கிழக்கு, மேற்கின் மனித இயல்புக் கோட்பாடுகள்: மனித இயல்பு மாறுகிறதா, நிலையாக உள்ளதா?

1) மேற்கின் மனித இயல்புக் கோட்பாடு: மாறாத மனித இயல்பு

மன வழிபாட்டுத் தத்துவ அமைப்பு பல்லாயிரம் ஆண்டுகளாக மேற்கத்திய தத்துவ வரலாற்றை ஆண்டது. ஆனால் உச்சத்தை அடைந்த எதுவும் எதிர்த்திசைக்குத் திரும்பும் (物極必反): மன வழிபாடு உச்சத்தை எட்டிய 20ஆம் நூற்றாண்டுக் கருத்தியல்களின் யுகத்தோடு, மேற்கத்திய தத்துவ அமைப்பு மனித இயல்புக் கோட்பாடு தொடர்பான அடிப்படைச் சிக்கலில் மோதியது. மனம் மனிதனை ஆள்வதில்லை என்ற மனித இயல்புக் கோட்பாட்டின் இரும்பு விதியோடு அது மோதியது. கருத்தியல்களின் யுகத்தில், போராட்டம் சார்ந்த “தகுதியுள்ளவை பிழைத்தல்” கோட்பாட்டையே மனித இயல்பு என்று தவறாகக் கருதும் சமூக டார்வினியத்தைப் பின்பற்றிய பாசிசம் படுதோல்வியடைந்தது. உள்ளுணர்வு மனிதனை ஆள முடியும் என்ற மனித இயல்புக் கோட்பாட்டின் மேல் பாசிசம் கட்டப்பட்டிருந்தது. மனித இயல்பை மாற்ற முடியும் என்ற வெற்றுக் கனவான சமூக டார்வினியத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டதால் கம்யூனிசம் தோல்வியடைந்தது. பரிணாமத்தின் வழியாக மனம் மனிதனை ஆள முடியும் என்ற மனித இயல்புக் கோட்பாட்டின் மேல் மார்க்ஸ் கம்யூனிசக் கோட்பாட்டை நிறுவினார்: “கம்யூனிசம் பரிணாம வழிமுறைகளாலேயே அடையப்பட வேண்டும்”. ³⁰³

ஆனால் மனித இயல்பின் பரிணாமத்தை நம்மால் உண்டாக்கவும் முடியாது, அதன் எதிர்காலத்தை முன்னுணரவும் முடியாது. மனித இயல்பை மனம் ஆள்வதில்லை; அது உள்ளுணர்வும் மனமும் இணைந்து வெளிப்படுகிறது. ஹோமோ சேப்பியன்ஸ் கிழக்கத்தியராயினும் மேற்கத்தியராயினும் அனைவரும் ஒரே மனித இயல்போடு பிறக்கின்றனர். மனத்தாலும் உள்ளுணர்வாலும் ஆன மனித இயல்பு முன்னுணரக்கூடிய காலத்துக்குள் மாறுவதில்லை என்ற எண்ணத்தோடு தத்துவ அமைப்புகள் மனித விவகாரங்களை அணுக வேண்டும். மனிதன் சிந்தித்து உருவாக்கிய எல்லாத் தத்துவ அமைப்புகளும் சரியான மனித இயல்பின் மேல் கட்டப்பட்டனவா, தவறான மனித இயல்பின் மேல் கட்டப்பட்டனவா என்ற கேள்வியைக் கொண்டே இறுதியில் அவற்றின் உண்மையும் பொய்யும் தீர்மானிக்கப்படுகின்றன.

கிழக்கு, மேற்கு நாகரிகங்கள் மனித இயல்பை எவ்வாறு பகுத்தாய்ந்துவந்துள்ளன? தத்துவரீதியாக மனித இயல்பு மூன்றாகப் பகுக்கப்படுகிறது: மனித இயல்பு நல்லது என்ற கொள்கை, தீயது என்ற கொள்கை, நல்லதும் அல்ல தீயதும் அல்ல என்ற கொள்கை (அல்லது மேற்கின் Tabula Rasa, வெற்றுப் பலகைக் கொள்கை). இந்த ஒரே அச்சுப் பகுப்புக்கு எளிமை என்ற நன்மை உண்டு; ஆனால் கிழக்கு, மேற்கின் மனித இயல்புக் கோட்பாடுகளுக்கு இடையிலான அடிப்படை வேறுபாட்டை அது கவனிக்கத் தவறுகிறது. மனித இயல்புக் கோட்பாட்டில், மேற்கு “படைக்கப்பட்டது மாறுவதில்லை” என்ற இருப்பின் தத்துவத்தை (ontology) பின்பற்றுகிறது; கிழக்கு “எல்லாம் எப்போதும் மாறுகிறது” என்ற மாற்றத்தின் தத்துவத்தை (transformationism) பின்பற்றுகிறது. மேற்கு கண்ட மனித இயல்பு பிறப்பிலிருந்தே மாறுவதில்லை. இருப்பின் தத்துவம் சார்ந்த மனித இயல்பை ஒட்டிய கடவுளோடு (神) உடன்படிக்கையோ சமூக ஒப்பந்தக் கோட்பாடோ மேற்கின் மனித இயல்புக் கோட்பாட்டுக்குத் தேவைப்படுகிறது. கிழக்கு கண்ட மனிதத் தனிப்பண்பு “பிறவியிலேயே அமைந்த இயல்பின் எல்லைக்குள், மனத்தின் பங்கால் மாறுகிறது”. கிழக்கின் மனித இயல்புக் கோட்பாடு சமூக ஒப்பந்தத்தில் அல்லாமல், மாற்றத்தின் தத்துவத்தை ஒட்டிய தனிப்பண்பு வளர்ப்பில் கவனம் குவிக்கிறது. உள்ளுணர்வு ஒளிமூலத்தின் பங்கையும், மனம் பிரதிபலிப்பானின் பங்கையும் ஆற்றுகின்றன.

மேற்கின் மனித இயல்பு தீயது என்ற கொள்கை, நல்லது என்ற கொள்கை, வெற்றுப் பலகைக் கொள்கை மூன்றுமே இருப்பின் தத்துவத்தைப் பின்பற்றுகின்றன. மேற்கின் மனித இயல்பு தீயது என்ற கொள்கையின்படி (வெளிப்பாட்டு மதங்களும் ஹாப்ஸும்), மனிதன் தீயவனாகப் பிறக்கிறான்; அவ்வாறே “இருப்பதால்” மாறுவதில்லை. இக்கொள்கையின்படி மனிதன் தீய இயல்போடு பிறந்து சாகும் வரை மாறுவதில்லை. சாவதற்கு முன் அவன் தன்னை ஆய்ந்து மனந்திரும்ப வேண்டும்; உயிரோடிருக்கும்போது பிழைப்பதற்காகத் தீர்க்கதரிசிக்கோ அரசனுக்கோ தன் உரிமைகளை விட்டுக்கொடுக்க வேண்டும். மேற்கின் மனித இயல்பு நல்லது என்ற கொள்கையின்படி (பிளேட்டோ அல்லது ரூசோ), மனிதன் இயல்பிலேயே நல்லவனாகப் பிறக்கிறான்; நல்ல இயல்பு மாறுவதில்லை. நல்ல இயல்பின் துணையால் மனிதன் உண்மையைத் தேடிக் கண்டடையும் பாதையில் செல்ல முடியும். உண்மையைக் கண்டடைந்தவர் தலைவராகி மற்றவர்களை வழிநடத்துகிறார். உண்மையான மெய்ம்மை மாறாத சாரமான “கருத்துருவில்” உள்ளது, அதைக் கண்டடைந்தவர் தலைவராகிறார்; அல்லது தனிப்பட்ட நலன்களைக் கடந்து சமூகம் முழுவதன் பொது நன்மையை நோக்கும் “பொதுச் சித்தத்தைக்” கண்டடைவோம் என்பதே அது. மேற்கின் வெற்றுப் பலகைக் கொள்கையின்படி (அரிஸ்டாட்டிலும் லாக்கும்), மனிதன் எதுவும் எழுதப்படாத வெற்றுப் பலகையைப் போலப் பிறப்பதால், கல்வியின் வழியாக எல்லா மனிதர்களும் உண்மையை அடைய முடியும். வடிவம் யதார்த்தத்துக்குள் உள்ளுறைகிறது என்று கண்டு, அனுபவத்தின், நோக்கலின் வழியாகச் சாரத்தைத் தேடுவோம் என்ற நிலைப்பாடு இது. வெற்றுப் பலகை நிலையிலும் மனிதன் தான் விரும்புவதைச் சுதந்திரமாகத் தேர்ந்தெடுக்கக்கூடிய இருப்பு. மனிதன் பிறப்பிலிருந்தே இயற்கை உரிமைகளைக் (உயிர், சுதந்திரம், சொத்து) கொண்டுள்ளதால், அவற்றை உறுதிசெய்வதற்காகவே அரசு இருக்கிறது என்று வலியுறுத்தப்படுகிறது.

முற்காலத்தில், நன்மை-தீமைச் சிந்தனையை அடிப்படையாகக் கொண்ட மனித இயல்புக் கோட்பாடுகளும், அவற்றை அடிப்படையாகக் கொண்ட சமூக ஒப்பந்தக் கோட்பாட்டோடு இணைந்த மனித இயல்புக் கோட்பாடுகளும் செல்வாக்குடன் விளங்கின; ஆனால் இன்று அவை தம் பொருத்தப்பாட்டைப் பெருமளவு இழந்துவிட்டன. கடந்த கால மேற்கத்திய மனித இயல்புக் கோட்பாடுகளிலிருந்து முற்றிலும் வேறுபட்ட தளத்திலான இயற்கைத் தத்துவ மனித இயல்புக் கோட்பாடு அண்மையில் மேற்கில் முன்வைக்கப்பட்டது. மனித சமூகத்தில் தலைமை எவ்வாறு உருவாகிறது என்பதைத் தொகுத்தறி முறையில் பகுத்தாய்ந்து, பேராசிரியர் ஓல்சன் (Olson, 1932–1998) மனித இயல்புக்குப் புதிய விளக்கம் தருகிறார். பேராசிரியர் ஓல்சன் முன்வைக்கும் மனித இயல்புக் கோட்பாடு பல பகுதிகளில் கிழக்கின் மனித இயல்புக் கோட்பாட்டோடு ஒத்துப்போகிறது. ஏனெனில் பேராசிரியர் ஓல்சனின் மனித இயல்புக் கோட்பாடு, இருப்பின் தத்துவத்தை அடிப்படையாகக் கொண்ட மேற்கின் பழைய மனித இயல்புக் கோட்பாடுகளிலிருந்து வேறுபட்டு, மாற்றத்தின் தத்துவத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டுள்ளது.

பண்டைய மனித இயல்புக் கோட்பாடுகள்: மதத்தின் மனித இயல்பு தீயது என்ற கொள்கை, பிளேட்டோவின் நல்லது என்ற கொள்கை, அரிஸ்டாட்டிலின் வெற்றுப் பலகைக் கொள்கை

மேற்கில் மனித இயல்புக் கோட்பாடு நீண்ட காலமாக மதக் கோட்பாட்டைப் பின்பற்றியது. மதம் மனித இயல்பு தீயது என்ற கொள்கையிலிருந்தே தொடங்குகிறது. வெளிப்பாட்டு மதங்களில் கடவுள் (神) தம் சாயலைப் போல மனிதனைப் படைக்கிறார். கிறிஸ்தவத்தில், மண்ணுலகை விட மிக முக்கியமான மறுமை உலகில் நல்லவர்கள் சொர்க்கத்துக்கும் தீயவர்கள் நரகத்துக்கும் செல்கின்றனர். மத்திய காலத்தின் ஆயிரம் ஆண்டுகளில், திருச்சபையின் மனித இயல்பு தீயது என்ற கொள்கை தாமஸ் அக்வினாஸின் பிறவிப் பாவத் தத்துவம் முதலியவற்றால் ஓரளவு திருத்தப்பட்டதும் உண்டு; ஆனால் அதன் சாரம் முழுமையான மனித இயல்பு தீயது என்ற கொள்கையிலேயே வேரூன்றியிருந்தது. இக்கொள்கையில் உள்ளுணர்வு மனிதனின் மீட்புக்குத் தடையாக இருப்பதாகக் கருதப்படுகிறது.

கிரேக்கத் தொன்மத்திலும் நன்மை-தீமை இதைப் போலவே சித்தரிக்கப்படுகிறது. புரொமீத்தியஸ் களிமண்ணால் மனித உருவங்களைச் செய்ய, அதீனா தேவி அவற்றுக்கு உயிர்மூச்சை ஊதினாள்; இவ்வாறு மனிதர்கள் தோன்றினர். ஆனால் முதல் பெண்ணான பண்டோரா தடைசெய்யப்பட்ட பெட்டியைத் திறந்தபோது, மனித சமூகத்தில் நன்மையும் தீமையும் தொடங்கின. பழைய ஏற்பாடும் கிரேக்கத் தொன்மத்தை ஒத்த வகையில் மனிதன் படைக்கப்பட்டான் என்று நம்பியது. எல்லாம் வல்ல கடவுள் (神) ஒரு வாரத்தில் பூமியையும் வானத்தையும் விண்மீன்களையும் படைத்தார். அதைத் தொடர்ந்து, கடவுளின் சாயலில் களிமண்ணைப் பிசைந்து ஆணைப் படைத்தார்; அவனுடைய விலா எலும்பால் பெண்ணைப் படைத்தார். முதல் மனிதர்களான ஆதாமும் ஏவாளும் கடவுளின் கட்டளையை மீறி, நன்மை தீமை அறியும் மரத்தின் தடைசெய்யப்பட்ட கனியை உண்டு பாவம் செய்தனர். கிறிஸ்தவத்தின் நன்மை தீமை அறியும் மரத்தின் கனியும், கிரேக்கத் தொன்மத்தின் பண்டோராவின் பெட்டியும் தீமைக்கு வழிதிறக்கும் மூலங்களாகின்றன.

கிறிஸ்தவத்தில் இந்தப் பிறவிப் பாவ உணர்வு மனிதனை எங்கும் பின்தொடர்கிறது. ஆகவே மத்திய காலம் வரை மேற்கு பிறவிப் பாவ உணர்வால் அழுத்தப்பட்டு, மனித இயல்பைப் பற்றிய பகுத்தறிவார்ந்த விவாதம் சாத்தியமற்றதாக இருந்தது. ஏனெனில் எல்லோரும் மனந்திரும்பி, விரைவில் வரவிருக்கும் இறுதித் தீர்ப்புக்குத் தயாராவதே மிக முக்கியமானதாக இருந்தது. அகஸ்டினின் (Augustine, 354–430) மனித இயல்புத் தத்துவமும் அடிப்படையில் நன்மை-தீமைச் சிந்தனையையே சார்ந்திருந்தது. அவரது பிறவிப் பாவக் கோட்பாட்டின்படி, மனிதன் தீங்கான ஆசையான (hurtful desire) வலிய “இச்சையோடு” (concupiscence) பிறக்கிறான். அப்படியானால், மனத்தையும் உள்ளுணர்வையும் பிரிப்பதை இயல்பானதாகக் கருதிய கடவுளின் (神) நாகரிகத்தில், உள்ளுணர்வு கண்டனத்துக்குரியதாகிறது. மனித இனத்தின் மூதாதையர் இழைத்த பிறவிப் பாவக் கோட்பாடும், மனிதன் பிறக்கும்போதே கொண்டுவரும் இச்சைக் கோட்பாடும் சீர்திருத்தக் காலத்திலும் அப்படியே பிழைத்திருந்தன. லூதர், கால்வின் முதலிய சீர்திருத்தத் தலைவர்கள் பிறவிப் பாவத்தையும் இச்சையையும் மனித இயல்பின் சாரமாக முன்வைத்தனர். எவ்வாறாயினும், பிறவிப் பாவத்தைக் கழுவ மனிதன் தொடர்ந்து வருந்தி மனந்திரும்ப வேண்டியிருந்தது; அதன் ஒரு பகுதியாக நற்செயல்கள் புரிந்து சொர்க்கம் செல்ல வேண்டியிருந்தது. இந்தப் பிறவிப் பாவக் கோட்பாடு ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக மேற்கத்திய உலகைத் துடைத்துச் சென்றது. இந்த மத வலிமையால், நவீன காலம் வரை மேற்கில் மனித இயல்பைத் தத்துவரீதியாக அணுக முடியவில்லை.

நவீன காலத்துக்கு முந்தைய மனித இயல்புக் கோட்பாடுகளில், மதத்தின் மனித இயல்பு தீயது என்ற கொள்கைக்கு மாறான தத்துவத்தைப் பிளேட்டோவிடம் காணலாம். மனிதன் பிறப்பிலிருந்தே சில “உள்ளார்ந்த கருத்துகளைக்” (Innatism) கொண்டுள்ளான் என்று பிளேட்டோ கண்டார். உண்மையைத் தேடும் இயல்பு மனிதனுக்கு உண்டு என்று பிளேட்டோ கண்டார். அவரது மனித இயல்பு நல்லது என்ற கொள்கை, உண்மையையும் முழுமுதல் உண்மையையும் தேடும் உள்ளார்ந்த கருத்துகள் மனிதனுக்குள் உள்ளன என்ற கூற்றை அடிப்படையாகக் கொண்டது. இதற்காகப் பிளேட்டோ ஆத்மாவின் முக்கியத்துவத்தை வலியுறுத்துகிறார். “ஆத்மாவின் கண் உடலின் கண்ணை விடப் பத்தாயிரம் மடங்கு முக்கியமானது; ஏனெனில் ஆத்மாவின் கண்ணால் மட்டுமே உண்மையைக் காண முடியும்” என்று வலியுறுத்தி, பிறப்பிலிருந்தே நம்மிடம் உள்ள ஆத்மாவின் கண்ணின் வழியாக உண்மையைப் பற்றிக்கொள்ள வேண்டும் என்று அவர் வலியுறுத்தினார். ஆத்மாவையும் உள்ளுணர்வையும் பிரிக்கும் இருமை எதிர்நிலை மனித இயல்புக் கோட்பாடு இது.

நிலையான மனித இயல்பு என்று எதுவும் இல்லை என்ற வெற்றுப் பலகைக் கொள்கையை அரிஸ்டாட்டில் முன்வைத்தார். அவர் அதை “டாபுலா ராசா” என்ற சொல்லால் வெளிப்படுத்தினார். டாபுலா ராசா இலத்தீனில் Tabula rasa என்று எழுதப்படுகிறது; எதுவும் எழுதப்படாத தூய “வெற்றுப் பலகை” (blank slate) என்பது அதன் பொருள். கொரிய மொழியில் இது வெள்ளைத்தாள் கொள்கை எனப்படுகிறது. இறுதியில், மனித இயல்பைக் கையாளும்போது, மனிதன் எந்த மனித இயல்புமின்றிப் பிறக்கிறான் என்பதே Tabula rasa என்ற கூற்று. மனித இயல்பு மனத்தில் உள்ளது என்று அரிஸ்டாட்டில் நம்பியதால், அவர் உள்ளுணர்வின் பங்கை ஏற்கவில்லை. மனம் உள்ளுணர்வின் நுகத்தடியிலிருந்து விடுபட்டுச் சுதந்திரமாகப் புதிய தளங்களுக்கு முன்னேறி மனிதனை வழிநடத்த முடியும் என்று அவர் கண்டார். மீவியற்பியலின் தொடக்கம் இதுவே. இவ்விடயத்தில், அது கிழக்கின் மாற்றம் சார்ந்த மனித இயல்புக் கோட்பாட்டிலிருந்து தொடக்கப் புள்ளியிலேயே வேறுபடுகிறது. கிழக்கின் மாற்றம் சார்ந்த மனித இயல்புக் கோட்பாடு, உள்ளுணர்வின் பங்கை ஏற்றுக்கொண்டே, மனத்தின் பங்குக்கு ஏற்ப மனிதத் தனிப்பண்பு மாறுகிறது என்ற மாற்றத்தின் தத்துவம். மேற்கின் வெற்றுப் பலகைக் கொள்கையில், வெற்றுப் பலகை நிலை உள்ளுணர்வைப் புறக்கணிக்கும் இருப்பின் தத்துவ மதிப்பைக் கொண்டுள்ளது.

நவீன மனித இயல்புக் கோட்பாடுகளும் சமூக ஒப்பந்தமும்: ஹாப்ஸின் மனித இயல்பு தீயது என்ற கொள்கை, ரூசோவின் நல்லது என்ற கொள்கை, லாக்கின் வெற்றுப் பலகைக் கொள்கை

மேற்கின் நவீன மனித இயல்புக் கோட்பாடுகள் கிரேக்க மனித இயல்புக் கோட்பாடுகளை ஒத்த திசையில் செல்கின்றன; ஆனால் அவை சமூக ஒப்பந்தத்தை உடன்கொண்டவை என்பதே அவற்றின் தனித்தன்மை. நவீன சமூகத்தில், மேற்கு கடவுளின் (神) நியாயப்பிரமாணத்துக்குப் பதிலாக மனத்தைச் சார்ந்து மனித இயல்புக் கோட்பாட்டை மதிப்பிடத் தொடங்கியது. அதனால் மேற்கின் நவீன மனித இயல்புக் கோட்பாடுகள், பத்துக் கட்டளைகளுக்குப் பதிலான சமூக ஒப்பந்தத்தை மனத்தில் கொண்டு மனித இயல்பை வகுக்கலாயின. மேற்கின் மதத்தில், கடவுளுக்கும் மனிதனுக்குமான உறவின் மையம் இருவருக்கும் இடையே செய்யப்பட்ட “உடன்படிக்கை” (covenant): “இதோ, நான் ஓர் உடன்படிக்கை செய்கிறேன்” (யாத்திராகமம் 34:10). இந்த உடன்படிக்கைக்கு மாற்றீடு காண்பது அவசரத் தேவையாக இருந்தது.

நவீன காலத்தின் தொடக்கத்தில், மேற்கில் இயற்கை இறைவாதத்தின் எழுச்சியோடு மனித மனம் கடவுளின் (神) இடத்தைப் பிடிக்கத் தொடங்குகிறது. இக்காலத்தில் மேற்கில் மனித இயல்பு பற்றிய விவாதமும் சமூக ஒப்பந்தக் கோட்பாடும் ஒருசேரத் தோன்றுகின்றன. மதத்தைச் சார்ந்த கடவுள்–மனித உடன்படிக்கைக்குப் பதிலாக, மனம் கட்டளையிடும் “சமூக ஒப்பந்தக் கோட்பாடு” (social contract) தோன்றுகிறது. மனிதர்களுக்கு இடையிலான ஒப்பந்தம் தேவைப்படுகிறது; இங்கே மனிதன் யார் என்ற இயல்பு முக்கியமாகிறது. ஏனெனில் மனித இயல்புக்கு ஏற்பச் சமூக ஒப்பந்தக் கோட்பாட்டின் உள்ளடக்கம் மாறுகிறது. கடவுளின் கோட்பாட்டுக்குப் பதிலாக மனித மனத்தின்படி அரசனின் அல்லது அரசின் இருப்பை ஏற்கும் சமூக ஒப்பந்தக் கோட்பாடு தோன்ற வேண்டியிருந்தது.

