகம் எதிர்கொண்ட சிக்கல்களின் காரணத்தைச் சாக்ரடீஸ், பிளேட்டோ ஆகியோரின் கிரேக்கத் தத்துவத்திலேயே தேட முயன்றனர். அவர்களின் வெளிப்பட்டதன் கோட்பாட்டை விமர்சித்தனர். மீவியற்பியலின் சிக்கல்களைச் சுட்டிக்காட்டும்போது, இம்மூன்று சிந்தனையாளர்களும் இயல்பாகவே அதை மேற்கத்தியத் தத்துவ வரலாற்றின் முதன்மை நீரோட்டமாக்கிய பிளேட்டோவையும் விமர்சிக்கின்றனர். மனத்தை “ஆத்மாவின் கண்” என்று குறிப்பிட்டு, மன வழிபாட்டு நாகரிகம் மேற்கத்தியத் தத்துவ முறைமையை ஆளும்படி வழிநடத்தியவர் பிளேட்டோ.

இவர்களின் விமர்சனம், இறையியல், மீவியற்பியல், கிரேக்க வெளிப்பட்டதன் சிந்தனையாளர்கள் ஆகியவற்றின் வழியாக, மனித இயல்பு பற்றிய சிக்கலை அடைகிறது. வால்டேர், நீட்சே ஆகியோரின் மீவியற்பியல் விமர்சனத்துக்கு முன்பே, உள்ளுணர்வையும் மனத்தையும் பிரிக்க முடியாது என்று சுட்டிக்காட்டி மேற்கத்தியப் பகுத்தறிவுவாதிகளின் சிக்கல்களை ஸ்பினோசா சுட்டிக்காட்டியிருந்தார் என்பது உண்மைதான்; ஆனால் மேற்கத்திய நாகரிகம், மனித இயல்பில் மன ஆற்றலுக்கு முதன்மை கொடுக்கும் திசையிலேயே தத்துவத்தையும் நாகரிகத்தையும் வழிநடத்தியது. உள்ளுணர்வைப் புறக்கணித்தது அல்லது இழிவுபடுத்தியது. அதாவது, நவீன வரலாற்றுக்குப் பின் மேற்கத்திய நாகரிகம் மனித இயல்பைத் திரிக்கும் சிக்கலில் முடிந்தது. மனிதமையவாதம் (人間主義) மனித இயல்பைத் திரிக்கும் தத்துவத்தின் மீதே நிறுவப்பட்டது.

மேற்கத்திய நாகரிகம் அறம் தொடர்பானவற்றைக் கிறிஸ்தவத்திடமிருந்தும், அறிவு தொடர்பானவற்றைக் கிரேக்க-ரோம மரபிடமிருந்தும் பெற்றது. கிறிஸ்தவம், மனிதனுக்கும் இயற்கைக்கும், மனிதனுக்கும் மனிதனுக்கும், மனத்துக்கும் உள்ளுணர்வுக்கும் இடையிலான உறவுகளில் இசைவைவிடப் பிரிவினையைத் தேர்ந்தெடுக்கும் இருப்பின் தத்துவத்தின் மீது கட்டப்பட்டுள்ளது. இந்தத் தத்துவத்தின் மீது கட்டப்பட்ட மதத்தை மேற்கத்திய நாகரிகம் ஏற்றது; கிரேக்கப் பண்பாட்டிடமிருந்தும் இசைவைவிடப் பிரிவினைக்கும், நடுநிலையைவிட முன்னேற்றத்துக்கும் பொருத்தமானவற்றை எடுத்து உள்வாங்கியது.

நவீன வரலாற்றில் மேற்கு, “மீவியற்பியல் உண்மையை” இடைக்கால மதத்தின் கடவுளைப் போலப் போற்றலாயிற்று. இந்த மேற்கத்திய நாகரிகம், மனித மனத்தை, அதாவது மனிதனின் மன ஆற்றலை, அளவுக்கு மீறி மதிப்பிட்டு அதில் மயங்கும் தத்துவத்தைச் சார்ந்தது. மனப் பொதுமைப்படுத்தல் இறுதியில் மனித இயல்புக் கோட்பாட்டில் மனித இயல்பைத் திரிக்கும் நிகழ்வைத் தூண்டுகிறது; இந்த நிகழ்வுக்கு உறுதியான எதிர்ப்புக் கருத்தை வெளிப்படுத்திய தத்துவவாதி வால்டேர்.

மீவியற்பியல் பற்றிய என் எண்ணங்கள் அனைத்தையும் முன்னெப்போதையும்விட அதிகமாக நிராகரிக்க முடிவுசெய்தேன். மேலும், என் காலடியில் இடைவிடாமல் உள்வாங்கும் நகரும் மணலின் மீது நடக்கும் பலவீனமான விலங்கு நான் என்றும், எப்போதும் சரியாக இருப்பதாக நம்புவதைவிடப் பைத்தியக்காரத்தனம் வேறு இல்லை என்றும் முடிவுசெய்தேன்.¹⁷⁹

முழுமையானதை வலியுறுத்தும், அல்லது தான் வலியுறுத்துவது எப்போதும் சரி என்று கருதும் மீவியற்பியலின் பயனின்மை பற்றி வால்டேர் இவ்வாறு கூறுகிறார்:

ஏறக்குறைய எல்லா மீவியற்பியல் நூல்களின் இறுதியிலும், உடன்படாதபோது ரோம நீதிபதிகள் பயன்படுத்திய இரண்டு சொற்களை எழுதி வைப்போம்: “இது தெளிவாக இல்லை”.¹⁸⁰

மீவியற்பியல் பற்றி ஃபாயர்பாக்கும் அதே பார்வையைத் தெரிவிக்கிறார். குறிப்பாக, மீவியற்பியலுக்கும் இறையியலுக்கும் பொதுவானது வெளிப்பட்டதன் கோட்பாடு, அதாவது மனிதனால் முழுமையானதை வெளிப்படுத்த முடியும், அதை உண்மையாக உறுதியாக நம்பலாம் என்பதே என்று அவர் சுட்டிக்காட்டினார். “ஹெகலின் தத்துவத்தைக் கைவிடாதவன் இறையியலைக் கைவிடாதவனே”¹⁸¹ என்று அவர் கூறினார். இந்தப் பொருளில், மீவியற்பியலாளர்கள் வெளிப்பட்டதன் கோட்பாட்டை நாடியதால் இறையியலின் அதே தளத்தில் நின்று, உண்மையான தத்துவத்தின் வளர்ச்சியைத் தடுத்தனர் என்று கொள்ளலாம்.

இறுதியில் மீவியற்பியல் என்பது, தத்துவம் கரைந்து எளிமைப்படுவதைக் கண்டு மெல்ல மெல்ல எச்சரிக்கையடைந்த இறையியலின் ஒரு வகையே. ¹⁸²

இறுதியில், மனிதன் முழுமையானதை வெளிப்படுத்தி அதை நம்புவதால், மறுமலர்ச்சிக்குப் பிந்தைய மேற்கின் மீவியற்பியலை, அதன் பெரும் போக்கில், இடைக்கால இறையியலின் தொடர்ச்சியாகக் காணலாம். இறையியல் சார்ந்த இந்த மீவியற்பியலாளர்கள் மீவியற்பியல் உண்மையை நாடியவாறு ஓர் இலட்சிய உலகை முன்வைத்து, மனிதர்களை அந்தத் திசையில் தள்ள முயன்றனர்:

ஜெர்மானியர், பழைய “இலட்சியத்தை” மீட்டு, “இலட்சியத்தையும்” உண்மையையும் மீண்டும் இணைக்கும் உபாயத்தைக் கண்டுபிடித்தனர். ஆனால் இறுதியில் அது, அறிவியலை நிராகரிக்கும் உரிமையையும் பொய் சொல்லும் உரிமையையும் நியாயப்படுத்தும் வழியாகவே இருந்தது. லைப்னிட்ஸும் காண்டும்! மேற்கின் அறிவு நேர்மையை மிக அதிகமாகத் திரித்த இருவர் இவர்களே.¹⁸³

இதைச் சுட்டியே, “லைப்னிட்ஸும் காண்டும்” “மீவியற்பியலின் ஓட்டை அணிந்த இறையியலாளர்கள்” என்று காணலாம் என்று நீட்சே கூர்மையாகக் கூறினார்:

காண்டின் வெற்றி ஓர் இறையியலாளரின் வெற்றி மட்டுமே. லூதரைப் பின்பற்றி, லைப்னிட்ஸைப் பின்பற்றிய காண்ட், முன்னேற்றத்தைத் தடுக்கும் பங்கை ஆற்றினார்; ஜெர்மானிய இறுக்கத்தின் முரண்ஒலித் தாளத்துக்கு இசைந்த இன்னொரு மரக்காலணி மட்டுமே அவர்.¹⁸⁴

இறையியலாலோ மீவியற்பியலாலோ அடைய முடியாத உண்மையைத் தேடுவதில் மூழ்கி, அவர்கள் வாழ்க்கையின் இயல்பான இன்பங்களைத் தொடர்ந்து அடக்கி வந்தனர்; யாருக்காக, எதற்காக என்றே தெளிவில்லாத கடமைகளை மட்டுமே முன்னிறுத்தி, வாழ்க்கையை இருண்டதாகவும் வறண்டதாகவும் ஆக்கினர். கால்வின் ஜெனீவாவில் நிறுவிய கடவுளின் நகரமோ, லூதர் வரைந்த சீர்திருத்தக் கிறிஸ்தவச் சமூகமோ, குரோம்வெல் இங்கிலாந்தில் சிறிது காலம் நனவாக்கிய உலகமோ, காண்ட் எண்ணிய அற விதி நனவான சமூகத்திலிருந்து பெரிதாக வேறுபட்டவை அல்ல.

உள்ளார்ந்த தேவையின்றி, ஆழ்ந்த தனிப்பட்ட தேர்வின்றி, இன்பமின்றி, கடமை மட்டுமே கொண்ட தானியங்கிப் பொம்மையாக உழைப்பதையும் சிந்திப்பதையும் உணர்வதையும்விட ஒருவனை விரைவாக அழிப்பது வேறு ஏது? சீரழிவையும் மடமையையும் உற்பத்தி செய்யும் வழிமுறை இதுவே······ காண்ட் தாமே மடமையைத் தேர்ந்தெடுத்தார். அவர் கேதேயின் சமகாலத்தவர் என்பதை எண்ணிப் பாருங்கள்! ¹⁸⁵

வாழ்க்கை குறித்த மேற்கத்திய நாகரிகத்தின் இந்த எதிர்மறை மனப்பான்மை, கிறிஸ்தவத்தின் பிறவிப் பாவச் சிந்தனையில் தோன்றும் மனப்பான்மையோடு அடிப்படையில் ஒத்துப்போகிறது. கிரேக்கத் தத்துவவாதிகளுள் வாழ்வின் மகிழ்ச்சிக்கு மதிப்பளிக்காத சாக்ரடீஸ், பிளேட்டோ ஆகியோரின் தாக்கத்தை இந்தக் கிறிஸ்தவக் கோட்பாடு பெரிதும் பெற்றது இயல்பானதே. வாழ்வின் மகிழ்ச்சியை ஏற்பது கிழக்கத்திய நாகரிகத்தின் முக்கிய இயல்புகளுள் ஒன்று. இதில் அது இந்தியாவின் பௌத்தத்திலிருந்தும் பெரிதும் வேறுபடுகிறது.

இந்தியப் பௌத்தம் “வாழ்க்கை துன்பம்” என்ற கூற்றிலிருந்து தொடங்குகிறது. இவை இரண்டுமே கிழக்கத்திய நாகரிகம் வெளிப்படுத்தும் வாழ்வின் மகிழ்ச்சியைப் புறக்கணிக்கின்றன அல்லது மறக்கின்றன. ஆனால் மனிதனுக்கு, “வாழ்வின் இயல்பு நெறியே (生理) வேர்; திரிபோ (怪理) நோய்மையோ (病理) வேராக இருக்க முடியாது.”¹⁸⁶ கிழக்கத்தியத் தத்துவம் இயல்பு நெறியை (வாழ்க்கை மகிழ்ச்சி, joy) வேராகக் கொண்டது என்றால், மேற்கத்தியத் தத்துவம் திரிபை (வாழ்க்கை பாவம், sin), இந்தியத் தத்துவம் நோய்மையை (வாழ்க்கை துன்பம், suffering) வேராகக் கொண்டன என்று கொள்ளலாம்.

உரையாடல்கள் நூலின் “சியான் ஜின்” (先進) அத்தியாயத்தில், இராணுவ வெற்றி, அரசியல் சாதனை, முன்னோர் வழிபாடு ஆகியவற்றைவிட உயர்வாக மதிக்கப்பட்ட, “இளவேனில் இறுதியில் வேனில் ஆடைகள் தயாரானதும், ஐந்தாறு பெரியவர்களோடும் ஆறேழு சிறுவர்களோடும் யி ஆற்றில் (沂水) நீராடி, மழை வேண்டல் பீடத்தில் (舞雩) காற்று வாங்கி, பாடிக்கொண்டே திரும்புவது”¹⁸⁷ என்ற “வாழ்வின் மகிழ்ச்சி”, மேற்கத்திய நாகரிகத்திலிருந்து முற்றிலும் மறைந்துவிட்டது. கன்பூசியனிசம் மிக முக்கியமாகக் கருதும் உரையாடல்கள், “தொலைவிலிருந்து நண்பர்கள் வருவது இன்பம் அல்லவா?” என்ற “வாழ்வின் மகிழ்ச்சி”யை வெளிப்படுத்துவதோடு தன் முதல் வாக்கியத்தைத் தொடங்குகிறது. “அறிந்தவன் விரும்புபவனுக்கு இணையாகான்; விரும்புபவன் அதில் இன்புறுபவனுக்கு இணையாகான்”¹⁸⁸ என்று கன்பூசியஸ் தொகுத்துக் கூறி, “வாழ்க்கையை அனுபவிக்கத் தெரியும் திறனை அறிவைவிட உயர்வாக மதிக்கிறார்”.

வாழ்வின் மகிழ்ச்சியைக் கடமை மீதான ஆர்வத்தால் மாற்றீடு செய்யும் போக்கு, மேற்கின் இடைக்காலக் கிறிஸ்தவத்திலும் நவீன மீவியற்பியலிலும் தெளிவாகத் தெரிகிறது. ஆனால் இந்தப் போக்கின் வேர், கிரேக்க நாகரிகத்தில் சாக்ரடீஸுக்குப் பிந்தைய வெளிப்பட்டதன் கோட்பாட்டில் உள்ளது. பிளேட்டோ சித்திரிக்கும் சாக்ரடீஸ் “ஒருவரைச் சினமூட்டிக் கொதிப்படையச் செய்கிறார்”. தர்க்கம் ஒழுங்கானது, வெளிப்பாடு பிரமாண்டமானதும் நளினமானதும்; ஆனால் வால்டேர் கூறியதுபோல, “காலையில் முதல் சேவல் கூவிப் பேய்கள் மறையும்போது” தெளிந்து சிந்தித்தால், அபத்தமான குதர்க்கங்கள் ஏராளம். சாக்ரடீஸின் தற்காப்புரை நூலில் பிளேட்டோ, சாக்ரடீஸின் நெகிழ்வூட்டும் இறுதியைச் சித்திரித்துக் காட்டுகிறார். ஆனால் லாவோ சீ, கன்பூசியஸ் தொடங்கிச் சீனாவின் எல்லா ஞானிகளும் எச்சரித்து மறுத்த அலங்காரச் சொற்களையும் விசித்திர வெளிப்பாடுகளையும் நீக்கி, சாரத்தை மட்டும் சுருக்கினால், சாவு, வாழ்வு பற்றிய பிளேட்டோவின் தத்துவத்தை இவ்வாறு வெளிப்படுத்தலாம்: “சாவு நீண்ட உறக்கம் மட்டுமே, அல்லது மறுவுலகோடு இணைக்கப்பட்டது; இவ்விரண்டில் ஒன்று. ஆகவே நீண்ட உறக்கம் கொள்வதும் நல்லதே; மறுவுலகுக்குச் சென்று முன்னதாகவே அங்கு வந்து சேர்ந்திருக்கும் முன்னோடி ஞானிகளைச் சந்தித்து மகிழ்ச்சியாக உரையாடலைத் தொடர்வதும் நல்லதே. ஆகவே வாழ்வு, சாவு ஆகியவற்றுள் எது நல்லது என்பது யாருக்கும் தெரியாது.” ஏறக்குறைய இப்படித்தான். இது எத்தனை பெரிய குதர்க்கம்!

வாழ்வின் மகிழ்ச்சி எல்லாம் எங்கே போனது? சாக்ரடீஸ் சாவை அவ்வளவு மகிழ்ச்சியானதாகவோ நல்லதாகவோ கருதியிருந்தால், பிறர் தம்மைக் கொல்லும்போது அலட்சியமாகவோ நன்றியுடனோ இருக்க வேண்டாமா? உண்மையில் சாக்ரடீஸ் சாவை அமைதியாக ஏற்றுக்கொண்டதாகவே தோன்றுகிறது. அவர் மனைவி சாந்திப்பே, “நீங்கள் இவ்வளவு அநியாயமாக இறக்கிறீர்களே!” என்று வருந்தியபோது, சாக்ரடீஸ், “அப்படியானால் நான் நியாயமாக மரண தண்டனை பெறுவது உனக்கு விருப்பமா?” என்று மறுத்துரைத்ததாக, அல்லது ஆறுதல் கூறியதாகச் சொல்லப்படுகிறது. பிளேட்டோ வாழ்வின் மகிழ்ச்சி பற்றி எதுவும் குறிப்பிடவில்லை; சாவால் அந்த மகிழ்ச்சியை இழக்கும் துயரைச் சிறிதும் கருத்தில் கொள்ளவில்லை.

சாக்ரடீஸுக்கு முந்தைய கிரேக்கச் சிசிபஸ் தொன்மத்திலும், பாதாள உலக மன்னன் ஹேடீஸையே (Hades) ஏமாற்றும் அளவுக்குத் தீவிரமான சிசிபஸின் வாழ்க்கை இன்பப் பற்று மறக்கப்பட்டு, கல்லை உருட்டிச் செல்லும் விதியை எதிர்த்த சிசிபஸின் உருவம் மட்டுமே மேற்கத்திய நாகரிகத்தில் வீரனின் உருவமாகப் போற்றப்படுகிறது. மனிதனுக்கு எல்லையற்ற முன்னேற்றம் சாத்தியம் என்ற நம்பிக்கைவாதத்தை நிறுவிய உறுதியான மனிதராகச் சாக்ரடீஸ் இருக்கலாம். ஆனால் முன்னேற்றம் வெறும் புனைவாக இருந்தால், முன்னேற்றத்தின் பெயரால் “உள்ளுணர்வு சார்ந்த வாழ்க்கை மகிழ்ச்சியை” அழித்த குதர்க்கவாதியாகவும் அவர் இருக்கலாம். அறிவுக்கு மட்டுமே மதிப்பு உண்டு, வாழ்வின் மகிழ்ச்சி உட்பட மற்றவை அனைத்துக்கும் எந்த மதிப்பும் இல்லை என்று வாதிட்டதன் மூலம், மீவியற்பியல் கடமையை எல்லாவற்றுக்கும் மேலாக முதன்மைப்படுத்தும் தத்துவத்தைப் பிளேட்டோ மேற்கத்திய நாகரிகத்துக்குக் கடத்தினார்.

கிழக்கு வாழ்க்கையில் உணரும் மகிழ்ச்சி, சமய முழுமுதல் இருப்பை வழிபடுவதிலிருந்தும் மீவியற்பியல் முழுமைக்குக் கீழ்ப்படிவதிலிருந்தும் வரும் பரவசத்திலிருந்து முற்றிலும் வேறுபட்ட மனித இயல்புக் கோட்பாட்டிலிருந்து பிறக்கிறது. கிழக்கின் மனித இயல்புக் கோட்பாடு உள்ளுணர்வுக்கும் மனத்துக்குமான ஒருமையை ஏற்பதிலிருந்து தொடங்குகிறது; மேற்கின் மனித இயல்புக் கோட்பாடு உள்ளுணர்வைப் புறக்கணித்து மனத்தின் மேன்மையை ஏற்பதிலிருந்து தொடங்குகிறது. இந்த மனித இயல்புக் கோட்பாடுகளே இயற்கைவாதத்துக்கும் இயற்கைக்கு அப்பாற்பட்டவாதத்துக்கும் தொடக்கப் புள்ளிகள். உள்ளுணர்வுக்கும் மனத்துக்குமான சமநிலையையோ இசைவையோ அழித்து, மனத்தின் மேன்மையை வலியுறுத்துவதே வெளிப்பட்டதன் கோட்பாட்டின் அடித்தளமாகிறது. அது இயற்கைக்கு அப்பாற்பட்ட தன்மையோடு ஒத்துப்போகிறது. மதத்தின் பெயரைக் கடன்வாங்கிய பல்வேறு மூடநம்பிக்கைகளையும் பிடிவாதக் கோட்பாடுகளையும் எதிர்த்துப் போராடிய வால்டேர், கடவுளின் வெளிப்பட்டதன் கோட்பாட்டுப் பண்புகள் மேற்கத்தியர் தம் தேவைக்காக உருவாக்கியவையே, கடவுள் மனிதனுக்கு அறிவித்தவையோ கட்டளையிட்டவையோ ஒருபோதும் இருக்க முடியாது என்று எண்ணினார்.

வால்டேரின்படி, மேற்கத்தியர் தம் சொந்தத் தேவைக்காகக் கடவுளின் பண்புகளைத் திரித்து விருப்பப்படி பயன்படுத்துகின்றனர்; பிறரை இணங்கவைப்பதற்காகக் கடவுளை அற்புதங்கள் நிகழ்த்தவும் செய்கின்றனர். அனைத்தையும் படைத்து ஒழுங்கை நிறுவிய கடவுள், தாமே அந்த ஒழுங்கை மீறி அற்புதம் நிகழ்த்தும்படி செய்வதுதான் மிகப் பெரிய இறைநிந்தனை அல்லவா?