சமூக ஒப்பந்தக் கோட்பாட்டுக்கு ஆதரவான மனித இயல்புக் கோட்பாடுகளும் உடன் தோன்றுகின்றன. ஹாப்ஸ் (1588–1679), லாக் (1632–1704), ரூசோ (1712–1778) ஆகியோரின் மனித இயல்புக் கோட்பாடுகளும் சமூக ஒப்பந்தக் கோட்பாடுகளும் மேற்கைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்றன. மேற்கத்திய நாகரிகத்தின் நன்மை-தீமைக் கொள்கை மனித இயல்பில் மாற்றத்தை ஏற்பதில்லை. நல்லதோ தீயதோ, அத்தோடு முடிந்தது. சட்டங்களாலும் அமைப்புகளாலும் ஆள வேண்டும். மனிதன் தீய செயல்களைச் செய்ததால், தீய மனிதனாகவே சாகும் வரை கடவுளிடம் (神) மனந்திரும்பி வருந்த வேண்டும். அதன் விளைவைக் கடவுளே தீர்மானிக்கிறார். நவீன மன யுகத்துக்குள் நுழைந்தபோதும், மேற்கு இருப்பின் தத்துவம் சார்ந்த மனித இயல்புக் கோட்பாட்டின் அடிப்படையை அப்படியே தக்கவைத்துக்கொள்கிறது. ஹாப்ஸின் மனித இயல்பு தீயது என்ற கொள்கையிலும் தீய இயல்பு மாறுவதில்லை. வலிய அரசாட்சியை ஏற்று, தனிமனிதர்களின் பாதுகாப்பைக் காக்க வேண்டும் என்பதற்கு இந்தத் தீய மனித இயல்பு பயன்படுத்தப்பட்டது. லாக் நன்மை-தீமையை அல்லாமல் வெற்றுப் பலகைக் கொள்கையை வலியுறுத்தினார். அவரது வெற்றுப் பலகைக் கொள்கையும், கல்வியின் வழியாக அனைவரையும் சுதந்திரத்தைப் போற்றும் நல்ல மனிதர்களாக்குவோம் என்பதே. நல்ல மனிதர்களை உருவாக்கும் கல்வியையும் சட்டங்களையும் சார்ந்திருந்தால் போதும். ரூசோவின் மனித இயல்பு நல்லது என்ற கொள்கையிலும் நல்ல மனிதத் தனிப்பண்பு மாறுவதில்லை. நல்ல மனித இயல்பைச் சார்ந்து சமூக ஒப்பந்தத்தை அமைத்து அதைச் சார்ந்திருப்போம் என்பதே அது. பொதுச் சித்தத்தைச் செயலுக்குக் கொண்டுவரும் சட்டங்களையும் அமைப்புகளையும் உருவாக்குவதில் அழுத்தம் விழுகிறது.

தம் சமூக ஒப்பந்தக் கோட்பாட்டுக்காக, ஹாப்ஸ் மனித இயல்பாக மனித இயல்பு தீயது என்ற கொள்கையை முன்வைத்தார். இயற்கை நிலையிலுள்ள சமூகத்தை “எல்லோருக்கும் எதிராக எல்லோரும் நடத்தும் போர்” என்று ஹாப்ஸ் வரையறுத்தார். மேலும் மனித வாழ்க்கை “தனிமையானது, அவலமானது, துன்பம் நிறைந்தது, கொடூரமானது, குறுகியது” என்று விவரித்தார். ³⁰⁴ மனிதன் தீய இயல்போடு பிறந்தான். இந்த மனித இயல்பு மாறுவதில்லை என்ற இருப்பின் தத்துவத்தை அவர் பின்பற்றுகிறார். 1651இல் அவர் வெளியிட்ட லெவியதன் (Leviathan) நூலில் தீய மனித இயல்பை மீண்டும் மீண்டும் வலியுறுத்துகிறார். லெவியதன் 1651இல் வெளியானது. 1642–1651 வரை பத்து ஆண்டுகள் நீடித்த அரசுக் கட்சியினருக்கும் நாடாளுமன்றக் கட்சியினருக்கும் இடையிலான கடுமையான ஆங்கில உள்நாட்டுப் போரைக் கண்ணுற்று ஹாப்ஸ் தம் தத்துவச் சிந்தனையை அமைத்தார். போராட்டத்துக்கு இடையே வாழும் மனிதர்களின் நடத்தையை அவர் நன்கு கவனித்திருக்க வேண்டும். தீய இயல்புடைய மனிதர்கள் பிற மனிதர்களின் தீய செயல்களிலிருந்து தம்மைக் காத்துக்கொள்கின்றனர் என்ற கூற்றிலிருந்து அவரது சமூக ஒப்பந்தக் கோட்பாடு தொடங்குகிறது. மக்கள் அரசனால் பாதுகாக்கப்படும் நன்மையைப் பெறுகின்றனர்; அதற்கு மாற்றாகத் தம் உரிமைகளில் ஒரு பகுதியை அரசனுக்கு விட்டுக்கொடுத்து அவனுக்கு விசுவாசமாக இருக்கின்றனர்.

மனித இயல்பை மதிப்பிடுவதில் லாக் ஹாப்ஸிலிருந்து வேறுபடுகிறார். மனிதன் இயல்பு எதுவுமின்றிப் பிறக்கிறான் என்ற வெற்றுப் பலகைக் கொள்கையை லாக் வலியுறுத்தினார். வெற்றுப் பலகைக் கொள்கையை முதலில் வலியுறுத்தியவர் அரிஸ்டாட்டில்; ஆனால் ஆங்கில அனுபவவாதச் சிந்தனையாளர் லாக் (1632–1704) அதை மீண்டும் வலியுறுத்தியதால் மேற்கில் மீண்டும் செல்வாக்குப் பெற்ற கருத்து அது: “மனிதன் முதலில் வெற்றுப் பலகை நிலையில் பிறக்கிறான்; தான் கற்றுப் பெறுவனவற்றால் நிரப்பப்பட்டு மனிதனாகிறான்.” ஆகவே லாக் கல்வியின் முக்கியத்துவத்தை வலியுறுத்துகிறார்:

தெருவில் நடமாடும் மனிதர்களில் பத்தில் எட்டு, ஒன்பது பேரின் பயன்பாடு ஒவ்வொருவருக்கும் வேறுபடுகிறது. நல்லவரா தீயவரா, பயனுள்ளவரா இல்லையா என்பதெல்லாம் கல்வியாலேயே தீர்மானிக்கப்படுகின்றன. மனிதர்களை வேறுபடுத்துவது இதுவே. ³⁰⁵

கல்வியைப் பொறுத்து மனிதனுக்குச் சுதந்திரத்தை நாடக்கூடிய இயல்பை உண்டாக்க முடியும் என்று லாக் கண்டார். சாதாரணத் தனிமனிதர்களுக்கும் தலைவர்களுக்கும் சுதந்திரத்தை மதிக்கக் கற்பிக்க முடியும் என்று அவர் உறுதியாக நம்பினார். ஆகவே தனிமனித சுதந்திரத்தைப் புறக்கணிக்கும் அதிகாரத்தில் உள்ளவர்களை அகற்றலாம் என்ற எதிர்ப்புரிமையை லாக் வலியுறுத்துகிறார். மென்சியஸின் மின்பென் சிந்தனையின் அடித்தளமான “மக்களே மேலானவர், ஆட்சியாளன் இலேசானவன்” (民貴君輕) என்ற சிந்தனையை இது ஒத்துள்ளது. லாக்கின் வெற்றுப் பலகைக் கொள்கை இருப்பின் தத்துவத்தை அடிப்படையாகக் கொண்ட முழுமுதல் தன்மையை வலியுறுத்துவதாகிறது. மனிதன் எங்கே பிறந்தாலும் இயல்பாகவே தாராளவாத வெற்றுப் பலகையோடு பிறக்கிறான் என்ற கூற்று அது. சுதந்திரத்தை மதிக்கும் அரசு சுதந்திரத்தை மதிக்கும் மக்களோடு ஒப்பந்தம் செய்துகொள்ள முடியும் என்று லாக் வலியுறுத்துகிறார். லாக்கின் சமூக ஒப்பந்தக் கோட்பாட்டில் தாராளவாதமே மிக முக்கியமான அடிப்படை. ரூசோவின் சிந்தனையும் பிரெஞ்சுப் புரட்சியின் வழியாகச் சுதந்திரத்தைத் தனிமனிதனின் மிக முக்கியமான உரிமையாக வலியுறுத்துகிறது. எல்லோரும் தாராளவாதச் சிந்தனையைப் பெற்று, அதன்படி சமூகத்தை வடிவமைக்க முடியும் என்ற சமூக ஒப்பந்தக் கோட்பாட்டை லாக் வலியுறுத்துகிறார். அமெரிக்க நாட்டை நிறுவும் போக்கில் லாக்கின் சிந்தனை பெரும் தாக்கம் செலுத்தியது.

ஹாப்ஸுக்கும் லாக்குக்கும் பின், ரூசோ புதிய சமூக ஒப்பந்தக் கோட்பாட்டையும் மனித இயல்புக் கோட்பாட்டையும் முன்வைக்கிறார். ஹாப்ஸின் மனித இயல்பு தீயது என்ற கொள்கைக்கு மாறாக, ரூசோ மனித இயல்பு நல்லது என்ற கொள்கையை வலியுறுத்துகிறார். தீய மனித இயல்பை வலியுறுத்தியதற்காக ஹாப்ஸையும் ஸ்பினோசாவையும் ரூசோ கடுமையாக விமர்சிக்கிறார். அவரைப் பொறுத்தவரை மனிதன் இயல்பிலேயே நல்லவனாகப் பிறந்தான். காட்டு விலங்குகள் உன்னதமான இயல்பையும் ஆரோக்கியமான உடலையும் கொண்டுள்ளன; ஆனால் விலங்குகள் வீட்டு விலங்குகளாக்கப்படும்போது (domesticated) அந்த நல்ல பண்புகளையெல்லாம் இழந்து, நலிவான, சமநிலையிழந்த இயல்பையும் உடலையும் பெறுகின்றன என்று ரூசோ கண்டார். மனிதனும் இயல்பில் “உண்மையான நட்பு, நேர்மையான மதிப்பு, முழுமையான நம்பிக்கை” ஆகியவற்றைக் கொண்டுள்ளான்; ஆனால் நாகரிகச் சமூகத்தில் வாழும்போது இவை “பொறாமை, ஐயம், அக்கறையின்மை, அச்சம், வெறுப்பு, ஏமாற்று” என மாறுகின்றன. ஆகவே நாகரிகத்தின் தீய தாக்கத்தைக் கட்டுப்படுத்த மனிதர்கள் அரசை அமைக்கின்றனர். அரசின் வழியாகப் பொது நன்மையை நாடுவோம் என்பதே அது. “பொதுச் சித்தம்” (General will) முக்கியமானது என்றும், அது தனிமனித நலனை அல்லாமல் சமூக உறுப்பினர்கள் அனைவரின் நலனையும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது, எப்போதும் சரியானது, சுதந்திரத்தையும் சமத்துவத்தையும் நாடுகிறது என்றும் ரூசோ விளக்கினார். இந்தப் பொதுச் சித்தத்தை நிறைவேற்ற, மக்களுக்கும் அரசுக்கும் இடையே சமூக ஒப்பந்தம் செய்யப்பட வேண்டும் என்பதே அது. ரூசோவின் மனித இயல்புக் கோட்பாடும் சமூக ஒப்பந்தக் கோட்பாடும் அக்கால மேற்கில் பெரும் தாக்கம் செலுத்தின. பிரெஞ்சுப் புரட்சியில் தோன்றிய அரசு ரூசோவின் தாக்கத்துக்கு உள்ளானது. சுதந்திரம், சமத்துவம், சகோதரத்துவம் ஆகியவை அதன் மூன்று பெரும் இலக்குகளாயின.

ஓல்சனின் நவீன மனித இயல்புக் கோட்பாடு: கொள்ளையன்–குடிமக்கள் பரஸ்பர நலனிலிருந்து தலைமை உருவாகிறது

மேற்கின் இத்தகைய சமூக ஒப்பந்தக் கோட்பாடுகளுக்கு மாறாக, அண்மையில் மேற்கில் தலைமையின் உருவாக்கம் பற்றிய புதிய விளக்கம் தோன்றியுள்ளது. மேற்கின் மனித இயல்புக் கோட்பாடுகளும் சமூக ஒப்பந்தக் கோட்பாடுகளும் மேற்கத்திய தத்துவத்தின் மையமான இருப்பின் தத்துவத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டவை. ஆனால் அண்மையில் “இயற்கைத் தத்துவத்தை” அடிப்படையாகக் கொண்ட மனித இயல்புக் கோட்பாடு முன்வைக்கப்பட்டுவருகிறது. மேற்கின் வழக்கமான தத்துவ வரம்புகளுக்கு வெளியே, இயற்கைவாதத்தை அடிப்படையாகக் கொண்ட, மாற்றத்தின் தத்துவம் சார்ந்த மனித இயல்புக் கோட்பாடு இது. கிழக்கின் இயற்கைத் தத்துவம் வலியுறுத்தும் மனித இயல்புக் கோட்பாட்டை இது ஒத்துள்ளது. பேராசிரியர் ஓல்சனின் (Olson, 1932–1998) கோட்பாடு இதைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது.

ஓல்சனின் மனித இயல்புக் கோட்பாட்டையும் சுன் சீயின் (荀子) மனித இயல்புக் கோட்பாட்டையும் ஒப்பிட்டால், இருவருமே மனித இயல்பைச் சுயநலமானதாகவும் ஆசையை மையமாகக் கொண்டதாகவும் காண்கின்றனர்; கூட்டு ஒத்துழைப்பு இயல்பாகத் தோன்றுவதில்லை, புறக் காரணிகள் தேவை என்று வலியுறுத்துகின்றனர் என்ற வகையில் ஒத்துள்ளனர். மனிதன் தனிநலனை முதன்மைப்படுத்தும் இருப்பு; பொது நலன் என்பது சட்டங்கள், அமைப்புகள் போன்ற கட்டாய ஆற்றலோ தேர்ந்தெடுத்த ஊக்கத்தொகைகளோ இருந்தால்தான் சாத்தியம் என்ற பார்வையை ஓல்சன் வெளிப்படுத்தினார். மனிதன் உள்ளுணர்வாகத் தனிநலனை நாடுகிறான்; ஆனால் சட்டத்தின், கல்வியின் வழியாகப் பொது நலனை நாடும் திறனைப் பெற முடியும் என்ற பார்வையைச் சுன் சீயும் வெளிப்படுத்தினார். 20ஆம் நூற்றாண்டின் நவீன மனிதரான ஓல்சன் பொருளாதாரத்தில் கவனம் செலுத்தினார்; பண்டைக்கால மனிதரான சுன் சீ அறத்தில் கவனம் செலுத்தினார். ஆனால் பண்டைக்காலம், நவீன காலம் என்ற வேறுபாடு இருந்தபோதிலும், இவ்விரு சிந்தனையாளர்களும் மனித இயல்பில் ஒத்த பார்வைகளைக் கொண்டு, அரசியலிலும் பொருளாதாரத்திலும் பொது நலனை நாடும் மனிதத் தனிப்பண்பை உருவாக்க வேண்டும் என்ற பார்வையை வெளிப்படுத்தினர். மேற்கத்திய மனித இயல்புக் கோட்பாடுகளுள் முதன்முறையாக மாற்றத்தின் தத்துவத்தை வலியுறுத்தியதே ஓல்சனின் மனித இயல்புக் கோட்பாட்டின் தனித்தன்மை; கிழக்கு–மேற்கு மனித இயல்புக் கோட்பாட்டு ஒப்பீட்டில் அது முக்கியமான சந்திப்புப் புள்ளியாக அமைகிறது.

மரபான மேற்கத்திய சிந்தனையாளர்கள் தம் கால அரசியல் சூழலுக்கு ஏற்ப அனுமானித்துக் கவனம் செலுத்திய மனித இயல்புக் கோட்பாடுகளிலிருந்தும் சமூக ஒப்பந்தக் கோட்பாடுகளிலிருந்தும் ஓல்சன் விலகி நின்றார். யதார்த்தமான இயற்கைத் தத்துவத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டு, மனித சமூகத்தில் தலைமை எவ்வாறு தோன்றியது என்பதை அவர் பகுத்தாய்கிறார். தலைவருக்கும் குடிமக்களுக்கும் இடையே ஒத்துப்போகும் நலன்களாலேயே அரசு தோன்றியது என்று பேராசிரியர் ஓல்சன் காண்கிறார்.

இனக்குழு அளவைக் கடந்த மனித சமூகத்தின் ஆட்சி அமைப்புகள், சமூக ஒப்பந்தத்தாலோ உரிமைகளைத் தாமாக முன்வந்து விட்டுக்கொடுக்கும் சூழலாலோ உருவாவதில்லை. மாறாக, வன்முறையை மிக அதிக அளவில் பயன்படுத்தும் திறன் கொண்டவர்கள் தம் பகுத்தறிவார்ந்த நலனைத் தேடும் போக்கில் அவை உருவாகின்றன.³⁰⁶

இது இயற்கையான தற்காப்புக் கொள்கையை அடிப்படையாகக் கொண்டது. கிழக்கின் மனித இயல்புக் கோட்பாடு அடிப்படையாகக் கொள்ளும் தற்காப்புக் கொள்கையோடு இது ஒத்துப்போகிறது. கிழக்கத்திய நாகரிகத்தின் கோணத்தில் பார்த்தால், அரசு சமூக ஒப்பந்தத்தால் அல்ல, இறுதியில் ஆள்வோருக்கும் ஆளப்படுவோருக்குமான பரஸ்பர நலன்கள் ஒத்துப்போவதிலிருந்தே உருவாகிறது. அரசு அமைந்த பின்பும், தலைவருக்கும் குடிமக்களுக்குமான பரஸ்பர நலனின் உள்ளடக்கத்துக்கு ஏற்ப அரசு நிலைக்கிறது, அல்லது நலிந்து அழிகிறது என்ற போக்கை இது காட்டுகிறது. தலைவரும் குடிமக்களும் அனைவரும் ஒரே மனித இயல்போடு பிறக்கின்றனர்; இந்த மனித இயல்பிலிருந்து, பிறப்புக்குப் பிந்தைய முயற்சிக்கு ஏற்ப, பரஸ்பர நலனை நாடுபவர்கள் என்றும் தம் நலனை மட்டுமே பெற விரும்புபவர்கள் என்றும் பிரியும் மாற்றப் போக்கைக் கடந்து, தலைவருக்கும் ஆளப்படுவோருக்கும் இடையே முடிவின்றித் தொடரும் பரஸ்பரக் கட்டுப்பாட்டுச் சூழலை இது காட்டுவதாகக் காணலாம்.

தலைவருக்கும் குடிமக்களுக்குமான “பரஸ்பர நலனே” (encompassing interest) சமூகத்தை அமைக்கும் அடிப்படை உந்துதல் என்ற கோட்பாடு இது. மனித இனத்தின் சமூக வாழ்க்கை தொடக்கத்தில் ஒரே ஒரு நடத்தைக் கொள்கையால் இயங்கியிருக்கும் என்று அவரது கோட்பாடு ஊகிக்கிறது. பிறருடையதைப் பறிக்கும் கொள்ளையே (raid) அது. ஓல்சன் அவர்களை “நாடோடிக் கொள்ளையர்” (roving bandit) என்று குறிப்பிட்டார். ஆனால் நீண்ட காலம் கடந்த பின், கொள்ளையர்களுள் சிலர், ஒவ்வோர் ஆண்டும் அறுவடையைப் பறித்து வருவதை விட, அறுவடை நன்றாக இருக்கும் இடத்தில் குடியேறி ஒவ்வோர் ஆண்டும் அளவோடு பறிப்பதே ஆதாயமானது என்பதை உணர்ந்தனர். ஆகவே அவர்கள் ஓரிடத்தில் தங்கும் “நிலைகொண்ட கொள்ளையர்” (stationary bandit) ஆகின்றனர்.

நிலைகொண்ட கொள்ளையர் ஆனபோது, குடிமக்களிடமிருந்து பறிக்கும் அளவைச் சரிசெய்ய வேண்டும் என்பதை அவர்கள் உணர்கின்றனர். நாடோடிக் கொள்ளையர் போல எல்லாவற்றையும் பறிப்பது ஆதாயம் தராது என்பதை அறிகின்றனர். குடிமக்களுக்கு ஓராண்டு உண்பதற்கானதையும் அடுத்த உற்பத்திக்குத் தேவையான பொருள்களையும் விட்டுவைத்துப் பறிப்பதே நிலைகொண்ட கொள்ளையனுக்கு உதவுகிறது. மேலும் உணவு உற்பத்தியைப் பெருக்க சாலைகள், நீர்த்தேக்கங்கள், சந்தைகள் ஆகியவற்றை அமைத்துக் கொடுத்தால், குடிமக்களுக்கும் நிலைகொண்ட கொள்ளையனுக்கும் நல்லது என்பதையும் அவர்கள் அறிகின்றனர்.

ஒரு நாட்டின் தலைவர் குடிமக்களுக்காகச் சமூக அடிப்படைக் கட்டமைப்புகளை உருவாக்குவது, அக்கட்டமைப்புகளுக்குள் தன் சொந்த நலனும் அடங்கியிருக்கும் “பரஸ்பர நலனின்” காரணமாகவே. ³⁰⁷

இவ்வாறு நிலைகொண்ட கொள்ளையன் வழிப்பறிக் கொள்ளையனிலிருந்து தலைவனாகிறான். கொள்ளையனுக்கும் குடிமக்களுக்கும் இடையிலான “பரஸ்பர நலனே” தலைவனைத் தோற்றுவித்தது என்று ஓல்சன் விளக்குகிறார்.

ஆகவே நிலைகொண்ட கொள்ளையன் மானை வேட்டையாடும் ஓநாய் அல்ல. மாறாக, தன் பண்ணையில் வளர்க்கும் விலங்குகள் நன்கு பாதுகாக்கப்படுவதையும் தண்ணீரைத் தடையின்றிக் குடிப்பதையும் உறுதிசெய்யும் பண்ணை உரிமையாளனைப் போன்றவனாகிறான். ³⁰⁸

1920களில் சீனாவின் மஞ்சூரியாவில் போர்ப்பிரபுக்கள் எவ்வாறு உருவானார்கள், எந்தப் போர்ப்பிரபுக்கள் அதிகாரத்தைத் தக்கவைத்தனர் என்ற சூழலை ஆராய்ந்தபோது ஓல்சன் இந்த நுண்ணறிவைப் பெற்றார். மஞ்சூரியப் போர்ப்பிரபுக்களுக்கு இடையிலான போராட்டத்தில், நாடோடிக் கொள்ளையர்களையும் உள்ளூர்க் கொள்ளையர்களையும் ஓல்சன் ஒப்பிட்டார். நாடோடிக் கொள்ளையர் தோற்றதற்குக் காரணம், அவர்கள் குடிமக்களின் ஆதரவைப் பெறாததே. நிலைகொண்ட கொள்ளையர் குடிமக்களின் ஆதரவைப் பெற்று “தலைவர்களாகி” இறுதியில் வெற்றிபெறும் போக்கைக் கண்டு அவர் தம் கோட்பாட்டை அமைத்தார்.³⁰⁹ கொள்ளையனுக்கும் குடிமக்களுக்கும் இடையிலான பரஸ்பர நலக் கோட்பாடே அது. ஓல்சனின் கோட்பாடு மேற்கின் பல்வேறு சமூக ஒப்பந்தக் கோட்பாடுகளை விட யதார்த்தமானது. கிழக்கின் தலைவர் பற்றிய “விண்ணின் ஆணை” (天命, Mandate of Heaven) என்ற சிந்தனையையும் இதிலிருந்து பெற முடியும். மக்களை நன்றாக வாழவைத்தால் தலைவருக்கு விண்ணின் ஆணை உண்டு; அதில் தோல்வியடைந்தால் விண்ணின் ஆணை மறைந்துவிடுகிறது.

ஓல்சனின் சிறந்த நுண்ணறிவிலிருந்து மனித இயல்பு தொடர்பான முக்கியமான ஒன்றை நாம் அறியலாம். ஓல்சனின் கோட்பாடு, சமூக ஒப்பந்தத்தை வலியுறுத்துவதற்காக மனித இயல்பு தீயது அல்லது நல்லது என்ற கொள்கையை முன்வைக்கவில்லை; மனித இயல்பை உள்ளபடியே கண்டு தலைவர்கள் எவ்வாறு தோன்றினர் என்பதை ஆராய்வோம் என்பதிலிருந்து அது தொடங்குகிறது. அது இயற்கைத் தத்துவம் சார்ந்த மனித இயல்புக் கோட்பாட்டை அடிப்படையாகக் கொண்டது. நவீன காலத் தொடக்க மேற்கத்திய சிந்தனையாளர்களின் மனித இயல்புக் கோட்பாடுகளிலிருந்து தெளிவாக வேறுபட்ட மனித இயல்புக் கோட்பாட்டை அது வடிவமைக்கிறது. தலைவரும் குடிமக்களும் அனைவரும் தம் சொந்த நலனைப் பார்த்துக்கொள்ளும் மனித இயல்போடு பிறந்தனர்; அதன் அடிப்படையிலேயே உறவுகள் உருவாகின்றன என்பதே அது. தன் நலனுக்காக வாழ்வதே மனித இயல்பு; ஆனால் தலைவர் பரஸ்பர நலனுக்காகக் குடிமக்களுக்குத் தன் உடனடி நலனை விட்டுக்கொடுத்து நீடித்த நலனைப் பெறும் மனப்பான்மையை வெளிப்படுத்துகிறார் என்று அது காண்கிறது. கிழக்கத்திய நாகரிகம் 2,500 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு போரிடும் அரசுகளின் காலத்தைக் கடந்தபோது இத்தகைய சூழலைக் கண்ணுற்று, மனித இயல்பைப் புரிந்துகொண்டு அரசியல் அறத் தத்துவத்தை அமைத்தது. கிழக்கத்திய சமூகத்தில் தலைவர் தோன்றும் போக்கை, நாடோடிக் கொள்ளையனிலிருந்து நிலைகொண்ட கொள்ளையன் தோன்றும் போக்கோடு மிக ஒத்த சூழலாகப் பேராசிரியர் ஓல்சன் சித்தரித்தார்.

சின்னத் திருடன் பிடிபடுகிறான்; பெருந்திருடன் சிற்றரசனாகிறான். (சுவாங் சீ, “கொள்ளையன் ச்சி” பிற்பகுதி)

படையின் அமைப்பும் இதே பரஸ்பர நலனிலிருந்தே தோன்றுகிறது. தலைவருக்கும் குடிமக்களுக்கும் இடையிலான உடன்பாட்டால் அது தோன்றுகிறது. உள்ளூர்க் கொள்ளையன், அதாவது தலைவன், தன்னையும் குடிமக்களையும் காப்பதற்காகப் படையையும் அமைக்கிறான். இத்தகைய அறிவார்ந்த தலைவனைச் சந்திக்கும்போது, அவன் தொடர்ந்து தம்மை வழிநடத்த வேண்டும் என்று விரும்பிக் குடிமக்கள் “அரசர் வாழ்க!” (Long live the King!) என்று வாழ்த்துகின்றனர். இறுதியில், அரசனும் குடிமக்களும் தம் பரஸ்பர நலனுக்காக அரசு என்ற அமைப்பை இயல்பாக உருவாக்குகின்றனர். ஆனால் அரசு அமைந்துவிட்டதால் நிலைமை தீர்ந்துவிடவில்லை. அரசை வழிநடத்துவோருக்கும் குடிமக்களுக்கும் இடையே பரஸ்பர நலனை உறுதிசெய்வதற்கான வலிமைப் போட்டி தொடர்கிறது. இதன் மூலம், உள்ளூர்க் கொள்ளையனுக்கும் குடிமக்களுக்கும் இடையிலான உறவிலிருந்து எழும் இயற்கையான அரசியல் பொருளாதாரக் கோட்பாட்டை ஓல்சன் உருவாக்கினார். இரு தரப்புக்குமான பரஸ்பர நலனே அதன் மையம்.

இத்தகைய தத்துவச் சிந்தனை, மேற்கு மல்லுக்கட்டும் ஒரு கேள்விக்குத் தெளிவான விடையைத் தருகிறது. இயல்பா வளர்ப்பா (nature or nurture) என்ற கேள்வி மேற்கில் இன்றுவரை முக்கியமான தத்துவச் சிக்கலாகவே உள்ளது. நலனை நாடுவது அனைவரின் இயல்பு; வளர்ப்பின் வழியாக, உள்ளூர்க் கொள்ளையனும் குடிமக்களும் மனத்தைப் பயன்படுத்தி ஒருவருக்கொருவர் ஆதாயம் தரும் திசையில் விட்டுக்கொடுப்பின் எல்லைக்கோட்டைக் கண்டடைகின்றனர். இதுவே கிழக்கத்திய தத்துவத்தின் மையம். வளர்ப்பு இல்லாவிட்டால், பிறவியிலேயே கொண்டுவந்த உடனடி ஆதாயத்தை மட்டுமே பார்க்கும் தீய அரசும் தீய குடிமக்களும் ஆகிவிடுகின்றனர். இது குறிப்பாகத் தலைவர்களுக்குச் சிக்கலாகிறது. உண்மையில் மேற்கில் 20ஆம் நூற்றாண்டு வரை, தம் ஆதாயத்துக்காகக் குடிமக்களின் எதிர்காலத்தை எண்ணாமல் பெரும் வரிகளை வசூலித்த அறிவற்ற அரசர்கள் இருந்தனர்.

வரலாறு இதை நிறுவுகிறது. கொடுங்கோல் அரசர்கள் தம் இராணுவ நோக்கங்களுக்காக முடிந்த அளவு அதிகபட்ச வரிகளை வசூலித்ததுண்டு. மேற்கத்திய வரலாற்றில் மிக அதிகமான கொடுங்கோல் அதிகாரத்தைக் கொண்டிருந்த அரசர்களை எண்ணிப் பாருங்கள். பூர்பன் வம்ச அரசர்கள் (குறிப்பாகப் பிரெஞ்சுப் புரட்சிக்கு முந்தைய அரசர் உட்பட) தம்மால் இயன்ற அளவு அதிகபட்ச வரிகளை வசூலித்தனர். ஸ்பெயினின் ஹாப்ஸ்பர்க் அரசர்களும் அப்படியே. ரோமப் பேரரசும் இறுதியில் வரிகளை உயர்த்தும் முயற்சியைத் தொடர்ந்தது; குறைந்தபட்சம் வருவாய் மூலங்களின் வரம்பு வரை அவற்றை உச்சப்படுத்தியது. ³¹⁰

இது கிழக்குக்கும் பொருந்தும். பேரரசர் நல்லாட்சி (善政) நடத்தத் தவறினால், குடிமக்களின் நலனைக் கைவிட்டு இறுதியில் தன் உடனடி ஆதாயத்தை மட்டுமே பார்க்கும் நிலை உருவாகிறது. விண்ணின் ஆணை மறைந்துவிடுகிறது. கிழக்கில் வம்சம் மாறும்போது புதிய வம்சம் மேற்கொண்ட முதல் நடவடிக்கை வரிகளைக் குறைப்பதே. ஏனெனில் வீழ்ச்சியடையும் வம்சம் வரியின், சுரண்டலின் வரம்பை ஏற்கெனவே உச்சத்துக்கு உயர்த்தியிருந்தது. வரிகளைக் குறைப்பது, மக்களின் மனத்தை வென்று நல்லாட்சி நடத்தி விண்ணின் ஆணையை உறுதிசெய்வோம் என்ற எண்ணமே. பேராசிரியர் ஓல்சனின் மனித இயல்புக் கோட்பாடு, மதத்தின் பிறவிப் பாவக் கோட்பாட்டையோ ஹாப்ஸ், லாக், ரூசோ ஆகியோரின் மனித இயல்புக் கோட்பாடுகளையோ விட மனித இயல்பின் சாரத்துக்கு மிக நெருக்கமானது. மேலும் மனித இயல்பையும், அரசின் அமைப்பையும், அமைந்த பின்னான பணிகளையும் பற்றிய விளக்கத்தை வியக்கத்தக்க அளவு நன்றாக வெளிப்படுத்துகிறது.

மனித இயல்பில் உள்ளார்ந்த நலனைக் கொண்டு தலைவருக்கும் பங்கேற்பாளர்களுக்கும் இடையிலான சிக்கல்களை விடுவித்தது கிழக்கின் மனித இயல்புக் கோட்பாட்டை ஒத்துள்ளது. மேற்கத்திய நாகரிகம் சாரத்தில் கோட்பாடுகளையும் அமைப்புகளையும் உருவாக்கும் திசையை நோக்குகிறது. இதை அடிப்படையாகக் கொண்டு மேற்கு மக்களாட்சி அமைப்புகளை முன்னெடுத்தது. மேலும் பகுத்தறிவார்ந்த ஆட்சி மாற்றம் என்ற அமைப்பை உருவாக்கியது. அமைப்புகள் என்ற தளத்தில், கிழக்கு தோல்வியடைந்த இடத்தில் மேற்கு வெற்றிபெற்றது; கிழக்கு இந்த அமைப்புகளை மேற்கிடமிருந்து கற்றுவருகிறது. சிக்கல், ஆட்சி மாற்றத்தை எவ்வாறு நிகழ்த்துவது என்ற அமைப்பில்தான் உள்ளது. மேற்கின் எல்லா அரசியல் அமைப்புகளும் கட்சி அமைப்பால் தாங்கப்படுகின்றன. கட்சி அமைப்பு உண்மையிலேயே சரியாகச் செயல்படுமா? கட்சி அமைப்பைக்கூட இன்னும் மனித இயல்பைச் சார்ந்திருக்கும் மனிதர்களே நிர்வகிக்கின்றனர் என்பதே சிக்கல். மக்களின் நலனான பொது நலனும் கட்சியின் வெற்றியான தனிநலனும் முரண்படும் சூழலில், மேற்கின் கட்சிகள் தனிநலனைப் பலியிட்டுப் பொது நலனை நாட முடியுமா என்பதே கேள்வி. மனித இயல்பு அதை அனுமதிக்குமா?

போர் போல அனைவரும் சேர்ந்து அழியும் சூழலை எதிர்கொள்ளும் வரை, மனித இயல்பு பொது நலனை விடத் தனிநலனையே நாடும். இரண்டாம் உலகப் போர் முடிந்து நெடுங்காலம் ஆன இன்று, கட்சிகள் பொது நலனை விடத் தனிநலனை நாடுவதற்குப் பழகியுள்ளன. மனித இயல்பு அப்படிப்பட்டது என்பதால்தான். காலநிலை மாற்றம், செல்வர்–ஏழை இடைவெளி ஆழமாதல் போன்ற உலகளாவிய சிக்கல்கள் பொது நலனைச் சேர்ந்தவை. ஆனால் கட்சிகள் இத்தகைய சிக்கல்களுக்குத் தீர்வு காண்பதை இரண்டாம் நிலைச் சிக்கலாகக் கண்டு, உடனடியாக அடுத்த தேர்தலில் வெல்லக்கூடிய வழிகளை, அதாவது தனிநலனை, முன்னிறுத்தப் பழகியுள்ளன. பேராசிரியர் ஓல்சன் புரிந்துகொண்ட மக்களாட்சி அமைப்பின் சிக்கல் இங்கே உள்ளது. அரசர், குடியரசுத் தலைவர், பிரதமர் போன்ற நாட்டின் தலைவர்கள் அரசு நிதியைத் தாம் விரும்பியபடி பயன்படுத்துவதைத் தடுப்பதற்கு மக்களாட்சி நல்ல அமைப்பு; ஆனால் நலக் குழுக்கள் போட்டியிட்டுத் தம் நலன்களை நாடுவதைத் தடுப்பதில் அது பெரிதும் பயனற்ற அமைப்பு என்று அவர் சுட்டிக்காட்டுகிறார்.

மக்களாட்சி தன் தலைவர்கள் சமூக உபரி மூலதனத்தைத் தன்னிச்சையாக எடுத்துப் பயன்படுத்துவதைத் தடுப்பதில் மிகச் சாதகமான நிலையில் இருந்தாலும், நீண்ட காலமாக நிலைத்திருக்கும் மக்களாட்சியில், சிறப்பு நலக் குழுக்கள் நாட்டின் ஒட்டுமொத்தப் பொருளாதாரக் கொள்கையையும் தம் விருப்பப்படி ஆட்டுவிப்பதைத் தடுப்பது மிகக் கடினம்.³¹¹

தனிமனிதர்கள் கூடிய குழுக்கள் பொது நலனுக்காக அல்ல, தனிநலனுக்காகவே பணியாற்றுகின்றன என்ற உண்மையை ஓல்சன் நேருக்கு நேர் கண்டார். ஆகவே சிறப்பு நலக் குழுக்கள் வகுக்கும் அரசியல் பொருளாதாரக் கொள்கைகள் பொது நலனுக்குத் தீங்கிழைக்கும் என்று அவர் முன்னுணர்ந்து கவலை தெரிவிக்கிறார். மேற்கின் மக்களாட்சி, உச்சத் தலைவர் பொது நலனுக்குத் தீங்கிழைப்பதைத் தடுக்கும் அமைப்புகளை உருவாக்குவதில் வெற்றிபெற்றது; ஆனால் அது புதிய சவாலை எதிர்கொண்டுள்ளது. மேற்கின் மக்களாட்சி அரசுவாதத்துக்கு (statism) எதிராக நன்கு தற்காத்துக்கொள்கிறது; ஆனால் சிறப்பு நலக் குழுக்களுக்கு, அதாவது குழுவாதத்துக்கு (tribalism) எதிரான தற்காப்பில் பெரிதும் குறைபட்டுள்ளது என்று அவர் சுட்டிக்காட்டினார். இன்று மேற்கு எதிர்கொள்ளும், கட்சிகளுக்கும் மூலதனத்தைக் கையாளும் வணிகங்களுக்கும் இடையிலான கள்ளக்கூட்டு பற்றிய நுண்ணறிவுப் பார்வை இது. ³¹²

2) கிழக்கின் மனித இயல்புக் கோட்பாடு: பிறவியிலேயே அமைந்த மனித இயல்புக்குள் மாறும் மனிதத் தனிப்பண்பு

கிழக்கு, மேற்கின் சிந்தனையாளர்கள் மனித இயல்பை ஆராயும்போது, ஒவ்வொருவரும் தாம் இருக்கும் கிழக்கு அல்லது மேற்கின் தத்துவச் சிந்தனையின் எல்லைக்குள்ளேயே அதை ஆராய்கின்றனர். மேற்கு மனித இயல்பை “இருப்பின் தத்துவ” நோக்கில் அணுகுகிறது. கடவுள் (神) மனிதனைப் படைத்தது முதல் மனித இயல்பு மாறுவதில்லை. எல்லாம் முன்பே தீர்மானிக்கப்பட்ட மனித இயல்புக் கோட்பாட்டை மேற்கு முன்வைப்பதால், மதத்தின் நியாயப்பிரமாணத்தின், அதாவது சட்டங்கள், அமைப்புகளின் வழியாக மனிதத் தனிப்பண்பை நிர்வகிக்கும் அணுகுமுறையை அது மேற்கொள்கிறது. இவ்வாறு தீர்மானிக்கப்பட்ட மனித இயல்புக் கோட்பாடு, கடவுளோடு உடன்படிக்கையையோ சமூக ஒப்பந்தத்தையோ தன் சட்டகமாக முன்வைக்கிறது. கிழக்கு “மாற்றத்தின் தத்துவ” நோக்கில் அணுகுகிறது. பிறக்கும்போது பெறும் மனித இயல்பு ஒன்றே; ஆனால் அந்த எல்லைக்குள் அதை வெளிப்படுத்தும் மனிதத் தனிப்பண்பு தொடர்ந்து மாறிச் செல்கிறது. மனித இயல்பை எவ்வாறு நிர்வகித்து நேர்மறையான “மனிதத் தனிப்பண்பை” உருவாக்குவது என்பதே கிழக்கத்திய நாகரிகத்தின் மையம்.

கிழக்கில் மனித இயல்புக் கோட்பாடு மாற்றத்தின் தத்துவத்தைப் பின்பற்றுகிறது. மனிதர்கள் ஒரே இயல்போடு பிறக்கின்றனர்; ஆனால் அந்த எல்லைக்குள், பிறந்த பின் கல்விக்கும் முயற்சிக்கும் ஏற்ப மனிதத் தனிப்பண்பு மாறுகிறது என்பதே கிழக்கின் மனித இயல்புக் கோட்பாட்டின் மையம். இந்த மனித இயல்புக் கோட்பாடு, உள்ளுணர்வுக்கும் மனத்துக்குமான உறவில் உள்ளுணர்வை ஒளிமூலமாகவும், மனத்தைப் பிரதிபலிப்பானாகவும் பகுத்தாய்கிறது. ³¹³ அதாவது, மனிதத் தனிப்பண்பு பிறந்த பின் யின்-யாங் போல “மாறுகிறது”. இயற்கைக்கு அப்பாற்பட்ட கடவுளை (神) அல்லாமல் இயற்கையின் டாவோவை (道) நம்பிய கிழக்கில், பண்டைக்காலத்தில் கடவுளுக்கும் மனிதனுக்கும் இடையே உடன்படிக்கை இல்லாததுபோல, நவீன காலத்திலும் சமூக ஒப்பந்தக் கோட்பாடு தேவைப்படவில்லை. ஏனெனில் டாவோ என்ற இயற்கை விதியை அடிப்படையாகக் கொண்ட கிழக்கின் மனித இயல்புக் கோட்பாடு, பண்டைக்காலத்திலும் இன்றும் மாற்றமின்றி அப்படியே செயல்படுகிறது.

கிழக்கின் மனித இயல்புக் கோட்பாடு மாற்றத்தின் தத்துவத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டுள்ளது. மனிதர்கள் பிறக்கும்போது ஒரே மனித இயல்பைப் பகிர்ந்துகொள்கின்றனர்; ஆனால் பிறந்த பின் மனிதத் தனிப்பண்பை அமைத்துக்கொள்கின்றனர். ஒன்றோடொன்று இணைந்த உள்ளுணர்வும் மனமும், தனிமனித முயற்சிக்கு ஏற்ப, எல்லையற்ற மாற்றங்களைக் காட்டும் தனிப்பண்பைப் படைத்துச் செல்கின்றன. மனித சமூகத்தின் ஒழுங்கின்மையும் கவர்ச்சியும் இங்கேதான் உள்ளன. மேற்கத்திய தத்துவத்தில், மனம்–உள்ளுணர்வு உறவில் பிரிவினையை வலியுறுத்தும் இருமைவாதம் (dualism) உண்டு. டெக்கார்ட்டின் கூற்று அத்தகையது. இதற்கு எதிரான ஒருமைவாதமும் (monism) உண்டு. மார்க்ஸின் பொருள்முதல்வாத ஒருமைவாதம் அது. இது மேற்கத்தியப் பாணி இருமைவாதம்–ஒருமைவாதம் என்ற பிரிவு. ஆனால் கிழக்கின் உள்ளம்-உடல், லீ-சீ கோட்பாடுகளின் உள்ளடக்கத்தை நாம் பகுத்தாய்ந்தால், அவை மன-உடல் ஒருமைவாதத்தையோ மன-உடல் இருமைவாதத்தையோ வலியுறுத்தவில்லை; மனமும் உள்ளுணர்வும் “ஒன்றையொன்று நிரப்பி இசைவை அமைக்கின்றன” என்ற நிரப்புநிலைக் கோட்பாடே அவை.³¹⁴ மனத்தையும் உள்ளுணர்வையும் இணைக்கும் ஸ்பினோசாவின் இணைப்புக் கோட்பாட்டோடு இதற்கு ஒற்றுமை உண்டு. ஆனால் கிழக்கின் நிரப்புநிலைக் கோட்பாடு, மன-உடல் ஒருமைக் கோட்பாட்டைப் போல, மனத்தையும் உள்ளுணர்வையும் பிரிப்பதில்லை. மேற்கு மனத்துக்கும் உடலுக்குமான உறவை “பிரிவா, ஒன்றாதலா” என்று விவாதித்தது; ஆனால் கிழக்கு தொடக்கத்திலிருந்தே பிரிவினையையே ஒரு கேள்வியாக்கவில்லை; இசைவையும் சமநிலையையும் முதன்மைப்படுத்தும் “நிரப்புநிலைக் கோட்பாட்டையே” அது வலியுறுத்தியது.

கிழக்கின் தனிப்பண்பு வளர்ப்பு vs மேற்கின் சமூக ஒப்பந்தக் கோட்பாடு

மேற்கின் சமூக ஒப்பந்தக் கோட்பாடு, ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக மேற்கத்திய உலகை ஆண்டுவந்த கடவுள்–மனித “உடன்படிக்கைக்” கோட்பாட்டால் ஆளப்பட்ட மேற்கத்தியர்கள் வடிவமைத்தது. கடவுளின் (神) நாகரிகத்தால் ஆளப்பட்ட மேற்கத்தியர்களுக்கான முயற்சி அது. மேற்கின் சட்டங்களையும் அமைப்புகளையும் முக்கியமாகக் கருதி, சமூக ஒப்பந்தக் கோட்பாட்டின் உதவியையும் பெற்று, தலைவர்களை மக்களாட்சி முறையில் மாற்றும் அமைப்பை நிலைநாட்டியது மனித வரலாற்றில் மிக முக்கியமான முன்னேற்றம். இதில் கிழக்கு கற்றுக்கொள்ள வேண்டியது உண்டு. ஆனால் கிழக்கத்திய நாகரிகத்தின் கோணத்தில் பார்த்தால், சமூக ஒப்பந்தக் கோட்பாட்டின் அடிப்படையான “மேற்கின் மனித இயல்புக் கோட்பாட்டில்” குறைபாடுகள் உள்ளன.

ஹாப்ஸின் மனித இயல்பு தீயது என்ற கொள்கை, தலைவர் ஏன் ஒழுங்கைக் காக்க வேண்டும் என்பதைப் போதிய அளவு விளக்கவில்லை. தலைவர் மனித இயல்பு தீயது என்ற கொள்கைக்கு விதிவிலக்கா, அல்லது தலைவர் மட்டும் கடவுளாலோ மனத்தாலோ பிறர்நலத்தைப் பெறுகிறாரா என்பதற்கு விளக்கம் இல்லை. லாக்கின் வெற்றுப் பலகைக் கொள்கை, மனம் பிரதிபலிப்பானாக அல்லாமல் ஒளிமூலமாக உள்ளுணர்விலிருந்து விடுபடுகிறது என்ற பிழையை, அல்லது ஆபத்தைத் தன்னுள் கொண்டுள்ளது. சுதந்திரத்தைக் கற்பித்தால் அனைவரும் ஏற்கும் சமூக ஒழுங்கு அமையும் என்ற வெற்றுப் பலகைக் கொள்கைக்கு யதார்த்தத் தன்மை இல்லை. ரூசோவின் மனித இயல்பு நல்லது என்ற கொள்கை, மனிதனில் அல்லாமல் நாகரிகத்தில் சிக்கலைத் தேடி, தலைகீழாக மனித இயல்பு நல்லது என்று அனுமானிக்கிறது. ஆனால் நாகரிகமும் மனிதனிடமிருந்தே வருவதால், நல்ல மனித இயல்பிலிருந்து தீய நாகரிகம் எவ்வாறு வந்தது என்பதை விளக்க முடியாத சிக்கல் உள்ளது. அவர் வலியுறுத்திய பொதுச் சித்தம் முழுமையாதிக்கச் சிந்தனையை நோக்கி வழுக்கிச் செல்லக்கூடும். போரும் உச்சகட்டப் போராட்டமும் தொடர்ந்த சூழலில் வளர்ந்த ஹாப்ஸ், மனித இயல்பு தீயதாக வெளிப்படுவதையே இயல்பான மனித இயல்புக் கோட்பாடாகத் தவறாக மதிப்பிட்டதாகத் தோன்றுகிறது. ஹாப்ஸைப் போலவே போரும் போராட்டமும் தொடர்ந்த சூழலில் வாழ்நாள் முழுவதையும் கழித்த மேற்கின் மாக்கியவெல்லியும் (1469–1527) ஹான் ஃபெய் சீயும் (கி.மு. 280–233), மனிதன் தீயவன் என்ற ஹாப்ஸை ஒத்த மனித இயல்புக் கோட்பாட்டை நிறுவி, அதன்படி தம் யதார்த்த அரசியல் (Realpolitik) கோட்பாடுகளை அமைத்ததை இந்தப் போக்கு ஒத்துள்ளது. மேலும் இந்த மனித இயல்பை அடிப்படையாகக் கொண்டு, ஒழுங்கின்மைக்கு நடுவே ஒழுங்கைக் காக்கத் தேவையான, ஆனால் அமைதிக் காலத்தில் பொருத்துவது கடினமான சமூக ஒப்பந்தக் கோட்பாட்டை ஹாப்ஸ் வடிவமைத்ததாகத் தோன்றுகிறது.