கடவுள் ஏன் அற்புதங்கள் நிகழ்த்த வேண்டும்? சில மனிதர்கள் மீதான தம் நோக்கத்தை நிறைவேற்றுவதற்காக அவர் அவ்வாறு செய்தால், கடவுள் இவ்வாறு கூறுவார்: பிரபஞ்சப் படைப்பாலும், நான் பிரபஞ்சத்தில் அமைத்த எல்லா ஒழுங்காலும், என் நிலையான விதிகளாலும் என் நோக்கங்களில் ஒரு பகுதியை என்னால் நிறைவேற்ற முடியவில்லை; ஆகவே என் நிலையான விதிகளிலும் எண்ணங்களிலும் ஒரு பகுதியை மாற்றி, என் விதிகளாலும் எண்ணங்களாலும் செய்ய முடியாததைச் செய்ய வேண்டும். இத்தகைய சொற்கள் கடவுளின் வல்லமையை அல்ல, இயலாமையையே காட்டுகின்றன; கற்பனைக்கும் எட்டாத தன்முரண். ஆகவே கடவுள் அற்புதங்கள் நிகழ்த்துவதாகத் துணிந்து கற்பனை செய்வதே இறைநிந்தனை (மனிதனால் கடவுளை நிந்திக்க முடியுமென்றால்). இது கடவுளிடம், “நீர் பலவீனமான, முன்னுக்குப்பின் முரணான இருப்பு” என்று சொல்வதைப் போன்றது. ஆகவே அற்புதங்களை நம்புவது மடமை; கடவுளுக்கு அவமரியாதை.¹⁸⁹

இத்தகைய அற்புதங்களை நியாயப்படுத்தும் ஆர்வத்தில், “அற்புதம் என்பது முற்றிலும் சார்புநிலையானது; காந்தம் காட்டும் நிகழ்வும் அற்புதங்களுள் ஒன்றே”¹⁹⁰ என்ற அபத்தமான வாதத்தைத் தம் புகழ்பெற்ற வரலாற்றுத் தத்துவத்தில் ஹெகல் அடுக்குகிறார். அற்புதங்களை நிகழ்த்தும் கடவுள், இயல்பாகவே இயற்கையிலிருந்து பிரிந்து, இயற்கைக்கு எதிராக நிற்கும் அல்லது இயற்கையைக் கடந்துநிற்கும் இருப்பாகவே இருக்க முடியும். அவருடைய சாயலில் படைக்கப்பட்ட மனிதன் தன்னை அந்தக் கடவுளோடு ஒன்றாக்கிக்கொள்வதால், மனிதனும் இயற்கையிலிருந்து துண்டிக்கப்பட்டு இயற்கைக்கு அப்பாற்பட்ட இருப்பாக உருமாறும் போக்கை அனுபவிக்கிறான். ஸ்பினோசாவின் தத்துவம் வலியுறுத்தியதுபோல, இறுதியில் கடவுள் இயற்கையோடு ஒன்றாகவே காணப்பட வேண்டும்.

சாக்ரடீஸ் பரப்பிய “உன்னையே நீ அறி” (know thyself) என்ற வாசகம், தன் அக உலகை நோக்கிக் கண்களைத் திருப்பு என்பதே; பிளேட்டோ, அரிஸ்டாட்டில் ஆகியோரின் மீவியற்பியல் மனப்பான்மையால், தன் சாரத்தை அறிய முடியும் என்ற கூற்றாக அது உருமாறியது. உண்மையைப் பற்றிக்கொள்ள முடியும், முழுமையானதை அறிய முடியும் என்ற மனப்பான்மையே வெளிப்பட்டதன் கோட்பாட்டின் மையம். வெளிப்பட்டதன் கோட்பாட்டின் இந்த மனப்பான்மை பிளேட்டோ சித்திரிக்கும் சாக்ரடீஸிடம் தெளிவாகத் தெரிகிறது.

கோட்பாட்டாளர்களுள் மிக நேர்மையானவரான லெஸ்ஸிங், உண்மையைவிட உண்மையைத் தேடுவதிலேயே முதன்மை கொடுப்பேன் என்று துணிவோடு கூறியதற்குக் காரணம் இதுவே. இந்தச் சொற்களால் அவர் எல்லாப் பண்டிதர்களையும் வியப்படையவும் சினமடையவும் செய்தார்; ஆனால் அறிவியலின் ஆழ்ந்த ரகசியத்தை வெளிப்படுத்தினார். மிக நேர்மையான வெளிப்பாடான இந்த அரிய ஒப்புதலுக்கு அருகே, சாக்ரடீஸிடம் முதன்முதலில் தோன்றும் ஆழ வேரூன்றிய மாயை உள்ளது: மன ஆற்றல், காரணகாரிய விதியை அடிப்படையாகக் கொண்டு, மனித இருப்பின் வேர்கள் வரை எட்ட முடியும், அவற்றை அறிவது மட்டுமன்றித் திருத்தவும் முடியும் என்ற அசையாத நம்பிக்கையே அது. இந்த மேன்மையான மீவியற்பியல் மாயை, உள்ளுணர்வைப் போல அறிவியலோடு ஒட்டிக்கொண்டு, அது கலையாக மாறும் வரை இடைவிடாமல் அறிவியலை வழிநடத்துகிறது. இந்த இயக்கமுறையின் நோக்கம் இதுவே.¹⁹¹

ஆனால் “உன்னையே நீ அறி” என்ற வாசகத்தை மீவியற்பியலோடு இணைத்தால், தானே கண்டுபிடித்த உண்மையை முழுமையானதாக வலியுறுத்தும் முடிவுக்கு அது இட்டுச் செல்கிறது. அறிய முடியாத சாரத்தை அறிய முடியும், கண்டுபிடித்துவிட்டோம் என்று வலியுறுத்தும் மனப்பான்மை, இறையியலின், மீவியற்பியலின் சாரமான வெளிப்பட்டதன் கோட்பாட்டுக்கு இட்டுச் செல்கிறது. ஆனால் கடவுளைத் தவிர யாரும் தன் சாரத்தை அறிவதில்லை. இது வால்டேரின் கூற்று:

ஒருவர் தன் ஆத்மாவைக் காண முடிந்தால் அது மிக நல்லதுதான். “உன்னையே நீ அறி” என்பது சிறந்த வாசகம். ஆனால் அதை நிறைவேற்ற முடிவது கடவுளால் மட்டுமே. கடவுளைத் தவிர யார் தன் சாரத்தை அறிய முடியும்? இயக்கி உயிரூட்டும் ஒன்றை நாம் ஆத்மா என்று அழைக்கிறோம். நம் அறிவாற்றலின் வரம்புகளால், அதற்கு மேல் நமக்கு எதுவும் தெரியாது. மனிதகுலத்தின் முக்கால் பங்கினர் அதில் திருப்தியடைந்து, சிந்திக்கும் இருப்புகளாக இருப்பது பற்றி மேலும் சங்கடப்படுவதில்லை. எஞ்சிய கால் பங்கினர் அதை அறிய முயல்கின்றனர். ஆனால் யாரும் அதைக் கண்டுபிடிக்கவில்லை; கண்டுபிடிக்கப் போவதுமில்லை.¹⁹²

ஜெர்மன் தத்துவவாதி தியோடோர் லெஸ்ஸிங் (Theodor Lessing, 1872-1933), ஐரோப்பிய நாகரிகத்தில் உள்ள இத்தகைய மனிதனைச் சுட்டி, “மனிதன் என்பவன், தன் மனம் என்று சொல்லப்படுவதைப் பற்றிப் படிப்படியாகப் பெருமித மாயைக்கு உள்ளான ஊனுண்ணும் குரங்கினமே” என்று மதிப்பிட்டார். ¹⁹³ இத்தகைய மனம் சார்ந்ததால், நீட்சேயின் சொல்லில் சொன்னால் அப்பல்லோவியத்தால், மேலாதிக்கம் செலுத்தப்பட்ட ஐரோப்பிய நாகரிகத்தில், முழுமையைப் புரிந்துகொண்ட கேதே போன்ற முழு மனிதரால் (全人) மட்டுமே, “இயற்கையின் சாரம் உணர்வுள்ள மனிதன் அல்லவா?”¹⁹⁴ என்று முழங்க முடிந்தது.

ஹோமோ சேப்பியன்ஸ், பிற எல்லா இனங்களிலும் காணப்படும் உடலியல் விருப்பங்களையும் தேவைகளையும் தவிர, தனிச்சிறப்பாக வளர்ந்த பண்பாட்டு, சமூக வாழ்வுக்கான விருப்பங்களையும் தேவைகளையும் கொண்டுள்ளது. இதுவே மனிதனின் தனித்தன்மை. மனிதன் ஒரு சமூக விலங்கு (social animal) என்று கூறப்பட்டதும் இந்த இயல்பைச் சுட்டியே. ஆனால் இந்தச் சொற்றொடருக்குத் தனிக் கவனம் தேவை. மனிதன் ஒரு “சமூக விலங்கு”; “சமூக” விலங்கும் அல்ல, சமூக “விலங்கும்” அல்ல.

“மன ஆற்றலின் பொதுமைப்படுத்தல்” என்ற நிகழ்வு, மீவியற்பியலாக, மேற்கத்திய அறிவியலோடு அதன் கோட்பாடாகவும் அடித்தளமாகவும் பரஸ்பர நிரப்புநிலை உறவைப் பேணி வந்தது. ஆனால் முழுமையை வலியுறுத்திய மேற்கத்திய அறிவியல், அதாவது வெளிப்பட்டதன் கோட்பாட்டுச் செவ்வியல் இயற்பியல், வெளிப்படாததன் கோட்பாட்டு நவீன இயற்பியலுக்குள் உள்ளடக்கப்பட்டதால், இரண்டாயிரம் ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக இறையியலும் மீவியற்பியலும் சார்ந்திருந்த தத்துவங்களான யூக்ளிட் வடிவியலும் நியூட்டனின் இயக்கவியல் முறைமையும் தம் வரம்புகளில் மோதின. மேற்கத்தியர் கடவுளைப் போல நம்பிய அறிவியல் உண்மை முழுமையானதாக இருக்க முடியாது என்றும், மனிதன் கண்டுபிடித்ததை முழுமையானதாக நம்புவது ஒரு மாயை என்றும் ஐன்ஸ்டீன் கூறுகிறார்.

“உண்மை” என்ற கருத்தைத் தூய வடிவியலின் கூற்றுகளுக்குப் பொருத்த முடியாது. ஏனெனில் “உண்மை” என்ற சொல் இறுதியில் “மெய்யான” பொருளோடு ஒத்துப்போவதையே குறிக்கிறது. ஆனால் வடிவியல், வடிவியல் கருத்துகளுக்கும் அனுபவப் பொருள்களுக்கும் இடையிலான உறவைக் கையாள்வதில்லை; வடிவியல் கருத்துகளுக்கு இடையிலான தர்க்க உறவை மட்டுமே கையாள்கிறது.¹⁹⁵

ஆனால் அறிவியலில் கருத்தியல் சட்டக மாற்றத்தை ஏற்படுத்திய இந்தத் தீர்க்கமான வளர்ச்சி இருந்தபோதிலும், கடவுளையும் மனத்தையும் வழிபடும் வரலாற்றுப் போக்கிலிருந்து மேற்கத்தியத் தத்துவம் விடுபடவில்லை. நவீன மீவியற்பியல் இடைக்கால இறையியலைத் தொடர்ந்ததுபோல, சீர்திருத்தக் கிறிஸ்தவம் கத்தோலிக்கத்தைத் தொடர்ந்தது. லூதர் கிறிஸ்தவத்தின் வரலாற்று மரபைத் தொடர்ந்து மீண்டும் கட்டியெழுப்பினார்.

லூதர், அந்த விதிவசப்பட்ட துறவி, திருச்சபையை மீண்டும் கட்டியெழுப்பினார். ஆனால் அதைவிடக் கடுமையான பிரச்சினை, கிறிஸ்தவம் மறையவிருந்த அதே நேரத்தில் அதை மீண்டும் கட்டியெழுப்பினார் என்பதே.¹⁹⁶

மேற்கத்திய நாகரிகம் இவ்வாறு வெளிப்பட்டதன் கோட்பாட்டின் வரம்புகளிலிருந்து விடுபட முடியாமல் இருப்பதற்கு அதன் மரபே காரணம். சாக்ரடீஸுக்குப் பின் 2,500 ஆண்டுகள் வெளிப்படாததன் கோட்பாட்டிலிருந்து விலகி வெளிப்பட்டதன் கோட்பாட்டில் மட்டுமே மூழ்கியிருந்ததால், மதம், மீவியற்பியல், கருத்தியல் என்ற வெளிப்பட்டதன் கோட்பாட்டு மரபுகளிலிருந்து விடுபடுவது மேற்கத்திய நாகரிகத்துக்கு மிகக் கடினமாகிவிட்டது. அவர்களின் வெளிப்பட்டதன் கோட்பாடே மனத்துக்கும் உள்ளுணர்வுக்கும் இடையிலான சமநிலையை அழித்து, மனத்துக்கு மட்டுமே முதன்மை கொடுக்கும் போக்கை மேற்கத்திய நாகரிகத்தின் மையக் கூறாக்கிவிட்டது.

மன-உள்ளுணர்வுச் சமநிலையின் அழிவையும், மனத்தை வழிபடும் மீவியற்பியலின் சிக்கல்களையும் மேற்கத்தியர் உணர முடிந்தது நவீன காலத்தில்தான். குறிப்பாக நீட்சேயின் தத்துவத்தில், சாக்ரடீஸின் மன மையத் தத்துவத்துக்கும் மீவியற்பியலுக்கும் எதிரான நிலைப்பாடு தெளிவாக வெளிப்படுகிறது. ஜெர்மன் தத்துவவாதி ஹைடெக்கர், மேற்கத்திய நாகரிகம் மன மைய நாகரிகம் என்று சுட்டிக்காட்டி, “மனத்தைக் கடந்து இருப்பிலேயே” கவனம் செலுத்த வேண்டியதன் தேவையைச் சுட்டிக்காட்டினார். மனித இயல்பின் கோணத்தில் நோக்கினால், மனிதனின் இருப்பு உள்ளுணர்வையும் மனத்தையும் ஒருசேர உள்ளடக்குகிறது. மனத்தில் ஒருமுகப்பட்ட மேற்கத்திய சிந்தனை வரலாற்றின் ஒருசார்புத் தன்மையை ஹைடெக்கர் கூர்மையாகச் சுட்டிக்காட்டினார். மனத்தை அல்ல, உள்ளுணர்வு உட்பட மனித இருப்பு முழுவதிலும் கவனம் செலுத்த வேண்டும் என்ற தத்துவம், மனத்தையும் உள்ளுணர்வையும் இணைக்கும் கிழக்கின் தத்துவ முறைமையோடு ஒரே இழையில் செல்கிறது.

மன ஆற்றலின் பக்கம் சாய்ந்த பிளேட்டோவின் தத்துவத்தை ஹைடெக்கர் விமர்சித்தார். பிளேட்டோ, அரிஸ்டாட்டில் முதலியோரிடமிருந்து தோன்றிய மீவியற்பியலே சிக்கல் என்று கண்டு, மேற்கத்திய நாகரிகம் உண்மையைத் திரிக்கத் தொடங்கியதற்கான காரணமாக அதை மதிப்பிட்டார். மேற்கத்திய நாகரிகத்தின் இந்தத் திரிபு, கிரேக்கக் காலம், இடைக்கால மதம் வழியாக நவீன, சமகாலம் வரை தொடர்வதால், இறுதியில் மேற்கத்தியத் தத்துவ மரபு முழுவதையும் அடிப்படையிலேயே மறுஆய்வு செய்ய வேண்டும் என்று அவர் கண்டார். பிளேட்டோவின் கருத்துருக் கோட்பாடு இறுதியில் இருப்பைக் கருத்துருக் கோட்பாட்டுக்குக் கீழ்ப்படுத்தி மீவியற்பியலாக்கியது; இந்தத் தத்துவப் பார்வை வெளிப்பாட்டு மதத்தோடு கைகோத்து, இரண்டாயிரம் ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக மேற்கத்திய நாகரிகத்தை வழிநடத்தியது. குறிப்பாக 20ஆம் நூற்றாண்டில் மீவியற்பியல் உச்சத்தை அடைந்தபோது, மனத்தின் பக்கம், அல்லது மனத்தை எதிர்க்கும் உள்ளுணர்வின் பக்கம் சாய்ந்த கருத்தியல்கள் ஒரு காலத்தில் உலகை ஆண்டன. மனத்தின் பக்கம் சாய்ந்த முதலாவது பொதுவுடைமை; உள்ளுணர்வைப் பின்பற்றிய இரண்டாவது பாசிசம். 20ஆம் நூற்றாண்டுக் கருத்தியல்கள், நிறைவேற முடியாத இலட்சியங்களை நனவாக்குவதற்காக, அறத்தால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படும் மனிதத் தனிப்பண்பையே அழிப்பதை வழக்கமாக்கின.

மேற்கின் மன மையத் தத்துவத்தைச் சுட்டிக்காட்டி, அது மனித மனத்தை அல்ல, இருப்புச் சிந்தனையை, அதாவது மனிதனை முழுமையாகக் காணும் திறனை, இழந்துவிட்டது என்று ஹைடெக்கர் கண்டார். “நான் சிந்திக்கிறேன், ஆகவே நான் இருக்கிறேன்” என்ற டெக்கார்ட்டின் கூற்றை, நவீன காலத்தில் புதிதாகத் தொடங்கிய மேற்கின் மீவியற்பியல், மன மையச் சிந்தனையின் தொடக்கமாக அவர் கண்டார். அவரது தத்துவத்தின்படி, “மனத்தைக் கடந்து இருப்பையே” மையமாகக் கொண்ட மனிதனுக்கு, “நான் இருக்கிறேன், ஆகவே நான் சிந்திக்கிறேன்” என்று ஆக வேண்டும். மனம்-இருப்பு ஒப்பீட்டுத் தத்துவத்தில், இருப்பை மையமாகக் கொண்டு சிந்திக்கும் முறையைப் புதிதாகக் கற்க வேண்டும் என்று ஹைடெக்கர் வலியுறுத்தினார். மேற்கின் பகுத்தறிவுவாதத்தை இருப்பை மறந்த சிந்தனை என்று அவர் விமர்சித்தார்.

பண்பாட்டுத் தளத்தில் நோக்கினால், கிரேக்கப் பண்பாடு கூர்நோக்கை இழந்து அழிந்ததற்குக் காரணம், சாக்ரடீஸின் எடுத்துக்காட்டில் காண்பதுபோல, முதன்மையாக அது மனத்தை உச்சப்படுத்தியதே. மனத்தை உச்சப்படுத்துவது மனத்துக்கும் உள்ளுணர்வுக்கும் இடையிலான இசைவையும் சமநிலையையும் அழிப்பதையே, அதாவது கூர்நோக்கை அழிப்பதையே, குறிக்கிறது. நடுநிலையைப் பரிந்துரைத்த பெரிக்ளீஸின் இறுதி அறிவுரையைப் புறக்கணித்துத் துணிகரமான சிசிலிப் படையெடுப்பை மேற்கொண்டதே ஏதென்ஸின் வீழ்ச்சிக்குக் காரணமாக இருந்ததுபோல, நடுநிலையைக் காக்கச் சொன்ன டெல்ஃபி ஆலயத்தின் முகப்பில் பொறிக்கப்பட்ட ஞானத்தை உடைத்து, மன ஆற்றல் பொதுமைப்படுத்தலின் பாதையில் நுழைந்ததிலேயே கிரேக்கச் சமநிலையின் அழிவுக்கான காரணம் உள்ளது. அதற்குப் பொறுப்பானவர் சாக்ரடீஸ் என்றே கொள்ள வேண்டும்.

சாக்ரடீஸும் அவருடைய வழித்தோன்றல்களும், அப்பல்லோவியக் கிரேக்கர்கள் நடுநிலை என்று அழைத்த, அடைவதற்கு அரிய உயர்ந்த அறநெறிக் கருணை, அர்ப்பணிப்பு, வீரச்செயல், நிலைத்த உள்ளம் (恒心) ஆகியவற்றையும்கூட, அறிவின் இயங்கியலால் இடைவிடாமல் ஊகித்துச் சென்றதன் மூலம், கற்பிக்கக்கூடியவை போல ஆக்கிவிட்டனர்.¹⁹⁷

“நடுநிலையின் அறப்பண்பு எவ்வளவு உயர்ந்தது! ஆனால் மக்கள் அதை நீண்ட காலம் கடைப்பிடிப்பது அரிது”¹⁹⁸ என்று கன்பூசியஸ் கூர்மையாகக் கூறினார். இறையியலிலிருந்தும் மீவியற்பியலிலிருந்தும் விலகியிருந்த கிழக்கத்திய நாகரிகம் நடுநிலையைக் காத்து வர முடிந்தது. கிறிஸ்தவ இறையியலும், பிளேட்டோ, அரிஸ்டாட்டில் ஆகியோரால் வளர்க்கப்பட்ட கிரேக்க மீவியற்பியலும், அறிய முடியாத மனிதனின் சாரத்தையோ இயற்கையின் சாரத்தையோ அறிய முடியும் என்று இரண்டாயிரம் ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக மேற்கத்தியரை வலியுறுத்தச் செய்தன. இந்த மீவியற்பியல் போக்கு, குறிப்பாக நாம் அட்லாண்டிக் காலம் என்று அழைக்கும் 16ஆம் நூற்றாண்டு முதல் 20ஆம் நூற்றாண்டின் நடுப்பகுதி வரையிலான ஏறத்தாழ 450 ஆண்டுகள், மேற்கு உலகைக் கைப்பற்றிய “திறந்த உலகில்” செயல்பட்டபோது, பெரும் வலிமையைச் செலுத்தியது. ஆனால் உலகைக் கைப்பற்றுதல் நிறைவடைந்து திறந்த உலகம் முடிவுக்கு வருவதோடு, மீவியற்பியலின் பங்கும் முடிவுக்கு வந்துகொண்டிருக்கிறது.

மன நிகழ்வுகளின் பொதுமைப்படுத்தல் போக்கில் அதே நேரத்தில் நிகழும் நிகழ்வு, காரணகாரிய விதி மீதான பற்று. மாற்றத்தின் தத்துவத்தை வலியுறுத்தும் கிழக்கத்திய நாகரிகத்தில் காரணகாரிய விதி மறுக்கப்படுகிறது; ஆனால் மேற்கில், மன நிகழ்வுகளின் பொதுமைப்படுத்தலை நியாயப்படுத்தும் முன்னேற்றச் சிந்தனைக்குக் காரணகாரிய விதி இன்றியமையாத மூலைக்கல். முழுமுதல் உண்மையை நோக்கி மனிதன் படிப்படியாக முன்னேறுகிறான் என்ற தத்துவம் செழிக்கிறது. பிளேட்டோ, அரிஸ்டாட்டில் ஆகியோரால் உறுதியான வெளிப்பாட்டைப் பெற்ற காரணகாரிய விதி, மறுமலர்ச்சிக்குப் பின் லைப்னிட்ஸால் மீண்டும் வலுவாக உயிர்ப்பிக்கப்பட்டு, முன்னேற்றப் பண்பாட்டை உயிர்ப்புடன் வைப்பதற்குப் பங்களிக்கிறது. டார்வினின் பரிணாமக் கோட்பாட்டில் கண்டதுபோல, “படிப்படியான” பரிணாமத்தை டார்வின் வலியுறுத்துவதற்கும் அது ஒரு பங்கு வகிக்கிறது. மேற்கத்திய பண்பாட்டின் இந்தப் புனைவுத் தன்மையை வால்டேர் கூர்மையாக விமர்சிக்கிறார்.

நான் முதன்முதலில் பிளேட்டோவைப் படித்தபோது, மிக இலேசான அணுவிலிருந்து உன்னத இருப்பு வரை எல்லா உயிர்களையும் படிநிலையாகப் பிரித்து வைத்திருப்பதைக் கண்டு மிகவும் நெகிழ்ந்தேன். ஆனால் கூர்ந்து பார்த்தபோது, முற்காலத்தில் காலையில் முதல் சேவல் கூவியதும் எல்லாப் பேய்களும் மறைந்ததுபோல, அந்த மாபெரும் மாயத்தோற்றம் மறைந்துவிட்டது.¹⁹⁹

வீழ்ச்சியடைந்துகொண்டிருந்த கிரேக்க சமூகத்தில் நடுநிலையைப் புரிந்துகொண்டது மட்டுமன்றி அதைக் கடைப்பிடித்ததால் கடைசிக் கிரேக்கர் என்று அழைக்கத்தக்க பெரிக்ளீஸ், ஏதெனியர் உச்சநிலைப் பாதையில் நுழைந்தபோதெல்லாம் அவர்களை நடுநிலைப் பாதைக்குத் திருப்பினார்.