லாக்கின் வெற்றுப் பலகைக் கொள்கை மனித இயல்பை மறுக்கிறது. கல்வியால் மனிதன் உருவாகிறான் என்ற கோட்பாடு கல்விக்கு முக்கியத்துவம் அளிப்பதில் பங்களித்தது. அதே நேரத்தில், மாறாக் கோட்பாட்டுப் போதனையால் மயக்கப்படக்கூடும் என்ற மிக ஆபத்தான வழியையும் அது திறந்துவைக்கிறது. வெற்றுப் பலகைக் கொள்கையின்படி, மனிதன் இயல்பிலிருந்து விடுபட்டவன். இயல்பு இல்லை என்று கொண்டால், மனிதன் “எதையும் செய்யக்கூடிய மனிதன்” ஆகிவிடுகிறான். எதிர்காலத்துக்காகவோ கற்பனையான உட்டோப்பியாவுக்காகவோ மாறாக் கோட்பாட்டுப் போதனையைக் கொண்டு கற்பித்தால், மனிதனை அறத்தைப் புறக்கணிக்கும் அரக்கனாக்கிவிட முடியும். கல்வியையோ போதனையையோ யார் நடத்துகிறார், யார் பயிற்சியளிக்கிறார் என்பதே விளைவை முன்கூட்டியே தீர்மானிக்கிறது. லாக்கும் கன்பூசியனிசமும் இரண்டுமே கல்விக்கு முக்கியத்துவம் அளிக்கின்றன. ஆனால் மேற்கின் டாபுலா ராசா பாணிக் கல்வியும் கிழக்கின் கன்பூசியக் கல்வியும் மனித இயல்புக் கோட்பாட்டில் மிக வேறுபட்ட அடித்தளங்களைக் கொண்டவை என்பதை உணர வேண்டும். “டாபுலா ராசா” பாணியில் மனிதனுக்கு இயல்பு இல்லாததால், கல்வியாலும் பயிற்சியாலும் எதுவும் சாத்தியம் என்பதே மேற்கின் நிலைப்பாடு. கிழக்கு இயல்பு உண்டு என்று வலியுறுத்தி, அந்த இயல்பின் எல்லைக்குள் அறத்தாலும் கல்வியாலும் மனிதனை மனிதனாக்க முடியும் என்ற தனிப்பண்பு வளர்ப்பில் கவனம் குவிக்கிறது. இயல்பின் எல்லைக்குள் தனிப்பண்புக் கல்வியை அது வலியுறுத்துகிறது. இந்த வகையில், கிழக்கின் கல்வி அறத்தின் கொள்கைகளுக்கு எதிராகச் செல்ல முடியாது. ஆனால் மனித இயல்பை ஏற்காத லாக்கின் “இயல்பு நல்லதும் அல்ல தீயதும் அல்ல” என்ற கொள்கை (性無善惡論), அறத்தைக் கடந்து நிற்கும் அல்லது அறத்துக்குத் துரோகம் இழைக்கும் சிந்தனைகளை உருவாக்க வழிவகுக்கிறது.

ரூசோவின் மனித இயல்பு நல்லது என்ற கொள்கை, கிறிஸ்தவத்தின் மனித இயல்பு தீயது என்ற கொள்கைக்கு எதிரான புரட்சிகரமான மனித இயல்புக் கோட்பாடு. அது மேற்கத்திய தத்துவ அமைப்புக்குப் புதிய சாத்தியங்களை வழங்குகிறது. ஆனால் அவரது மனித இயல்பு நல்லது என்ற கொள்கைக்கும் பொதுச் சித்தம் பற்றிய உறுதிப்பாட்டுக்குமான அடிப்படை வலுவற்றது. ரூசோவின் மனித இயல்பு நல்லது என்ற கொள்கையிலிருந்து எழும் பொதுச் சித்தம் எப்போதும் சரியாக இருக்க முடியும் என்ற உறுதிப்பாடு அடிப்படையற்ற உறுதிப்பாடு. இந்த “உறுதிப்பாடு” மக்களாட்சி அரசுகளை அமைப்பதை விட, சர்வாதிகார அமைப்புகளை நியாயப்படுத்தவே தவறாகப் பயன்படுத்தப்பட்டது. உண்மையில், 1789 பிரெஞ்சுப் புரட்சி ரோபெஸ்பியர் முதலியோர் கொண்டிருந்த தொடக்ககால நல்ல நோக்கங்கள் இருந்தபோதிலும், இறுதியில் பயங்கர ஆட்சியோடு முடிவுற்றது. 20ஆம் நூற்றாண்டுக் கருத்தியல்களின் யுகத்திலும், பாசிச, கம்யூனிச சர்வாதிகார அரசுகள் தாம் வலியுறுத்திய அரசியல் முழுவதும் “பொதுச் சித்தத்தைப்” பிரதிபலிக்கிறது என்று வலியுறுத்தின. லாக், ரூசோ ஆகியோரின் மனித இயல்புக் கோட்பாடுகளாலும் சமூக ஒப்பந்தக் கோட்பாடுகளாலும், மேற்கத்திய நாகரிகத்தில் தனிமனித சுதந்திரம் குறிப்பாக முக்கியமாகிறது. “எனக்குச் சுதந்திரம் கொடு, அல்லது சாவைக் கொடு!” (Give me liberty, or give me death!) என்று முழங்கிய பேட்ரிக் ஹென்றியின் (1736–1799) கூற்றைப் போல, சுதந்திரம் ஏதோ முழுமுதல் அறநெறியாகக் கருதப்படலாயிற்று. ஆனால் தாராளவாதம் இறுதியில் தற்காப்பு என்ற மேலும் அடிப்படையான கூற்றின் முன் வலிமையிழக்கிறது. பிரிட்டனின் “பிரெக்சிட்” (Brexit, ஐரோப்பிய ஒன்றியத்திலிருந்து பிரிட்டன் விலகும் அறிவிப்பு), வலிய அறநெறியான “தாராளவாதத்தை” விட மனித இயல்பை அடிப்படையாகக் கொண்ட “தற்காப்பே” முக்கியமானது என்ற இரும்பு விதியை மீண்டும் ஒருமுறை நமக்கு நினைவூட்டுகிறது. பிரிட்டன் மட்டுமன்றி அமெரிக்கா உள்ளிட்ட பிற மேற்கத்திய நாடுகளும், நிலைமை கடினமாகும்போது, நாட்டையும் மக்களையும் காப்பதற்காகச் சுதந்திரத்தையோ மனித உரிமைகளையோ விட முக்கியமான தற்காப்புக் கொள்கையையே நாட வேண்டியுள்ளது. இந்தத் தற்காப்புக் கொள்கை அண்மையில் மேற்கில் விரைவாக வலுப்பெற்றுவருகிறது. சுதந்திரம், சமத்துவம், சகோதரத்துவம் முக்கியமான அறிவிப்புகள். இயன்ற அளவு அவற்றைக் கடைப்பிடித்தால்தான் சமூகமும் அரசும் நலமாக இருக்க முடியும். ஆனால் அவை மனத்தின் படைப்புகள். இறுதியில், நிலைமை மாறும்போது இக்கொள்கைகளை முழுமுதல் கூற்றுகளாகக் கடைப்பிடிப்பது சாத்தியமற்றதாகிறது. ஏனெனில் அவை உள்ளுணர்வோடு சமரசம் செய்துகொள்ள வேண்டியுள்ளது. அதாவது, மனத்துக்கும் உள்ளுணர்வுக்குமான உறவில், உள்ளுணர்வே செயலின் மூலம், மனம் உள்ளுணர்வில் பொறிக்கப்பட்ட எல்லைக்குள் சுதந்திரத்தை அனுபவிக்கிறது என்பதை நாம் நினைவுகூர வேண்டும்.

மேற்கின் “சமூக ஒப்பந்தக் கோட்பாட்டுக்குப்” பதிலாகக் கிழக்கு “தனிப்பண்பு வளர்ப்புக் கோட்பாட்டை” முன்வைக்கிறது. கிழக்கும் மேற்கும் மனித இயல்புக் கோட்பாட்டில் அடிப்படை வேறுபாட்டைக் காட்டுவதால்தான் இத்தகைய வேறுபட்ட திசைகளை வகுப்பது சாத்தியமாகிறது. மனிதத் தனிப்பண்பை வளர்க்கும் மனித இயல்புக் கோட்பாட்டில் உள்ளுணர்வையும் மனத்தையும் எவ்வாறு பகுத்தாய்ந்து, அவற்றுக்கிடையிலான இணைப்பு உறவை எவ்வாறு வரையறுக்கிறது? புதிய மூளையால் உள்ளுணர்வை இல்லாதொழிக்க முடியாததுபோல, அதன் மறுதலையும் உண்மையே. பழைய மூளையால் மனிதனின் மனத் திறனையே உண்டாக்கவோ அழிக்கவோ முடியாது. மனிதன் பிற விலங்குகளைப் போல அடிப்படைத் தேவைகளையும் உணர்ச்சிகளையும் கொண்டிருப்பது விதியின்பாற்பட்டது. அதுபோலவே மனிதன் மனத் திறனைக் கொண்டிருப்பதும் விதியின்பாற்பட்டது. அதை இல்லாதொழிக்கவோ மாற்றவோ முடியாது. அதாவது, உள்ளுணர்வுசார் விதியின் எல்லைக்குள் மனிதன் மனத் திறனின் சுதந்திரத்தை அனுபவிக்கிறான். மனத்தையும் உணர்வெழுச்சியையும் மோதல், எதிர்நிலை உறவாகவே கண்டுவந்த மேற்கத்திய நாகரிகத்தின் அழுத்தத்துக்கு நடுவிலும், மனமும் உணர்வெழுச்சியும் இறுதியில் இசைவுற வேண்டியதில்லையா என்று ரஸ்ஸல் ஊகிக்கிறார்:

ஆசை, உணர்ச்சி அல்லது உணர்வெழுச்சி (எந்தச் சொல்லைத் தேர்ந்தெடுப்பது என்பது வாசகரின் விருப்பம்) மட்டுமே செயலின் கொள்கையாகக் கருதக்கூடிய ஒரே விடயம். மனம் செயலின் மூலம் அல்ல; அதன் ஒழுங்குபடுத்தி மட்டுமே ³¹⁵

மனித இருப்பு இறுதியில் “விதிக்குள் சுதந்திரம்” என்ற நிபந்தனையோடு பிறக்கிறது. மனிதன் விலங்கைப் போல வாழ முடிந்தும் அவ்வாறு வாழாமல் இருக்கிறான் என்பதல்ல; எவ்வளவு முயன்றாலும் அவ்வாறு வாழ முடியாது என்பதே. விலங்குகளைப் போலன்றி, மனிதன் புதிய மூளையோடு பிறக்கிறான். இங்கே மனிதன் இரண்டு சாத்தியங்களை வெளிப்படுத்த முடியும்: பழைய மூளையின் உள்ளுணர்வைச் சுயநலம் நிறைந்த பேராசையாக்குவதும் புதிய மூளையே; உள்ளுணர்வில் உள்ள சிறிய பிறர்நலத்தைத் திரட்டித் தலைவராகக்கூடிய மனிதத் தனிப்பண்பை வெளிப்படுத்தச் செய்வதும் புதிய மூளையே. ஆனால் சுயநலம் பிறர்நலத்தை விடப் பன்மடங்கு வலிமையாக மனித இயல்பில் உள்ளது என்பதை நினைவில் கொள்ள வேண்டும்.

மனிதர்கள் இரக்கத்தை விடப் பழிவாங்குதலின் பக்கமே எளிதில் சாய்கின்றனர். (ஸ்பினோசா, அறவியல், IV, பின்னிணைப்பு, XIII)

மனித இயல்பின் இந்த அமைப்பை அறநெறி உணர்வின் பெயரால் குறைகூற முடியாது. ஏனெனில் சுயநலம், அதாவது ஆசை, மனித இயல்பின் மையம்; நாம் வாழ்வதற்கான காரணம்; நாகரிகத்தை இயக்கும் ஆற்றல்.

ஆசையே மனிதனின் சாரம்; அதாவது, மனிதன் தன் இருப்பைப் பேணிக்கொள்ளும் முயற்சி. (ஸ்பினோசா, அறவியல், IV, கூற்று IV; IV, முன்னுரை)

ஆனால் மனத்தின் ஆற்றலால் எந்தத் திசையில் “வெளிப்படுகிறது” என்ற “மனிதத் தனிப்பண்பைத்” தீர்மானிக்கும் ஆற்றலாக உள்ளுணர்வு ஆகிறது. உள்ளுணர்வுசார் நடத்தையும் கற்றுப் பெற்ற நடத்தையும் ஒன்றோடொன்று நெருக்கமாகத் தொடர்புடையவை என்பதால், அவ்விரண்டையும் பிரித்துக் காண்பதும் தவறு என்பதை மருத்துவம் நிறுவிவருகிறது.

இதுவரை திரண்டுள்ள சான்றுகளின்படி, “உள்ளுணர்வுசார்” நடத்தையை “கற்றுப் பெற்ற” நடத்தையோடு எந்தத் தொடர்புமற்ற தனி நடத்தையாகக் காண்பது துல்லியமற்றது, தவறானது என்பது வெளிப்பட்டுவருகிறது. அவ்விரண்டும் ஒன்றோடொன்று கலந்துள்ளன.³¹⁶

உள்ளுணர்வுசார் நடத்தையையும் கற்றுப் பெற்ற நடத்தையையும் பிரிப்பது துல்லியமற்றது என்ற கூற்று, உள்ளுணர்வும் மனமும் ஒன்றின் மீது ஒன்று தாக்கம் செலுத்துகின்றன என்பதைக் காட்டுகிறது. அறத்தின் மொழியில் சொன்னால், சுயநலத்துக்கும் பிறர்நலத்துக்கும் இடையிலான மோதலுக்கு நடுவே மனிதன் பிறர்நலத்தை வளர்த்துக்கொள்ள முடியும். மாறாக, மனிதன் சுயநலத்தை உச்சத்துக்கு வளர்த்துக்கொள்ளவும் முடியும். உள்ளுணர்வு வழங்கும் “விதியின் எல்லையை” மனிதன் அறிகிறான்; அந்த எல்லைக்குள் மனம் முழு அளவில் சுதந்திரமாக இருக்க முடியும். அவனிடம் உள்ள சுதந்திரம் முழுவதும் இதுவே. உள்ளுணர்வைப் புறக்கணித்து மனம் சுதந்திரமாகச் செயல்பட முடியாது.

இத்தகைய மனித இயல்பை அடிப்படையாகக் கொண்ட மனித விவகாரங்கள் வரலாற்றில் அப்படியே வெளிப்படுவதுண்டு. மேற்கின் நவீனக் காலத் தொடக்க வரலாறு இதைக் காட்டுகிறது. மேற்கில் அறிவொளிக் காலமும் இயற்கை இறைவாதத்தின் எழுச்சியும் மேற்கத்தியர்களிடையே இறைக்கொள்கை மீதான நம்பிக்கையை முற்றிலும் அழித்துவிடவில்லை. மேற்கத்திய சிந்தனையாளர்களிடையே இயற்கை இறைவாதம் பரவலாகப் பரவியது; ஆனால் பலர் இயற்கை இறைவாதத்தின் அறிவார்ந்த வற்புறுத்தலைப் பொருட்படுத்தாமல் இறைக்கொள்கையையே தொடர்ந்து நம்பிச் சார்ந்திருந்தனர். மதத்தில் உள்ள மாறாக் கோட்பாட்டை நிராகரிக்கும் போக்கை, வேறு விதமாகச் சொன்னால் விவிலியமோ கடவுளின் (神) வார்த்தையோ முழுமுதலானவை அல்ல என்ற போக்கைக் கடந்த பின்பும், மதம் மனிதனுக்குத் தேவையான கூறாகவே நிலைக்கிறது. ஏனெனில் மனித இயல்பு மனம் சார்ந்ததாக அல்லாமல், பெருமளவு உள்ளம் சார்ந்ததாகவும் உள்ளுணர்வு சார்ந்ததாகவும் உள்ளது. குறிப்பாக, உள்ளுணர்வு ஒளிமூலம், மனம் பிரதிபலிப்பான் என்ற மனித இயல்புக் கோட்பாட்டை ஏற்றுக்கொண்டால், மதத்தின் தேவை தொடர்ந்து நிலைக்கிறது.

இந்த “உள்ளம் சார்ந்த” நிகழ்வு, மனிதனின் அறிவுத் திறன் வரம்புகளையும் சாத்தியங்களையும் ஒருசேரக் கொண்டுள்ளது என்ற “முரண்பாட்டால்” விளக்கப்படுகிறது. இந்த முரண்பாடு நவீன மேற்கத்திய பண்பாட்டில் நீண்ட காலமாக நிராகரிக்கப்பட்டது. செவ்வியல் இயற்பியல் இத்தகைய முரண்பாட்டை நிராகரித்தே உருவானது. ஆனால் ஒளிக்குத் துகள், அலை என்ற இரு பண்புகளும் உண்டு என்பது முதலியவை நிறுவப்பட்டதிலிருந்து காண்பதுபோல, முரண்பாட்டை மாறாக இயற்கையின் அடிப்படைப் பண்பாக ஏற்றுக்கொள்ளவும் முடியும். அணுவை விடச் சிறிய பொருள் அலகுகள் சில நேரங்களில் துகள்களைப் போலவும், சில நேரங்களில் அலைகளைப் போலவும் நடந்துகொள்கின்றன. ஒளியும் இந்த இருபக்கத் தன்மையைக் காட்டுகிறது.³¹⁷ உண்மையில், ஒளியின் துகள் தன்மையை ஐன்ஸ்டீன் நிறுவியதன் மூலம், மனமும் உடலும் போல இருமையாகவும் ஒருமையாகவும் இருப்பவை இயற்கை உலகிலும் உள்ளன என்பது நிறுவப்பட்டது. ஒளியின் இரட்டைத் தன்மை, இயற்கை முழுவதிலும் பொதுவாகக் காணப்படும் மேலும் ஆழமான, முக்கியமான இருமையைக் குறிக்கிறது; அது இயற்கையின் உலகளாவிய பண்பாகவும் இருக்கலாம்.

ஒளி சில சூழல்களில் துகள்களின் ஓட்டமாகவும் வேறு சில சூழல்களில் அலையாகவும் நடந்துகொள்கிறது என்று கருதப்படுகிறது. இந்த “அலை–துகள் இரட்டைத் தன்மை” நம் பொது அறிவோடு ஒத்துப்போவதில்லை. ஆனால் ஒளி பற்றிய சோதனை முடிவுகளோடு அது நன்கு ஒத்துப்போகிறது.³¹⁸

ஒளியைப் போல இருமையும் ஒருமையும் ஒருசேரக் கொண்ட மனித மனத்துக்கும் உடலுக்குமான உறவு பின்வருமாறு சித்தரிக்கப்படுகிறது:

உடலும் ஆத்மாவும் தூய்மையான, மூலமுதலான இருமையை அமைக்கின்றன என்று நான் எண்ணவில்லை. மாறாக, அவை சாத்தியமான பல பிளவுகளுள் ஒன்று என்றே எனக்குத் தோன்றுகிறது. மேலும் இந்தச் சாத்தியமான பிளவு, மிகத் துல்லியமற்ற முறையில் நான் அகநிலை–புறநிலை எதிர்நிலை என்று அழைத்த இருமுனைத்தன்மையின் (முனைவாக்கத்தின்) வழியாக யதார்த்தத்தில் வெளிப்படுகிறது.³¹⁹

இறுதியில், சிந்தனையின் கோணத்தில் பார்த்தால், இயற்கையில் ஒருமை–இருமையின் இசைவு விதிவிலக்காக அல்லாமல் உலகளாவிய விதியாகக் காணப்பட வேண்டும். மேற்கத்திய தத்துவம் இதை முரண்பாடாகக் கண்டது; ஆனால் கிழக்கத்திய தத்துவம், யின்-யாங் சிந்தனையில் காண்பதுபோல, முரண்பாடுகளின் இசைவு அல்லது நிரப்புநிலை இயற்கைக்கு உள்ளார்ந்தது என்ற உண்மையை இயல்பானதாக ஏற்றுக்கொண்டது.

உள்ளுணர்வு ஒளிமூலம், மனம் பிரதிபலிப்பான்

கிழக்கின் மனித இயல்புக் கோட்பாட்டில் உள்ளுணர்வு–மனத்தின் பங்கை மிக நம்பத்தகுந்த முறையில் விளக்கியவர் இ யுல்கோக். “எல்லா நிகழ்வுகளிலும் சீ (氣, உள்ளுணர்வு) இயங்கத் தொடங்குகிறது; லீ (理, மனம்) அதன் மேல் ஏறி வெளிப்படுகிறது” என்ற விளக்கமே அது. ஏறக்குறைய இதே மனித இயல்புக் கோட்பாடு ஏறத்தாழ மூன்று நூற்றாண்டுகளுக்குப் பின் மேற்கில் தோன்றுகிறது. ரஸ்ஸல் இந்த மனித இயல்புக் கோட்பாட்டை வெளிப்படுத்தினார். “மனம் உள்ளுணர்வின் எஜமான் அல்ல, அதன் பணியாள் மட்டுமே”, “மனத்தால் உள்ளுணர்வை இல்லாதொழிக்க முடியாது; ஒழுங்குபடுத்த மட்டுமே முடியும்” என்று அவர் வெளிப்படுத்தினார். ஃபிராய்டும் இதை ஒத்த மனித இயல்புக் கோட்பாட்டைக் கொண்டிருந்தார்: “மனம் (ego) குதிரையின் கடிவாளத்தைப் பிடித்திருக்கிறது; ஆனால் உள்ளுணர்வு (id) என்ற குதிரை எப்போது வேண்டுமானாலும் கடிவாளத்தை அறுத்துக்கொண்டு ஓடக்கூடும்.” மனித இயல்பு பிறக்கும்போதே நம்மிடம் உள்ளது; அதற்குள்ளேயே மனிதத் தனிப்பண்பு மாறுகிறது. உள்ளுணர்வு ஒளிமூலமாகவும், மனம் பிரதிபலிப்பானாகவும் ஆகின்றன.

மனிதச் செயலில் உள்ளுணர்வு ஒளிமூலத்தின் பங்கை ஆற்றுகிறது, மனம் அதைப் பெற்றுப் பிரதிபலிப்பானின் பங்கை ஆற்றுகிறது என்பதை இது காட்டுகிறது.³²⁰ கிழக்கின் மனித இயல்புக் கோட்பாடு மையமாகக் கருதும் மனிதத் தனிப்பண்பு, இவ்வாறு உள்ளுணர்வும் மனமும் இணைந்து செயல்படுவதால் உருவாகிறது. உள்ளுணர்வு–ஒளிமூலம், மனம்–பிரதிபலிப்பான் என்ற இந்தப் பங்குப் பகிர்வு, நவீன மருத்துவம் தொடர்ந்து வெளிப்படுத்திவரும் அறிவியல் உண்மைகளோடும் ஒத்துப்போகிறது. நவீன மருத்துவமும் உடற்கூற்றியல் நோக்கில் இதை ஒத்த சொல்லாட்சியைப் பயன்படுத்துகிறது: “கடிவாளமில்லாத குதிரையின் மேல் குதிரைவீரன் அமர்ந்திருப்பதைப் போல, புதிய மூளை (மனம்) லிம்பிக் அமைப்பின் (உள்ளுணர்வு) மேல் சவாரி செய்தபடி அமர்ந்திருக்கிறது.”

மனிதனின் சிந்திக்கும் உள்ளமான புதிய மூளையே இறுதியில் மனித வரலாற்றை உருவாக்கியது என்று மேற்கின் மனித இயல்புக் கோட்பாடு வலியுறுத்துகிறது. மனிதனைப் பற்றி விவாதிக்கும்போது புதிய மூளை, பழைய மூளை ஆகியவற்றின் பங்குகளைத் தவறாகப் புரிந்துகொள்ள வழிவகுக்கக்கூடிய அறிவிப்பு இது. பழைய மூளையே செயலின் மூலம், புதிய மூளை அதை ஒழுங்குபடுத்தும் பங்கை மட்டுமே ஆற்றுகிறது என்பதை மீண்டும் ஒருமுறை ஆராய்வோம். குறிப்பாக, மனிதச் செயலின் மூலம் பழைய மூளையிலிருந்து மட்டுமே வருவதால், புதிய மூளை அதைப் பெருக்கவோ சுருக்கவோ செய்யும் ஒழுங்குபடுத்தும் பங்கை மட்டுமே ஆற்றுகிறது என்ற பங்குப் பகிர்வை எண்ணிப் பார்த்தால், சிக்கலின் வேரைத் தொட முடியும்.