ஏதெனியர் பொருத்தமற்ற நேரத்தில் செருக்கும் துணிச்சலும் கொண்டபோது பெரிக்ளீஸ் அவர்களை அச்சுறுத்தினார்; காரணமின்றி அஞ்சியபோது அவர்களுக்கு நம்பிக்கையை மீட்டுத் தந்தார்.²⁰⁰

ஞானத்தைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் டெல்ஃபியின் குறிக்கோள் வாசகமும் பெரிக்ளீஸின் நடுநிலையும் மறைந்த அதே காலத்தில், அதாவது ஏதென்ஸ் வீழ்ச்சியடைந்துகொண்டிருந்த காலத்தில், பின்னர் ஏறத்தாழ இரண்டாயிரம் ஆண்டுகள் மேற்கின் மீது மேலாதிக்கத் தாக்கம் செலுத்தவிருந்த வெளிப்பட்டதன் கோட்பாடு என்ற தத்துவ உலகைப் பிளேட்டோவும் அரிஸ்டாட்டிலும் பரப்பினர்; அந்தத் தத்துவ உலகம் மேற்கத்திய நாகரிகத்தை வழிநடத்தலாயிற்று. அது இடைக்கால இறையியல், நவீன மீவியற்பியல் ஆகியவற்றின் வடிவங்களை எடுத்து மாறிச் சென்றது.

கிரேக்கர்கள் தாம் பலவீனமடைந்து சீரழிந்துகொண்டிருந்த காலத்தில், நம்பிக்கைவாதிகளாகவும் மேலோட்டமானவர்களாகவும் சொல்லலங்காரவாதிகளாகவும் ஆகி, தர்க்கத்தை நாடி, உலகைப் பகுத்தறிவுரீதியாக விளக்க முயலவில்லையா? அதாவது மேலும் “அமைதியானவர்களாகவும்” “அறிவியல்பூர்வமானவர்களாகவும்” ஆகவில்லையா? எல்லா நவீனச் சிந்தனைகளும் மக்களாட்சி முன்முடிவுகளும் இருந்தபோதிலும், நம்பிக்கைவாதமும் அதன் நவீன வெளிப்பாடான மக்களாட்சியின் வெற்றியும் என்ற நிகழ்வுகள் அனைத்தும் பலவீனத்தின், முதுமையின், உடலியல் சோர்வின் அறிகுறிகள் அல்ல என்று யாருக்குத் தெரியும்?²⁰¹

குறிப்பாக அண்மைய சில நூற்றாண்டுகளில் வியத்தகு வளர்ச்சியைப் பதிவுசெய்த அறிவியல்கூட, மேற்கத்தியர் அவ்வளவு நம்பியதற்கு மாறாக, மனிதனுக்கு ஒளிமயமான எதிர்காலத்தைத் தரும் என்பது, வெளிப்பட்டதன் கோட்பாட்டால் ஆயுதபாணியான திறந்த உலகம் முடிவுக்கு வருவதோடு, இனி உறுதியானதல்ல. அறிவியலின் சாரம் என்ன? மனிதகுலத்தின் எதிர்காலத்தில் அறிவியல் செலுத்தும் தாக்கம் எத்தகையது?

நம் அறிவியல், அந்த அறிவியல் முழுவதும், வாழ்வின் வெளிப்பாடாக உண்மையில் எதைக் குறிக்கிறது? அறிவியல் எங்கே போகிறது, எங்கிருந்து வந்தது? அறிவியல் மனப்பான்மை என்பது நம்பிக்கையின்மை மீதான அச்சம் மட்டுமே, அதிலிருந்து தப்பிக்கும் ஒரு தற்காப்பு முறையே அல்லவா? அறநெறிப்படிச் சொன்னால் ஒரு மோசடியும் கோழைத்தனமான செயலும் அல்லவா? அறநெறியற்ற முறையில் சொன்னால் ஒரு சூழ்ச்சியா? சாக்ரடீஸே, சாக்ரடீஸே, இங்கேதான் உமது ரகசியம் உள்ளதா? மர்மமான முரண்நகையின் வித்தகரே, இங்கேதான் உமது முரண்நகை உள்ளதா?²⁰²

பெரும்பாலான மேற்கத்தியத் தத்துவவாதிகள் கேள்விகளைத் தொடர்ந்து முன்னெடுத்து, எதையாவது கண்டுபிடித்துவிட்டதாக எண்ணியதும் அதை முழுமையானதாக முன்னிறுத்துகின்றனர். வெளிப்பட்டதன் கோட்பாடும் முன்னேற்றத் தத்துவமும் இணைந்துள்ளன. அப்படிச் செய்தால்தான் திறந்த சமூகத்தில் “முன்னேற்றம்” தொடர்ந்து நியாயப்படுத்தப்படுகிறது. ஆனால் உண்மையில் “முழுமுதல் உண்மை” மனிதக் கைக்கு எட்டாத இடத்தில் இருக்குமானால், லெஸ்ஸிங் கூர்மையாகக் கூறியதுபோல மனிதன் “உண்மையைவிட உண்மையைத் தேடும் பாதைக்கே அதிக முக்கியத்துவம்” கொடுக்க வேண்டியிருக்கலாம். இதுவே மனிதனின் நிலை என்றால், கன்பூசியஸ் கூறியதுபோல, “அறிந்ததை அறிந்தேன் என்றும், அறியாததை அறியேன் என்றும் சொல்வதே” மனிதன் கொள்ளக்கூடிய அறிவின் எல்லையாகிறது. “வாழ்வுக்கு எல்லை உண்டு, அறிவுக்கோ எல்லை இல்லை” என்ற டாவோயியத் தத்துவத்தை ஏற்றால், மீவியற்பியலை வலியுறுத்தும் மேற்கத்திய நாகரிகத்தின் மன ஆற்றல் தேர்வு தன் வரம்புகளில் மோதி, இறுதியில் வீழ்ச்சியின் பாதையில் செல்கிறது என்று கொள்ளலாம்.

3) மன வழிபாட்டு நாகரிகத்தின் வீழ்ச்சி: கருத்தியல், மனத்துக்கும் அறிவியலுக்குமான கூட்டுச்சதி

முடிவின்றி முன்னோக்கி ஓடிய மேற்கின் மன வழிபாட்டுச் சிந்தனை 20ஆம் நூற்றாண்டில் வீழ்ச்சியின் பாதையில் நுழைகிறது. “பகுத்தறிவுவாதத்தால்” ஆயுதபாணியான மனம், “அறிவியல்பூர்வமான” சமூக டார்வினியத்தோடு கூட்டுச்சேர்ந்து கருத்தியல் காலத்தை உருவாக்குகிறது. ஆனால் தவறான மனித இயல்புக் கோட்பாட்டை அடிப்படையாகக் கொண்ட கருத்தியல், மேற்கத்திய சிந்தனை உலகை அழிவின் பாதையில் நுழையச் செய்கிறது. மனத்துக்கும் அறிவியலுக்குமான கூட்டுச்சதி மேற்கில் நிறைவேறியது. மனம் உள்ளுணர்விலிருந்து பிரிந்து செயல்பட முடியாது; ஆனால் மேற்கின் பகுத்தறிவுவாதம் அது சாத்தியம் என்று தவறாக மதிப்பிட்டது; சமூக டார்வினியத்தின் படிப்படிப் போராட்டக் கோட்பாடு என்ற சரிபார்க்கப்படாத சிந்தனை அறிவியலாக 20ஆம் நூற்றாண்டு மேற்கத்திய உலகில் பரவியது. பிரிக்கப்பட்ட மனமும் மாயையான அறிவியலும் இணைந்ததே கருத்தியலின் சாரம்.

மனிதன் கடவுளின் தனிப் படைப்பால் உருவானவன் அல்லன் என்ற பரிணாமக் கோட்பாட்டை டார்வின் வலியுறுத்தினார்; ஆனால் தொடக்ககால உயிரினங்கள் உட்பட இயற்கையின் படைப்பு கடவுளால் நிகழ்ந்தது என்று அவர் உறுதியாக நம்பினார். இவ்வாறு, தம் சமய நம்பிக்கையும் பரிணாமக் கோட்பாடும் இணைந்து செல்ல முடியும் என்று வலியுறுத்தி, கடவுள் மீதான தம் நம்பிக்கையில் மாற்றமில்லை என்று டார்வின் விளக்கினார்:

தொடக்கத்தில் ஒன்றோ சிலவோ உயிர் வடிவங்களுக்குள் படைப்பாளர் மூச்சை ஊதித் தொடங்கியது என்ற உயிரின் தொடக்கத்தின் மேன்மையைக் கண்டு வியக்காமல் இருக்க முடியாது. முதலில் நிர்ணயிக்கப்பட்ட விதிகளின்படியும் ஈர்ப்புவிசையின்படியும் பூமி தன் சுழற்சியைத் தொடர்ந்துகொண்டிருக்கும்போது, அவ்வளவு எளிய தொடக்கத்திலிருந்து எண்ணற்ற அழகிய, வியத்தகு வடிவங்கள் பரிணமித்தன, இன்னும் பரிணமித்துக்கொண்டிருக்கின்றன என்பதே அது.²⁰³

டார்வினின் பரிணாமக் கோட்பாடு இறுதியில் “கடவுளின் படைப்பையும் இயற்கையின் பரிணாமத்தையும்” இணைத்ததாக ஆனது. டார்வினின் பரிணாமக் கோட்பாடு முழுமையான இயற்கைவாதப் பரிணாமக் கோட்பாடு அல்ல; கடவுளின் படைப்பும் இயற்கையின் பரிணாமமும் ஒருசேர இணைந்திருக்கும் கோட்பாடு. அறிவொளிக் காலத்தின் இயற்கை இறைவாதம் உட்படப் பல மேற்கத்தியச் சிந்தனையாளர்களைப் போலவே, அவர்களால் மேற்கத்திய சிந்தனையை இயற்கைவாதமாக முழுமையாக மாற்ற முடியவில்லை; கடவுளையும் இயற்கையையும் இணைந்திருக்கச் செய்யும் வழியை எடுத்தனர். டார்வினும் மாபெரும் சிந்தனையை வழங்கினார்; ஆனால் தத்துவ முறைமையில் மேற்கத்தியத் தத்துவச் சிந்தனையை அப்படியே தொடர்ந்தார். அந்த அளவுக்குக் கிரேக்க-ரோமக் காலத்தின் வெளிப்பட்டதன் கோட்பாடும் இடைக்கால மதத்தின் முழுமையான வெளிப்பட்டதன் கோட்பாட்டுப் போக்கும் அவர்களின் சிந்தனையில் இன்னும் பெரிதும் செயல்பட்டன.

சமூக டார்வினியம்: “இயற்கை தாவுவதில்லை”, “அனைவருக்கும் எதிராக அனைவரின் போர்”

சமூக டார்வினியம் (Social Darwinism) டார்வினியத்திலிருந்து (Darwinism) தொடங்கியது; ஆனால் டார்வினின் எதிர்பார்ப்புக்கு மாறாக, கருத்தியல் காலத்தைத் திறப்பதில் தீர்க்கமான பங்காற்றியது. மனிதனும் பூமியின் உயிரினங்களும் கடவுள் ஒவ்வொன்றாக உருவாக்கியவை அல்ல, இயற்கைக்குள் பரிணாமத்தால் உருவானவை என்பதே டார்வினியத்தின் கூற்று. வெளிப்பாட்டு மதக் கோட்பாட்டின் மையமான படைப்புக் கொள்கையைத் தகர்க்கும் புரட்சிகரக் கோட்பாடு அது. டார்வினின் பரிணாமக் கோட்பாடு வெளியானது 1859இல்.

சிக்கல் டார்வினின் பரிணாமக் கோட்பாடு அல்ல, அதிலிருந்து கிளைத்த சமூக டார்வினியமே. மனத்தின் ஆற்றலை உச்சப்படுத்தத் தேவையான தத்துவத்துக்கும் அறிவியலுக்குமான கூட்டுச்சதி என்ற விளைவை வெளிப்படுத்துவதில் சமூக டார்வினியம் அறிவியல் பங்காற்றுகிறது. “மாபெரும் கண்டுபிடிப்பு கண்டுபிடித்தவரின் முயற்சி; அதில் அடங்கியுள்ள சிக்கல்கள் அவர் காலத்தின் சிக்கல்கள்” என்ற எண்ணத்தைக் கொண்டுவந்தால், பரிணாமக் கோட்பாடு டார்வினின் மாபெரும் சாதனை. ஆனால் மேற்கத்திய சிந்தனையில் ஆழப் பதிந்திருந்த போராட்டக் கோட்பாட்டையும் படிப்படிக் கோட்பாட்டையும் டார்வின் தம் பரிணாமக் கோட்பாட்டில் அப்படியே பயன்படுத்தியது தவறுகளுள் பெருந்தவறு.

பரிணாமக் கோட்பாடு மேற்கத்திய சிந்தனை முறைமைக்குள் நிறுவப்பட்டது. அதனால், நவீன மேற்கின் தத்துவ முறைமையில் அனைவரும் இயல்பான அறிவியல் உண்மையாக ஏற்றிருந்த கூற்றுகள், டார்வினின் பரிணாமக் கோட்பாட்டை விளக்கும் இயக்கமுறைகளாகப் பயன்படுத்தப்படுகின்றன. இந்தக் கூற்றுகள், அக்காலத்தில் மேற்கத்தியத் தத்துவ உலகை ஆட்கொண்டிருந்த மன வழிபாட்டு நாகரிகத்தோடு இணைந்து சமூக டார்வினியத்தை உருவாக்கின. அந்த இயக்கமுறைகள் இரண்டு: “இயற்கை தாவுவதில்லை” (Natura non facit saltum, Nature does not make leaps), “அனைவருக்கும் எதிராக அனைவரின் போர்” (Bellum omnium contra omnes, War of all against all). அக்காலச் சிந்தனையாளர்கள் பலர், தம் கூற்றுகளின் நியாயத்தை வலுப்படுத்த இலத்தீன் சொற்றொடர்களை விரும்பிப் பயன்படுத்தினர்.

டார்வினின் பரிணாமக் கோட்பாடு மனித வரலாற்றில் படிப்படியான, போராட்டம் சார்ந்த பரிணாமத்தை ஏற்படுத்தும் என்ற தவறான எண்ணத்தால் சமூக டார்வினியம் உருவானது.²⁰⁴ “இயற்கை தாவுவதில்லை”, “அனைவருக்கும் எதிராக அனைவரின் போர்” என்ற கருத்துகளை இந்தக் கோட்பாடு மையமாகக் கொண்டுள்ளது. இதனால் மேற்கின் மனித விவகாரங்களைக் கருத்தியல் காலத்தில் மூழ்கச் செய்தது.

சமூகப் பரிணாமவாதத்தின் நிறுவனர் ஸ்பென்சர் (1820-1903), தகுதியுள்ளவை பிழைத்தலும் இயற்கைத் தேர்வும் மனித சமூகத்துக்கு அப்படியே பொருந்தும் என்று வலியுறுத்தினார். ஆகவே சமூகமும் இயற்கையைப் போலவே போட்டியின் மூலம் வளர்வதால், “திறனற்றவர்களுக்குச் செயற்கையாக உதவுவது சமூக வளர்ச்சியைத் தடுக்கிறது” என்ற சிந்தனையை அவர் விரித்தார்.

இத்தகைய கூற்றுகளை உள்வாங்கிய கருத்தியல்கள், சமத்துவமின்மை, இனப் பாகுபாடு, ஏகாதிபத்தியம் ஆகியவற்றை நியாயப்படுத்துவதில் சமூக டார்வினியத்தைத் தீவிரமாகப் பயன்படுத்தின. குறிப்பாக, மனித இயல்பு “பரிணமிக்க” முடியும் என்ற எண்ணம், எல்லா அறத்தையும் மனிதநேயவாதத்தையும் அழித்தொழிக்கும் கொள்கைகளைச் சாத்தியமாக்கியது. சமூக டார்வினியத்தின் படிப்படிக் கோட்பாடும் போராட்டக் கோட்பாடும் பொதுவுடைமை, நாஜியம், இனப் பாகுபாடு, இனமேம்பாட்டியல் ஆகியவற்றில் “அறிவியலாக”ப் பயன்படுத்தப்பட்டன. படிப்படிக் கோட்பாட்டுக்கும் போராட்டக் கோட்பாட்டுக்கும் மாற்றுச் சொற்களாகத் தகுதியுள்ளவை பிழைத்தல், இயற்கைத் தேர்வு ஆகியவற்றைப் பயன்படுத்தி, தம் அறிவியல் தன்மையை விரிவுபடுத்த அவர்கள் முயன்றனர். இந்தச் சமூக டார்வினியம், 20ஆம் நூற்றாண்டில் கொடிய தவறுகளைச் செய்த பின், தவறான சிந்தனை என்று நிரூபணமானது. ஏனெனில் அது மனித இயல்புக்கு முரணானது. இன்று அது கைவிடப்பட்ட நிலையில் உள்ளது.

படிப்படிக் கோட்பாடு, போராட்டக் கோட்பாடு ஆகியவற்றின் தத்துவம் டார்வினின் பரிணாமக் கோட்பாட்டின் தொடக்கத்திலேயே முன்னறிவிக்கப்பட்டிருந்தது. எல்லா மாற்றங்களும் “படிப்படியாக” நிகழ்கின்றன என்ற மேற்கத்தியத் தத்துவத்தை டார்வின் தம் பரிணாமக் கோட்பாட்டில் அப்படியே மேற்கோள் காட்டினார்: “இயற்கை தாவுவதில்லை.” இந்த வாசகம் 19ஆம் நூற்றாண்டு மேற்கத்தியத் தத்துவ, அறிவியல் உலகச் சிந்தனையின் மூலைக்கல். இதோடு இணைந்த கருத்து “போராட்டக் கோட்பாடு”: “அனைவருக்கும் எதிராக அனைவரின் போர்.” இந்தக் கருத்து, படிப்படிக் கோட்பாட்டோடு சேர்ந்து, டார்வினின் பரிணாமக் கோட்பாட்டின் மையம். டார்வின் இதைத் தகுதியுள்ளவை பிழைத்தல் (Survival of the fittest) என்று வெளிப்படுத்தினார். படிப்படிக் கோட்பாடு, போராட்டக் கோட்பாடு என்ற டார்வினின் பரிணாமக் கோட்பாட்டின் மையத் தத்துவம் பல சிக்கல்களை ஏற்படுத்தியது. டார்வினின் பரிணாமக் கோட்பாடு இறுதியில் சமூக டார்வினியமாகத் திரிந்து, இலட்சிய உலகை நனவாக்குவதற்காக மனித அறத்தை மீறலாம் என்ற கொடிய, இரக்கமற்ற “கருத்தியல் காலத்தை” (the Age of Ideology) உருவாக்குவதற்குப் பங்களித்தது.

ஆனால் அக்காலத்தில் செல்வாக்குப் பெற்றிருந்த படிப்படிக் கோட்பாட்டையும் போராட்டக் கோட்பாட்டையும் இவ்வாறு பரிணாமக் கோட்பாட்டில் அப்படியே பயன்படுத்துவதற்குச் சில சிந்தனையாளர்கள் எதிர்ப்புத் தெரிவித்தனர். டார்வினின் பரிணாமக் கோட்பாட்டைக் காக்க முன்வந்த ஹக்ஸ்லி, உயிரினங்களின் தோற்றம் வெளியாவதற்கு முன் டார்வினுக்குக் கடிதம் எழுதி, படிப்படிக் கோட்பாட்டைப் பரிணாமக் கோட்பாட்டில் அப்படியே பயன்படுத்துவதன் சிக்கலைச் சுட்டிக்காட்டினார்.

உங்கள் பரிணாமக் கோட்பாட்டுக்காகத் தேவைப்பட்டால் விறகுக் குவியல் மீது எரிக்கப்படவும் நான் தயார். பரிணாமக் கோட்பாட்டைக் காப்பதற்காக என் நகங்களை மேலும் கூர்மையாக்குகிறேன், அலகை மேலும் தீட்டுகிறேன். ஆனால் “இயற்கை தாவுவதில்லை” என்ற விதியை எந்தத் தயக்கமுமின்றி முழுமையாக ஏற்றதன் மூலம், தேவையற்ற தடையை நீங்களே வரவழைத்துக்கொள்கிறீர்கள். ²⁰⁵

ஆனால் டார்வினின் பரிணாமக் கோட்பாட்டின் படிப்படித் தன்மை, மேற்கத்திய பண்பாட்டின் அடியில் ஓடும் வலிமையான நீரோட்டம். டார்வின் உயிரினங்களின் தோற்றம் நூலில் மேற்கோள் காட்டிய லாமார்க்கின் (Lamarck) பரிணாமக் கோட்பாடான “பயன்பாடு-பயன்பாடின்மைக் கோட்பாடும்” படிப்படித் தன்மை கொண்டதே. பரிணாமத்தின் படிப்படித் தன்மையை வலியுறுத்துவதற்காக டார்வின் விரும்பித் திரும்பத் திரும்பக் கூறிய “இயற்கை தாவுவதில்லை” என்ற சொற்றொடர், அறிவியலாளர்களாலும் தத்துவவாதிகளாலும் பரவலாக ஏற்கப்பட்ட கருத்தே. டார்வினே உயிரினங்களின் தோற்றம் நூலில் இதை வலியுறுத்துகிறார்,

இயற்கைத் தேர்வு நுண்ணிய, தொடர்ச்சியான, பயனுள்ள மாறுபாடுகளைக் குவிப்பதன் மூலமே செயல்படுவதால், பெரிய மாற்றங்களையோ திடீர் மாற்றங்களையோ அதனால் ஏற்படுத்த முடியாது. சிறிதாகவும் மெதுவாகவும் மட்டுமே அது செயல்படுகிறது. ஒவ்வொரு புதிய அறிவாலும் அதன் உண்மை நிரூபிக்கப்பட்டு வரும் “இயற்கை தாவுவதில்லை” என்ற நெறி இயற்கைத் தேர்வுக் கோட்பாட்டிலும் தெளிவாக உள்ளது. ²⁰⁶

“இயற்கை தாவுவதில்லை” என்ற சொற்றொடரைப் பரவச் செய்தவர் என்று அறியப்படும் லைப்னிட்ஸ், தம் மனித அறிவு பற்றிய புதிய கட்டுரைகள் நூலில் பின்வருமாறு கூறுகிறார்.

எதுவும் திடீரென நிகழ்வதில்லை. இயற்கை ஒருபோதும் தாவுவதில்லை என்பது பரவலாக உறுதிசெய்யப்பட்ட, நான் விரும்பிப் பயன்படுத்தும் முக்கிய வாசகங்களுள் ஒன்று. ²⁰⁷

படிப்படிக் கோட்பாடு, போராட்டக் கோட்பாடு ஆகியவற்றின் காரணமாக, சமூக டார்வினியத்தை வலியுறுத்தியவர்கள் மனித இயல்பு பரிணமிக்க முடியும் என்று கண்டனர். மனிதன் வாழும் வாழ்நாளுக்குள்ளோ, தலைமுறை தலைமுறையாகவோ அது பரிணமித்துக்கொண்டிருக்கிறது என்று கண்டனர். டார்வின் உள்ளிட்ட பரிணாமவாதிகள் மனிதகுலம் தோன்றியது முதல் தொடர்ந்து பரிணமித்து வருகிறது என்று நம்பினர்; கோம்த், மார்க்ஸ், ஹிட்லர் முதலியோர் இந்தப் பரிணாமக் கோட்பாட்டின் மீது தொடங்கினர், அல்லது இந்தக் கோட்பாட்டிடமிருந்து தீர்க்கமான தாக்கம் பெற்றனர்.

பரிணாமம் படிப்படியாகவும் போராட்டத்தின் மூலமும் நிகழ்கிறது என்ற டார்வினின் இயற்கைத் தேர்வுக் கோட்பாடு, இயற்கை அறிவியல்களில் வெறும் பிழையாக மட்டுமே இருக்கலாம். ஆனால் டார்வினின் பரிணாமக் கோட்பாடு இயற்கை அறிவியல் துறையை விட்டுச் சமூக அறிவியல்களுக்குப் பொருத்தப்படும்போது உருவாகும் சமூக டார்வினியம், வெறும் பிழை அல்ல; ஹிட்லரின் இனப் பாகுபாட்டு இனமேம்பாட்டியலில் காண்பதுபோல, மாபெரும் அவலம். டார்வினின் எழுத்துகளும் ஹிட்லரின் எழுத்துகளும் வியக்கத்தக்க ஒற்றுமையைக் காட்டுகின்றன. ஹிட்லர் தம் என் போராட்டம் (Mein Kampf) நூலில் பின்வருமாறு எழுதுகிறார்.

இந்த உணர்வு, பிரபஞ்சத்தை ஆளும் நிலையான, மாறாத விதிகளுக்கு ஏற்ப, மிகச் சிறந்தவற்றையும் மிக வலியவற்றையும் வளர்த்து, தீயவற்றையும் பலவீனமானவற்றையும் அடக்க வேண்டிய கடமையை அரசுக்கு அளிக்கிறது. ²⁰⁸

உயிரினங்களின் தோற்றம் நூலின் எட்டாம் அத்தியாயத்தில் “உள்ளுணர்வு” பற்றிய பகுதியை டார்வின் இவ்வாறு முடிக்கிறார்.

இறுதியில், இத்தகைய உள்ளுணர்வுகள் அனைத்தும் தனிப்பட்ட முறையில் வழங்கப்பட்டவை அல்லது படைக்கப்பட்டவை என்று காண்பதைவிட, உயிரினங்களைப் பெருகச் செய்து, மாறுபடச் செய்து, வலியவற்றை வாழவைத்து வலிமையற்றவற்றைச் சாகச் செய்து, முன்னேற்றப் பாதையில் இட்டுச் செல்லும் பொது விதியின் விளைவுகள் என்று காண்பது, தர்க்கரீதியான முடிவாக இல்லாவிட்டாலும், மிகவும் திருப்திகரமான விளக்கம். ²⁰⁹

ஹிட்லரின் பாசிசம் டார்வினின் பரிணாமக் கோட்பாட்டைப் பெரிதும் சார்ந்திருந்ததுபோல, பொதுவுடைமையும் டார்வினியத்தில் வெளிப்பட்ட “அனைவருக்கும் எதிராக அனைவரின் போர்” என்ற கோட்பாட்டை அறிவியல் உண்மையாக நம்பிச் சார்ந்திருக்க முயன்றது. டார்வினின் பரிணாமக் கோட்பாட்டில் மார்க்ஸ் விடாப்பிடியான, வலுவான ஆர்வத்தை வெளிப்படுத்தினார். தம் மறுபாதியான எங்கெல்ஸுக்கு மார்க்ஸ் உற்சாகம் நிறைந்த கடிதம் அனுப்பினார்.

டார்வினின் கூர்நோக்கு வியப்பூட்டுகிறது. விலங்கு, தாவர உலகில் உழைப்புப் பிரிவினை, போட்டி, புதிய சந்தைகளைத் திறத்தல், கண்டுபிடிப்புகள், “மால்தஸிய (Thomas Malthus) வாழ்வுப் போராட்டம்” ஆகியவற்றை அவர் தெளிவாக ஊடுருவிப் பார்க்கிறார். அது அனைவருக்கும் (萬人) எதிராக அனைவரின் (萬人) போரையே குறிக்கிறது. ²¹⁰

தம் கருத்தியல் முறைமை அறிவியல்பூர்வமானதாகக் கருதப்பட வேண்டும் என்று விரும்பிய மார்க்ஸ், தம் பொதுவுடைமையைத் தாங்கும் அறிவியல் சான்றை டார்வினியத்தில் தேட முயன்றார். 1861இல் லசாலுக்கு (Lassalle) எழுதிய கடிதத்தில் மார்க்ஸ் இந்த நோக்கத்தை வெளிப்படையாகக் காட்டுகிறார்.

டார்வினின் நூல் முக்கியமான பொருளைக் கொண்டுள்ளது. இயற்கை அறிவியலாக என் சிந்தனை முறைமைக்கு அடித்தளமாக அது அமைய முடியும்; வரலாற்றில் வர்க்கப் போராட்டத்தின் தவிர்க்க முடியாமையை அது நிரூபிக்கிறது. ²¹¹

கருத்தியலும் சமூக டார்வினியமும் இணைந்ததற்கு எல்லாவற்றுக்கும் மேலாகக் காரணம், டார்வின் வலியுறுத்திய போராட்டம் சார்ந்த, படிப்படியான பரிணாமம் பற்றிய விளக்கமே. கருத்தியல்கள் டார்வினியத்தைத் தம் போராட்டத்துக்கும் படிப்படியான மாற்றத்துக்குமான “உண்மையாக”க் கொண்டு பயன்படுத்த முயன்றன. புதிய இனங்கள் “படிப்படியான, போராட்டம் சார்ந்த” இயற்கைத் தேர்வால் (natural selection) தோன்றுகின்றன என்று டார்வின் தம் உயிரினங்களின் தோற்றம் நூலில் திரும்பத் திரும்ப வலியுறுத்துகிறார்.

இயற்கைத் தேர்வு, ஒவ்வொரு நாளும் ஒவ்வொரு மணிநேரமும் உலகம் முழுவதும், எவ்வளவு சிறியதாக இருந்தாலும் ஒவ்வொரு மாறுபாட்டையும் நுணுக்கமாக ஆராய்கிறது; தீயதை அகற்றி, நல்லதைப் பேணிக் குவிக்கிறது. ²¹²

டார்வினின் இயற்கைத் தேர்வுக் கோட்பாட்டின் போராட்டத் தன்மை, அவரே எழுதியதுபோல, மால்தஸின் மக்கள்தொகைக் கோட்பாடு நூலிலிருந்து பெற்ற குறிப்பே.

அடுத்த அத்தியாயத்தில், பூமியின் எல்லா உயிரினங்களும் பெருக்கல் விகிதத்தில் பெருகுவதன் விளைவாகத் தவிர்க்க முடியாமல் எழும் “வாழ்வுப் போராட்டம்” பற்றிக் கையாள்வோம். இது மால்தஸின் நெறியை விலங்கு, தாவர உலகுக்குப் பொருத்தியதே. ²¹³

மால்தஸ், டார்வின் ஆகியோரின் இந்தப் பார்வைகள், மாக்கியவெல்லியின் இளவரசன், ஹாப்ஸின் லெவியாதன் ஆகியவற்றில் காண்பதுபோல, வாழ்வைப் போராட்டமாகக் காணும் மேற்கத்திய பண்பாட்டின் அடியிலுள்ள இயல்பைத் திரும்பவும் வலியுறுத்துவதாகக் காணலாம். அறத்தைப் பொருட்படுத்தாமல் (amoral) வாழ்வுக்காகவும் வெற்றிக்காகவும் எல்லா வழிகளையும் நியாயப்படுத்திய மாக்கியவெல்லி, “அனைவருக்கும் எதிராக அனைவரின் போரை” இயற்கை நிலையாகக் கண்ட ஹாப்ஸ்,²¹⁴ வாழ்வுப் போராட்டத்தை மனித சமூகத்துக்கும் இயற்கை உலகுக்கும் பொருத்திய மால்தஸ், பரிணாமக் கோட்பாட்டின் டார்வின் ஆகிய அனைவரும் மேற்கத்திய பண்பாட்டின் நீரோட்டத்துக்குள்ளேயே உள்ளனர்.

படைப்புக் கொள்கையை அடிப்படையாகக் கொண்ட, “ஒவ்வோர் இனமும் மாறாமல் தனித்தனியே உருவானது”²¹⁵ என்ற அக்காலப் பெரும்பாலான இயற்கை வரலாற்றாளர்களின் பார்வையை எதிர்த்து, “இனங்கள் மெதுவான, நுண்ணிய, தொடர்ச்சியான பரிணாமத்தால்”²¹⁶ உருவாயின என்ற இயந்திரத்தனமான, நேர்கோட்டு, எதிர்வினைப் பரிணாமக் கோட்பாட்டை டார்வின் வலியுறுத்தினார். மனித இயல்பு ஒவ்வொரு கணமும் பரிணமித்துக்கொண்டிருக்கிறது என்று வலியுறுத்தியதன் மூலம், 19ஆம் நூற்றாண்டின் பல்வேறு கருத்தியல் இயக்கங்களுக்குப் பரிணாமம், முன்னேற்றம் என்ற தொன்மத்தை டார்வின் வழங்கினார். 20ஆம் நூற்றாண்டுக் கருத்தியல் காலத்தை உருவாக்குவதில் முழுமையாகப் பங்களித்த சமூக டார்வினியம், இவ்வாறு டார்வினின் பரிணாமக் கோட்பாட்டிடமிருந்து நேரடித் தாக்கம் பெற்றது.

இயற்கை வழங்கும் மாறுபாடுகளை மனிதன் தேர்ந்தெடுக்க முடியும்; உண்மையில் தேர்ந்தெடுத்துத் தான் விரும்பியபடி மாறுபாடுகளைக் குவிக்கிறான். இவ்வாறு மனிதன் விலங்குகளையும் தாவரங்களையும் தன் நலனுக்கோ இன்பத்துக்கோ ஏற்றவையாக ஆக்கிக்கொள்கிறான்.²¹⁷

இந்தப் படிப்படியான குவிப்பு, இயற்கையில் உயிரினங்களின் நலனுக்காகவும், மனிதனிடம் மனிதனின் சொந்த நலனுக்காகவும் மட்டுமே தேர்ந்தெடுக்கப்படுகிறது என்று டார்வின் அனுமானித்தார். தகுதியுள்ளவை பிழைத்தல் என்ற இயற்கையின், மனிதனின் விதியை அது பின்பற்றுகிறது என்று அவர் வலியுறுத்தினார்.

மனிதன் தன் நலனுக்காக மட்டுமே தேர்ந்தெடுக்கிறான்; இயற்கை தான் பேணும் உயிரினத்தின் நலனுக்காக மட்டுமே தேர்ந்தெடுக்கிறது.²¹⁸

இயற்கையின் தகுதியுள்ளவை பிழைத்தல் நெறியை மனிதன் பயன்படுத்த முடியுமா? அதைப் போதுமான அளவு நிரூபிக்க முடியும் என்று டார்வின் கண்டார். இயற்கையின் பரிணாமத்தில் செயல்படும் தகுதியுள்ளவை பிழைத்தல் நெறியை மனிதன் பயன்படுத்தி, மனித சமூகத்தில் மனிதர்களுக்கு இடையே பொருத்த முடியும் என்ற கூற்றுக்குச் சமூக டார்வினியம் அடிப்படையாகிறது.

மனிதனின் கைகளில் இருந்து அவ்வளவு வலிமையானது என்று அறியப்பட்ட தேர்வு நெறி இயற்கை உலகிலும் பொருந்துமா? அது அங்கே மிகப் பயனுள்ள முறையில் பொருந்தும் என்பதை நிரூபிக்க முடியும் என்று எண்ணுகிறேன்.²¹⁹

மனித இயல்பை இவ்வாறு புரிந்துகொள்வது, வெளிப்பாட்டு மதத்தில் தோன்றிய இருப்பு சார்ந்த மனித இயல்புக் கோட்பாட்டுக்கு நேர் எதிரான முறை. பிறவியிலேயே அமைந்த மனிதத் தனிப்பண்பு மாறுவதில்லை என்று வெளிப்பாட்டு மதம் கண்டது. மனித இயல்பு ஒவ்வொரு கணமும் பரிணமிக்கும் செயல்முறைக்கு உள்ளாகிறது என்பதே டார்வினின் பரிணாமக் கோட்பாட்டின் கூற்று. இது கிழக்கின் மாற்றத்தின் தத்துவம் சார்ந்த மனித இயல்புக் கோட்பாட்டிலிருந்தும் வேறுபட்டது. மனிதர்கள் ஒரே மனித இயல்போடு பிறக்கின்றனர்; ஆனால் பிறப்புக்குப் பின், பிறவியிலேயே பெற்ற மனித இயல்பின் வரம்புக்குள் தனிப்பண்பு மாறிச் செல்கிறது என்று கிழக்கு கருதுகிறது. எல்லா மனிதர்களும் பிறக்கும்போதே கொண்டிருக்கும் இயல்பு என்ற வரம்பிலிருந்து மனம் வெளியேற முடியாது, ஆனால் அந்த வரம்புக்குள் மனம் செயல்படுகிறது என்று காணும் கிழக்கின் மனித இயல்புக் கோட்பாட்டுக்கும், டார்வின், சமூக டார்வினியம் ஆகியவற்றின் மனித இயல்புக் கோட்பாட்டுக்கும் இடையே அடிப்படை வேறுபாடு உள்ளது.

படிப்படித் தன்மையும் போராட்டமும் முன்னேற்றத்துக்கும் பரிணாமத்துக்கும் இன்றியமையாத இயல்புகள். சார்புநிலையையும் தன்னாட்சியையும் மறுத்து, முன்னிர்ணயவாதத்தையும் காரணகாரிய விதியையும் அச்சாகக் கொண்டு உருவான மறுமலர்ச்சிக்குப் பிந்தைய மேற்கத்திய அறிவியலிலும் தத்துவத்திலும் அவை பரவியிருந்தன. டார்வின் அவற்றைப் பின்பற்றினார். மேற்கத்தியத் தத்துவம் இரும்பைப் போல உறுதியாக நம்பிய “இயற்கை தாவுவதில்லை”, “அனைவருக்கும் எதிராக அனைவரின் போர்” என்ற முன்முடிவுகளை டார்வினால் மறுக்க முடியவில்லை. ஆகவே டார்வினின் பரிணாமக் கோட்பாட்டின் படிப்படியான, போராட்டத் தன்மை புதிய கோட்பாடு அல்ல, அக்கால மேற்கத்திய பண்பாட்டில் உள்ளார்ந்திருந்ததே என்று கொள்ளலாம்.

டார்வினின் பரிணாமக் கோட்பாடு vs இடைநிறுத்தச் சமநிலைக் கோட்பாடு (Punctuated equilibrium)

டார்வின் வலியுறுத்திய படிப்படியான பரிணாமக் கோட்பாடு, அதாவது அனைத்தும் எப்போதும் பரிணமித்துக்கொண்டிருக்கின்றன என்ற கோட்பாடு, அறிவியல் ரீதியாகப் படிப்படியாக அசையத் தொடங்கியது. பெரும் முயற்சிகள் இருந்தும், படிப்படிக் கோட்பாட்டை ஆதரிக்கும் விடுபட்ட இணைப்புகள் (missing link) கண்டுபிடிக்கப்படாததே முதன்மைக் காரணம். விடுபட்ட இணைப்புகள் என்பவை, படிப்படியான பரிணாமப் போக்கில் உயிரினம் கடந்து செல்ல வேண்டிய இனங்கள் உண்டு, ஆனால் அவற்றின் தடயங்கள் கண்டுபிடிக்கப்படவில்லை என்ற கருதுகோள். இத்தகைய தடயங்கள் தொடர்ந்து கண்டுபிடிக்கப்படாவிட்டால், டார்வினின் பரிணாமக் கோட்பாட்டைத் திருத்துவது தவிர்க்க முடியாதது. அப்படித் திருத்தப்பட்ட கோட்பாடுகளுள் ஒன்று “இடைநிறுத்தச் சமநிலைக் கோட்பாடு” (punctuated equilibrium). 1972இல் பேராசிரியர் கூல்ட் வெளியிட்ட இந்தக் கோட்பாட்டின்படி, இனங்கள் நீண்ட நிலைப்புக் காலங்களைக் கடந்து, குறுகிய காலங்களில் திடீரெனப் பிரிகின்றன. அந்த நேரங்களைத் தவிர்த்தால், ஹோமோ சேப்பியன்ஸாகப் பரிணமித்ததற்குப் பின் மனிதகுலம் “பரிணாமமற்ற தகவமைப்பை” (non-evolutionary adaptation) காட்டுகிறது.

இடைநிறுத்தச் சமநிலைக் கோட்பாடு, கடவுள் களிமண்ணால் மனிதனை உருவாக்கினார் என்ற படைப்புக் கொள்கையிலிருந்து வேறுபட்டது. மனிதன் உட்பட எல்லா உயிரினங்களும் தொடர்ந்து படிப்படியாகப் பரிணமித்துக்கொண்டிருக்கின்றன என்ற டார்வினின் பரிணாமக் கோட்பாட்டிலிருந்தும் வேறுபட்டது. ஆனால் மனிதனின் பரிணாமமற்ற தகவமைப்புக் கோட்பாடு, டாவோவின் நாகரிகம் வலியுறுத்தும் மாற்றத்தின் தத்துவத்தோடு நன்கு பொருந்துகிறது. தோலின் அல்லது கண்ணின் நிறம், மூக்கின் அல்லது உதட்டின் வடிவம் முதலியவை இன்றைய மனிதகுலத்தை உருவாக்கும் ஒவ்வோர் இனத்தின் தனித்தன்மைகள். மேற்கத்திய அறிஞர்கள் வசதிக்கேற்ப, ஒரு காலத்தில் இன்றைய மனிதகுலத்தை மஞ்சள் இனம் (ஆசியா), வெள்ளை இனம் (மேற்கு), கருப்பு இனம் (ஆப்பிரிக்கா), பழுப்பு இனம் (இந்தியா), சிவப்பு இனம் (அமெரிக்கா) என வகைப்படுத்தி, இவை வெவ்வேறு இனங்கள் என்று வலியுறுத்தினர். ஆனால் இன்று, இவை அனைத்தும் ஒரே இனம், இனத் தனித்தன்மைகள் மாறியவை மட்டுமே, மனிதன் பரிணமித்தவன் அல்லன் என்ற கூற்று ஏற்கப்படுகிறது.

ஹோமோ சேப்பியன்ஸை நோக்கிய இறுதி மாற்றம் பல இடங்களில் ஒரே நேரத்தில் நிகழ்ந்ததாகத் தோன்றுகிறது. தொடக்ககால ஹோமோ சேப்பியன்ஸின் மரபணுத் தொகுப்பிலிருந்து (pool), இன்றைய மனிதகுலத்தின் மரபணுக்கள் பூமியின் பல இடங்களில் வளர்ந்து, அவற்றைப் பகிர்ந்துகொண்ட இன்றைய மனிதகுலம் பூமி முழுவதையும் நிரப்பியது. இன்று உலகெங்கும் உள்ள எல்லா இனங்களும் ஹோமோ சேப்பியன்ஸ் என்ற ஒரே உயிரினத்தைச் சேர்ந்த துணையினங்கள் (亞種). அதாவது, இனங்களுக்கு இடையிலான வேறுபாடுகள் புவியியல் தனிமைப்பாட்டிலிருந்தும் காலநிலை வேறுபாடுகளுக்கான தகவமைப்பிலிருந்தும் வந்தவை; ஒரே உயிரினத்துக்குள் (種) உள்ள வேறுபாடுகள் மட்டுமே. ²²⁰

நாம் ஹோமோ சேப்பியன்ஸின் உடலைக் கொண்டிருப்பதும், பிரிந்த இனமாக “உடல் தனித்தன்மைகளை”க் கொண்டிருப்பதும் எதைக் குறிக்கின்றன? உடல் தனித்தன்மைகள், அதாவது தோலின் நிறம், கண்ணின் நிறம், மூக்கின் வடிவம் முதலியவற்றின் வேறுபாடுகள், ஹோமோ சேப்பியன்ஸின் உடலே பரிணமித்துச் செல்லும் போக்கா? அல்லது பச்சோந்தியின் தோல் நிறம் சூழலுக்கு ஏற்ப மாறுவதுபோல, பரிணாமத்தோடு தொடர்பில்லாத வெறும் மாற்றங்களாகக் காண வேண்டுமா? இங்கே, படைப்புக் கொள்கையை அடிப்படையாகக் கொண்ட மேற்கின் கடவுளின் நாகரிகம், 20ஆம் நூற்றாண்டின் முற்பகுதி வரை மனிதகுலத்தின் உடல் தனித்தன்மைகளை வெவ்வேறு மனிதர்களாகப் படைக்கப்பட்டதன் தனித்தன்மைகளாகக் கருத முயன்றது. இதில் 19ஆம் நூற்றாண்டின் பிற்பகுதியில் வந்த டார்வினின் பரிணாமக் கோட்பாட்டுக்குப் பின்னரும் வேறுபாடு இல்லை. அதாவது, மனிதன் இன்றைய வடிவில் படைக்கப்படவில்லை, பரிணமித்து இன்றைய நிலையை அடைந்தான் என்றாலும், வெவ்வேறு மனிதர்களாகப் பரிணமித்தான் என்று வேறுபடுத்திக் கையாள முயன்றனர்.

டார்வின் உள்ளிட்ட பரிணாமவாதிகள், ஹோமோ சேப்பியன்ஸ் தோன்றியது முதல் தொடர்ந்து பரிணமித்து வருகிறது என்று நம்பினர்; கோம்த், மார்க்ஸ் போன்ற சிந்தனையாளர்களும் இந்த அனுமானத்தின் மீது தம் தத்துவ முறைமைகளை நிறுவினர். ஆனால் 19ஆம் நூற்றாண்டு மேற்கைக் காய்ச்சலைப் போல ஆட்கொண்ட முன்னேற்றச் சிந்தனை வடிந்த அதே நேரத்தில், பரிணாமம் பற்றிய கோட்பாடுகளும் மாறத் தொடங்கின. மனிதன் என்ற உயிரியல் இனம் தொடர்ந்து மாறிக்கொண்டிருக்கிறது என்ற பரிணாமவாதிகளின் கூற்று முறிந்ததோடு, மனித சமூகம் தொடர்ந்து பரிணமித்துக்கொண்டிருக்கிறது என்ற எண்ணமும் மாற்றத்துக்கு உள்ளாகிறது.