புதிய மூளை வரலாற்றை உருவாக்குகிறது என்பது, மனம்–உள்ளுணர்வு தளத்தில் உள்ளுணர்வின் பங்கை மனம் முழுமையாக இடம்பெயர்க்க முடியும் என்ற முழுமையற்ற சிந்தனை. ஆனால் குறிப்பாக மேற்கத்திய நாகரிகம், மனம், அதாவது புதிய மூளை, தன்னாட்சி பெற்று புதிய உலகையும் மனித இயல்பையும் உருவாக்க முடியும் என்று வலியுறுத்தியது. நாம் பிறவியிலேயே கொண்டுவந்தவற்றிலிருந்து மட்டுமே, அதாவது உள்ளுணர்வின் எல்லைக்குள் மட்டுமே, மனிதச் சாத்தியங்கள் விரிய முடியும் என்பதை நாம் ஏற்க வேண்டும். இந்த வரம்பைத் தாண்டிச் செல்ல முயல்வது, அதாவது “மனத்தின் ஆற்றலில்” மட்டுமே கவனம் குவித்து உள்ளுணர்வின் மூலப் பங்கைக் குறைத்து மதிப்பிடுவதே மேற்கத்திய நாகரிகத்தின் சாரம். உள்ளுணர்வைப் புறக்கணித்து, “கடவுள் (神) மனிதனுக்கு மட்டுமே அளித்த மனத்தில்” எல்லாவற்றையும் பணயம் வைத்துக் கற்பனை உலகை நடைமுறைப்படுத்த முயலும் துணிகரச் செயலில் இது இறங்கக்கூடும். இத்தகைய நிகழ்வு உண்மையிலேயே மேற்கத்திய வரலாற்றில் நிகழ்கிறது; மேற்கு உருவாக்கிய 20ஆம் நூற்றாண்டுக் கருத்தியல்களின் யுகமே அது. ஆனால் இத்தகைய முயற்சிகள் மனித இயல்பை உச்சகட்டமாகப் புறக்கணிப்பதால், அறத்தைப் புறக்கணிக்கும் பேரவலங்களை எளிதில் உண்டாக்குகின்றன.

உள்ளுணர்வு மேற்கில் மனித அடிமைத்தளையாகவும் (human bondage), கிழக்கில் சீயாகவும் (氣) புரிந்துகொள்ளப்படுகிறது. உள்ளுணர்வை மனித அடிமைத்தளையாகப் புரிந்துகொள்ளும்போது, உள்ளுணர்வு இல்லாவிட்டால் மனிதன் மனத்தைச் சுதந்திரமாகப் பயன்படுத்தி எல்லையற்ற சாத்தியங்களை நாடிச் செல்ல முடியும் என்று மேற்கு காண விரும்புகிறது. உள்ளுணர்வு என்ற தளையை விட்டு விலகிக் கடவுளைப் (神) போலச் சுதந்திரமாவதே கிரேக்கக் காலம் முதல் இன்றுவரை மேற்கத்தியர்களின் கனவு. வாழ்க்கையின் இலக்கும் மகிழ்ச்சியாக இருப்பதே; அரிஸ்டாட்டில் முதல் மேற்கத்தியர், மனிதன் அடையக்கூடிய மிக உயர்ந்த மகிழ்ச்சி நிலையை “கடவுளைப் போல மகிழ்ச்சியாக இருத்தல்” என்று வரையறுத்தனர். உண்மையில் கிரேக்க-ரோமக் காலத்தில் தெய்வங்களுக்கும் மனிதர்களுக்கும் இடையே பெரிய வேறுபாடு இல்லை என்று கருதப்பட்டது; பாதி தெய்வமும் பாதி மனிதருமானவர்களும் இருந்தனர். ரோமக் காலத்தில் ஒரு காலகட்டத்தில், ஒருவரின் உடல் எரியூட்டப்படும்போது அவரது ஆத்மா மேலெழுவதைக் கண்டதாக யாரேனும் சான்றுரைத்தால், அந்த மனிதர் தெய்வமாகவே கருதப்பட்டதுண்டு.

மாறாக, கிழக்கத்திய நாகரிகம் இயற்கையைப் படைத்த கடவுளின் (神) இருப்பை ஏற்காமல், இயற்கையை, அதாவது இயற்கையின் டாவோவை முழுமுதல் மதிப்பாக ஏற்கும் தத்துவத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டது. கிழக்கின் இயற்கைத் தத்துவம், மேற்கைப் போலன்றி, உள்ளுணர்வை ஆற்றலின் மூலமாகப் புரிந்துகொண்டது. சீ இல்லாவிட்டால் லீ செயல்பட முடியாது. உள்ளுணர்வே மனிதச் செயலின் மூலம் என்பதை ஏற்றுக்கொள்வோம் என்பதே அது. அதற்குள் மனிதனால் செய்யக்கூடிய சாத்தியங்களைத் தேடுவோம் என்ற தத்துவம் இது. இவ்வாறு, மனிதத் தனிப்பண்பு மனித இயல்புக்குள் மட்டுமே, அதாவது உள்ளுணர்வின் எல்லைக்குள் மட்டுமே, மனத்தின் பங்குக்கு ஏற்ப உருவாகிறது. மனம் உள்ளுணர்வை விட்டுச் சுதந்திரமாக விலகிக் கற்பனை உலகைத் தேடிப் புறப்பட முடியும் என்பது மனித இயல்பைப் பற்றிய அடிப்படைப் பிழையைச் செய்வதாகும்.

மேற்கில் மனம், உள்ளுணர்வு ஆகியவற்றின் பங்குப் பகிர்வு கிழக்கிலிருந்து வேறுபட்ட முறையில் அணுகப்படுகிறது. கடவுளின் (神) நாகரிகத்தில், மனம் கடவுள் மனிதனுக்குச் சிறப்பாக அளித்தது என்பதால், உள்ளுணர்வைப் புறக்கணிக்கும் எதிர்நிலைப் பிரிவு தவிர்க்க முடியாதது. “மனம் மேலே, உள்ளுணர்வு கீழே” என்ற இந்தப் பங்குப் பகிர்வு மேற்கத்திய நாகரிகத்தின் முதன்மை நீரோட்டமாக உள்ளது. அது இரண்டாயிரம் ஆண்டுகளுக்கும் மேலாகத் தொடர்ந்துவருகிறது. ஆனால் மனத்தையும் உள்ளுணர்வையும் பிரிக்க முடியாது, அவற்றை ஒன்றாகவே காண வேண்டும் என்ற கூற்றே கிழக்கத்திய நாகரிகம் முன்வைக்கும் மனித இயல்பு; இத்தகைய கூற்றுகள் மேற்கிலும் தோன்றுகின்றன. ஒன்றாகக் காண்போம் என்ற கருத்துகளுள் 17ஆம் நூற்றாண்டு ஸ்பினோசாவின் கூற்றே மிகப் புகழ்பெற்றது என்பதில் ஐயமில்லை: “மனமும் உடலும் ஒன்றே, ஒரே பொருளே.” மனம், உடல் என்பவற்றின் இன்னொரு வெளிப்பாடான “உளவியலும் உடலியலும்” ஒரே ஒருமை என்ற கருத்தும் மருத்துவ நூல்களில் தொடர்ந்து உறுதிப்படுத்தப்பட்டுவருகிறது: “உளவியலும் உடலியலும் பிரிக்க முடியாத ஒருமை.” அறிவுத் திறனும் மனிதனின் உடலியல் இயக்கங்கள், தேவைகள், உணர்ச்சிகள் ஆகியவற்றின் வரம்புகளை மீற முடியாது.

உளவியலும் உடலியலும் பிரிக்க முடியாத ஒருமையே அன்றி வேறல்ல ³²¹

வேறு விதமாகச் சொன்னால், உடலியல் இயக்கங்களும் தேவைகளும் உணர்ச்சிகளும் நோக்கும் அதே திசையை, அதாவது தற்காப்பையும் சூழலுக்கு ஏற்பத் தகவமைதலையும், அறிவுத் திறனும் நோக்கியே தீர வேண்டும். ஆனால் உள்ளுணர்வோடு சேர்ந்து மனிதனுக்கு மனத்தின் பங்கும் உண்டு. மனத்தைப் பயன்படுத்தத் தவறினால் மனிதன் உள்ளுணர்வின் அடிமையைப் போல வாழ நேரிடும் என்ற பொருளில் ஸ்பினோசா மனித அடிமைத்தளை என்ற சொல்லைப் பயன்படுத்தினார்.

மனிதன் எப்போதும் உணர்வெழுச்சிகளுக்கு அடிபணிந்தே தீர வேண்டியவன் (ஸ்பினோசா, அறவியல், IV, கூற்று IV).

மனித இயல்பில் உணர்வெழுச்சியின் மையப் பங்குக்கு ஸ்பினோசா முக்கியத்துவம் அளித்தார்; அதே நேரத்தில் உணர்வெழுச்சி தொடர்பாக மனம் ஆற்றக்கூடிய பங்குக்கும் முக்கியத்துவம் அளித்தார். மனத்துக்குப் பங்கு உண்டு; ஆனால் மனிதன் மனத்தின் அறிவுரையைப் பின்பற்றுவதில்லை என்று அவர் பகுத்தாய்ந்தார்.

உணர்வெழுச்சியே மனிதனின் இயல்பு. உணர்வெழுச்சியால் மனிதன் தன் இருப்பைத் தொடர்ந்து உறுதிப்படுத்திச் செல்கிறான்… மனிதன் மனத்தின் அறிவுரையைப் பின்பற்றுவதில்லை. (ஸ்பினோசா, அறவியல், IV, கூற்று XVIII)

உணர்வெழுச்சிக்கும் மனத்துக்குமான இணைப்பை வலியுறுத்தும் ஸ்பினோசாவின் இந்த யதார்த்தவாதத்துக்கு மாறாக, மேற்கத்திய நாகரிகம் மனத்தின் பங்கை உச்சப்படுத்துவதற்குப் பழகியுள்ளது. மனமே மனித இயல்புக் கோட்பாட்டின் மூலம் என்ற கூற்று, சாக்ரடீஸுக்குப் பின் கிறிஸ்தவக் கோட்பாட்டோடு ஒன்றிணைந்து மத்திய காலத்தை ஆண்டது; நவீன காலத்தில் டெக்கார்ட்டின் பகுத்தறிவுவாதத்தால் மேற்கில் கோலோச்சியது. இதிலிருந்து ஓரடி மேலே சென்றால், மனமே எல்லாம் என்ற கருத்தியல் சார்ந்த கூற்று சாத்தியமாகிறது. நவீனக் காலத் தொடக்க மேற்கத்திய தத்துவம் பகுத்தறிவுவாதிகள் எனப்படுவோரின் கைகளில் இருந்தது. விவிலியத்தில் எழுதப்பட்டுள்ளபடி கடவுள் (神) மனிதனுக்கு அளித்த மனம் என்ற கொள்கையை, டெக்கார்ட் போன்ற பகுத்தறிவுவாதிகள் மதத்தை விட்டு விலகி “அறிவியல்பூர்வமான, பகுத்தறிவார்ந்த” முறைகளில் வலியுறுத்தத் தொடங்கினர். கடவுளை விட்டு விலகி, மனமே மனிதனின் அகநிலை என்று எண்ணும் பழக்கத்தை அது மேற்கில் உருவாக்கியது.

இத்தகைய பகுத்தறிவுவாதிகளுக்கு எதிரான கோட்பாட்டைப் பிரிட்டனின் அனுபவவாதத்தில் (Empiricism) காணலாம். அனுபவவாதிகளின் கூற்றைப் பின்பற்றினால், மனம் அல்ல, உள்ளுணர்வே மனிதச் செயலின் அகநிலை என்ற எண்ணம் தோன்றுகிறது. முன்பே கூறியதுபோல, “பகுத்தறிவு உணர்வெழுச்சிகளின் அடிமை; அடிமையாக மட்டுமே இருக்க வேண்டும்” என்று ஹியூம் வலியுறுத்தினார். எல்லா மனிதச் செயல்களின் மூலமும் உள்ளுணர்விலிருந்தே வருகிறது. மனித இனத்தின் பரிணாமப் போக்கை ஆராய்ந்தால், இந்தப் பகுப்பாய்வை மேலும் நன்றாகப் புரிந்துகொள்ள முடியும். இவ்வாறு பார்த்தால், பழைய மூளை ஒளிமூலத்தின் பங்கையும், புதிய மூளை பிரதிபலிப்பானின் பங்கையும் ஆற்றுகின்றன. அப்படியானால் அறத்தின் மூலமும் உள்ளுணர்விலிருந்தே வருகிறது. ஏனெனில் உள்ளுணர்வில் அத்தகைய மூலம் இல்லாவிட்டால் அறம் தோன்ற முடியாது. வேறு விதமாகச் சொன்னால், மனம் ஒளிமூலம் அல்ல, பிரதிபலிப்பான் என்ற கோட்பாடு, அறத்தின் மூலம் மனத்தில் அல்ல, உணர்ச்சியில் உள்ளது என்ற பகுப்பாய்வால் விளக்கப்படுகிறது. மனம் பிரதிபலிப்பான் என்ற எண்ணத்தைப் பல சிந்தனையாளர்கள் தம் தொலைநோக்கால் முன்னுணர்ந்திருந்தனர். ஸ்பினோசா, டேவிட் ஹியூம், ரஸ்ஸல் முதலியோர் அத்தகைய தொலைநோக்கை வெளிப்படுத்தினர். அதே நேரத்தில், இன்று நவீன மருத்துவத்தின் உதவியோடு, மனமும் உள்ளுணர்வும் இணைந்துள்ளன என்ற முக்கியமான அறிவியல் கண்டுபிடிப்புகள் தொடர்ந்து வெளிவருகின்றன.

அறத்தை உணர்ச்சியில் அடிப்படைப்படுத்தும் ஹியூமின் கோட்பாடு, மனித இயல்புக் கோட்பாட்டில் சாரத்திலேயே அறத்தை மனத்தில் அடிப்படைப்படுத்தும் காண்டின் கோட்பாட்டுக்கு எதிர்நிற்கிறது. அறத்தை உணர்ச்சியில் அடிப்படைப்படுத்தும் ஹியூமின் கோட்பாடு கிழக்கு, மேற்கின் மனித இயல்புக் கோட்பாடுகளோடு ஒத்துப்போகிறது. ஹியூமுக்கு அறம் உணர்ச்சியின் பிரதிபலிப்பானாக உருவாகிறது; காண்டுக்கோ மனம் உணர்ச்சியை விட்டு விலகி, தானே ஒளிமூலமாக அறநெறியையும் அறத்தையும் உருவாக்கும் பங்கை ஆற்றுகிறது. காண்டிடம் அறநெறி உள்ளுணர்விலிருந்து விடுபட்ட முழுமையான “சுதந்திரத்தை” அனுபவிக்கிறது. ஹியூம் “உள்ளுணர்வுக்குள் சுதந்திரத்தை” வலியுறுத்துகிறார்; காண்ட் “உள்ளுணர்வை விட்டு விலகிய சுதந்திரத்தை” வலியுறுத்துகிறார். உண்மையில், சிக்கலான ஹியூமின் கோட்பாட்டை விடக் காண்டின் கூற்றுகளே மேற்கின் பகுத்தறிவுவாதத்தின் ஆதரவைப் பெற்றன. மனம் கடவுளின் (神) இடத்தைப் பிடிக்க, கடவுள் அளித்ததைப் போலவே அறநெறி மனத்தால் இன்னும் மறுக்க முடியாத கடமையாக மனிதனுக்குள் இருக்கிறது என்று காண்ட் வலியுறுத்தினார். அவர் “கோப்பர்நிக்கஸ் பாணிப்” புரட்சியை நிகழ்த்தியதாக மேற்கின் பகுத்தறிவுவாதிகள் அவரைப் போற்றினர்.

ஹியூம் மேற்கின் முக்கியச் சிந்தனையாளர்களால் துரோகியாகக் கருதப்படும் நிலைக்கு உள்ளானார். ஸ்பினோசாவை ஒத்த நிலை அது. மதம் பற்றிய ஹியூமின் நூலான இயற்கை மதம் பற்றிய உரையாடல்கள் (Dialogues Concerning Natural Religion) அவரது வாழ்நாளில் மறைத்துவைக்கப்பட்டு, அவரது மறைவுக்குப் பின்னரே (1779) வெளியிடப்பட்டது. ஹியூம் மத நோக்கிலும் “சமயப் புரட்டர்” என்ற ஐயத்துக்கு உள்ளானார்; இதனால் தத்துவப் பேராசிரியர் பதவியைப் பெறுவதில் தோல்வியடைந்தார். ஹியூம் வாழ்ந்த 18ஆம் நூற்றாண்டு இறைநிந்தனைக் குற்றம் (瀆神罪, blasphemy) ஏற்கப்பட்டிருந்த காலம். ஹியூம் பிறப்பதற்குப் பதினான்கு ஆண்டுகளுக்கு முன்பு, 1697இல், எடின்பரோவில் இருபது வயது மாணவர் தாமஸ் ஏக்கன்ஹெட் (Thomas Aikenhead) தூக்கிலிடப்பட்டார்; அவர் முகம்மதுவைக் குறிப்பிட்டதும், திரித்துவக் கோட்பாடு முதலிய மேற்கத்திய மதக் கூறுகள் பொது அறிவுக்கு ஒவ்வாதவை என்று நண்பர்களிடம் கூறியதும் தெரியவந்ததால் தூக்கிலிடப்பட்டார். இறைநிந்தனையே அவர் மீதான குற்றச்சாட்டு. உள்ளுணர்வு ஒளிமூலம், மனம் பிரதிபலிப்பான் என்ற ஹியூமின் கூற்று, அக்காலத்தில் இன்னும் வலுவாக நிலைத்திருந்த, மனத்தை முதன்மைப்படுத்திய கடவுள்மையச் சிந்தனையால் ஏற்றுக்கொள்ளக் கடினமானதாக இருந்தது.

மாற்றம் சார்ந்த மனித இயல்புக் கோட்பாடு: காவோ சீயின் நல்லதும் அல்ல தீயதும் அல்ல என்ற கொள்கை, மென்சியஸின் நல்லது என்ற கொள்கை, சுன் சீயின் தீயது என்ற கொள்கை

கிழக்கின் மாற்றத்தின் தத்துவம், கிழக்கத்திய சிந்தனையின் அடிப்படைக் கொள்கையான “எப்போதும் மாறிக்கொண்டிருக்கும் இயற்கை” என்ற பிரபஞ்சவியலிலிருந்து எழுகிறது. கிழக்கின் மனித இயல்புக் கோட்பாடு மாற்றத்தின் தத்துவத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டது: “மனிதன் உள்ளுணர்வாலும் மனத்தாலும் ஆன ஒரே மனித இயல்போடு பிறக்கிறான். ஆனால் பிறந்த பின் அவன் வெளிப்படுத்தும் செயல்கள், அதாவது மனிதத் தனிப்பண்பு, வேறுபடுகின்றன”. கிழக்கின் நல்லதும் அல்ல தீயதும் அல்ல என்ற கொள்கை (காவோ சீ), நல்லது என்ற கொள்கை (மென்சியஸ்), தீயது என்ற கொள்கை (சுன் சீ) அனைத்துமே இந்த அமைப்பைப் பின்பற்றுகின்றன. முக்கியமானது என்னவென்றால், மாறாத மனித இயல்பை ஏற்றுக்கொண்டே, பிறந்த பின் மாறும் மனிதத் தனிப்பண்பே முக்கியமானது என்பதால், தன்னொழுக்கப் பயிற்சியிலும் கல்வியிலும் கவனம் குவிப்போம் என்பதே. இந்த மனித இயல்புக் கோட்பாடுகள் மாற்றத்தின் தத்துவம் என்ற இயற்கைத் தத்துவத்தைப் பின்பற்றுகின்றன. இந்தக் கிழக்கத்திய மனித இயல்புக் கோட்பாடு மதத்தோடு இணைக்கப்படவும் இல்லை, சமூக ஒப்பந்தக் கோட்பாட்டோடு தொடர்புபடுத்தப்படவும் இல்லை என்பதால், மேற்கின் பண்டைய, நவீன மனித இயல்புக் கோட்பாடுகளைப் போலன்றி, ஒரே மனித இயல்புக் கோட்பாடு பண்டைக்காலம் முதல் இன்றுவரை தொடரும் நீடித்த வலிமையைக் கொண்டுள்ளது.

கிழக்கத்திய சிந்தனையாளர்களுள் முதன்முறையாக மனித இயல்பைப் பற்றிய எண்ணங்களை விட்டுச்சென்றவர் காவோ சீ (告子, கி.மு. 420–350). மனிதனுக்கும் பிற விலங்குகளுக்கும் வேறுபாடு இல்லை என்று காவோ சீ எண்ணினார். மனிதன் உணவு வேட்கை, பாலுணர்வு வேட்கை என்ற இரண்டு ஆசைகளோடு பிறக்கிறான். விலங்குகளுக்கும் நல்லது, நல்லதல்லாதது என்பது இல்லை; மனிதர்களுக்கும் நல்லது, நல்லதல்லாதது என்பது இல்லை என்பதே அவர் கூற்று. மனித இயல்பு நல்லது என்ற கொள்கை, தீயது என்ற கொள்கை இரண்டையும் அவர் மறுக்கிறார். மனித இயல்பு நல்லதும் அல்ல தீயதும் அல்ல என்ற கொள்கையை (性無善惡論) அவர் வலியுறுத்துகிறார்:

மனித இயல்பு நல்லது (善), நல்லதல்லாதது (不善) என்று பிரிக்கப்பட்டிருக்கவில்லை என்று காவோ சீ எண்ணினார். நீர் கிழக்கு, மேற்கு என்று பிரிக்கப்பட்டிருக்காததைப் போன்றதே அது என்று அவர் வலியுறுத்தினார். (மென்சியஸ் 6A:2)

மனித இயல்பைப் பற்றி காவோ சீ சிந்தித்து எழுதிய நூல்கள் பின்வந்த தலைமுறைகளுக்குக் கிடைக்கவில்லை. மென்சியஸின் நூலில் மேற்கோள் காட்டப்பட்டவையே மனித இயல்பு பற்றி காவோ சீயைக் குறித்து நாம் அறிந்தவை அனைத்தும். மென்சியஸின் நூலான மென்சியஸ் ஆறாம் பகுதியான “காவோ சீ” (告子) அத்தியாயத்தில் மனித இயல்பு பற்றிய பல்வேறு விளக்கங்கள் அடங்கியுள்ளன. மனித இயல்பு நல்லதும் அல்ல தீயதும் அல்ல (性無善惡論) என்ற காவோ சீயின் தத்துவம், விளக்கும் முறையைப் பொறுத்து, அரிஸ்டாட்டில் அல்லது லாக்கின் வெற்றுப் பலகைக் கொள்கையை ஒத்துள்ளது. ஆனால் கிழக்கில் எவரும் மனித இயல்பு பற்றிய காவோ சீயின் இக்கூற்றை வளர்த்துத் தம் சமூகச் சீர்திருத்தக் கோட்பாட்டில் பயன்படுத்தவில்லை. காவோ சீயின் இக்கொள்கை இருப்பின் தத்துவத்தை அல்ல, கிழக்கின் மாற்றத்தின் தத்துவத்தையே பின்பற்றியது. அப்படியானால், மனித இயல்பால் நன்மை-தீமை தீர்மானிக்கப்படுவதில்லை, பிறந்த பின் மாறும் மனிதத் தனிப்பண்பின் வளர்ப்பில் அழுத்தம் கொடுப்போம் என்ற மனித இயல்புக் கோட்பாட்டையே காவோ சீயும் வலியுறுத்தியிருக்க வாய்ப்பு அதிகம். மேற்கின் வெற்றுப் பலகைக் கொள்கைக்கும் காவோ சீயின் நல்லதும் அல்ல தீயதும் அல்ல என்ற தத்துவத்துக்கும் இடையிலான அடிப்படை வேறுபாடு இதுவே. இருப்பின் தத்துவத்துக்கும் மாற்றத்தின் தத்துவத்துக்கும் இடையிலான வேறுபாடு அது.

காவோ சீக்குப் பின், சிந்தனையாளர்களின் சிந்தனை, மனித இயல்பு நல்லதும் அல்ல தீயதும் அல்ல என்ற கொள்கையை விட, மனித இயல்பில் நன்மையோ தீமையோ உண்டு என்ற கொள்கையின் பக்கம் திசைகொள்கிறது. அது மென்சியஸின் மனித இயல்பு நல்லது என்ற கொள்கை, சுன் சீயின் தீயது என்ற கொள்கை என இரண்டாகப் பிரிகிறது. ஆனால் கிழக்கின் நல்லது என்ற கொள்கையும் தீயது என்ற கொள்கையும், மனிதன் தன் இயல்பில் கட்டுண்டிருக்கிறான் என்ற இருப்பின் தத்துவத்தோடு நின்றுவிடுவதில்லை. இயல்பு எதுவாயினும், மனிதன் மனிதத் தனிப்பண்பின் “வளர்ப்புக்காக” முழுமூச்சுடன் முயல வேண்டும் என்ற மாற்றத்தின் தத்துவத்தின் வழியாக அவை அணுகுகின்றன. தனிப்பண்பு வளர்ப்பை இறுதி நோக்கமாகக் கொண்டதில் மென்சியஸுக்கும் சுன் சீக்கும் வேறுபாடு இல்லை; பின்னோக்கிச் சென்றால், இருவரின் ஆசானான கன்பூசியஸிடமும் இது அதே மைய நோக்கமாக மாற்றமின்றி நிற்கிறது. இந்தக் கோணத்தில் பார்த்தால், காவோ சீயின் நல்லதும் அல்ல தீயதும் அல்ல என்ற கொள்கையும், மாற்றத்தின் தத்துவ நிலைப்பாட்டிலிருந்து பார்க்கும்போது, மென்சியஸின் நல்லது என்ற கொள்கையைப் போலவோ சுன் சீயின் தீயது என்ற கொள்கையைப் போலவோ தனிப்பண்பு வளர்ப்பில் கவனம் குவிக்கிறது என்ற வகையில் வேறுபாடு இல்லை என்று காணலாம்.

காவோ சீயின் கூற்றுக்கு மாறாக, மனிதனுக்கும் விலங்குக்கும் இடையே வேறுபாடு உண்டு என்று மென்சியஸ் (கி.மு. 372–289) வரையறுத்தார். மனிதன் நீரிலிருந்து வேறுபட்டவன். மனிதர்கள் கிழக்கு, மேற்கு என்று அல்லாமல் மேல், கீழ் என்று பிரிகின்றனர். மனிதன் நல்லதையும் நல்லதல்லாததையும் பிரித்தறியாவிட்டால், ரென், நீதி (仁義) முதலிய அறம் சரிந்துவிடும் என்ற கூற்றை அவர் முன்வைத்தார்:

ஒவ்வொரு மனிதனுக்கும் பிறர் துன்பத்தைத் தாங்க முடியாத உள்ளம் உண்டு··· இரக்கப்படும் உள்ளம் ரென்னின் (仁) முளை; நாணும் உள்ளம் நீதியின் (義) முளை; விட்டுக்கொடுக்கும் உள்ளம் சடங்கின் (禮) முளை; சரி தவறைப் பகுத்தறியும் உள்ளம் ஞானத்தின் (知) முளை. நமக்கு நான்கு கைகால்கள் இருப்பதைப் போல, மனிதனுக்கு இந்த நான்கு முளைகள் உள்ளன (மென்சியஸ் 2A:6)

மென்சியஸ் வலியுறுத்தும் மனித இயல்பு நல்லது என்ற கொள்கையின் (性善說) சாரம் இதுவே. ரென், நீதி, சடங்கு, ஞானம் ஆகியவை இரக்க உள்ளம் (惻隱之心), நாண உள்ளம் (羞惡之心), விட்டுக்கொடுக்கும் உள்ளம் (辭讓之心), சரி தவறை அறியும் உள்ளம் (是非之心) என்ற நான்கு உள்ளங்களிலிருந்து வெளிப்படுகின்றன என்று அவர் விளக்கினார். மேற்கில் ரூசோவும் மனித இயல்பு நல்லது என்ற கொள்கையை வலியுறுத்தினார்; ஆனால் மனிதன் தவறிப்போகும் சிக்கலின் வேரை அவர் நாகரிகத்திலும் அமைப்புகளிலும் தேடி, சமூகச் சீர்திருத்தத்தின் வழியாக அதைத் திருத்த முயன்றார். “மனிதன் இயல்பிலேயே நல்லவனாகப் பிறந்தான்; ஆனால் சமூகம் மனிதனைச் சீரழித்தது” என்று அவர் வலியுறுத்தினார். ரூசோ வெளியே சிக்கலைத் தேட முயன்றார் என்றால், மென்சியஸ் உள்ளே சிக்கலைத் தேடினார். மனித இயல்பு நல்லது என்ற நிலைக்கான தடைகளைத் தனிமனிதனின் புறச்சூழலிலோ கல்விக் குறைபாட்டிலோ கண்டு, முயற்சியிலும் தன்னொழுக்கப் பயிற்சியிலும் தீர்வைத் தேட மென்சியஸ் முயன்றார். மனிதன் பிறக்கும்போதே அறத்தோடு பிறக்கிறான் என்று மென்சியஸ் விளக்கினார். இடர்ப்படுபவரைக் கண்டால் உதவ வேண்டும், துன்பத்துக்கு உள்ளானவரைக் கண்டால் நியாயம் செய்ய வேண்டும் என்ற உள்ளம் ஒவ்வொருவரிடமும் உண்டு என்பதே அது. கல்வி முதலிய சூழல்களைப் பொறுத்து இந்த அறம் வெளிப்படவும் கூடும், மறைந்திருக்கவும் கூடும் என்று மென்சியஸ் கண்டார். நல்விளைச்சல் ஆண்டிலும் வறட்சி ஆண்டிலும் விளைபொருள்களின் அறுவடை வேறுபடுவதைப் போல, மனிதனிடமும் கல்வியைப் பொறுத்து அறநெறி வெளிப்படவும் கூடும், மறைந்திருக்கவும் கூடும் என்று அவர் வலியுறுத்தினார். இயற்கை நல்விளைச்சல் ஆண்டைச் சந்திப்பதைப் போல, மனிதனை நன்றாக வளர்ப்போம் என்பதே மென்சியஸின் மனித இயல்பு நல்லது என்ற கொள்கையின் முடிவு.

சுன் சீ (கி.மு. 310–235) தம் நூலான சுன் சீ நூலின் 23ஆம் அத்தியாயமான “மனித இயல்பு தீயது” என்பதில் தம் நிலைப்பாட்டை வெளிப்படுத்துகிறார். சுன் சீயின் மனித இயல்பு தீயது என்ற கொள்கையில் முக்கியமானது, அப்படியே விட்டுவிட்டால் சமூக வாழ்க்கைக்கு இடைஞ்சலான இயல்போடு மனிதன் பிறக்கிறான் என்பதே:

மனிதனின் இயல்பு தீயது. நல்ல கூறுகள் பின்னரே உருவாக்கப்படுகின்றன… இயல்பை மட்டுமே பின்பற்றி உணர்ச்சிகளின்படி மட்டுமே நடந்தால், ஒருவரோடொருவர் சண்டையிட்டுப் பறித்துக்கொள்ளும் வன்முறைச் சமூகமே உருவாகும். ஆகவே சட்டமும் அறமும் தேவைப்படுகின்றன. அறத்தாலும் சட்டத்தாலும் மக்கள் ஒருவருக்கொருவர் விட்டுக்கொடுத்து நெறிகளைக் கடைப்பிடித்து, நிலையான சமூகத்தை உருவாக்க முடியும் (சுன் சீ 23:1)

சுன் சீயின் மனித இயல்பு தீயது என்ற கொள்கையின் சாரம் இதுவே; மனித இயல்பை உள்ளபடியே இயற்கை நிலையில் காண்பதே அதன் வேர். தலைவரும் (ஜுன்சி, 君子) பங்கேற்பாளரும் (சியாவோரென், 小人) மனிதர்களாக, தப்ப முடியாத வகையில் ஒரே பிறவி இயல்போடு பிறக்கின்றனர்:

இயல்பு என்பது பிறவியிலேயே பெற்றது. இயல்பைக் கற்று மாற்றவும் முடியாது, உழைத்து உருமாற்றவும் முடியாது. அறமும் சட்டமும் ஞானிகள் (聖人) அடைந்தவை. அவை கற்று உருவாக்கப்பட்டவை, உருமாற்றி உருவாக்கப்பட்டவை (சுன் சீ 23:5)

ஆகவே மனிதர்கள் அனைவரும் தத்தம் நலனை நாடுகின்றனர்; கட்டுப்பாடின்றி விட்டால் அது சமூகத்தில் சண்டைகளாக விரியக்கூடும் என்பதே அது. பேராசையைப் பின்பற்றும் போக்கோடு தலைவரும் பங்கேற்பாளரும் இருவருமே பிறக்கின்றனர். அதை வளர்த்துச் சமூக ஒழுங்கைக் காக்க உதவுமாறு செய்வதே சுன் சீயின் இலக்கு. மேற்கில் ஹாப்ஸ் மனித இயல்பு தீயது என்ற கொள்கையை வலியுறுத்தி, தம் நலனுக்காகச் சண்டையிடும் மனிதர்களைக் குறிக்க “மனிதன் மனிதனுக்கு ஓநாய்” என்ற சொல்லாட்சியைப் பயன்படுத்தினார். “மனிதன் மனிதனுக்கு ஓநாய்” என்ற சொல்லாட்சி “Homo homini lupus est” என்ற இலத்தீன் பழமொழியிலிருந்து வருகிறது. பண்டைய ரோமக் கால நாடகாசிரியர் ப்ளாட்டஸ் (Plautus) முதலில் பயன்படுத்திய இத்தொடர், மனித சமூகத்தின் சாரத்தை ஈவிரக்கமின்றி வெளிப்படுத்துகிறது. இயற்கை நிலை அரசின்மை நிலையையோ போர் நிலையையோ ஒத்திருப்பதால், வலிய அதிகாரம் கொண்ட முழுமுதல் மன்னன் தேவை என்ற சமூகத் தீர்வை ஹாப்ஸ் முன்வைத்தார்.

ஹாப்ஸ் வெளியே தீர்வைத் தேட முனைந்தார்; சுன் சீயோ உள்ளே தீர்வை முன்வைத்தார். மனிதன் பிறப்பிலிருந்தே சுயநல ஆசைகளைக் கொண்டுள்ளதால், தனிமனித முயற்சியின், கல்வியின் வழியாக அவற்றைப் பண்படுத்தி, தலைவருக்கும் பங்கேற்பாளருக்கும் இடையே தலைவரைப் போல ஆகுமாறு செய்வதில் சுன் சீ அழுத்தம் கொடுத்தார். சுன் சீயின் மனித இயல்பு தீயது என்ற கொள்கையில், மனித இயல்பைத் திருத்த வேண்டும் என்ற எண்ணம் இல்லை. மனிதனை உள்ளபடியே இயல்பாகக் கண்டு, அதை நிர்வகித்து, சமூகத்துக்கு உதவும் மனிதத் தனிப்பண்பை வளர்ப்போம் என்பதே அது.

காவோ சீ, மென்சியஸ், சுன் சீ ஆகியோரின் மனித இயல்புக் கோட்பாடுகள் மாற்றத்தின் தத்துவம் சார்ந்தவை. இதில் அவை மேற்கின் இருப்பின் தத்துவம் சார்ந்த மனித இயல்புக் கோட்பாடுகளிலிருந்து தொடக்கப் புள்ளியிலேயே வேறுபடுகின்றன. கிழக்கின் மாற்றத்தின் தத்துவத்தைப் புரிந்துகொள்வது கடினம். உள்ளுணர்வில் மனிதர்கள் ஒரே மாதிரியானவர்கள்; ஆனால் மனத்தின் முயற்சிக்கு ஏற்ப, உள்ளுணர்வு வெளிப்படும் செயல்களில் வேறுபாடுகள் தோன்றுகின்றன என்பதே அது. தலைவருக்கும் பங்கேற்பாளருக்கும் மனித இயல்பில் வேறுபாடு இல்லை; ஆனால் பிறந்த பின் கற்பதைப் பொறுத்து, செயலில் வெளிப்படும் மனிதத் தனிப்பண்பில் வேறுபாடுகள் தோன்றுகின்றன என்று அவர்கள் கண்டனர்.

இயல்பில் ஞானிகளும் (聖人) பொதுமக்களிடமிருந்து வேறுபடுவதில்லை. அவர்கள் செயலில் வேறுபடுகின்றனர். (சுன் சீ 23:5)

மென்சியஸும் சுன் சீயும் இருவருமே கன்பூசியச் சிந்தனையாளர்கள். அவர்களின் ஆசான் கன்பூசியஸ் ஏற்கெனவே இதை ஒத்த மனித இயல்புக் கோட்பாட்டை முன்வைத்து, அவர்களின் தத்துவத்துக்கு அடித்தளம் அமைத்திருந்தார்.

மனித இயல்பில் அனைவரும் ஏறக்குறைய ஒரே மாதிரியானவர்கள். ஆனால் செயலில் மனிதர்கள் பெரும் வேறுபாட்டைக் காட்டுகின்றனர். (உரையாடல்கள் 17:2)

மாற்றத்தின் தத்துவத்தைப் பின்பற்றும் கிழக்கின் மனித இயல்புக் கோட்பாட்டில், மேற்கின் இருப்பின் தத்துவம் சார்ந்த மனித இயல்பை ஒட்டிய சமூக ஒப்பந்தக் கோட்பாடு தோன்ற வேண்டிய தேவை இல்லை. ஹாப்ஸ், லாக், ரூசோ ஆகியோரின் மனித இயல்புக் கோட்பாடுகள், மனிதன் அவ்வாறே பிறந்தான், மாறுவதில்லை என்பதால், அதன் அடிப்படையில் அமைப்புகளையும் சட்டங்களையும் முதன்மைப்படுத்தும் சமூக ஒப்பந்தக் கோட்பாட்டை முன்வைக்கின்றன. மேலும் அவை முன்வைத்த சமூக ஒப்பந்தக் கோட்பாட்டின்படி மனிதன் நன்மை-தீமை என்ற அளவுகோலில் மதிப்பிடப்படுகிறான்.

காவோ சீ, மென்சியஸ், சுன் சீ ஆகியோரின் மனித இயல்புக் கோட்பாடுகள், மனிதன் மனித இயல்போடு பிறந்தாலும் பிறந்த பின் எத்தகைய மனிதனாகிறான் என்ற, மாறும் மனிதத் தனிப்பண்புப் பகுதியில் கவனம் குவிக்கின்றன. தன் முயற்சிக்கு ஏற்ப, ஒருவர் சமூகத்துக்கு உதவும் தனிப்பண்பு கொண்டவராகவோ சமூகத்துக்கு உதவாத தனிப்பண்பு கொண்டவராகவோ மாறுகிறார். மென்சியஸின் மனித இயல்பு நல்லது என்ற கொள்கையும் சுன் சீயின் தீயது என்ற கொள்கையும், மனிதன் நல்லவன் அல்லது தீயவன் என்ற இருப்பின் தத்துவம் சார்ந்த விளக்கங்கள் அல்ல.³²² விதியாலும் இயற்கையாலும் மனிதன் இவ்வாறு அமைந்துள்ளான் என்ற சொல்லாட்சி மட்டுமே அவை. மனித இயல்பு நல்லதாக மாறாமல் தீர்மானிக்கப்பட்டுள்ளது என்ற விளக்கம் மென்சியஸின் தத்துவத்தின் மையம் அல்ல. மனித இயல்பு தீயதாக மாறாமல் தீர்மானிக்கப்பட்டுள்ளது என்ற எண்ணமும் சுன் சீயின் தத்துவத்தின் மையம் அல்ல. மனிதர்கள் நல்லவர்களாகப் பிறந்தாலும் தீயவர்களாகப் பிறந்தாலும், சமூக வாழ்க்கையில் சிக்கல்களை உண்டாக்கும்படியே அமைந்துள்ளனர் என்று மென்சியஸும் சுன் சீயும் காண்கின்றனர். நல்லவராகப் பிறந்தாலும் பிறந்த பின் சமூக வாழ்க்கையில் தீய தாக்கங்களுக்கு உள்ளாகக்கூடும் என்பதால், தன்னை நன்கு பயிற்றுவித்து நல்ல பகுதியை வளர்த்துக்கொள்ளுமாறு கல்வி பெற வேண்டும் என்பதே மென்சியஸின் தத்துவத்தின் மையம். சுன் சீயின் மனித இயல்பு தீயது என்ற கொள்கையும், வலிய சுயநலத்தை அறத்தாலும் சட்டத்தாலும் நன்கு பயிற்றுவித்துச் சிறந்த மனிதத் தனிப்பண்பைப் பெறச் செய்வோம் என்ற தத்துவ அமைப்பே. மென்சியஸுக்கும் சுன் சீக்கும், மனித இயல்பு மையம் அல்ல; மனிதத் தனிப்பண்பை வளர்ப்பதே மையம்.

மென்சியஸின் மனித இயல்பு நல்லது என்ற கொள்கையிலும் சுன் சீயின் தீயது என்ற கொள்கையிலும், அறத்தில் சென்று முடியும் தொகுத்தறிதலே முக்கியமானது. மேற்கின் இருப்பின் தத்துவத்தில், நல்ல இயல்பும் தீய இயல்பும் உய்த்தறி முறையிலான மாறாத முக்கியத்துவம் கொண்டவை என்பதே முக்கியமானது. ஹாப்ஸின் மனித இயல்பு தீயது என்ற கொள்கையில், தனிமனிதன் அரசனுக்குத் தன் உரிமைகளை விட்டுக்கொடுக்கும் அமைப்பும் ஆட்சிமுறையும் முக்கியமானவை; ரூசோவின் நல்லது என்ற கொள்கை பொதுச் சித்தத்தை உறுதிசெய்யும் அமைப்புகளையும் சட்டங்களையும் உருவாக்குவதில் கவனம் குவிக்கிறது. ஆகவே மேற்கத்திய அமைப்புகளில், தீயதோ நல்லதோ ஆன இருப்பின் தத்துவம் சார்ந்த மனித இயல்பைச் சட்டங்களாலும் அமைப்புகளாலும் கட்டுப்படுத்த வேண்டும் என்பதே மையம். மாறாக, கிழக்கின் மாற்றத்தின் தத்துவத்தில், நல்ல இயல்பும் தீய இயல்பும் தொகுத்தறி முறையிலான மாற்றத்தின் முக்கியத்துவத்தைக் கொண்டுள்ளன. நெறிப்படுத்தும் சட்டம் அல்ல, வற்புறுத்தி இணங்கவைக்கும் அறமே முக்கியமாகிறது.

இந்தக் கோணத்தில் பார்த்தால், கிழக்கின் இயல்புக் கோட்பாடு உருவாக்கக் கோட்பாடு சார்ந்தது. மென்சியஸின் நல்லது என்ற கொள்கையும் சுன் சீயின் தீயது என்ற கொள்கையும் மனிதத் தனிப்பண்பின் வளர்ப்பை உருவாக்குவதிலேயே கவனம் குவிக்கின்றன. மனிதன் “நிலையான மனித இயல்போடு” (fixed human nature) பிறந்தானா என்ற கேள்விக்குக் கிழக்கின் மனித இயல்புக் கோட்பாட்டின் விடை தெளிவானது. மனித இயல்பு நல்லதையும் தீயதையும் ஒருசேரக் கொண்டுள்ளது. அதாவது, மனிதன் வலிய சுயநலத்தையும் நலிந்த பிறர்நலத்தையும் ஒருசேரக் கொண்டு பிறக்கிறான். கிழக்கில், யின்-யாங் போல, இந்த மனித உள்ளுணர்வு, அதாவது பழைய மூளை, இரு சாத்தியங்களையும் கொண்டு பிறக்கிறது. பிறந்த பின் புதிய மூளை இந்த யின்-யாங் சார்ந்த மனித இயல்பை நிர்வகித்து, அறிவொளி பெற்ற சுயநலத்தை நோக்கி மனிதத் தனிப்பண்பை உருவாக்கிச் செல்வதே மையம்.

நல்ல பண்புள்ள மனிதரைக் கண்டால் அவரைப் போல ஆக முயல வேண்டும்; தீய பண்புள்ள மனிதரைக் கண்டால் தன்னைத் தானே ஆய்ந்து அவரைப் போல ஆகாமல் இருக்க முயல வேண்டும் (உரையாடல்கள் 4:17)

சுன் சீயும் இதை ஒத்த கருத்தைத் தெரிவிக்கிறார். எல்லா மனிதர்களும் ஞானியாக முடியும். முக்கியமானது, தானே அதை விரும்ப வேண்டும்; அறமும் சட்டமும் அதற்கு உதவ முடியும். மனிதத் தனிப்பண்பை வளர்ப்பதே நோக்கமாகிறது.

தெருவில் நடமாடும் மனிதனும் ஞானியாக முடியும். அறத்தாலும் வெளிப்படையான சட்டத்தாலும் அவ்வாறு ஆக முடியும் (சுன் சீ 23:11)

கிழக்கில், இயல்பு பற்றிய பார்வைகள் வேறுபட்டாலும், அதன் எல்லைக்குள் மனிதத் தனிப்பண்பு வளர்ப்பு என்ற இலக்கை நாட வேண்டும் என்பதில் ஒத்துப்போகின்றனர். ஆனால் மேற்கின் இயல்புக் கோட்பாடு ஏற்கெனவே வரையறுக்கப்பட்ட நோக்கத்தை நோக்கிச் செல்வதற்குப் பயன்படுகிறது. அதாவது அது சமூக ஒப்பந்தக் கோட்பாட்டுக்குப் பொருத்தப்படுகிறது. மேற்கின் மனித இயல்பு தீயது என்ற கொள்கை அரசனின் அதிகாரத்தை ஏற்பதற்கும், வெற்றுப் பலகைக் கொள்கை தாராளவாதத்தை விரிவுபடுத்துவதற்கும், நல்லது என்ற கொள்கை மக்கள் இறையாண்மையை நோக்குவதற்கும் பயன்பட்டன. இவ்வாறு கிழக்கு, மேற்கின் இயல்புக் கோட்பாடுகள் தம் நோக்கங்களிலும் இலக்குகளிலும் சாரத்தில் வேறுபாட்டைக் காட்டுகின்றன. ஆகவே கிழக்கின் இயல்புக் கோட்பாட்டை உருவாக்கக் (Becoming) கோட்பாடாகவும் தொகுத்தறி முறையிலானதாகவும் காணலாம். மாறாக, மேற்கின் மனித இயல்பை இருப்புக் (Being) கோட்பாடாகவும் உய்த்தறி முறையிலானதாகவும் காணலாம்.

மீண்டும் சொல்கிறேன்: மென்சியஸ், சுன் சீ ஆகியோரின் மனித இயல்புக் கோட்பாடுகளின் அழுத்தம், நல்ல இயல்பு, தீய இயல்பு என்ற இருப்பின் தத்துவத்தில் அல்ல; பிறவியில் பெற்ற இயல்பின் எல்லைக்குள், மாற்றத்தின் தத்துவத்தின்படி சரியான மனிதத் தனிப்பண்பை வளர்ப்போம் என்பதிலேயே உள்ளது. கிழக்கின் மனித இயல்புக் கோட்பாட்டின் நோக்கம், பிறவியிலேயே அமைந்த மனித இயல்பை ஏற்றுக்கொண்டு, அதன் எல்லைக்குள் அறத்தாலும் சட்டத்தாலும் அதை நிர்வகித்து, சரியான மனிதத் தனிப்பண்பை வளர்த்துச் சமூகத்துக்கு நன்மை பயக்கச் செய்வதே. மதத்தின் அல்லது மீவியற்பியல் கோட்பாடுகளின் தாக்கத்துக்கு உள்ளாகாமல், கிழக்கில் பண்டைக்காலம் முதல் இன்றுவரை மாற்றமின்றிப் பொருந்திவரும் மனித இயல்புக் கோட்பாடு இது.