புதைபடிவங்களில் தெரியும் சான்றுகளின்படி, ஹோமோ சேப்பியன்ஸ் தோன்றியதிலிருந்து மூளையின் கொள்ளளவோ கட்டமைப்போ மாறியதற்கு எந்தச் சான்றும் இல்லை.²²¹

“உயிரினப் பரிணாமத்தின் எல்லையில், மூளை ஒரு லட்சம் முதல் இரண்டு லட்சம் ஆண்டுகளாக மாறாத நிலையில் உள்ளது.” ²²² இந்தப் பார்வையை நாம் ஏற்றால், அதாவது ஹோமோ சேப்பியன்ஸ் தோன்றியதிலிருந்து பரிணமிக்கவில்லை என்றால், டார்வின் வலியுறுத்தியதுபோல பரிணாமம் “படிப்படியாக” நிகழ முடியாது; அவர் அவ்வளவு மறுக்க முயன்ற “தாவல்களால்” பரிணாமம் திடீரென நிகழ்கிறது என்றே காண வேண்டும். அவர் கூறிய விடுபட்ட இணைப்புகள் (missing links) இருந்தும் கண்டுபிடிக்கப்படாதவை அல்ல; அவை வெறுமனே இல்லாதவையாகவே இருக்க வேண்டும். மனித மூளை படிப்படியாகப் பெரிதாகவில்லை; ஒப்பீட்டளவில் குறுகிய காலத்தில் திடீரெனத் தாவிப் பெரிதானது, அதன் பின் மாறவில்லை என்றே காண வேண்டும். மனித மூளையின் பரிணாமம் பற்றிய கோட்பாடு இவ்வாறு விளக்கப்படுகிறது.

மனிதன் ஒவ்வொரு தலைமுறையிலும் மூளை படிப்படியாக வளர்ந்து பரிணமித்து வரவில்லை; சிறிய மூளை கொண்ட இனத்தின் இடத்தைப் பெரிய மூளை கொண்ட இனம் இடையிட்டு இடையிட்டுப் பிடித்து வந்துள்ளது.²²³

உண்மையில், டார்வின் காலம் முதல் தீவிரமான புதைபடிவ அகழ்வுப் பணிகள் நடந்தும், விடுபட்ட இணைப்புகள் கண்டுபிடிக்கப்படவில்லை. அதாவது, நிலவியல், தொல்லுயிரியல் சான்றுகள் டார்வினின் படிப்படியான பரிணாமத்தை மறுக்கின்றன. இந்தப் பருப்பொருள் சான்றுகளை உண்மைகளாக அப்படியே ஏற்று, இடைநிறுத்தச் சமநிலைக் கோட்பாடு என்ற, டார்வினின் படிப்படியான பரிணாமக் கோட்பாட்டிலிருந்து வேறுபட்ட புதிய பரிணாமக் கோட்பாடு வெளியிடப்பட்டது. 19ஆம் நூற்றாண்டின் பரிணாமக் கோட்பாட்டையும் முன்னேற்றச் சிந்தனையையும் அடிப்படையாகக் கொண்ட எல்லாக் கருத்தியல்களையும் தலைகீழாக்கும் அளவுக்கு இது புரட்சிகரமானது. ஏனெனில் சமூக டார்வினியம் தன் அடிப்படையையே இழந்துவிடுகிறது.²²⁴

இடைநிறுத்தச் சமநிலைக் கோட்பாட்டின் சாரம் இவ்வாறு விளக்கப்படுகிறது: இனங்கள் படிப்படியாக மாறுவதில்லை; நிலவியல் காலக் கணக்கில், ஒப்பீட்டளவில் கணநேரத்தில் தோன்றி, ஏறக்குறைய மாறாமல் பல மில்லியன் ஆண்டுகள் நீடிக்கின்றன.²²⁵ இதுவரையிலான தொல்லுயிரியல் சான்றுகள், இருக்கும் இனங்களின் நிலைப்பு, புதிய இனங்களின் திடீர்த் தோற்றம் என்ற இரண்டு இயல்புகளைக் காட்டுகின்றன. இனங்களின் மாற்றத்திலும் பரிணாமத்திலும், இருக்கும் இனங்களின் நிலைப்பு, ஓர் இனத்தின் தொடக்ககாலப் புதைபடிவங்களும் இறுதிக்காலப் புதைபடிவங்களும் ஏறக்குறைய ஒத்திருப்பதால் நிரூபிக்கப்படுகிறது; திடீர்த் தோற்றம், நுண்ணிய மாற்றங்களின் குவிப்பால் அல்லாமல் முழுமை பெற்ற வடிவில் புதிய இனங்கள் தோன்றுவதால் நிரூபிக்கப்படுகிறது.²²⁶ அதாவது, புதைபடிவங்கள் காட்டும் சான்றுகளின்படி, புதிய இனங்கள் திடீரெனத் தோன்றுகின்றன; மறையும்போதும் திடீரென மறைகின்றன.²²⁷ பரிணாமம் பொதுவாகத் தனிமைப்பட்ட ஒரு பகுதியால் நிகழ்கிறது; ஓர் இனம் மெதுவாகத் தொடர்ந்து மாறிப் பரிணாமம் நிகழ்வது ஏறக்குறைய இல்லை.²²⁸

தேர்வுக் கோட்பாட்டை ஏன் குறிப்பாகத் தேவையற்ற, ஒருவேளை தவறான கருதுகோளோடு இணைக்க வேண்டும்? நமக்குத் தெரிந்த புதைபடிவங்கள் படிப்படியான பரிணாமம் என்ற கருத்தை ஆதரிக்கவில்லை. ஒரு விலங்குக் குழு மிகக் குறுகிய காலத்தில் அழிந்துவிடுகிறது; புதிய இனங்கள் எப்போதும் திடீரெனத் தோன்றுகின்றன. எந்தப் புதைபடிவச் சான்றும் இடைநிலையிலுள்ள இணைப்பு இனத்தைக் காட்டவில்லை. ஒரே பகுதியிலுள்ள பழங்கற்கள் அனைத்தையும் புரட்டிப் பார்த்தாலும் அத்தகைய புதைபடிவச் சான்று இல்லை.²²⁹

டார்வினின் பரிணாமக் கோட்பாட்டில் படிப்படித் தன்மை போராட்டத் தன்மையிலிருந்து பிரிக்க முடியாதது. ஆகவே படிப்படித் தன்மை திருத்தப்பட்டால், போராட்டத் தன்மையும் திருத்தப்படாமல் இருக்க முடியாது. 19ஆம் நூற்றாண்டில் டார்வினும் அவரைப் பின்பற்றியவர்களும் எண்ணிய விலங்கு உலகம் கொடூரமானது: எல்லா விலங்குகளும் ஒவ்வொரு நிமிடத்தையும் ஒவ்வொரு நொடியையும் வாழ்வுப் போராட்டத்துக்கே அர்ப்பணிக்கும் உலகம். வெற்றியின் அளவுகோல், சண்டைகளில் எத்தனை முறை வென்றது, எத்தனை பகைவர்களைப் பணியவைத்தது என்பதே. ஆனால் இன்று, விலங்குகளுக்கு இடையிலான சண்டைகள் உண்மையில் சாவா வாழ்வா போராட்டம் அல்ல, பெரும்பாலும் வெறும் சடங்குகளே என்பதும், கூட்டுவாழ்வு, ஒத்துழைப்பு உறவுகளும் சாவா வாழ்வா போராட்டத்துக்குக் குறையாமல் வாழ்வுக்கும் பரிணாமத்துக்கும் முக்கியமானவை என்பதும் வெளிப்பட்டு வருகிறது.²³⁰ டார்வின் எண்ணிய அளவுக்கு வாழ்வுப் போராட்டம் பரிணாமத்தில் பெரிய பொருளைக் கொண்டிருக்கவில்லை. இடைநிறுத்தச் சமநிலைக் கோட்பாடு வாழ்வுப் போராட்டத்தின் முக்கியத்துவத்தை மறுக்கிறது.

ஒரே இனத்தின் தனி உயிர்கள், இனம் தோன்றியபோது பிறவியிலேயே பெற்ற மாறுபாட்டு எல்லைக்குள் மட்டுமே ஒன்றோடொன்று போட்டியிடுகின்றன. ஆகவே தனி உயிர்களுக்கு இடையிலான வாழ்வுப் போராட்டத்துக்குப் பரிணாம மதிப்பு ஏறக்குறைய இல்லாததால், அதற்குப் பெரிய பொருள் இல்லை.²³¹

தம் இயற்கைத் தேர்வுக் கோட்பாடு சரியானது என்று நிரூபிக்கும் முறை, ஒளியின் அலைக் கோட்பாடு சரியானது என்று நிரூபிக்கும் முறையைப் போன்றதே என்று டார்வினே உயிரினங்களின் தோற்றம் நூலில் எழுதுகிறார்.²³² ஆனால் நமக்குத் தெரிந்தபடி, 1905இல் ஐன்ஸ்டீன் ஒளிமின் விளைவின் மூலம் ஒளிக்குத் துகளின் பண்பும் உண்டு என்று நிரூபித்ததிலிருந்து, ஒளி அலை, துகள் ஆகிய இரண்டு பண்புகளையும் கொண்டுள்ளது என்பதே ஏற்கப்பட்ட கொள்கை.²³³ மேலும், நிலவியல், தொல்லுயிரியல் உண்மைகள் படிப்படியான பரிணாமத்தை உறுதிப்படுத்தவில்லை என்று டார்வினே ஒப்புக்கொண்டு, அந்த உண்மைகள் தம் இயற்கைத் தேர்வுக் கோட்பாட்டுக்குச் சவாலாகலாம் என்று எழுதியிருப்பதும், இன்று உண்மையிலேயே அவ்வாறு நிகழ்ந்திருப்பதும் சுவையானது.

உயிரினங்கள் நுணுக்கமாகப் படிப்படியாகப் பரிணமிக்கின்றன என்பதை நிலவியல் நிச்சயமாகக் காட்டவில்லை. இந்த உண்மை, இயற்கைத் தேர்வுக் கோட்பாட்டுக்கு எதிராக எழுப்பக்கூடிய மறுப்புகளுள் மிகத் தெளிவானதும் மிகக் கடுமையானதும் ஆகும்.²³⁴

19ஆம் நூற்றாண்டு வரை பெரும் வலிமையோடு இயற்பியலை மட்டுமன்றித் தத்துவத்தையும் ஆண்ட கலிலியோ, நியூட்டன் ஆகியோரின் இயக்கவியல் முறைமை, 20ஆம் நூற்றாண்டில் தன் முழுமைத்தன்மையை இழந்து ஐன்ஸ்டீனின் சார்புக் கோட்பாட்டுக்குள் உள்ளடக்கப்பட்டதுபோல, டார்வினின் பரிணாமக் கோட்பாடும், பேராசிரியர் கூல்ட் வலியுறுத்தும் “இடைநிறுத்தச் சமநிலைக் கோட்பாடு” போன்ற மேலும் விரிவான பரிணாமக் கோட்பாட்டுக்குள் உள்ளடக்கப்பட வேண்டிய காலம் வந்துவிட்டது. மேற்கத்திய சிந்தனை முறைமை இயற்பியல் அடிப்படையை மட்டுமன்றி உயிரியல் அடிப்படையையும் கணநேரத்தில் இழந்துவிட்டது. முன்னேற்றச் சிந்தனை தன் அடித்தாங்கலை இழந்து, காற்றில் மிதக்கும் மணல் மாளிகையாகிவிட்டது.

ஆனால் டார்வின் வலியுறுத்திய பரிணாமக் கோட்பாடு மறுக்கப்பட்டது என்பதற்காக, அவர் வெளிப்படுத்திய பரிணாமம் என்ற உண்மை மறுக்கப்படுவதில்லை என்பது சொல்லத் தேவையில்லை. ஒவ்வோர் இனமும் தனித்தனியே படைக்கப்பட்டது என்ற வெளிப்பாட்டு மதக் கோட்பாட்டை உடைத்து, இனங்கள் பரிணாமத்தால் தோன்றின என்பதை மாறாத உண்மையாக நிறுவியதே டார்வினின் அறிவியல் பங்களிப்பு. அக்கால முன்முடிவுகளில் சிக்கியிருந்தவர்களின் ஏளனத்துக்கு மத்தியிலும் தம் உறுதிப்பாட்டை விட்டுக்கொடுக்காத துணிவும் கூர்நோக்கும் கொண்டவர் டார்வின். மாபெரும் சிந்தனையின் சிறப்புகள் தனிமனிதனுக்கு உரியவை, அதன் குறைகள் காலத்தின் தாக்கம் என்ற எண்ணத்தின்படி, மனிதன் பரிணாம இருப்பு என்பதை வெளிப்படுத்திய மாபெரும் சாதனையை டார்வின் விட்டுச்சென்றார் என்பதில் ஐயமில்லை. ஆனால் காலத்தின் தாக்கத்தால், பரிணாமம் என்ற உண்மையை விளக்குவதில் காலத்தின் பிழைகளையும் அவர் செய்தார் என்பதிலும் ஐயமில்லை.

டார்வினின் பரிணாமக் கோட்பாட்டால், ஒவ்வொரு மலரும் அதற்கு ஏற்ற பூச்சிக்காகத் தனிப்பட உருவாக்கப்பட்டது என்ற வகைப் படைப்புக் கொள்கையை இனி வலியுறுத்த முடியாது. இந்தப் பொருளில் பரிணாமக் கோட்பாடு மரபுப் படைப்புக் கொள்கையோடு முரண்படுகிறது. இதில் மாற்றுக் கருத்துக்கு இடமில்லை. ஆனால் மையமான தற்செயல் பற்றிய கேள்வி இன்னும் தீர்க்கப்படாமலேயே உள்ளது என்பதை மறுக்க வழியில்லை. ஒழுங்கமைந்த பிரபஞ்சத்துக்குள் உயிர் வளர்ந்து, பரிணமித்த உயர் உயிரினங்கள் தோன்றுகின்றன என்பதில் எந்த வேறுபாடும் இல்லை. இவை தற்செயலால் நிகழ்ந்தவை என்று எண்ணுவது இன்னும் மடமையான மாயையாகவே கருதப்படுகிறது.²³⁵

விளக்கத்தைப் பொறுத்து, டார்வினின் பரிணாமக் கோட்பாட்டில் மனிதன் கடவுளை அகற்றி, கடந்துநிற்பவரின் இடத்தில் அமர்ந்து இயற்கையை ஆள முடியும். இந்தப் பொருளில் டார்வின் இன்னும் கிறிஸ்தவராக இருக்க முடிந்தது. உண்மையில் டார்வினே, “என் கோட்பாடு ஏன் மக்களின் சமய உணர்வுகளைக் குழப்புகிறது என்று எனக்குப் புரியவில்லை” என்று கூறுகிறார். ²³⁶ இந்தப் பொருளில், யூத-கிறிஸ்தவப் படைப்புக் கொள்கையும் டார்வினின் பரிணாமக் கோட்பாடும், மனிதனுக்கும் இயற்கைக்குமான உறவு என்ற கேள்வியில் ஒரே மனப்பான்மையைக் கொண்டுள்ளன: மனிதன் இயற்கையை ஆளக்கூடிய இருப்பு. மனிதன் இயற்கையின் விளைபொருள், இயற்கையைப் பின்பற்ற வேண்டும் என்ற கிழக்கின் டாவோ என்ற கருத்துக்கு இது நேரெதிரானது.

கிரேக்கப் பண்பாட்டைத் தவிர, மேற்கத்திய நாகரிகம் விதியையும் சுதந்திரத்தையும் ஒருசேரத் தழுவியதோ இசைவுபடுத்தியதோ இல்லை. பெருமளவில் நோக்கினால், இடைக்காலம் வரை விதியும், மறுமலர்ச்சிக்குப் பின் சுதந்திரமும் அடிப்படையானவையாக ஏற்கப்பட்டன. 19ஆம் நூற்றாண்டில், யூத-கிறிஸ்தவக் கடவுளின் இடத்தை மனம் பிடித்தபோது, சுதந்திரமும் விதிவசமானதாகிவிட்டது. நடுநிலை என்ற கருத்தைப் புறக்கணித்து ஏளனம் செய்த அவர்களுக்கு, “விதிக்குள் சுதந்திரம்” என்ற உண்மையான சுதந்திரத்தின் பொருளை உணரும் பண்பாட்டு அடித்தளம் இருக்கவில்லை. சீனர்களும் பண்டைய கிரேக்கர்களும் கொண்டிருந்த நடுநிலை என்ற கருத்தைப் புரிந்துகொள்வதற்கு மாறாக, டார்வின் அதன் மீது குளிர்ந்த ஏளன மனப்பான்மையைக் காட்டுகிறார்.

வளர்ப்பாளர்கள் நடுநிலையைப் போற்றுவதும் இல்லை, போற்ற முயல்வதும் இல்லை. அவர்கள் உச்சநிலைகளையே விரும்புகின்றனர்.²³⁷

முழுமையை நோக்கி முன்னேறாத தனி உயிர்களும் இனங்களும் பின்தங்கி, தோற்று, தம்மைத் தாமே அழித்துக்கொள்கின்றன என்பதை மாறாத இயற்கை விதியாக டார்வின் வலியுறுத்தினார்:

இயற்கைத் தேர்வு உயிரினங்களின் நலனுக்கு ஏற்ப, நலனுக்காக மட்டுமே செயல்படுவதால், உடல், மனத் தகுதிகள் அனைத்தும் முழுமையை நோக்கி முன்னேறும் போக்கைக் காட்டும்.²³⁸

ஆனால் தனி உயிர்களும் இனங்களும் பரிணமிப்பதில்லை, மாறுகின்றன என்றால், போலியான பரிணாமத்துக்காகவும் முன்னேற்றத்துக்காகவும் காய்ச்சல் கண்ட இலேசான மனங்கள் திரட்டும் இரக்கமற்ற வன்முறையையும் சூழ்ச்சி அறிவையும் நியாயப்படுத்த முடியாது. மேற்கத்திய நாகரிகத்தில் உள்ளார்ந்திருக்கும் பிரிவினை, போராட்டம் என்ற அடிப்படைக் கருத்துகள், மேற்கின் பரிணாம, முன்னேற்றச் சிந்தனைகளோடு உள்ளும் புறமுமான உறவில் உள்ளன. டார்வினியம், மனிதனின் உயிரியல் பரிணாமம் தொடர்ந்து நிகழ்ந்துகொண்டிருக்கிறது என்ற எண்ணத்திலிருந்து உருவான 20ஆம் நூற்றாண்டு மேற்கத்தியத் தத்துவப் போக்கு. ஆனால் 20ஆம் நூற்றாண்டின் மனிதமையவாதக் கருத்தியல்கள் மறைந்ததோடு, 21ஆம் நூற்றாண்டில் மனிதனின் உயிரியல் பரிணாமத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டு சமூக அறிவியல்களை வடிவமைக்கும் சிந்தனையாளர் யாரும் இல்லை.

4) 20ஆம் நூற்றாண்டுக் கருத்தியல்கள்: அறத்துக்கு எதிரான மனிதமையவாதம் (人間主義)

மேற்கத்திய தத்துவம், பண்டைக்காலத்தில் மனத்தைப் பொதுமைப்படுத்தி, அதன் பின் நவீனத்தின் தொடக்கக் காலத்தில் மனத்தை முழுமுதலாக்கி, இறுதியில் தற்கால மனத்தின் மனிதமையவாதத்தை (人間主義, anthropocentrism) அடைகிறது. இதுவே மேற்கத்திய தத்துவ வரலாற்றின் போக்கு. மனிதமையவாதம் மனிதநேயவாதத்திலிருந்து (humanism, 人本主義) முற்றிலும் வேறுபட்டது. ²³⁹ மனித உறவுகளை விளக்கும் தளத்தில், மனிதநேயவாதம் மீவியற்பியலுக்கோ கடவுள்மையவாதத்துக்கோ எதிர்நிற்கும் சிந்தனை. இது கிழக்கத்திய தத்துவத்தின் மையச் சிந்தனை; டாவோயிசமும் கன்பூசியனிசமும் இச்சிந்தனையைக் கடைப்பிடிக்கின்றன. மேற்கத்திய தத்துவ வரலாற்றில், மத்திய காலத்தின் ஆயிரம் ஆண்டு இருண்ட காலத்தைத் தாங்கிக் கடந்து மேற்கு மறுமலர்ச்சிக் காலத்துக்குள் நுழைந்தபோது மனிதநேயவாதத்தை அனுபவித்தது. 4ஆம் நூற்றாண்டில் வெளிப்பாட்டு மதம் ரோமின் அரசு மதமாக்கப்பட்ட பின் முதன்முறையாகக் கிரேக்கக் காலத்தின் மனிதநேயவாதத்துக்குத் திரும்பியதற்கு இட்ட பெயர் அது. மனிதநேயவாதத்தைப் போலன்றி, மனித மனத்தின் ஆற்றலைச் சார்ந்திருக்கும் மீவியற்பியல் சிந்தனையோ கடவுள்மையச் சிந்தனையோ மனித உறவுகளைக் கடந்து நிற்க முடியும் என்ற நிலைப்பாட்டை மனிதமையவாதம் முன்வைக்கிறது. “உண்மை” மனித உறவுகளைக் கடந்து நிற்க முடியும் என்ற தத்துவம் இது. மேற்கின் வழக்கமான வெளிப்பட்டதன் கோட்பாட்டை அடிப்படையாகக் கொண்ட அமைப்பு இது. ஏனெனில், வெளிப்படாததன் கோட்பாட்டின்படி உண்மையை மனிதனால் வெளிப்படுத்த முடியாது என்றால், அத்தகைய உண்மை மனித உறவுகளைக் கடந்து நிற்க முடியாது.