3) மனித இயல்பின் நிர்வாகம்: கிழக்கு, விதிக்குள் சுதந்திரம் vs மேற்கு, முன்தீர்மானவாதம்–சுதந்திரச் சித்தம் எதிர்நிலை

பூமியில் எண்ணற்ற மரங்கள் உள்ளன. ஒரு மரத்தில் பல இலைகள் உள்ளன. ஆனால் ஒவ்வோர் இலையும் வேறுபட்ட வடிவில் உள்ளது. உலகில் ஒரே மாதிரியான இரண்டு இலைகள் இல்லை. பூமியிலுள்ள மனிதர்களும் இப்போது 800 கோடியைத் தாண்டிவிட்டனர். ஒவ்வொருவரும் வேறுபட்ட தனிப்பண்போடு வாழ்கின்றனர். ஒரே தனிப்பண்போடு வாழ்க்கையைக் கடக்கும் இருவர் பூமியில் இல்லை. அப்படியானால், மனிதர்கள் ஒரே இயல்போடு பிறக்கின்றனர், ஆனால் அனைவரும் வேறுபட்ட தனிப்பண்புகளோடு வாழ்கின்றனர் என்ற முடிவுக்கு வருகிறோம். கிழக்கத்திய நாகரிகம், மனித இயல்பு பிறவியிலேயே பெறப்படுவது, ஆனால் மனிதத் தனிப்பண்பு பிறந்த பின் உருவாக்கப்படுவது என்று காண்கிறது. ஆனால் மனிதத் தனிப்பண்பு இயல்பிலிருந்து விடுபட்டதல்ல. இயல்புக்குள் உள்ள “வலிய சுயநலத்துக்கும் நலிந்த பிறர்நலத்துக்கும் இடையிலான இடைவினை” என்ற எல்லைக்குள் அது இயங்குகிறது. ஆனால் அந்த எல்லைக்குள் எத்தகைய மனிதத் தனிப்பண்பைக் கொண்டிருக்க முடியும் என்பது முற்றிலும் தனிமனிதனைப் பொறுத்தது. “ஒளிமூலமான உள்ளுணர்வு, பிரதிபலிப்பானான மனம்” என்ற இந்த இயல்போடு பிறக்கும் மனிதன் “விதிக்குள் சுதந்திரத்தை” அனுபவிக்கிறான்.

எல்லா மனிதர்களும் இறுதியில் ஒரே மனித இயல்பின் எல்லைக்குள் பிறக்கின்றனர். மனித இயல்பில் நம்மை ஆளும் பல்வேறு உணர்வெழுச்சிகளின் வலிமையிலும், சுயநலம், பிறர்நலம் ஆகியவற்றின் ஒப்பீட்டு அளவிலும் வேறுபாடுகள் உள்ளன என்பதில் ஐயமில்லை. ஆனால் வலிய சுயநலத்தோடும், நலிந்த பிறர்நலத்தோடும், பிறரை ஆள விரும்பும் உணர்வெழுச்சியோடும் நாம் பிறக்கிறோம் என்பதை மறுப்பது கடினம். எடுத்துக்காட்டாக, பிறரை ஆள விரும்பும் பெரும் உணர்வெழுச்சியோடு பிறந்தவர்களிடத்திலும், இந்த உள்ளுணர்வு எந்தத் திசையில் வெளிப்படுகிறது என்பது முற்றிலும் கல்வியையும் தம் சொந்த முயற்சியையுமே பொறுத்தது. இரண்டாம் உலகப் போரில் முக்கியப் பங்காற்றிய இருவரைக் குறிப்பிடச் சொன்னால், சர்ச்சிலும் ஹிட்லரும் பட்டியலில் இடம்பெறுவர். இருவருமே ஆதிக்கத்தை விரிவுபடுத்தும் அரிய, வலிய உணர்வெழுச்சி என்ற இயல்போடு பிறந்தனர். ஆனால் ஒருவர் வரலாற்றில் மதிக்கப்படும் மனிதரானார்; மற்றவர் பித்தருக்கு நெருக்கமானவராகக் கருதப்படுகிறார். இயல்பு அல்ல, சூழலும் தம் சொந்த முயற்சியுமே அவ்விருவரையும் பிரித்தன. இறுதியில், மனித இயல்பு அல்ல, மனிதத் தனிப்பண்பே ஒருவரின் தன்மையைத் தீர்மானிக்கிறது; வரலாற்றில் அவர் எத்தகைய மதிப்பீட்டைப் பெறுகிறார் என்பதைத் தீர்மானிக்கும் காரணியாகவும் அதுவே ஆகிறது.

மனித இனத்தின் நாகரிகம் மனித இயல்பில் உள்ளார்ந்த சுயநலத்திலிருந்து தொடங்குகிறது. ஆனால் இந்தச் சுயநலத்தை நிர்வகிக்கத் தவறினால் நாகரிகம் நிலைக்க முடியாது. கிழக்கின் அறமும் மேற்கின் நியாயப்பிரமாணமும் மனித இயல்பின் சுயநலத்தை நிர்வகிப்பதற்காகவே தொடங்கின. மேற்கத்திய நாகரிகம், சட்டமும் அறமும் கடவுள் (神) மனிதனுக்கு அளித்தவை என்பதிலிருந்து தொடங்குகிறது. மோசேயின் பத்துக் கட்டளைகளும் இயேசுவின் அயலானை நேசித்தல் என்ற அறமும் இரண்டுமே கடவுளிடமிருந்து வந்தவை. கிழக்கு, சட்டமும் அறமும் மனித இயல்பிலிருந்து தோன்றியவை என்று விளக்குகிறது. மனித இயல்பை அப்படியே விட்டுவிட்டால், மனித சமூகத்தில் சச்சரவுகளையும் போட்டியையும் தவிர்க்க முடியாது. சுயநலமே மனித இயல்பில் மிக வலிமையானது. மேலும் சுயநலமே மனித சமூகத்தின் இயக்கு விசை. ஆகவே சட்டத்தையும் அறத்தையும் உருவாக்கி மனித சமூகத்தை நிர்வகிப்போம் என்பதே அந்த எண்ணம். இங்கே முக்கியமானது, சட்டம் கடவுளால் அல்லாமல் மனிதனால் உருவாக்கப்படுவதால் இறுதியில் எளிதில் சிக்கல்களை உண்டாக்கக்கூடும்; ஆகவே சட்டத்தை விட உயர்ந்த கருத்தான அறத்தைச் சட்டத்தை விட முக்கியமான கருத்தாகக் கொள்வோம் என்பதே கிழக்கின் நாகரிகம். டாவோ தே ஜிங், உரையாடல்கள் ஆகியவற்றின் மையக் கருத்து அறமே. கிழக்கு, மேற்கு நாகரிகங்களை ஒப்பிட்டால், கடவுள் குறிக்கும் நியாயப்பிரமாணத்தை விட டாவோ (道) குறிக்கும் அறத்தை முதன்மைப்படுத்துவோம் என்ற எண்ணம் கிழக்கில் பொதிந்துள்ளது. அறம் கடவுளின் கட்டளையால் அல்லாமல், மனித இயல்பை நிர்வகிப்பதற்காக மனித சமூகத்தில் தற்காப்புக் கொள்கையின்படி வகுக்கப்பட்டது.

மென்சியஸ், சுன் சீ ஆகியோரின் மனித இயல்பு நல்லது, தீயது என்ற கொள்கைகளை ஆராயும்போது, மனித இயல்பு பற்றிய அவர்களின் விவாதத்தின் இறுதி நிலையம் மனிதத் தனிப்பண்பின் கல்வியே என்பதை அறியலாம். மென்சியஸின் நல்லது என்ற கொள்கையும் சுன் சீயின் தீயது என்ற கொள்கையும் சமூக ஒப்பந்தக் கோட்பாட்டை உருவாக்குவதற்காக அல்ல; அறக் கல்வியில் கவனம் குவிக்கின்றன. மென்சியஸின் நூலும் சுன் சீயின் நூலும், மனித இயல்பு இப்படிப்பட்டது என்று வரையறுப்பதில் அல்லாமல், அத்தகைய இயல்புடைய மனிதனைக் கல்வியின் வழியாக எவ்வாறு நல்ல மனிதத் தனிப்பண்பைப் பெறச் செய்ய முடியும் என்பதிலேயே கவனம் குவிக்கின்றன. இந்த வகையில் மென்சியஸும் சுன் சீயும் இருவருமே தம் ஆசான் கன்பூசியஸை ஒத்துள்ளனர். ஏனெனில் கன்பூசியஸ் மனித இயல்பைப் பற்றி விவாதிக்காமலேயே மனிதத் தனிப்பண்பின் வளர்ப்பில் கவனம் குவிக்கிறார்.

ரென், நீதி, சடங்கு, ஞானம் ஆகியவற்றை மனிதன் பெற வேண்டிய தனிப்பண்பின் நோக்கங்களாக முன்வைப்பதில் அவர்கள் கவனம் குவிக்கின்றனர். அறிவொளிக் காலத்தைக் கடந்து மனித இயல்பைப் பற்றிச் சிந்தித்தபோது மேற்கு உருவாக்கிய தத்துவத்தை இது ஒத்துள்ளது. குறிப்பாக பெஞ்சமின் ஃபிராங்க்ளினின் தத்துவத்தோடு இது ஒன்றே. மேற்கின் மீவியற்பியலை ஆராய்ந்த ஃபிராங்க்ளின், மீவியற்பியல் விவாதத்துக்குப் பெரிய பொருள் இல்லை என்ற முடிவுக்கு வருகிறார். மேலும் வாழ்க்கையை நடத்துவதில் முக்கியமானது, மனிதன் எப்போதும் முக்கியமாகக் கருதிவந்த மனிதர்களுக்கு இடையிலான உறவுகள், அதாவது பிறர் மீதான அக்கறை, நேர்மையான அர்ப்பணிப்பு, உழைப்பார்வம், நேர்மை முதலியவையே என்று அவர் எழுதுகிறார்.

இந்தப் பொருளில், கிழக்கின் மனித இயல்பு பற்றிய விவாதம் மீவியற்பியலை விட்டு விலகி, திட்டவட்டமான “மனிதத் தனிப்பண்பு” என்ற பக்கத்தை ஏற்கெனவே அணுகியிருந்தது என்று காணலாம். முக்கியமானது, மனிதத் தனிப்பண்பு இயல்பும் மனமும் இணைவதால் உருவாகிறது என்பதே. அதாவது, மனம் இயல்பை அணுகி உருவாக்குவதே தனிப்பண்பு என்று அது கண்டது. இக்கோணத்தில் பார்த்தால், மென்சியஸின் முன்னனுபவ அறப் பார்வை உள்ளுணர்வில் உள்ள பிறர்நலத்தைக் கற்பிப்பதாகக் காணலாம். இவ்வகையில், மென்சியஸின் முன்னனுபவத் தன்மை உள்ளுணர்வைச் சார்ந்திருக்கிறது என்ற முக்கியமான பொருளைக் கொண்டுள்ளது. மென்சியஸ் உள்ளுணர்விலுள்ள வலிய சுயநலத்துக்குப் பதிலாக நலிந்த பிறர்நலத்தை மட்டுமே முக்கியமாகக் கருதியது, மனிதனின் இறுதித் தனிப்பண்பு உருவாக்கத்துக்கான அவருக்கே உரிய முயற்சியாக இருக்கலாம். ஆனால் வலிய சுயநலத்தைப் புறக்கணித்தது சுன் சீயின் மனித இயல்பு தீயது என்ற கொள்கையின் விமர்சனத்துக்கு உள்ளாகிறது. மேலும் சுன் சீ வலிய சுயநலத்தில் முழுமையாகக் கவனம் குவித்து நலிந்த பிறர்நலத்தைப் புறக்கணித்தது மென்சியஸைப் பின்பற்றுவோரின் விமர்சனத்துக்கு உள்ளாகலாம். பிறர்நலமும் உள்ளுணர்வின் ஒரு பகுதி என்பதால், எல்லா அறமும் பிறந்த பின்னரே தோன்றுகிறது என்ற சுன் சீயின் எண்ணம் முன்னனுபவத் தன்மையைப் போதிய அளவு கருத்தில் கொள்ளாத பகுதியைக் கொண்டுள்ளது. ஆனால் மென்சியஸ், சுன் சீ இருவரின் எண்ணமும் உள்ளுணர்வு–மனம் ஆகியவற்றின் நிரப்புநிலைப் பங்குகளால் தனிப்பண்பை உருவாக்குவோம் என்பதில்தான் உள்ளது என்பதைக் கவனிக்க வேண்டும். மேற்கின் மனித இயல்புக் கோட்பாடு இறுதியில் சமூக ஒப்பந்தக் கோட்பாடாகவோ சட்டங்களாகவும் அமைப்புகளாகவுமோ வளர்ந்தது என்றால், கிழக்கின் மனித இயல்புக் கோட்பாடு இறுதியில் மனிதத் தனிப்பண்புக் கோட்பாடாக, அதாவது அரசியல் அறமாகவும் அரசியல் பொருளாதாரமாகவும் வளர்ந்தது என்று காணலாம்.

சட்டமும் அறமும் இறுதியில் மனித இயல்பிலிருந்தே தோன்றுகின்றன. முன்பு கண்ட சுன் சீயின் மனித இயல்புத் தத்துவம் இதை நன்கு வெளிப்படுத்துகிறது: “இயல்பை மட்டுமே பின்பற்றி உணர்ச்சிகளின்படி மட்டுமே நடந்தால், ஒருவரோடொருவர் சண்டையிட்டுப் பறித்துக்கொள்ளும் வன்முறைச் சமூகமே உருவாகும். ஆகவே சட்டமும் அறமும் தேவைப்படுகின்றன.” “இயல்பு என்பது பிறவியிலேயே பெற்றது. இயல்பைக் கற்று மாற்றவும் முடியாது, உழைத்து உருமாற்றவும் முடியாது. அறமும் சட்டமும் ஞானிகள் (聖人) உருவாக்கியவை.” ³²³

இயல்புக் கோட்பாட்டுக்கும் வளர்ப்புக் கோட்பாட்டுக்கும் இடையிலான உறவைக் கிழக்கத்தியப் பாணியில் விடுவித்தால், மேற்கு அவ்வளவு மல்லுக்கட்டும் “முன்தீர்மானவாதமும் சுதந்திரச் சித்தமும்” என்ற சிக்கல் மறைந்துவிடுகிறது. கடவுள் (神) மனிதனைப் படைத்தார், மனித விவகாரங்களைக் கவனித்துக்கொள்கிறார் என்று நம்புவதால், கடவுளின் நாகரிகம் “முன்தீர்மானவாதமும் சுதந்திரச் சித்தமும்” என்ற கடினமான சிக்கலைத் தானே உருவாக்கிக்கொண்டது. மனித இயல்பு முன்தீர்மானவாதத்துக்கு உரிய பகுதி. வளர்ப்புக் கோட்பாடு சுதந்திரச் சித்தத்துக்கு உரிய பகுதி. இறுதியில் மனிதனுக்கு இயல்பும் வளர்ப்பும் இரண்டுமே தேவை. இயல்போடு எப்படியும் பிறந்துவிட்டதால் அதைப் பற்றி ஒன்றும் செய்ய முடியாது. ஆனால் அந்த இயல்பைச் சமூக வாழ்க்கைக்குப் பயனுள்ளதாகப் பயன்படுமாறு செய்வது வளர்ப்பின் பங்கு. மேற்கின் கடவுள் நாகரிகத்தில் உள்ளார்ந்திருக்கும் போராட்டக் கோட்பாட்டால் முன்தீர்மானவாதம்–சுதந்திரச் சித்தம் என்ற சிக்கலை விடுவிப்பது கடினம். கடவுளே எல்லாவற்றையும் தீர்மானிக்கிறார் என்ற எண்ணத்தைப் பின்பற்றினால், அது முன்தீர்மானவாதத்தை ஆதரிக்கிறது. ஆனால் மனித மனத்தின் பங்கை வலியுறுத்தினால், அது சுதந்திரச் சித்தக் கோட்பாட்டை ஆதரிக்கிறது. இரண்டில் ஒன்றைத் தேர்ந்தெடுக்க வேண்டும் என்ற நிலைப்பாட்டிலிருந்தே இந்தக் கடினம் எழுகிறது. ஆனால் கிழக்கின் டாவோ நாகரிகத்தில் உள்ளார்ந்திருக்கும் இசைவுக் கோட்பாட்டைப் பின்பற்றினால் சிக்கல் எளிதில் தீர்கிறது. முன்தீர்மானவாதமும் சுதந்திரச் சித்தமும் இரண்டுமே தேவை என்று எண்ணினால் இந்தச் சிக்கல் மறைந்துவிடுகிறது. பழைய மூளை முன்தீர்மானவாதம்; புதிய மூளை சுதந்திரச் சித்தம். ஆகவே இவ்விரண்டையும் ஒருசேரக் கருத்தில் கொண்டால்தான் மனித இயல்பின் புதிர் விடுபடுகிறது. ஆனால் ஒரு நிபந்தனை உண்டு. புதிய மூளை பழைய மூளையின் சட்டகத்துக்குள் சுதந்திரமானது என்பதே அது. அதாவது, விதிக்குள் சுதந்திரம் என்ற கருத்து நிலைபெறுகிறது.

கிழக்கத்திய நாகரிகம் ஏன் கல்வியை அவ்வளவு முக்கியமாகக் கருதுகிறது என்ற கேள்வியும் எளிதில் தீர்கிறது. தன் சொந்த முயற்சியும் கல்வியும், மனிதன் பிறந்த பின் எந்த நிபந்தனையுமின்றிச் செய்தே தீர வேண்டிய உயிர்நாடியான பணியாகின்றன. ஆகவே டாவோவின் நாகரிகத்தில், கடவுளின் நாகரிகத்தை விட ஏறத்தாழ இரண்டாயிரம் ஆண்டுகள் முன்பே கல்வி நடைமுறைப்படுத்தப்பட்டது. கி.மு. 4ஆம் நூற்றாண்டில் மென்சியஸின் தாய் தன் மகனின் கல்விக்காக மூன்று முறை கடினப்பட்டு வீடு மாறிக் கல்வியில் முனைந்த கதை எல்லாப் பெற்றோரும் அறிந்த கதை.

மத்திய காலத்தின் ஆயிரம் ஆண்டுக் கடவுள்மையவாத யுகத்தில், எல்லாம் விவிலியத்தில் எழுதப்பட்டிருந்தது; அதை நன்கு கடைப்பிடித்துச் சொர்க்கம் செல்வதே மிக உயர்ந்த நோக்கமாக இருந்தது. விவிலியத்தைத் தவிர வேறு எதையும் கற்க வேண்டிய தேவை இருக்கவில்லை. மத்திய காலத்தின் ஆயிரம் ஆண்டுகளை ஆண்ட கல்வி ஸ்கொலாஸ்டிக் தத்துவம், அதாவது விவிலியக் கல்வி. அது ஞானத்தைப் பற்றிய கல்வி அல்ல, அறிவைப் பற்றியது. ஏறத்தாழ ஆயிரம் ஆண்டுகள் மேற்கில் மதத்தையும் கடவுளையும் பற்றிய நூல்கள் மட்டுமே வெளியிடப்பட்டன. மதத்துக்கு அப்பாற்பட்ட நூல்கள் முதன்முறையாக வெளியானது 14ஆம் நூற்றாண்டு மறுமலர்ச்சிக் காலத்தில். ஆகவே தனிப்பண்பு வளர்ப்பு மீதான அக்கறையில் கிழக்குக்கும் மேற்குக்கும் இரண்டாயிரம் ஆண்டு இடைவெளி உள்ளது. மேற்கில் தனிப்பண்பு வளர்ப்பை மையமாகக் கொண்ட மக்கள் கல்வி மீதான அக்கறை லாக், ரூசோ முதலியோரின் தாக்கத்தால் 18–19ஆம் நூற்றாண்டுகளில் முழுமையாகத் தொடங்கியது. கி.மு. 6ஆம் நூற்றாண்டில் கன்பூசியஸின் உரையாடல்கள் முழுவதுமே தனிப்பண்பு வளர்ப்பு பற்றிய நூல். தலைவர்களை (君子) உருவாக்குவதில் அது கவனம் குவிக்கிறது. மென்சியஸ், சுன் சீ ஆகியோரின் மனித இயல்பு நல்லது, தீயது என்ற கொள்கைகள் தனிப்பண்பு வளர்ப்புக்கான முன்னுரைகளைப் போன்றவை. அவர்களின் மனித இயல்புக் கோட்பாடுகள் அனைத்தும், தனிப்பண்பு வளர்ப்பின் வழியாகத் தலைவர்களை உருவாக்குவதில் கவனம் குவிப்பதற்கான அறிமுக நூல்களின் பங்கை மட்டுமே ஆற்றின.

கிழக்கத்திய நாகரிகத்தில், மனித இயல்பு நல்லது, தீயது என்ற கொள்கைகள், மனித இயல்பு சுயநலம், பிறர்நலம் இரண்டையும் கொண்டுள்ளது என்ற “மனித இயல்பில் நன்மையும் தீமையும் உண்டு என்ற கொள்கையாக” மக்களின் மனங்களில் நிலைபெற்றன. ஆனால் மேற்கத்திய நாகரிகம் வேறு பாதையை மேற்கொண்டது. ஹாப்ஸின் மனித இயல்பு தீயது என்ற கொள்கை அவரது சமூக ஒப்பந்தக் கோட்பாட்டின் மையம் என்பதால், அதை இசைவுபடுத்தவோ திருத்தவோ முடியாது. முடியாட்சியை ஆதரிப்பதற்கானது என்பதால், முடியாட்சி வீழ்ந்தபோது அவரது தீயது என்ற கொள்கை தன் ஆதார அடித்தளத்தை இழந்தது. லாக்கின் சுதந்திர அரசுக் கோட்பாடும் வெற்றுப் பலகைக் கொள்கையை அடிப்படையாகக் கொண்டது. தலைவர்களும் பங்கேற்பாளர்களும் அனைவரும் கல்வியால் சுதந்திரச் சித்தத்தை உறுதிப்படுத்த முடிந்தால் மட்டுமே நிலைக்கும் கோட்பாடு அது. முன்னனுபவமான சுதந்திரச் சித்தம் இல்லாவிட்டால் நிலைக்க முடியாத கூற்றாக அது ஆகிறது. ரூசோவின் மனித இயல்பு நல்லது என்ற கொள்கை முடியாட்சியை அல்லாமல் மக்கள் இறையாண்மையை வலியுறுத்தும் கோட்பாடாகிறது. ஆனால் அவர் வலியுறுத்திய “பொதுச் சித்தம்” (General Will) நிலைக்காவிட்டால், அவரது சமூக ஒப்பந்தக் கோட்பாடும் நல்லது என்ற கொள்கையும் சரிந்துவிடுகின்றன. குறிப்பாக, தனிச் சொத்தை ஏற்காத எண்ணத்தை நல்லது என்ற கொள்கையோடு இணைத்ததில், மக்கள் இறையாண்மையைப் பயன்படுத்தி முழுமையாதிக்கவாதத்தோடு இணையும் வாய்ப்பை அவரது கொள்கை விட்டுவைத்தது. கருத்தியல்களின் யுகத்தில் மேற்கின் தலைவர்கள் தீவிரமாகப் பயன்படுத்திக்கொண்ட எண்ணம் இது.

முக்கியமானது என்னவென்றால், மேற்கத்திய சிந்தனையாளர்களுள், குறிப்பாக மனித இயல்பை விவாதித்தவர்களுள், மனிதத் தனிப்பண்பு வளர்ப்பு என்ற இலக்கில் கவனம் குவித்தவர் ஒருவரும் இல்லை என்பதே. லாக்கும் சரி, ரூசோவும் சரி, அறத்தை வளர்ப்பதற்கான கல்வியை அல்லாமல், தாம் வலியுறுத்திய சுதந்திரச் சித்தத்தையோ பொதுச் சித்தத்தையோ நிலைநாட்டுவதற்கான கல்வியையே விரும்பினர். மீண்டும் சொல்கிறேன்: கிழக்கத்திய சிந்தனையாளர்கள் மனித இயல்பு பற்றிய கருத்துகளில் வேறுபட்டாலும், இறுதியில் அறத்தை மையமாகக் கொண்ட மனிதத் தனிப்பண்பு வளர்ப்பை இலக்காகக் கொள்வதில் கன்பூசியஸ், மென்சியஸ், சுன் சீ அனைவரும் ஒரே கருத்துடையவர்களாக இருந்தனர்.