வெளிப்பட்டதன் கோட்பாட்டின் மாறாக் கோட்பாடுகளுக்கு அப்பால், மேற்கில் வியப்புக்குரிய வகையில் அறிவியலின் பெயரால் அறத்துக்கு எதிரான தத்துவத்தை முன்வைக்கும் சிந்தனையாளர்களும் உள்ளனர். ஹெர்பர்ட் ஸ்பென்சர் (1820–1903) அவர்களில் ஒருவர். டார்வினின் பரிணாமக் கோட்பாட்டு நூலான உயிரினங்களின் தோற்றம் நூலைப் படித்த அவர், இயற்கைத் தேர்வு என்ற கருத்தைச் சமூகத்துக்குப் பொருத்தி, சமூக டார்வினியத்தை (Social Darwinism) உருவாக்கினார். 1864இல் வெளியான தம் நூலான உயிரியலின் கோட்பாடுகள் (Principles of Biology) நூலில் அவர் முதன்முறையாக “தகுதியுள்ளவை பிழைத்தல்” (Survival of the fittest) என்ற சொல்லாட்சியைப் பயன்படுத்தினார். இக்கூற்று டார்வினின் பரிணாமக் கோட்பாட்டின் படிப்படிக் கோட்பாட்டையும் போராட்டக் கோட்பாட்டையும் அடிப்படையாகக் கொண்டது. 1859இல் வெளியான தம் நூலான உயிரினங்களின் தோற்றம் (On the Origin of Species) நூலில் டார்வின், “எல்லா உயிரினங்களையும் முன்னேற்றத்துக்கு இட்டுச்செல்லும் ஒரு பொது விதி, அதாவது பெருகுக, மாறுபடுக, மிக வலியவை வாழட்டும், மிக நலிந்தவை மடியட்டும்” என்று விளக்கினார். டார்வினே 1869இல் வெளியான ஐந்தாம் பதிப்பிலிருந்து ஸ்பென்சரின் “தகுதியுள்ளவை பிழைத்தல்” என்ற சொல்லை ஏற்றுக்கொண்டார். இதைச் சமூகத்துக்குப் பொருத்திய சிந்தனையாளர் ஸ்பென்சர். “சமூகமும் இயற்கையைப் போலவே போட்டியின் வழியாக வளர்கிறது” என்ற தர்க்கத்தை ஸ்பென்சர் முன்வைத்தார்; ஆகவே “திறனற்றவர்களைச் செயற்கையாக உதவுவது சமூக வளர்ச்சியைத் தடுக்கிறது” என்று கருதினார். கிழக்கத்திய தத்துவத்தில் இருக்கவே முடியாத அறத்துக்கு எதிரான தத்துவ அமைப்பை ஸ்பென்சர் வலியுறுத்தினார். “தலைவர் (ஜுன்சி, 君子) தேவையில் இருப்பவர்களுக்கு உதவுகிறார்; செல்வந்தரின் செல்வத்தைப் பெருக்குவதில்லை” (உரையாடல்கள் 6:4) என்ற அறத்தைக் கன்பூசியனிசம் வலியுறுத்துகிறது. ஸ்பென்சரின் வலியோர் தத்துவச் சிந்தனை, கட்டுப்பாடற்ற முதலாளித்துவத்தையும் ஏகாதிபத்தியத்தையும் நியாயப்படுத்துவதில் பெரும் தாக்கம் செலுத்தியது. மேற்கத்திய ஏகாதிபத்தியவாதிகள் இரு கைகளையும் உயர்த்தி இதை வரவேற்றனர். மேலும் கம்யூனிசம், பாசிசம் ஆகிய கருத்தியல்களும் இதைத் தீவிரமாகப் பயன்படுத்திக்கொண்டன.

சூழலுக்கு, குறிப்பாகப் பொருளாதாரக் காரணிகளுக்கு ஏற்ப மனித இயல்பு மாறக்கூடும் என்று மார்க்ஸ் நம்பினார். டார்வின் தம் பரிணாமக் கோட்பாட்டில், “இயற்கைத் தேர்வு ஒவ்வொரு நாளும் ஒவ்வொரு மணிநேரமும் உலகம் முழுவதும், எவ்வளவு சிறியதாயினும் ஒவ்வொரு மாறுபாட்டையும் நுணுகி ஆராய்கிறது. தீயதைக் களைந்தெறிந்து, நல்லதைப் பேணிக் குவிக்கிறது” என்று வலியுறுத்தினார். மனித இயல்பு இயற்கைத் தேர்வால் மாற்றப்படுகிறது என்ற கருதுகோளின் மீது மார்க்ஸ் நின்றார். கிழக்கத்திய நாகரிகத்தைப் போல மாறாத மனித இயல்பு உண்டு என்று மார்க்ஸ் நம்பியிருந்தால், நிறைவேறவே முடியாத கற்பனை உலகைக் கனவு கண்டிருக்கமாட்டார். மேலும், “ஒவ்வொருவரும் தம் திறனுக்கேற்ப உழைத்துத் தம் தேவைக்கேற்பப் பெறும் சமூகம்” அல்லது “தனிமனித வளர்ச்சியின் நிபந்தனைகள் சமூகம் முழுவதன் வளர்ச்சியின் நிபந்தனைகளோடு ஒன்றாக இருக்கும் சமூகம்” என்பதை நிறைவேற்ற வன்முறையைப் பயன்படுத்துவதையும் அவரால் நியாயப்படுத்த முடிந்திருக்காது. சமூக டார்வினியத்தின் அடிப்படையில் கற்பனை உலகைக் கட்டியெழுப்ப முயன்ற கம்யூனிசக் கோட்பாடு, மனித இயல்பைத் திரித்ததால் தோல்வியடைந்தே தீர வேண்டியிருந்தது. மேலும் அதற்காக அது சர்வாதிகார அமைப்பை நியாயப்படுத்தியது; அறத்தைக் கடந்து நிற்க முயன்றது. கம்யூனிசக் கோட்பாட்டைப் பற்றிப் பலவிதமான மதிப்பீடுகள் சாத்தியம். ஆனால் நிறைவேறவே போகாத எதிர்காலக் கற்பனை உலகுக்காக நிகழ்கால அறத்துக்குத் துரோகம் இழைத்த வகையில், கம்யூனிசம் கண்டனத்துக்குரிய, அபத்தமான, தத்துவத்தின் கொடூரமான முரண்நகை.

ஆனால் மரபுவழியின் முக்கியக் கூறுகளில் ஒன்று தலைமுறை தாவிய மரபுவழி (隔世遺傳). பொதுவாகப் பெற்றோரின் பண்புகள் பிள்ளைகளிடம் நேரடியாக வெளிப்படுகின்றன; ஆனால் சில நேரங்களில் அவை பெற்றோர் தலைமுறையில் வெளிப்படாமல், ஒரு தலைமுறையைத் தாண்டிப் பேரப்பிள்ளைகளின் தலைமுறையில் வெளிப்படுவதுண்டு. ஆங்கிலத்தில், தலைமுறை தாவிய மரபுவழியை விடப் பரந்த கருத்தாக அட்டாவிசம் (Atavism) என்ற சொல் பயன்படுத்தப்படுகிறது. பரிணாம வளர்ச்சியின்போது மறைந்துபோன மூதாதையரின் பண்பு வழித்தோன்றலிடம் மீண்டும் தோன்றுவதை இது விளக்குகிறது. மூதாதையர் பண்புகளின் மறுதோற்றம் இரண்டு தலைமுறைகளுக்கு மட்டுமன்றி, பரந்த மூதாதையர் வரிசையையும் உள்ளடக்குகிறது. இன்று திறனற்றவராக இருப்பவர் அடுத்த தலைமுறையிலோ அதற்குப் பின் வரும் வழித்தோன்றல்களின் தலைமுறையிலோ மிகத் திறமையான பிள்ளையைப் பெறக்கூடும் என்பதே மரபுவழியின் இரகசியம். அதன் மறுதலையும் உண்மையே. படிப்படிக் கோட்பாட்டையும் போராட்டக் கோட்பாட்டையும் செயலிழக்கச் செய்யும் மரபுவழி விதி இது. திறனற்றவர்களைச் செயற்கையாக உதவுவது மனித சமூகத்தின் தற்காப்பு உள்ளுணர்வின் ஒரு பகுதி. அறம் இந்த மதிப்பைப் பிரதிபலிக்கிறது. 19ஆம் நூற்றாண்டு டார்வினியப் பரிணாமக் கோட்பாட்டின் இயங்குமுறைகளான படிப்படிக் கோட்பாடும் போராட்டக் கோட்பாடும், 20ஆம் நூற்றாண்டின் பிற்பகுதியில் பேராசிரியர் கூல்டின் பரிணாமக் கோட்பாடான “இடைநிறுத்தச் சமநிலைக் கோட்பாட்டில்” மறுமதிப்பீடு செய்யப்பட்டு, தம் பொருத்தப்பாட்டை இழந்தன.

கம்யூனிசம், பாசிசம் போன்று முழுமுதல் உண்மையை வலியுறுத்தும் கருத்தியல்கள் அனைத்தும் புனைவுகளே. ஏனெனில் மனித இயல்பின் ஒளியில் பார்க்கும்போது நிறைவேற முடியாத இலக்குகளை அவை முன்வைக்கின்றன. மேலும் இத்தகைய புனைவான இலட்சியங்களை நிறைவேற்றுவதற்காக, அறம் போன்று மனிதனால் கைவிட முடியாதவற்றைப் பலியிடுமாறு அவை கட்டாயப்படுத்துகின்றன. பிற கருத்தியல்களும் புறநிலை உண்மையின் வெளிப்பாடுகள் அல்ல; அந்தந்தக் காலத்தின் சமூகத் தேவைகளுக்கு ஏற்ப உளவியல் ரீதியாகக் கட்டமைக்கப்பட்ட கதையாடல்களே. சுதந்திரம், சமத்துவம், சகோதரத்துவம் ஆகியவை உன்னதமான கருத்துகள்; ஆனால் சூழலுக்கு ஏற்ப அவற்றின் பொருந்தும் எல்லை மாறுவதால் அவை புறநிலை உண்மைகளாக இருக்க முடியாது. அதுபோலவே சோசலிசம், தேசியவாதம், தாராளவாதம் முதலியவை உலகளாவிய உண்மையை வலியுறுத்துகின்றன; ஆனால் உளவியல் ரீதியாகப் பகுத்தாய்ந்தால், இறுதியில் குறிப்பிட்ட குழுக்களின் நலன்களையும் அதிகாரத்தையும் காக்கும் பணியையே அவை ஆற்றுகின்றன. இதன் மையம் தற்காப்பு உள்ளுணர்வு.

மனிதமையவாதம் என்ற மேற்கத்திய நாகரிகத்தின் விந்தையான வடிவம், ஒருசில சிந்தனையாளர்கள் எளிதாகப் புனைந்ததால் தோன்றியதல்ல. மேற்கின் அறிவொளிக் காலத்தில் தோன்றிய இயற்கை இறைவாதத்தைக் கடந்து, மனத்தின் பங்கை உச்சத்துக்கு உயர்த்தி, அது “அறிவியலோடு” இணைந்து உருவானதே மனிதமையவாதம். இறுதியில் மனத்தின் பங்கு தொடர்ந்து விரிவடைந்ததால், மனிதமையவாதத்தில் மனம் மனிதன் முழுவதன் இடத்தையும் பிடிக்கும் பங்கை ஏற்றது. இதனால் மேற்கு, 20ஆம் நூற்றாண்டில் மனிதன் புனைந்த பல்வேறு கருத்தியல்களைக் கொண்டு உலகை வெல்ல முயலும் உச்சகட்டப் போராட்டத்தின் யுகத்துக்குள் நுழைந்தது.

மனிதநேயவாதம் மனிதமையவாதத்திலிருந்து முற்றிலும் வேறுபட்ட தத்துவ அமைப்பு. மறுமலர்ச்சிக் காலத்தில் மதக் கண்ணோட்டத்திலிருந்து விடுபட்டு மனித இயல்பைத் தேடிச் செல்வோம் என்ற பொருளில், கடவுள்மையவாதத்துக்கு (Theocentrism) எதிரான மனிதநேயவாதம் என்ற சொல் பெரிதும் பயன்படுத்தப்படுகிறது. ஆனால் மறுமலர்ச்சி பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் தத்துவம் மனிதநேயவாதத்துக்கு நெருக்கமானதால், அக்காலத்தின் மானுடவியல் கல்வியையும் (人文主義) மனிதநேயவாதம் என்றே குறிப்பிடுவதுண்டு. கன்பூசியனிசத்தின் அடிப்படைத் தத்துவத்தைக் குறிக்கவும் மனிதநேயவாதம் என்ற சொல் பெரிதும் பயன்படுத்தப்படுகிறது. மேற்கத்திய மறுமலர்ச்சியின் மனிதநேயவாதமும் கன்பூசிய மனிதநேயவாதமும் கடவுள்மையவாதத்துக்கு எதிர்நிற்கின்றன என்ற வகையில் ஒத்தவைதான்; எனினும் அவை கிழக்குக்கும் மேற்குக்கும் இடையிலான வேறுபாட்டைக் காட்டுகின்றன. மனிதநேயச் சிந்தனையில் மேற்கு தனிமனிதனின் சுதந்திரத்தையும் பகுத்தறிவுத்தன்மையையும் வலியுறுத்தியது; கன்பூசியனிசமோ அறநெறிப் பொறுப்பையும் சமூக இசைவையும் முதன்மைப்படுத்துகிறது. அதாவது, அவை மேற்கின் தனிமனிதவாதத்துக்கும் கிழக்கின் உறவுவாதத்துக்கும் இடையிலான வேறுபாட்டைக் காட்டுகின்றன.

மனிதமையவாதம் மனிதனை உலகின் மையமாகக் காணும் பார்வை. இயற்கையையோ பிற இருப்புகளையோ விட (சில நேரங்களில் கடவுளின் (神) இருப்பையும் சேர்த்து) மனிதனின் நிலையை முதன்மைப்படுத்தும் தத்துவ மனப்பான்மை இது. அதாவது, எல்லாவற்றுக்கும் மனிதனே மையம் என்ற சிந்தனை. மனிதமையவாதம் மனிதநேயவாதத்திலிருந்து முற்றிலும் வேறுபட்ட தத்துவ அமைப்பு. குறிப்பாக அறம் சார்ந்த சிக்கல்களில் அவற்றின் அடிப்படை வேறுபாடு தெரிகிறது. மனிதநேயவாதம் கிழக்கத்திய நாகரிகத்திலோ மேற்கின் மறுமலர்ச்சிக் காலத்திலோ மிகத் தெளிவாகத் தன்னைக் காட்டுகிறது. மதத்தை அல்லாமல் மனித இயல்பை மையமாகக் கொண்டு மனித சமூகத்தை அமைப்போம் என்பதே அது. மாறாக, மனித மனம் உள்ளுணர்வோடு பின்னிப் பிணைந்துள்ளது என்ற வரம்பை மனிதமையவாதம் ஏற்பதில்லை. அதில் எல்லையற்ற சாத்தியம் உண்டு என்று அது காண விரும்புகிறது. ஆகவே அது ஓர் இலட்சிய வடிவத்தை வகுத்து, அதை அடைவதற்கு எல்லா வழிமுறைகளையும் நியாயமானவையாகக் கருதுவதால், மனிதனின் அடிப்படை அறத்தையும் கடந்து செல்ல முயல்கிறது. மனத்தின் பங்கு வலியுறுத்தப்படுகிறது என்பதன் பொருள், மனம் “ஒளிமூலமாக” அறத்தையும் ஆள்கிறது என்பதே. அறம் உள்ளுணர்விலிருந்து தோன்றுகிறது என்ற கருத்தை நிராகரிப்பதாகவே அது ஆகிறது.

மனிதமையவாதம், முழுமுதல் உண்மையை மனிதனால் பற்றிக்கொள்ள முடியும் என்ற வெளிப்பட்டதன் கோட்பாட்டை அடிப்படையாகக் கொண்டுள்ளது என்பதே மையம். மனிதமையவாதம் தனக்கு வழங்கப்பட்ட விதியை ஏற்காத அளவுமீறிய சுதந்திரம். இயற்கையின் படைப்பான மனிதன் இயற்கை தருவனவற்றை எந்த வரம்புமின்றிப் பயன்படுத்தலாம் என்றும், மனிதனை மையமாகக் கொண்டு இயற்கையை விரும்பியபடி கையாளலாம் என்றும் அது பொருள்படுகிறது. இவ்வாறு ஆகும்போது, உணவு, உடை, உறையுள் என்ற வாழ்க்கையோடு கட்டுண்டிருக்கும் உள்ளுணர்வைப் புறக்கணித்து, பழைய மூளையின்றிப் புதிய மூளையை மட்டுமே கொண்டு வாழும் உயிரினம் போலத் தன்னைக் கருதும் மிகைப் பெருமிதப் பிரமையில் மனிதன் வீழ்கிறான். அப்போது, லெஸ்ஸிங் விளக்கியதுபோல, “மனிதன் தன் மனத்தின் ஆற்றலை மதிப்பிடுவதில் மிகைப் பெருமிதப் பிரமையில் வீழ்ந்த குரங்கு” ஆகிறான். மனித மனம் கடவுளின் (神) இடத்தைப் பிடிக்க முடியும் என்ற மாயையில் வீழ்வதாகவும், இயற்கையின் வழியான டாவோவை மனிதனால் விளக்கவும் விருப்பம்போல் பயன்படுத்தவும் முடியும் என்ற மாயையில் வீழ்வதாகவும் அது ஆகிறது. மனிதமையவாதம் பற்றிய இந்தத் தத்துவ விளக்கம், மேற்கில் தோன்றிக் கிழக்கில் மறுக்கப்பட்ட நாகரிக வரலாற்றின் ஒரு பரிமாணத்தைக் காட்டுவதால், கிழக்கு–மேற்கு நாகரிக ஒப்பீட்டில் முக்கியக் கூறாகிறது.

அறிவொளிக் காலத்தின் இயற்கை இறைவாதத்தின் வழியாக மேற்கத்திய நாகரிகம் மீவியற்பியலில் மேலும் ஆழ்ந்தபோது, அது மனத்தை முழுமுதலாக்கும் திசையில் சென்றது. இக்காலகட்டத்தைக் கருத்தியல்களின் யுகம் என்று அழைக்கிறோம். மனத்தின் ஆற்றலை மிதமிஞ்சி நம்பிய மனிதன், இறைக்கொள்கையில் கடவுள் (神) ஆற்றும் பங்கை எல்லாம் மனித மனமே ஆற்ற முடியும் என்ற மிகைப் பெருமிதப் பிரமை நிலைக்குள் நுழைந்தான். இச்சிக்கலை மனித இயல்பின் கோணத்தில் ஆராய்ந்தால், மனத்தை முழுமுதலாக்கும் நிகழ்வில் அடிப்படைச் சிக்கல் ஒன்று இருப்பதைக் காணலாம். மனிதனின் உள்ளுணர்வுகளையும் உணர்ச்சிகளையும் ஓரளவு ஆளும் திறன் புதிய மூளையில் தோன்றியது என்பது, அந்த அளவுக்கு மனிதன் விலங்கு உள்ளுணர்விலிருந்து “விடுதலை” (emancipate) பெற்றான் என்பதைக் குறிக்கிறது. ஆனால் இந்த விடுதலை என்பதன் தன்மையைக் கவனிக்க வேண்டும். விலங்கு உள்ளுணர்வின் செயல்களில் சிலவற்றைப் புதிய மூளையால் ஒழுங்குபடுத்த முடியும்; ஆனால் அதோடு முடிந்துவிடுகிறது. விலங்கு உள்ளுணர்வை உண்டாக்கவோ இல்லாதொழிக்கவோ மனிதனால் முடியாது என்ற வரம்பு அவனுக்கு உண்டு. ஆகவே உள்ளுணர்வை விட்டு விலகிய மீவியற்பியல் தூய அறிவு, அதாவது மனத்தின் ஆற்றலை மட்டுமே சார்ந்திருக்கும் அறிவு என்பது சாத்தியமற்றது.

மனம் மனிதனின் இடத்தைப் பிடிக்க முயலும் டெக்கார்ட்டின் பகுத்தறிவுவாதம், பெர்க்லி, காண்ட், ஃபிக்டே, ஹெகல் முதலியோரைக் கடந்து மேற்கத்திய தத்துவத்தின் முதன்மை நீரோட்டமாகிறது. ஆனால் மேற்கத்திய தத்துவத்தின் இந்த மன வழிபாடு, இறுதியில் மனிதனைக் கடந்த மனிதர்கள் புதிய உலகைப் படைக்கின்றனர் என்ற மனிதமையவாதம் என்னும் “பித்துநிலைக்கு” இட்டுச் செல்கிறது.

நவீனத் தத்துவம் டெக்கார்ட்டிலிருந்து தொடங்குகிறது. டெக்கார்ட் தம் சிந்தனையையும் தம் இருப்பையும் உறுதியாக நம்பினார்; அதிலிருந்தே புற உலகை அனுமானிக்க வேண்டும் என்று எண்ணினார். இந்த மனப்பான்மை தொடர்ந்து விரிவடைந்து, பெர்க்லியையும் காண்டையும் கடந்து, எல்லாமே தன்னிலையின் வெளிப்பாடு மட்டுமே என்று நம்பிய ஃபிக்டேயை அடைகிறது. ஒரே சொல்லில் சொன்னால் இது பித்துத்தனம். அதன் பிந்தைய தத்துவம், இந்த உச்சநிலை மனப்பான்மையிலிருந்து அன்றாட வாழ்க்கையின் பொது அறிவுக்குத் தப்பிச் செல்ல இடையறாது முயன்றுவந்துள்ளது.²⁴⁰

மனிதமையவாதத்தை முன்னிறுத்திய கருத்தியல்களின் யுகம், இறுதியில் மேற்கத்திய நாகரிகத்தின் மன வழிபாட்டின் இறுதி நிலையமாகிறது. அதில் சமூக டார்வினியம் மையப் பங்காற்றுகிறது. இந்நூல் மன வழிபாட்டுத் தத்துவத்தின் தொடக்கப்புள்ளியான சாக்ரடீஸையும், அதன் இறுதி நிலையமான கருத்தியல்களின் யுகத்தையும் மட்டுமே ஆராய்கிறது. கருத்தியல்களின் யுகத்தை ஆராயும்போது, அந்த யுகத்தைச் சாத்தியமாக்கிய சமூக டார்வினியத்தின் மையத்தைக் கூர்ந்து நோக்குவது குறிப்பாக முக்கியம். ஏனெனில் பல்வேறு கருத்தியல்கள் ஏகாதிபத்தியத்தையும் இனவெறியையும் பொருளாதார ஏற்றத்தாழ்வையும் நியாயப்படுத்த சமூக டார்வினியம் உதவியது. நிறைவேற முடியாத கற்பனை உலகை அடைவதற்காகவே அவை இவற்றை நியாயப்படுத்தின என்பதில் ஐயமில்லை; ஏனெனில் டார்வினின் பரிணாமக் கோட்பாட்டைச் சமூகத்துக்குப் பொருத்தி, மனித இயல்பை மாற்றியமைக்க முடியும் என்று அவை கருதின.

கருத்தியல்கள் மனித அறத்தை மேற்கொள்ளவோ, கடந்து நிற்கவோ, புறக்கணிக்கவோ முனைந்த போக்கு, கருத்தியல்களை எதிர்ப்பவர்கள் சுட்டிக்காட்டும் மிகப் பெரிய சிக்கல்களில் ஒன்றாகக் கருதப்படுகிறது. அறம் உள்ளுணர்விலிருந்து தோன்றுகிறது என்பது, மனித மனத்தின் ஆற்றலுக்கு வரம்பு உண்டு என்று ஏற்பதாகும். மாறாக, அறம் மனத்திலிருந்து தோன்றுகிறது என்பது, மனித மனத்தின் ஆற்றலுக்கு வரம்பே இல்லை என்று ஏற்பதாகிறது. அறத்தின் கோணத்தில் பார்த்தால், “மனிதனை முன்னேற்றத்தின் கருவியாக” கருதும் மனிதமையவாதம் அங்கே பிறக்கிறது. மனிதமையவாதம் கொடூரமான முகத்தைக் காட்டுவது, அறத்தையும் அறத்தின் அடித்தளமான மனித இயல்பையும் அது புறக்கணிப்பதால்தான்.

பாசிசம் கூறும் “வாழிடத்தைக் கைப்பற்றுதல்”, கம்யூனிசம் கூறும் “ஒவ்வொருவரும் தம் திறனுக்கேற்ப உழைத்துத் தம் தேவைக்கேற்பப் பெறும் சமூகம்” போன்றவை, உள்ளுணர்வைப் புறக்கணித்த நிலையில் மனத்தைத் திரட்டிக் கற்பனை உலகை அடைய முயல்வதிலிருந்து பிறக்கும், நிறைவேற முடியாத மாயைகள். வாழிடத்தைக் கைப்பற்ற பாசிசம் இராணுவ வலிமையைத் திரட்டி இன அழிப்புக் கொள்கையை நடத்தியதும், கற்பனை உலகை நோக்கிச் செல்ல கம்யூனிசம் பாட்டாளி வர்க்கச் சர்வாதிகாரத்தை ஆதரித்ததும், மனிதனின் அடிப்படை அறத்தைக் காலில் போட்டு மிதிக்கலாம் என்ற மாயையையே சேர்ந்தவை. ஆனால் கருத்தியலால் மனித இயல்பு என்ற வரம்பை இறுதியில் தாண்ட முடியாது; ஆகவே கற்பனை உலகை அடைவதற்காக முன்வைக்கப்பட்ட தற்காலிகத் தியாகங்கள் இறுதியில் மனிதமையவாதத்தின் நிரந்தரக் கொள்கையாக நிலைத்துவிடுகின்றன. எல்லாக் கருத்தியல்களும் மனித இயல்பைக் கருத்தில் கொள்ளாமல் அதைத் தாண்டிச் செல்ல முயன்றதால், இறுதியில் தோல்வியடைந்தே தீர வேண்டியிருந்தது.

மேற்கத்திய நாகரிகத்தில் மனம் “பித்துநிலைக்குள்” நுழைய, மனத்தின் ஆற்றலை உச்சப்படுத்தும் அறிவியல் வலுவூட்டல் தேவைப்பட்டது. அப்பணியை ஆற்றியது டார்வினின் பரிணாமக் கோட்பாடு. டார்வின் 1859இல் பரிணாமக் கோட்பாட்டை வெளியிட்டு, படைப்புக் கோட்பாட்டில் கட்டுண்டிருந்த மேற்கத்திய உலகுக்கு அதிர்ச்சி அளித்தார். “பெரும் கண்டுபிடிப்பு கண்டுபிடித்தவரின் உழைப்பு; அதில் அடங்கியுள்ள சிக்கல்கள் அவரது காலத்தின் சிக்கல்கள்” என்ற கருத்தை ஏற்றுக்கொண்டால், பரிணாமக் கோட்பாடு டார்வினின் மாபெரும் சாதனை. ஆனால் மேற்கத்திய சிந்தனையில் ஆழமாக வேரூன்றியிருந்த வழிமுறையான போராட்டக் கோட்பாட்டையும் படிப்படிக் கோட்பாட்டையும் டார்வின் தம் பரிணாமக் கோட்பாட்டில் அப்படியே பயன்படுத்தியது தவறுகளிலெல்லாம் பெரும் தவறு.

டார்வினின் பரிணாமக் கோட்பாடு சமூக அறிவியல்களோடு இணைந்தபோது, “சமூகப் பரிணாமவாதம்” என்று நாம் அழைக்கும் மாறாக் கோட்பாட்டுத் தத்துவத்தை மேற்கு உருவாக்கியது. கருத்தியல்களின் யுகத்தைத் திறந்துவைப்பதில் தீர்க்கமான பங்காற்றியது சமூக டார்வினியமே. உச்சத்தை அடைந்த எதுவும் எதிர்த்திசைக்குத் திரும்பும் (物極必反): டார்வினியம் மேற்கின் மன யுகத்தின் இறுதித் திரையைக் குறிப்பதாயிற்று.

கருத்தியல்களின் யுகத்தைப் பல்வேறு தத்துவ முறைகளால் பகுத்தாய்ந்து விளக்க முடியும். ஆனால் மிகச் சிறந்த முறை மனித இயல்பை வைத்துப் பகுத்தாய்ந்து மதிப்பிடுவதே. மனித மனம் முழுமுதல் உண்மையைப் பற்றிக்கொண்டு எதிர்காலத்தில் அதை உருவாக்கவும் முடியும் என்ற அனுமானத்திலிருந்து கருத்தியல் தொடங்குகிறது. இறையியல்–மீவியற்பியல்–கருத்தியல் என்று முன்னேறிய வழியில், 20ஆம் நூற்றாண்டு மேற்கின் தனித்துவமான சூழல் அடைந்த இறுதிக் கட்டம் இது. இங்கே மிக முக்கியமான மையக் கூறு மனித மனத்தின் பங்கு. மனித இயல்பு உள்ளுணர்வாலும் மனத்தாலும் ஆனது, உள்ளுணர்வு வழங்கும் எல்லையை மனம் தாண்ட முடியாது என்ற மனித இயல்புக் கோட்பாட்டை ஏற்றுக்கொண்டால், இந்த மனித இயல்புக் கோட்பாட்டைப் பெரிதும் திரித்ததிலிருந்து தொடங்கி, இறுதியில் முழுமையாகத் தோல்வியடைந்தே தீர வேண்டிய தத்துவமாகக் கருத்தியல் ஆகிறது.

உள்ளுணர்வின் வரம்புகளை விட்டு வெளியேறித் தனக்கென்று சுதந்திரத்தை மனத்தால் அனுபவிக்க முடியாது. இறுதியில், உள்ளுணர்வே ஒளிமூலம், மனம் பிரதிபலிப்பான் என்பதால், “மனத்தைச் சார்ந்திருப்போம்” என்ற கூற்று புனைவாகவே இருக்க முடியும். இந்த அடிப்படைத் தத்துவ அமைப்பைப் புறக்கணித்து, 20ஆம் நூற்றாண்டுக் கருத்தியல்களின் யுகத்தின் வழியாக மனத்தைச் சார்ந்து மனிதச் சிக்கல்களை முழுமையாகத் தீர்க்க மேற்கு முயன்ற காலம் அது. அதன் விளைவு கொடூரமான பேரவலங்களை நமக்குக் கொண்டுவந்தது. கருத்தியல்களின் யுகம் இத்தகைய சிக்கல்களை உண்டாக்கியதற்குப் பல விளக்கங்கள் சாத்தியம். எல்லாவற்றுக்கும் மேலாக, உள்ளுணர்வைப் புறக்கணித்து மனத்தை மட்டுமே சார்ந்திருப்போம் என்ற மனித இயல்புக் கோட்பாட்டின் திரிபால் அது நேர்ந்தது என்று காணலாம்.

கிழக்கத்திய நாகரிகமும் புரோட்டகோரஸின் மனிதநேயவாதமும்: “மனிதனே எல்லாவற்றுக்கும் அளவுகோல்”

கருத்தியலை மையமாகக் கொண்ட மனிதமையவாதம் 20ஆம் நூற்றாண்டு மேற்கத்திய தத்துவ உலகைத் துடைத்துச் சென்றது. மீவியற்பியல் வலியுறுத்தும் “உண்மையோ” கடவுள்மையவாதத்தின் “மாறாக் கோட்பாடோ” “எல்லாவற்றுக்கும் அளவுகோல்” ஆகிறது என்று மனிதமையவாதம் வலியுறுத்துகிறது. ஏனெனில் அவை மனிதனைக் கடந்து நிற்கின்றன. இதற்கு மாறாக, கிழக்கத்திய நாகரிகம் சாரத்தில் மனிதநேயவாதமே. எந்த உண்மையும் எந்த மாறாக் கோட்பாடும் மனித உறவுகளைச் சேதப்படுத்த முடியாது. மீவியற்பியல் உண்மையோ கடவுளோ (神) அல்ல, மனிதனே மனித சமூகத்தின் மையம் என்ற சிந்தனையை டாவோயிசமும் கன்பூசியனிசமும் தம் மையமாகக் கொண்டுள்ளன. மனித இயல்பையும் மனிதனின் தன்னொழுக்கப் பயிற்சியையும் அவை மைய மதிப்புகளாகக் கொள்கின்றன. கன்பூசியஸ், மென்சியஸ், சுன் சீ ஆகியோரின் சிந்தனைகள் அனைத்தும் கடவுளையோ (神) மீவியற்பியலையோ சாராமல் மனிதனின் அறநெறிச் சாத்தியத்தையும் சமூகப் பொறுப்பையும் வலியுறுத்துகின்றன; இதுவே மனிதநேயவாதத்தின் தனித்தன்மை.

ஆவிகளுக்கு எவ்வாறு பணிவிடை செய்ய வேண்டும் என்று சீடர் ஒருவர் கேட்டபோது, கன்பூசியஸ், “மனிதர்களுக்கே சரியாகப் பணிவிடை செய்யத் தெரியாதபோது, ஆவிகளுக்கு எப்படிப் பணிவிடை செய்வாய்?” என்று பதிலளித்தார். கடவுள்மையவாதத்தை விலக்கி மனிதநேயவாதத்தின் முக்கியத்துவத்தை வலியுறுத்தும் பதில் இது. மேலும் அதே சீடர் மரணத்தைப் பற்றிக் கேட்டபோது, கன்பூசியஸ், “வாழ்வையே இன்னும் சரியாக அறியாதபோது, மரணத்தைப் பற்றி எப்படிப் பேசுவது?” என்று பதிலளித்தார் (உரையாடல்கள் 11:12). மீவியற்பியல் சுருக்கக் கருத்துகளை விலக்கி, இவ்வுலகின் நடைமுறை வாழ்க்கையில், அதாவது மனிதநேயவாதத்தில் கவனம் செலுத்த வேண்டும் என்று வலியுறுத்தும் பதில் இது. மென்சியஸும் தம் தத்துவத்திலிருந்து கடவுளையும் (神) மீவியற்பியல் உண்மையையும் விலக்கி, ரென், நீதி, சடங்கு, ஞானம் (仁義禮智) ஆகியவற்றில் கவனம் செலுத்தி, மனித சமூகத்தின் யதார்த்தத்தை மையப்படுத்தும் வகையில் கன்பூசியஸின் மனிதநேயவாதத்தைத் தொடர்ந்தார். சுன் சீயும், “மழைச் சடங்கு நடத்தாவிட்டாலும் மழை பெய்யும்” என்று அறிவித்து, கல்வியாலும் சட்டத்தாலும் மனித சமூகத்தை நல்வழிப்படுத்த வேண்டும் என்று வலியுறுத்தினார். கடவுளிடமிருந்தும் (神) மீவியற்பியல் உண்மையிடமிருந்தும் விலகி நின்று, மனிதநேயவாதத்தால் தனிமனிதனையும் அரசையும் நடத்துவோம் என்பதே மையம். டாவோயிசமும் கடவுள் (神), மீவியற்பியல் உண்மை, கருத்தியல் அனைத்திலிருந்தும் விலகி நிற்கிறது; இயற்கையிலிருந்து மனிதன் கற்றுக்கொண்ட டாவோவை நடைமுறைப்படுத்துவோம் என்ற அதன் தத்துவ அமைப்பும் மனிதநேயவாதத்தோடு சிந்தனையைப் பகிர்ந்துகொள்கிறது.

இத்தகைய தத்துவ அமைப்பு மேற்கிலும் இருந்தது. அதாவது, கடவுள்மையவாதத்துக்கும் (theocentrism) மனிதமையவாதத்துக்கும் (anthropocentrism) எதிரான மனிதநேயவாதம் (humanism) என்ற தத்துவச் சிந்தனை அமைப்பு கிரேக்கக் காலத்திலும் மறுமலர்ச்சிக் காலத்திலும் தோன்றுகிறது. புரோட்டகோரஸால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படும், கிரேக்கக் காலம் முதல் இருந்துவந்த மனிதநேயவாதமே அது. பின்னாளில், மத்திய காலத்து வெளிப்பாட்டு மதத்தின் கடவுள்மையவாதத்தை எதிர்த்து, கிரேக்க நாகரிகத்திலிருந்து மனிதநேயவாதத்தை மீட்டெடுப்போம் என்ற பொருளில் நாகரிகத்தின் மறுபிறப்பான மறுமலர்ச்சியை நனவாக்க மேற்கு மேற்கொண்ட முயற்சி அதற்கு ஓர் எடுத்துக்காட்டு. குறைந்தபட்சம் வெளிப்பட்டதன் கோட்பாடு கிரேக்க நாகரிகத்தின் முதன்மை நீரோட்டமாவதற்கு முன்பு வரை, மனிதநேயவாதம் கிரேக்க நாகரிகத்தின் மையக் கூறுகளில் ஒன்றாக இருந்தது. மனிதன் நாகரிகத்தின் மையத்தில் இருந்தே தீர வேண்டும் என்று புரோட்டகோரஸ் (கி.மு. 481–411) அறிவித்தார்.

மனிதனே எல்லாவற்றுக்கும் அளவுகோல். இப்போது இருக்கும் அனைத்தும், எல்லா விவகாரங்களும், இருப்பவையும், இல்லாதவையும் — இவை அனைத்தும் அதில் அடங்கும் ²⁴¹

கடவுள் (神) அருளிய கோட்பாடுகளில் கட்டுண்டிருக்காமல், மனிதனின் சொந்தத் தன்னாட்சிச் சிந்தனையை முக்கியமாகக் கருதுவோம் என்ற கருத்து இது. ஒருவகை மறுமலர்ச்சிப் பாணி மனிதநேயச் சிந்தனையின் வெளிப்பாடு இது. கடவுளோ கருத்தியலோ ஒருமுறை உறுதிசெய்யப்பட்டுவிட்டால், மனிதன் மையமாக இல்லாமல் கோட்பாடோ கருத்தியலோ மையமாகிவிடுகிறது. மனிதன் சிந்திப்பது இனி முக்கியமல்ல; உறுதிசெய்யப்பட்ட கோட்பாடு மனிதனை ஆள்கிறது. மதத்தைப் புனிதப்படுத்தி முழுமுதல் உண்மையை வெளிப்படுத்த முடியும் என்ற திசையில் கிரேக்கத் தத்துவத்தின் மையம் நகர்ந்துகொண்டிருந்த காலத்தில் வாழ்ந்த சிந்தனையாளர் புரோட்டகோரஸ். அத்தகைய காலத்தில், முழுமுதலின் வெளிப்பாடுகளை மனிதன் நம்பி அவற்றில் கட்டுண்டிருப்பதை மறுத்து, மனிதநேயவாதப் பார்வையைக் காத்துக்கொள்ள வேண்டும் என்று புரோட்டகோரஸ் வலியுறுத்தினார்.

எது சரி என்பது முழுமுதல் அளவுகோல் அல்ல, மனிதனின் அனுபவத்துக்கும் புலனறிவுக்கும் ஏற்ப மாறுவது என்று புரோட்டகோரஸ் வலியுறுத்தினார். அக்காலத்தில் கடவுளே (神) மதிப்பீட்டின் அளவுகோலாக இருந்தார்; ஆனால் புரோட்டகோரஸ் மனிதனை அளவுகோலாகக் கொண்டு உலகைப் புரிந்துகொள்ள முயன்றார். இது மனிதநேயவாதத்தின் தத்துவம். பண்டைக் கிரேக்கத்தில் தொன்மவியல் உலகப் பார்வையிலிருந்து விடுபட்டு மனிதனை மையப்படுத்தும் சிந்தனைக்கு மாறுவதற்கான முக்கியத் திருப்புமுனை அது. பல்வேறு கருத்துகள் அனைத்தும் மதிக்கப்படலாம் என்பதற்கான தத்துவ அடிப்படையாக அவரது கூற்று ஆனது. கிரேக்கத்தின் வெளிப்பட்டதன் சிந்தனையாளர்கள் இதில் மாறுபட்ட கருத்துக் கொண்டிருந்தனர். எல்லாக் கருத்துகளும் உண்மையானால் முரண்பாடுகள் தோன்றும் என்று சுட்டிக்காட்டி பிளேட்டோ இக்கூற்றை விமர்சித்தார். உண்மைக்கு உலகளாவிய அளவுகோல் இருக்க வேண்டும் என்று அரிஸ்டாட்டிலும் வலியுறுத்தினார்.

புரோட்டகோரஸின் கூற்று கருத்தியலை எதிர்க்கிறது. அதாவது கருத்தியல் மனிதநேயவாதத்தை எதிர்க்கிறது. கருத்தியல் கடவுள்மையவாதத்தோடு ஒரே நாடித்துடிப்பைக் கொண்டது. முழுமுதல் உண்மையை வெளிப்படுத்தும் ஆற்றல் மனிதனுக்கு உண்டு என்ற பொருளில் மனிதன் மையமானால், அதுவும் கடவுள்மையவாதத்தின் இன்னொரு வடிவமாகிவிடுகிறது. கடவுளை (神) மையமாகக் கொண்ட வாழ்க்கையிலிருந்து அது எவ்வகையிலும் வேறுபடுவதில்லை. மனிதன் கடவுளின் இடத்தைப் பிடிக்கிறான், அவ்வளவே. வெளிப்பாட்டு மதத்தின் அறத்தைக்கூட மனிதன் தன் விருப்பம்போல் ஆட்டுவிக்க முடிகிறது. ஏனெனில் கருத்தியலில் மனித மனம் கடவுளின் இடத்தைப் பிடிக்கிறது. இத்தகைய தன்மை இருப்பதால், மதம் கருத்தியலோடு இணைந்திருப்பது கடினம். கருத்தியல்களின் யுகத்தில், தாம் வலியுறுத்தும் கருத்தியலின் முழுமுதல் தன்மையை நிலைநாட்ட, கடவுளுக்குப் பணிவிடை செய்யும் இறைக்கொள்கையை அவை வெளிப்படையாகக் கண்டித்தன. கம்யூனிசம் இறைமறுப்பை வலியுறுத்தியது; பாசிசத்தில் தலைவரே முழுமுதல் தன்மையைக் கொண்டிருந்ததால், மரபான மதம் ஆட்சியின் கருவியானது.

கருத்தியல் மேற்கின் பகுத்தறிவுவாதத்தைத் தன் மூலமாகக் கொண்டுள்ளது. பகுத்தறிவுவாதிகள், மனித மனம் கடவுளின் இருப்பைப் பின்பற்றிப் பழைய மூளையைப் புறக்கணித்துத் தனித்து இயங்க முடியும் என்ற நிலையை நோக்கி மேற்கத்திய நாகரிகத்தை இறுதியில் தொடர்ந்து செலுத்தினர். ஆனால் மனம் பிரதிபலிப்பானே தவிர ஒளிமூலம் அல்ல என்பதால், கருத்தியல் மட்டுமன்றிப் பகுத்தறிவுவாதமும் அடிப்படை வரம்பைச் சுமந்திருந்தது. மனிதநேயவாதம், முழுமுதல் உண்மையை மனிதனால் வெளிப்படுத்த முடியாது என்ற வெளிப்படாததன் கோட்பாட்டை அடிப்படையாகக் கொண்டுள்ளது. அதற்காக மனித முயற்சியைக் கைவிடுவோம் என்பது பொருளல்ல. வெளிப்படுத்த முடியாது என்பதாலேயே இறுதிவரை மேலும் முயல வேண்டும் என்பதே அதன் பொருள். அதாவது, மனிதன் எவ்வளவு முயன்றாலும் முழுமுதல் உண்மையை அடைய முடியாது; அதனாலேயே மேலும் முழுமூச்சுடன் சார்பு உண்மையைத் தேடி, தான் வாழும் உலகுக்குத் தேவையான தத்துவத்தை அமைத்துக்கொள்வோம் என்பதே அது. இங்கே முக்கியமான அம்சம், சார்பு உண்மையைப் பிறர் மீது திணிக்க முடியாது என்பதே. மனிதமையவாதம் வெளிப்பட்டதன் கோட்பாட்டை அடிப்படையாகக் கொண்டுள்ளது. ஆகவே அது வலியுறுத்தும் மீவியற்பியல் உண்மை முழுமுதலாகிறது; அதைப் பிறர் மீது எவ்வளவு வேண்டுமானாலும் திணிக்கலாம். எல்லாவற்றுக்கும் தீர்வு தருவதாக வாக்களிக்கும் முழுமுதல் உண்மையை அடைவதற்காக அறமும் புறக்கணிக்கப்படுகிறது.

மத்திய காலத்தை ஆண்டுவந்த கடவுள்மையவாதத்தை எதிர்த்து, மனிதனே எல்லாவற்றுக்கும் அளவுகோல் என்ற கூற்றை மேற்கின் மனிதநேயவாதம் மறுமலர்ச்சிக் காலத்தில் நிலைநாட்டியது. ஆனால் மனிதநேயவாதம் டெக்கார்ட்டின் பகுத்தறிவுவாதமாக மாறியபோது, கடவுள்மையவாதத்தின் மையமான மன வழிபாட்டுச் சிந்தனையின் பக்கம் சாய்ந்து பல நூற்றாண்டுகளைக் கழித்தது. பின்னர் 20ஆம் நூற்றாண்டை அடைந்து, சமூக டார்வினியத்தோடு கள்ளக்கூட்டுச் சேர்ந்து, கடவுளின் (神) இடத்தை மனம் பிடிக்கும் மனிதமையவாதத்தை அடைந்தது. அதற்கும் மேலாக, கடவுள்மையவாதம் முக்கியமாகக் கருதிய கடவுளின் அறத்தையும் முழுவதுமாகக் கைவிடும், தத்துவ வரலாற்றில் அரிதாகவே காணக்கிடைக்கும் முரண்நகையை மனிதமையவாதம் அரங்கேற்றுகிறது.

மனிதநேயவாதமும் மனிதமையவாதமும் கூட, இறுதியில் மனத்துக்கும் உள்ளுணர்வுக்குமான உறவை எவ்வாறு வகுக்கின்றன என்ற மனித இயல்பைக் கொண்டே அவற்றின் பொருத்தப்பாடு தீர்மானிக்கப்படுகிறது. எல்லாத் தத்துவங்களும் அறிவியல்களும் குறைவாகவோ கூடுதலாகவோ மனித இயல்போடு தொடர்புடையவை. மனித இயல்பிலிருந்து எவ்வளவு தொலைவு விலகிச் செல்வதுபோலத் தோன்றினாலும், இறுதியில் அவை மனித இயல்புக்கே திரும்பி வருகின்றன. மதம், வெளிப்பட்டதன் கோட்பாடு, வெளிப்படாததன் கோட்பாடு, இயற்கைத் தத்துவம், இயற்கை நம்பிக்கை என எல்லாமே மனிதனின் தத்துவத்தோடு இணைந்துள்ளன. மனிதனின் சிந்திக்கும் உள்ளம் கடவுளுக்கும் (神) டாவோவுக்கும் (道) முன்பே இருந்தது என்ற கருத்தை நாம் ஏற்றுக்கொண்டால், மனிதன் மையமாகும் மனிதநேயவாதத்தை நாம் ஏற்றுக்கொள்கிறோம். மாறாக, கடவுள் மனிதனுக்கு முன்பே இருந்து மனிதனைப் படைத்தார் என்ற தத்துவத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டால், நாகரிகம் இறையியல், மீவியற்பியல், மனிதமையவாதம் நோக்கிப் பாய்கிறது. மேற்கின் நவீனப் பகுத்தறிவுவாதம், மேற்கத்திய நாகரிகத்தை இந்த நீரோட்டத்தில் கலக்கச் செய்யும் பங்கை ஆற்றியது. இந்தப் போக்கு வலுப்பெறும்போது, இறுதியில் மனிதநேயவாதம் மனிதமையவாதமாகத் திடீரென உருமாறுகிறது.

மேற்கின் கருத்தியலைக் கிழக்கு எவ்வாறு ஏற்றுக்கொண்டது?

மீண்டும் சொல்கிறேன்: உயிரியலாளர் என்ற வகையில் டார்வின் பரிணாமக் கோட்பாடு என்ற மாபெரும் சாதனையை விட்டுச்சென்றார். ஆனால் பரிணாமக் கோட்பாட்டை விளக்கும் இயங்குமுறையில் டார்வின் பெரும் தவறு இழைத்தார்; அதுவே பண்பாட்டுப் பரிணாமம் என்ற டார்வினியத்தை உருவாக்கியது. மனத்தின் ஆற்றலின் பக்கம் உச்சகட்டமாகச் சாய்ந்திருந்த அக்கால மேற்கத்திய நாகரிகத்தின் தாக்கத்தை டார்வின் அப்படியே ஏற்றுக்கொண்டதே இதற்குக் காரணம். பரிணாமக் கோட்பாட்டு நூலில் எழுதப்பட்டபடியான டார்வினின் பரிணாமக் கோட்பாடு, மேற்கத்திய தத்துவத்தையும் செவ்வியல் இயற்பியல் கோட்பாடுகளையும் முழுமையாகப் பின்பற்றுகிறது. படிப்படிக் கோட்பாடும் போராட்டக் கோட்பாடுமே அவை. இக்கோட்பாடுகளை அடித்தளமாகக் கொண்டு, டார்வினின் பரிணாமக் கோட்பாடு கருத்தியலோடு தொடர்புகொண்டு சமூகப் பரிணாமவாதத்தை நோக்கிச் சென்றது. சமூகப் பரிணாமவாதத்தின் தயவால், எதிர்கால உட்டோப்பியாவைக் கட்டியெழுப்ப முடியும் என்று கருத்தியல் கருதி, அதற்காக வலிமையான, உச்சகட்ட நடவடிக்கைகளைத் தயக்கமின்றி மேற்கொண்டது. நிறைவேறவே போகாத எதிர்கால உட்டோப்பியாவுக்காக, மாறாத நிகழ்கால அறம் புறக்கணிக்கப்படும் நிலையை அது உண்டாக்கியது.

மேற்கின் கடவுள் (神) நாகரிகத்தில் மனமும் உள்ளுணர்வும் ஒன்றுக்கொன்று எதிராகவோ பகையாகவோ நிலவுகின்றன. “கடவுளைப் போல ஆகக்கூடிய மனத்தை உள்ளுணர்வு பிடித்து வைத்திருப்பதே மனிதன்” என்ற தத்துவத்தை மேற்கு பல்லாயிரம் ஆண்டுகளுக்கும் மேலாகக் கொண்டிருந்தது. அது கிரேக்கத் தத்துவ உலகிலிருந்து நவீனப் பகுத்தறிவுவாதத் தத்துவம் வரை தொடர்ந்தது. மேலும் மனித இயல்பைப் பற்றிய இந்த வரையறை, அதாவது மனமே மனிதனின் மையம் என்ற வரையறை, அவர்களின் இறையியலையும் மீவியற்பியலையும் கருத்தியலையும் உருவாக்கிய மூலமாகச் செயல்படுகிறது.

மனித இயல்புச் சிக்கலில் கிழக்கு, மேற்குக்கு அடிப்படையிலேயே எதிர்நிற்கும் தத்துவத்தைப் பின்பற்றுகிறது. இக்கோணத்தில் பார்த்தால், மேற்கத்தியர்களைப் போலக் கிழக்கு மேற்கின் கருத்தியலை வழிபடுவது கடினமாக இருந்தது. மேற்கு பற்றிக்கொண்ட மனத்தின் ஆற்றலை முழுமுதலாக்கும் நிகழ்வு, அதாவது கருத்தியல்களின் யுகத்தை உருவாக்குவது, மனிதன் மனத்தின் ஓட்டத்தை மட்டுமே பின்பற்றி இயங்குகிறான் என்ற பிரமையை உண்டாக்கும் நாகரிகத்தில் மட்டுமே சாத்தியம். மனித இயல்பின் மாபெரும் திரிபை, முன்னேற்றத்தின், பரிணாமத்தின் முன்னோடிப் பணி என்று அவர்கள் வலியுறுத்தினர். மேற்கின் இந்தப் “பித்துப்பிடித்த” மீவியற்பியல் கோட்பாடுகளில் மயங்கிய நாடு ஒன்று மேற்குக்கு வெளியே இருந்தது. 19ஆம் நூற்றாண்டின் பிற்பகுதி, 20ஆம் நூற்றாண்டின் முற்பகுதியின் ஜப்பானே அது.

ஜப்பான் கிழக்கத்திய நாடாக இருந்தபோதிலும், இனவெறியில் வீழ்ந்த மேற்கத்திய நாகரிகத்தை வழிபட்டு அப்படியே பின்பற்றும் போக்கில் மூழ்கியது. கிழக்குக்கும் மேற்குக்கும் இடையிலான வேறுபாடுகளை முற்றிலும் புறக்கணித்து, மேற்கத்திய சிந்தனை மட்டுமே ஜப்பானின் எதிர்கால வெற்றியைச் சாத்தியமாக்கும் என்று அது நம்பலாயிற்று. 19ஆம் நூற்றாண்டு மெய்ஜி மீட்சிக் காலத்தில் ஃபுகுசாவா (1835–1901) ஜப்பானின் சிந்தனை உலகில் பெரும் தாக்கம் செலுத்தினார். பத்திரிகை, இரட்டைப் பதிவுக் கணக்கியல் முதலிய மேற்கின் முன்னேறிய அமைப்புகளை ஜப்பானுக்குள் அறிமுகப்படுத்தி, ஜப்பானின் நவீனமயமாக்கலுக்கு இன்றியமையாத நேர்மறை ஆளுமையாக அவர் உயர்ந்தார். அவரது சிந்தனையின் பரப்பு வியக்கத்தக்கதாக இருந்ததால், அவரை “மறுமலர்ச்சி மனிதர்” என்றே அழைக்கலாம். ஜப்பானின் பத்தாயிரம் யென் பணத்தாளை அவரது உருவப்படம் அலங்கரிக்கும் அளவுக்கு ஜப்பானில் அவர் மீது பெரும் மதிப்பு உண்டு.

ஆனால் அவர் மேற்கின் கருத்தியல் சார்ந்த “தகுதியுள்ளவை பிழைத்தல்” வழிமுறையை அப்படியே ஜப்பானின் பன்னாட்டு உறவுகளில் புகுத்த முயன்றார். அதாவது, டார்வினின் “தகுதியுள்ளவை பிழைத்தல்” பரிணாமக் கோட்பாட்டையும், பின்னாளில் ஹிட்லர் முன்வைத்த லெபன்ஸ்ராம் (Lebensraum, வாழிடம்) போன்ற போர்க் கோட்பாட்டையும் கிழக்காசியாவில் புகுத்த முயன்றார். ²⁴² வாழிடக் கோட்பாட்டை ஜெர்மன் புவியியலாளர் ராட்சல் (Ratzel) 1897இல் வெளியான தம் நூலான அரசியல் புவியியல் நூலில் பயன்படுத்தினார்; அரசை உயிருள்ள உயிரினத்துக்கு ஒப்பிட்டு, ஜெர்மனி வளரவும் பிழைக்கவும் மேலும் பரந்த நிலப்பரப்பு தேவை என்று அவர் வலியுறுத்தினார். “எல்லோருக்கும் எதிராக எல்லோரும் நடத்தும் போர்” என்ற கோட்பாட்டைப் பன்னாட்டுச் சமூகத்துக்குப் பொருத்தியதே அது. அக்காலத்தில் மேற்கில் செல்வாக்குடன் விளங்கிய ஸ்பென்சரின் (1820–1903) சிந்தனையை ஃபுகுசாவா தீவிரமாகப் பின்பற்றி, அதைக் கிழக்குக்குப் பொருத்த முயன்றார். “தகுதியுள்ளவை பிழைத்தல்”, இயற்கைத் தேர்வு ஆகிய கொள்கைகள் அறிவியல் பரிணாமக் கோட்பாட்டில் மட்டுமன்றி மனித சமூகத்திலும் அப்படியே செயல்படுகின்றன என்று ஸ்பென்சர் உறுதியாக நம்பினார். ஃபுகுசாவா இக்கோட்பாட்டைப் பன்னாட்டு அளவில் பிற நாடுகளுக்கும் பொருத்த முயன்றார்.

கொரியாவும் சீனாவும் பரிணாம நோக்கில் பின்தங்கிய நாடுகள் என்றும், ஜப்பான் அவற்றோடு சேர்ந்து வாழ முடியாத, நிரந்தரமாகப் பின்தங்கிய நாடுகள் அவை என்றும் ஃபுகுசாவா மதிப்பிட்டார். “தட்சு-அ நியூ-ஓ” (脫亞入歐, ஆசியாவை விட்டு விலகி ஐரோப்பாவுக்குள் நுழைதல்) என்ற கோட்பாட்டை முன்வைத்து, பின்தங்கிய நாடுகளான ஆசியாவின் அண்டை நாடுகளை வெல்ல வேண்டும் என்ற எண்ணத்துக்கு அவர் வந்தார். ஆசியாவை விட்டு விலகி ஐரோப்பாவைப், அதாவது மேற்கைப் போல ஆனால்தான் எதிர்காலத்தில் பிழைத்து வளம்பெற முடியும் என்ற எண்ணம் அவரது சிந்தனை முழுவதையும் தாங்கி நின்றது. ஜப்பான் ஹிட்லரின் ஜெர்மனியோடு கூட்டணி அமைத்தது. எதிர்காலத்தைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துவதில் எல்லோருக்கும் முன்னால் சென்றுகொண்டிருந்ததாகக் கருதிய ஜெர்மனியின் எல்லாவற்றையும் ஜப்பானியர் பின்பற்ற முயன்றனர். விளைவாக, ஹிட்லரின் ஜெர்மனி மேற்கு முழுவதையும் போருக்குள் இழுத்துச் சின்னாபின்னமாக்கியதுபோல, ஜப்பான் கிழக்காசியா முழுவதையும் போருக்குள் இழுத்துச் சின்னாபின்னமாக்கியது.

ஹிட்லர் மேற்கில் வீழ்ச்சியடைந்ததுபோல, ஃபுகுசாவாவின் மேற்கத்தியப் பாணி “தகுதியுள்ளவை பிழைத்தல்” கோட்பாடும் இறுதியில் கிழக்கில் தோல்வியில் முடிந்தது. வெளிப்படாதது, அறம், யின்-யாங், நிரப்புநிலை என்ற கிழக்கின் உணர்வை முற்றிலும் கைவிட்டு, வெளிப்பட்டது, சட்ட ஆட்சி, நன்மை-தீமை, போராட்டம் ஆகியவற்றை அடிப்படையாகக் கொண்ட மேற்கத்திய “தகுதியுள்ளவை பிழைத்தல்” கோட்பாட்டில் அவர் மூழ்கினார். மனம் பித்துப்பிடித்துச் செல்லச் செல்லக் கருத்தியல்களை உருவாக்கிய மேற்கத்திய நாகரிகத்தால் அவர் ஆட்கொள்ளப்பட்ட நிகழ்வு இது. நாடுகளுக்கு இடையிலும் அறம் இருக்க வேண்டும் என்ற கிழக்கின் நீண்ட மரபையும் ஆழமான பண்பாட்டையும் தத்துவத்தையும், சிறிதும் மதிப்பற்ற நலிந்தோரின் தர்க்கம் என்று அவர் ஒதுக்கித் தள்ளினார். வெற்றி, சுரண்டல், இராணுவ வலிமையை முன்னிறுத்திய வலியது நலிந்ததை விழுங்கும் நெறி என்ற மேற்கின் நாகரிகமற்ற, காட்டுமிராண்டித்தனமான நடத்தை முறைகளை ஜப்பான் அப்படியே பின்பற்றியது. ஃபுகுசாவா 1885இல் வெளியிட்ட “ஆசியாவை விட்டு விலகுதல்” என்ற கட்டுரையில் அடங்கியுள்ளவை பின்வருமாறு:

மேற்கத்திய நாகரிகம் கிழக்கை வந்தடையும்போது, கிழக்கிலுள்ள எல்லா மரங்களும் புல்லின் இலைகளும் மேற்குக் காற்றின் திசையில் வளைகின்றன. என் கருத்தில், மேற்கத்திய நாகரிகம் கிழக்கை வெல்லும்போது, சீனா, கொரியா என்ற இரு நாடுகளும் சுதந்திரமாகப் பிழைத்திருக்க முடியாதவை ஆகும். அறியாமையிலும் சட்டமீறலிலும் வன்முறையிலும் கொடூரத்திலும் ஒரு கிராமம் வாழ்ந்துகொண்டிருக்க, அதன் அருகில் நேர்மையான ஒருவர் இருப்பதைப் போன்றது இந்நிலை. சீனாவும் கொரியாவும் வளர்ச்சியடைந்து அவற்றோடு சேர்ந்து ஆசியாவை மேம்படுத்தும் காலத்துக்காக நாம் காத்திருக்க முடியாது. மாறாக, ஆசியாவின் அணிவரிசையை முழுமையாக விட்டு விலகி, மேற்கின் நாடுகளோடு நம் எதிர்காலத்தைப் பணயம் வைப்பதில் நம்மை நாம் அர்ப்பணிக்க வேண்டும். காட்டுமிராண்டிகளோடு சேர்ந்திருப்பவன் காட்டுமிராண்டியாகவே கருதப்படுவான். ஆகவே ஆசியாவின் காட்டுமிராண்டி நாடுகளை நம் நெஞ்சிலிருந்து முழுமையாகப் பிடுங்கி எறிய வேண்டும். ²⁴³

ஆனால் ஃபுகுசாவாவும் ஜப்பானிய இராணுவவாதமும் இவ்வாறு முயன்றபோதிலும், மேற்கத்திய கருத்தியல் கிழக்கில் பரவியது இறுதியில் தோல்வியடைந்தது. கருத்தியலைப் பொறுத்தவரை கிழக்கத்திய நாடுகள் மேற்கிலிருந்து வேறுபட்ட போக்கைக் காட்டுகின்றன. மேற்கத்திய நாடுகள் பாசிசம் அல்லது கம்யூனிசம் என்ற கருத்தியலை மனப்பூர்வமாகச் செயல்படுத்த முயன்றன; அத்தகைய நாடுகள் கருத்தியலின் தோல்வியோடு அனைத்தும் அழிந்தொழிந்தன. மனித இயல்பு பற்றிய தவறான புரிதலையோ தவறான மதிப்பீட்டையோ கருத்தியல் அடிப்படையாகக் கொண்டிருந்ததே அவற்றின் அழிவுக்குக் காரணம். ஆனால் கருத்தியலை அணுகுவதில் கிழக்கின் மனப்பான்மை மேற்கிலிருந்து வேறுபட்டிருந்தது. ஜப்பான் ஜெர்மனியின் பாசிசத்தை உள்வாங்க முயன்றது; சீனா சோவியத் ஒன்றியத்தின் கம்யூனிசத்தை உள்வாங்க முயன்றது. ஆனால் கிழக்கத்திய நாடுகள், கருத்தியலுக்கு விசுவாசமாக இருந்து நாட்டின் தலைவிதி முழுவதையும் அதில் வீசியெறியும் மேற்கத்திய வழிமுறையை விட, கருத்தியலை நாட்டின் தலைவிதிக்குப் பயன்படுத்திக்கொள்ளும் ஒருங்கிணைப்புவாதம் (syncretism) என்ற கிழக்கின் மரபு வழிமுறையையே மேற்கொண்டன.

பாசிச ஜெர்மனியின் வீழ்ச்சியோடும் கம்யூனிச சோவியத் ஒன்றியத்தின் மறைவோடும் கருத்தியல்களின் யுகம் முடிவுற்றபோது, கிழக்கத்திய நாடுகள் இக்கருத்தியல்களை எவ்வாறு கையாள்கின்றன என்பது கவனத்துக்குரியதானது. அவை கிழக்கின் ஒருங்கிணைப்புவாத வடிவில் மேற்கத்தியப் பாணிக் கருத்தியலை ஏற்றுக்கொள்கின்றன. கிழக்கில் கம்யூனிசத்தை முன்னிறுத்தும் நாடுகளும் கம்யூனிசக் கொள்கையைப் பற்றிக்கொண்டு தொங்காமல், அக்கொள்கையில் அடங்கியவற்றுள் நாட்டை நடத்துவதற்குத் தேவையானவற்றைப் பயன்படுத்திக்கொள்ளும் மனப்பான்மையோடு முன்னேறுகின்றன. இறுதியில், ஒருங்கிணைப்புவாத முறையில் நாட்டை நடத்தும் மனப்பான்மை என்ற இந்தக் கிழக்கத்திய வழிமுறையால், கம்யூனிசத்தை முன்னிறுத்தும் நாடுகள் மேற்கில் அனைத்தும் மறைந்து கிழக்காசியாவில் மட்டுமே எஞ்சியுள்ளன.

ஜப்பானைப் பொறுத்தவரை, இராணுவவாதக் காலத்தில் அது கிழக்கத்திய நாகரிகத்தின் தனித்தன்மைகளைக் கைவிட்டு, பிரிவினையும் போராட்டமும் கொண்ட மேற்கின் இருமைத் தத்துவத்தைப் பின்பற்ற முயன்றது. ஆனால் இரண்டாம் உலகப் போரில் அமெரிக்காவிடம் தோற்ற பிறகு, திடீரெனப் பாசிசத்தைக் கைவிட்டு, அமெரிக்காவின் மக்களாட்சி அமைப்பை அறிவித்து அதைப் பின்பற்ற முயன்றது. வியக்கத்தக்க உருமாற்றம் இது. பாசிசத்திலிருந்து மக்களாட்சிக்கு அதனால் திடீரென மாற முடிந்தது, மேற்கைப் போலன்றி, மேற்கின் கருத்தியலைக் கிழக்கத்தியப் பாணியில் பயன்படுத்தும் வழியை ஜப்பான் இறுதியில் தேட முயன்றதன் விளைவே. இவ்வாறு, உச்சகட்டமாகவும் சுற்றுவழியாகவும் ஜப்பான் கிழக்கத்திய நாகரிகத்தின் தனித்தன்மைகளை வெளிப்படுத்துவதாகக் காணலாம். போருக்குப் பிந்தைய ஜப்பானின் உள்நாட்டு அரசியலில், மேற்கின் ஆட்சி மாற்றங்களைப் போலக் கருத்தியலால் பிளவுபட்ட அரசுகளுக்கு இடையே அல்லாமல், ஒரே கட்சிக்குள்ளான குழுக்களுக்கு இடையிலான சரிசெய்தல்களால் ஆட்சி மாற்றம் நிகழும் போக்கும் கிழக்கத்திய நாகரிகத்தின் தனித்தன்மையைக் காட்டுகிறது.

கிழக்கத்திய சிந்தனையின் அடித்தளத்தைக் காத்துக்கொண்டே மேற்கத்திய கருத்தியலைப் பயன்படுத்தும் வழிமுறையைச் சீனா கையாள்கிறது. ஒருங்கிணைப்புவாதம் என்ற தத்துவத்தின் எல்லைக்குள், கம்யூனிசத்தை நாட்டை நடத்துவதற்கான வழிமுறைகளில் ஒன்றாகக் கண்டு பயன்படுத்திக்கொள்வோம் என்பதே சீனாவின் நிலை. நாட்டை நடத்துவதைக் கம்யூனிசத் தத்துவத்திடம் ஒப்படைத்து அதை அப்படியே பின்பற்றும் மேற்கத்திய வெளிப்பட்டதன் கோட்பாட்டுப் பாணி வழிமுறையைப் போலன்றி, கிழக்கின் நாகரிகத் தனித்தன்மைகளைப் பின்பற்றச் சீனா தொடர்ந்து முயல்கிறது. மேற்கின் கம்யூனிச நாடுகள் அனைத்தும் கம்யூனிசத்தைக் கைவிட்டு வீழ்ந்தன; ஆனால் சீனா கம்யூனிசத்தைத் தக்கவைத்துக்கொண்டே, அதன் தேவையான சில பகுதிகளை நாட்டை நடத்துவதில் பயன்படுத்துகிறது. வரலாற்றில் சீனா டாவோயிசம், கன்பூசியனிசம், பௌத்தம் அனைத்தையும் நாட்டை நடத்துவதில் பயன்படுத்தியதுபோல, கம்யூனிசத்திலும் அதன் கொள்கையில் அடங்கியவற்றுள் தேவையான பகுதிகளை நாட்டை நடத்துவதில் பயன்படுத்துவோம் என்பதே அது. கம்யூனிசத்தைப் பயன்படுத்திக்கொண்டே, சீன அரசு கன்பூசியச் சிந்தனையையும் பயன்படுத்துகிறது; கன்பூசியஸைச் சீன நாகரிகத்தின் பிரதிநிதியாக முன்னிறுத்தி, “கன்பூசியஸ் நிறுவனங்கள்” வழியாக உலகெங்கும் பரப்புகிறது. எந்தத் தத்துவத்திலோ கருதுகோளிலோ கட்டுண்டிருப்பதை விட, ஒருங்கிணைப்புவாதத்தின் (syncretism) படி மனிதன் உருவாக்கிய எல்லாத் தத்துவ அமைப்புகளையும் நாட்டை நடத்துவதில் பயன்படுத்த முயலும் கிழக்கத்திய நாகரிகத்தின் தனித்தன்மையைச் சீன நாகரிகம் பின்பற்றுவதே இது.

இறுதியில், சிந்தனைகளை இறக்குமதி செய்வதிலும் சரி, நாட்டின் தலைவிதியிலும் சரி, கிழக்காசியக் கம்யூனிச நாடுகளின் ஒருங்கிணைப்புவாத மனப்பான்மை, அழிந்துபோன மேற்கின் கம்யூனிச நாடுகள் மூழ்கியிருந்த மாறாக் கோட்பாட்டு மனப்பான்மையிலிருந்து நாகரிக வேறுபாட்டை வெளிப்படுத்துகிறது. மேற்கு உருவாக்கி, 20ஆம் நூற்றாண்டில் ஒரு காலத்தில் உலகை ஆண்ட கருத்தியலைக் கிழக்கு இவ்வாறு புரிந்துகொண்டு தகவமைத்துக்கொண்டது, கிழக்கத்திய நாகரிகத்தில் உள்ளுறைந்திருக்கும் தனித்தன்மைகளால்தான். அத்தகைய தனித்தன்மைகளை எல்லாவற்றுக்கும் மேலாகக் கிழக்கத்திய நாகரிகத்தில் உள்ளார்ந்திருக்கும் மனித இயல்பு பற்றிய புரிதலில் காணலாம். மனித இயல்பைப் பொறுத்தவரை, கிழக்கத்திய நாகரிகம் மேற்கைப் போல மனத்தின் கட்டளைகளைப் பின்பற்றாமல், உள்ளுணர்வையும் மனத்தையும் யின்-யாங் முறையில் இசைவுபடுத்தும் நிரப்புநிலைக் கோட்பாட்டைப் பின்பற்றுவதால்தான் இது சாத்தியமாகிறது.