கிழக்கத்திய நாகரிகம் நாடும் மனிதத் தனிப்பண்பின் கோணத்தில் பார்த்தால், மேற்கு இன்னும் மல்லுக்கட்டும் இயல்பு–வளர்ப்புச் சிக்கலும் மறைந்துவிடுகிறது. இயல்பு (nature), வளர்ப்பு (nurture) இவற்றில் எது முக்கியம் என்பது பற்றிப் பல விவாதங்கள் உள்ளன. கிழக்கின் மனித இயல்புக் கோட்பாட்டைப் பின்பற்றினால், இயல்பு, வளர்ப்பு பற்றிய நம் எண்ணங்களை ஒழுங்குபடுத்திக்கொள்ள முடியும். ஒவ்வொரு மனிதனும் வலிய சுயநலத்தோடும் நலிந்த பிறர்நலத்தோடும் பிறக்கிறான். வலிய சுயநலத்தால் ஒவ்வொருவரும் செல்வத்தையும் அதிகாரத்தையும் விரும்புகின்றனர். தன் நலனைக் காக்க முயலும் தற்காப்பு உள்ளுணர்வு அது. எவ்வளவு முயன்றாலும், அடுத்த தலைமுறை மக்களும் அதே வலிய சுயநலத்தோடும் நலிந்த பிறர்நலத்தோடும் பிறக்கின்றனர். மேலும் நாம் எவ்வளவு முயன்றாலும், பிறர்நலத்தால் இயங்கும் சமூகத்தை உருவாக்க முடியாது. இதுவே மனித இயல்பு.

அப்படியானால் வளர்ப்பு எவ்வாறு செயல்படுகிறது? வளர்ப்பு மனித இயல்பின் சாத்தியங்களுக்குள் செயல்படுகிறது. முயற்சியின் வழியாகப் பிறர்நலத்தை வளர்த்து, சுயநலத்தைக் கட்டுப்படுத்தும் வழிகளைக் கற்றுப் பழகுவதே வளர்ப்பின் பணி. மனிதனுக்கு வலிய சுயநலமும் நலிந்த பிறர்நலமும் உண்டு. தன் நலன் நீண்ட காலம் நிலைக்குமாறு பிறர்நலத்தைப் பயன்படுத்த வேண்டும். பிறர்நலம் அறிவொளி பெற்ற சுயநலமாக வேண்டும். வளர்ப்பின் பங்கு இங்கே உள்ளது. மருத்துவ நோக்கில், இயல்பு பழைய மூளை. வளர்ப்பு புதிய மூளை. இவ்விரண்டும் இணைக்கப்பட்டுள்ளன. மருத்துவத்தில் “பெருமூளையாக்கம்” என்று அழைக்கப்படும் நிகழ்வு அது. இணைக்கப்பட்டுள்ளன என்பதன் பொருள், இயல்பும் வளர்ப்பும் ஒன்றையொன்று நிரப்பியவாறு செயல்படுகின்றன என்பதே. இயல்பும் வளர்ப்பும் ஒன்றையொன்று நிரப்பும் முயற்சியால், சுயநலம் எல்லையின்றிப் பேராசையாகப் பெருகுவதைத் தடுக்க வேண்டும். அதற்குப் பிறர்நலத்துக்குக் கண் திறக்க வேண்டும். இவ்வாறு செய்தால்தான் நல்ல மனிதத் தனிப்பண்பு வளர்கிறது. பிறர்நலத்துக்குக் கண் திறந்த சுயநலம் அறிவொளி பெற்ற சுயநலமாகிறது. அதுவே தலைவருக்கு இன்றியமையாத தகுதி.

வெற்றுப் பலகைக் கொள்கையை ஒதுக்கிவைத்தால், மனிதர்கள் அனைவரும் ஒரே மனித இயல்போடு பிறக்கின்றனர். வலிய சுயநலமும் நலிந்த பிறர்நலமும் மனித இயல்பில் உள்ளார்ந்துள்ளன. அவற்றை எவ்வாறு ஒழுங்குபடுத்துகிறோம் என்பதைப் பொறுத்துத் தலைவர் (ஜுன்சி), பங்கேற்பாளர் (சியாவோரென்) எனப் பிரிகிறோம். மனித சமூகத்தில் தலைவர்கள், பங்கேற்பாளர்கள் என்ற இரண்டு வகை மனிதக் குழுக்கள் உருவாகியுள்ளன. “ஒரே மனித இயல்பு, இரண்டு மனிதக் குழுக்கள்” — இதுவே கிழக்கு, மேற்கின் சமூக அமைப்பில் பொதுவான கூறு. கிழக்கு அவர்களைத் தலைவர், பங்கேற்பாளர் எனப் பிரிக்கிறது. எவரும் தலைவராகலாம்; எவரும் பங்கேற்பாளராகலாம். இருவரும் உடன்பயணிகள். ஒரு குழு இல்லாவிட்டால் மற்றக் குழுவும் இல்லாமல் போகிறது. இசைவுக் கோட்பாடு இவ்விரு குழுக்களையும் இணைக்கிறது.

மேற்கும் மனிதர்களை இரண்டு குழுக்களாகப் பிரிக்கிறது. ஆனால் இவ்விரு மனிதக் குழுக்களும் பிறந்த பின் தனிப்பண்பு வளர்ப்பைப் பொறுத்துத் தீர்மானிக்கப்படுவதில்லை; பிறக்கும்போதே தீர்மானிக்கப்பட்டுவிடுகின்றன. இது வகைமைப் பிரிவு. மதம், இனம், பிரதேசம் ஆகியவற்றைக் கொண்டு பிரிக்கிறது. டாவோவின் (道) நாகரிகத்துக்கும் கடவுளின் (神) நாகரிகத்துக்கும் இடையிலான வேறுபாடு இதுவே. கிரேக்கக் காலத்தில் ஆத்மா உள்ள கிரேக்கர்கள், ஆத்மா இல்லாத “காட்டுமிராண்டிகள்” எனப் பிரித்தனர். காட்டுமிராண்டிகள் விலங்குகளைப் போன்றவர்கள், அவர்களை அடிமைகளாக்க வேண்டும் என்று வலியுறுத்தினர். கிறிஸ்தவத்தின் கீழ், இறைநம்பிக்கையாளர்கள் (மீட்கப்பட்டவர்கள்), இறைமறுப்பாளர்கள் (கைவிடப்பட்டவர்கள்) எனப் பிரிக்கப்பட்டனர். இறைமறுப்பாளர்களை அடிமைகளாக்கலாம் என்று திருத்தந்தையின் தலைமையகமும் ஆணை பிறப்பித்தது. மன யுகத்தில் “மனம்” உள்ள மேற்கத்தியர், மனம் இல்லாத மேற்கத்தியர் அல்லாதோர் எனப் பிரித்தனர். பின்னர் கருத்தியல்களின் யுகத்தில், கருத்தியல் கோட்பாட்டை நம்புவோர், எதிர்ப்போர் எனப் பிரிக்கலாயினர். கருத்தியல் கோட்பாட்டை எதிர்ப்போர் அகற்றப்பட வேண்டும். முறையாக நடத்தப்பட வேண்டுமானால், கிரேக்கத்தில் பிறந்து ஆத்மாவைக் கொண்டிருக்க வேண்டும், அல்லது மேற்கில் பிறந்து மனத்தைக் கொண்டிருக்க வேண்டும். ஆகவே மேற்கின் இரு குழுப் பிரிவு பெருமளவு பிறக்கும் இடத்தையும் பெற்றோர் யார் என்பதையும் பொறுத்து வேறுபடுகிறது. அதாவது பிறப்பையும் நம்பிக்கையையும் பொறுத்த பிரிவு அது. இரு குழுக்களும் போராட்ட உறவை அமைக்கின்றன. ஒரு பக்கம் மறு பக்கத்தைப் பொறுத்துக்கொள்வதில்லை.

கிழக்கு மனிதர்களை வகைமை அடிப்படையில் அல்லாமல் உறவு அடிப்படையில் பிரிக்கிறது. யாருடைய வழித்தோன்றல், எந்தக் குடும்பம், அரசன்–குடிமகன், தந்தை–மகன் உறவுகள் முதலிய பிரிவுகள் அவை. ஆனால் தத்துவத் தளத்தில் இத்தகைய நடைமுறை வாழ்க்கைப் பிரிவுகளை அது ஏற்பதில்லை. தலைவர், பங்கேற்பாளர் என்பதே அதன் பிரிவு. தலைவர்களும் பங்கேற்பாளர்களும் எல்லா மனித சமூகங்களிலும் உள்ளனர். எந்த வகை மனிதன் என்று பிரிப்பதற்கு முந்தைய மனிதப் பார்வையை இது அடிப்படையாகக் கொண்டுள்ளது. மேற்கிலும் தலைவர்களும் (ஜுன்சி) பங்கேற்பாளர்களும் (சியாவோரென்) உள்ளனர். ஆனால் மேற்கின் போராட்டப் பிரிவில், ஆத்மா, மனம், பகுத்தறிவு, கருத்தியல் ஆகியவற்றைக் கொண்டிருப்பதா இல்லையா என்பதைப் பொறுத்து மனிதர்கள் பிரிக்கப்படுகின்றனர். அவற்றைக் கொண்டிராதோர் மனிதனின் இடத்திலிருந்து விலக்கப்படுகின்றனர். இத்தகைய பிரிவில் வளர்ப்புக் கோட்பாட்டுக்கு இடமில்லை. அறியப்படாத இடத்தில் பிறந்தால், எவ்வளவு நன்றாக வளர்க்கப்பட்டாலும், மேற்கு வலியுறுத்தும், பிறவியில் கொண்டுவராத ஆத்மாவோ மனமோ பகுத்தறிவோ கருத்தியலோ தோன்றப் போவதில்லை. ஆனால் கிழக்கின் தலைவர்–பங்கேற்பாளர் பிரிவு முற்றிலும் வளர்ப்பாலேயே தீர்மானிக்கப்படுகிறது. எந்தச் சமூகத்திலும் தலைவர்களும் பங்கேற்பாளர்களும் எப்போதும் இருப்பர். வலிய சுயநலத்தோடும் நலிந்த பிறர்நலத்தோடும் பிறந்த மனிதர்களுள், சிலர் கல்வியாலும் விழிப்புணர்வாலும் சுயநலத்தையும் பிறர்நலத்தையும் ஒழுங்குபடுத்தித் தலைவரின் பாதையில் செல்கின்றனர்; சிலர் சுயநலம் பேராசையாகும் பங்கேற்பாளர்களாகவே எஞ்சுகின்றனர். அனைத்தையும் வளர்ப்புக் கோட்பாடே தீர்மானிக்கிறது.

கிழக்கத்திய நாகரிகம் இரண்டாயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்பே மனித இயல்பு (nature) பற்றிய விவாதத்தை முடித்துக்கொண்டு வளர்ப்புக்குள் (nurture) நுழைந்தது. ஒவ்வொரு மனிதனும் தன் நலனைக் கைப்பற்ற முயலும் மனித இயல்போடு பிறக்கிறான் என்று அது கண்டது. மேலும் மனித இயல்பைக் கடந்து, மனிதனின் தனிப்பண்பு (இயல்புப் பண்பு, நற்பண்பு, குணம், ஆளுமை, மனிதத் தனிப்பண்பு) பற்றிய விவாதத்திலும் தத்துவத்திலும் கவனம் குவித்தது. மனித இயல்பு என்பது என்ன என்பதில் மேற்கு கவனம் குவிக்கிறது; மனிதத் தனிப்பண்பை வளர்ப்பதில் கிழக்கு கவனம் குவிக்கிறது. தனிப்பண்பு எப்போது உருவாகிறது? இந்தத் தனிப்பண்பு இயல்பில் ஏற்கெனவே பதிந்துள்ள சமிக்ஞைகளைப் பொறுத்து வேறுபடுகிறதா? அல்லது வளர்ப்பைப் பொறுத்து வேறுபடுகிறதா? இயல்பும் வளர்ப்பும் தனித்தனியே செயல்படுகின்றனவா, அல்லது இடைவினையின் கீழ்த் தனிப்பண்பை உருவாக்குகின்றனவா? இயல்பும் வளர்ப்பும் இடைவினையின் கீழ் மனிதத் தனிப்பண்பை உருவாக்குகின்றன என்ற தத்துவத்தை டாவோவின் நாகரிகம் நிறுவியது.

மேற்கத்திய நாகரிகம் மனித இயல்புக் கோட்பாட்டில் வெற்றுப் பலகைக் கொள்கையா இயல்புக் கோட்பாடா என்ற தத்துவச் சிக்கலிலேயே நின்றுள்ளது. மாறாக, கிழக்கத்திய நாகரிகம் இந்தத் தளத்தை விட்டு விலகி, மனித இயல்பு, மனிதத் தனிப்பண்பு வளர்ப்பு ஆகியவற்றின் தத்துவத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டு அறப் பார்வையையும் அரசியலையும் உருவாக்கிக்கொண்டிருந்தது. மனிதத் தனிப்பண்பில், குறிப்பாக அறத்தை முதன்மைப்படுத்தும் மனிதத் தனிப்பண்பில் அது கவனம் குவித்தது. தம் நலனுக்காக முயலும் மனிதர்களுக்குச் சமூக வாழ்க்கைக்கு ஏற்ற மனிதத் தனிப்பண்பைப் பெறச் செய்வதே இலக்காக இருந்தது.

மேற்கில் மனிதனின் தனிப்பண்பு அல்லது மனிதத் தனிப்பண்பு பற்றி விவாதித்தது ஒப்பீட்டளவில் அண்மைக்கால நிகழ்வு. மத்திய காலத்தின் ஆயிரம் ஆண்டுகள், கிறிஸ்தவச் சிந்தனையின் கீழ்த் தனிப்பண்பையோ மனிதத் தனிப்பண்பையோ வளர்க்க வேண்டிய தேவையைச் சற்றும் உணராத காலம். மனிதக் கல்வியின் முக்கியத்துவத்தைப் பற்றிச் சிந்தித்தது லாக்கின் வெற்றுப் பலகைக் கொள்கையின், ரூசோவின் கல்விக் கோட்பாட்டின் தாக்கத்தால்தான். அது மூன்று, நான்கு நூற்றாண்டுகளுக்கு முன்பு. கிழக்கத்திய நாகரிகம் இரண்டாயிரம் ஆண்டுகளாகக் கல்வியின் முக்கியத்துவத்தில் கவனம் குவித்தது. ஏனெனில் அது இயல்பை ஏற்றுக்கொண்டாலும், மனிதன் எவ்வாறு வளர்கிறான் என்ற மனிதத் தனிப்பண்பின் உருவாக்கம் வளர்ப்பின் (nurture) ஆற்றல் என்று கண்டது. நவீனக் காலத் தொடக்க மேற்கத்திய சிந்தனையாளர்கள் இயேசு சபைக் குருக்கள் அனுப்பிய கிழக்கின் செய்திகளை அறிய முடிந்தது. கிழக்கில் எல்லோரும் கல்வியில் ஈடுபட்டிருப்பதையும், கல்வியில் பெற்ற வெற்றியின் அளவைப் பொறுத்து அதிகாரிகளைத் தேர்ந்தெடுக்கும் அரசுத் தேர்வு முறையையும் கண்டு அவர்கள் வியப்பையும் பொறாமையையும் வெளிப்படுத்தினர். அக்காலத்தில் மேற்கில் எல்லாப் பதவிகளும் சலுகை நியமன முறையின்படி வாங்கவும் விற்கவும் பட்டன.

கிழக்கின் யதார்த்த நிர்வாகம் vs மேற்கின் இலட்சியத் தேடல்

பொருளைத் தேடும் மேற்கத்திய மனிதன் மனித இனம் முழுவதற்குமான தொலைநோக்கைப் பின்தொடர்கிறான். மதத்தைப் பரப்புதலும் கருத்தியலை நாடுதலும் அதன் பிரதிநிதித்துவ எடுத்துக்காட்டுகள். அவற்றில் முதல் பார்வைக்கு மாபெரும், கம்பீரமான தன்மை உள்ளது. ஆனால் எல்லா மதப் பரப்புதலும் கருத்தியல் பரப்புதலும் போலவே, யதார்த்தத் தன்மை இல்லை என்பதில் அடிப்படைச் சிக்கல் உள்ளது. குறிப்பாகக் கருத்தியல் நாடும் தொலைநோக்குகள் அனைத்தும் மனித இயல்பைத் திரித்தே அமைக்கப்பட்டன. ஆத்மா, மனம், பகுத்தறிவு ஆகியவற்றை மனிதனின் சாரமாகக் கையாளும் மனித இயல்புக் கோட்பாட்டில் சிக்கல் உள்ளது.

மேற்கு நாடும் பொருள் இறுதியில் தனிமனிதவாதம் என்ற தத்துவத்தைச் சார்ந்துள்ளது. தனிமனிதனுக்கும் கடவுளுக்குமான (神), தனிமனிதனுக்கும் கருத்தியலுக்குமான உறவு, பிற மனிதர்களோடான உறவை விட முக்கியமாகிறது. பொருளைத் தேடும் கிழக்கத்திய மனிதன் வெளிப்படாததன் கோட்பாட்டையும் உறவுவாதத்தையும் அடிப்படையாகக் கொண்டுள்ளான். “டாவோவுக்கு முடிவில்லை”, “வாழ்வுக்கு முடிவு உண்டு; அறிவுக்கு முடிவில்லை”, “டாவோ நிறைவேறுவதில்லை”, “ரென் (仁) விடயத்தில் ஆசான் என்று எவரும் இல்லை” என்ற டாவோயிசம், கன்பூசியனிசம் ஆகியவற்றின் ஒப்புதல் வாக்குமூலங்கள் இதைக் கற்பிக்கின்றன. அறத்தின் பக்கம் பொருளைத் தேட விரும்பும் மனிதன் தொலைநோக்கைப் பின்தொடர்வதில்லை; இடையறாத முயற்சியால் மனித உறவுகளின் இசைவை நாடுகிறான். கிழக்கின் பொருள் உறவுவாதம் என்ற தத்துவத்தைச் சார்ந்துள்ளது. உறவுவாதம் மாற்றத்தின் தத்துவத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டுள்ளது. மனிதன் வாழும் நிலைமைகள் காலத்துக்கும் சூழலுக்கும் ஏற்ப இடையறாது மாறுகின்றன.

மேற்கத்திய நாகரிகம் மகிழ்ச்சியை நாடும் “தனிமனிதவாதத்தை” வளர்ப்பதற்கான சட்டங்களிலும் அமைப்புகளிலும் கவனம் குவிக்கிறது. ஏனெனில் மகிழ்ச்சி தனிமனிதவாதம் சார்ந்தது. கிழக்கில், மனிதர்களுக்கு இடையிலான “உறவுவாதத்தை” அடிப்படையாகக் கொண்ட அறம் நாகரிகத்தின் மையமாக அமைகிறது. அறம் மனித இயல்பில் உள்ளார்ந்த சுயநலத்தைப் பற்றிய விழிப்பிலிருந்து வருகிறது. சுயநலத்திலிருந்து இயல்பாக வெளிப்படும் பேராசைக்கு எதிராக, உறவுவாத அறத்தை உள்வாங்கி, சமூக வாழ்க்கையில் மனிதர்களுக்கு இடையே இசைவை அடைவோம் என்பதே அது. கிழக்கின் டாவோயிசம் ஞானியை (ஷெங்ரென், 聖人) இலக்காகக் கொள்கிறது. கன்பூசியனிசம் ஜுன்சியை (君子) இலக்காகக் கொள்கிறது. ஞானியும் ஜுன்சியும் இரண்டுமே “தலைவர்” என்ற இலக்கில் சென்று முடிகின்றன. இது உறவுவாதச் சொல்லாட்சி. மேற்கில், ஸ்பினோசா முதலிய மேற்கின் வெளிப்படாததன் சிந்தனையாளர்கள் “சான்றோனை” இலக்காகக் கொண்டனர். இது தனிமனிதவாதச் சொல்லாட்சி.

மேற்கத்திய தத்துவத்தின் மையமான வெளிப்பட்டதன் கோட்பாடு (示現論) தனிமனிதவாதத்தின் மைய மதிப்பைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது. உண்மை (கடவுள், மீவியற்பியல் உண்மை, கருத்தியல் முதலியவை) எனக்கு மிக முக்கியமானதாகிறது; எனக்கும் உண்மைக்குமான உறவு, எனக்கும் வேறு எந்த மனிதருக்குமான உறவை விட முக்கியமாகிறது. ஏனெனில் எனக்கும் பிறருக்குமான உறவு, எனக்கும் உண்மைக்குமான உறவுக்குக் கீழ்ப்பட்டது; மதத்தையோ கருத்தியலையோ கொண்டு பிறரை மதிப்பிடலாகிறேன். இதன் அடிப்படையில், தனிமனிதவாதத்தில் தனிமனிதனின் தன்னாட்சியும் சுதந்திரமும் எல்லாவற்றுக்கும் மேலாக முக்கியமாகக் கருதப்படுகின்றன. நான் பற்றிக்கொண்ட உண்மையை நாடி, பல ஆதரவாளர்களை உருவாக்குவதே மேற்கத்தியர்களின் வாழ்க்கை முறையாகிறது.

கிழக்கத்திய நாகரிகத்தின் மையம் வெளிப்படாததன் கோட்பாடு (不現論). “உண்மை உண்டு; ஆனால் மனிதனால் அதை வெளிப்படுத்த முடியாது” என்பதே வெளிப்படாததன் கோட்பாடு. மேற்கில் ஹெராக்ளிட்டஸ் முதலியோர் இதை வலியுறுத்தினர்; ஆனால் சாக்ரடீஸுக்குப் பின் மேற்கத்திய தத்துவத்தில் அது தகர்க்கப்பட்டு, இனி இல்லாத கருத்தாகிவிட்டது. வெளிப்படாததன் கோட்பாடு டாவோயிசம், கன்பூசியனிசம், பௌத்தம் ஆகியவற்றின் அடித்தளத்தை அமைக்கும் சிந்தனை. இதை நன்கு வெளிப்படுத்துவது டாவோ தே ஜிங் நூலின் முதல் வரியான “டாவோ கே டாவோ ஃபெய் சாங் டாவோ” (道可道非常道, வெளிப்படுத்தப்பட்ட டாவோ நிலையான டாவோ அல்ல). வெளிப்படாததன் நாகரிகத்தின் சிந்தனைப்படி, மனிதன் கண்டடைந்ததாகக் கூறும் “உண்மை”, மனிதனுக்கும் மனிதனுக்குமான உறவின் மையமான அறத்தை, ரென்னை (仁), கடந்து நிற்க முடியாது. தான் கண்டடைந்த “உண்மையைப்” பிறர் மீது திணிக்கவும் முடியாது. இந்தத் தத்துவமே மனிதனுக்கு வழங்கப்பட்ட உறவுவாதத்தின் மையம்.

மாறிச் செல்லும் மனிதத் தனிப்பண்பை வளர்ப்பதற்காகக் கிழக்கத்திய நாகரிகத்தில் உருவான சிந்தனைகள், கன்பூசியனிசத்தின் தலைவர் (ஜுன்சி) சிந்தனையும் டாவோயிசத்தின் செயலின்மை (வூ வெய், 無爲) சிந்தனையுமே. இலட்சியங்களை நனவாக்குவதை அல்லாமல், மனித இயல்பு என்ற யதார்த்தத்தை நிர்வகிப்போம் என்ற தத்துவமே அவற்றின் மையம். மனிதன் பிறவியில் கொண்டுவரும், சிக்கலுக்குரிய இயல்பைப் பற்றி ஒன்றும் செய்ய முடியாது என்று சுன் சீ காண்கிறார். அதை இயற்கையின் ஒரு பகுதியாக ஏற்றுக்கொள்கிறார். ஆனால் மனித இயல்பில் சிக்கல் இருப்பதால், பிறந்த பின் அறத்தாலும் சட்டத்தாலும் அதை நன்கு ஆண்டு, சமூகத்துக்கு உதவும் மனிதத் தனிப்பண்பை உருவாக்குவதில் அவர் கவனம் குவிக்கிறார்; இது “விதிக்குள் சுதந்திரம்” என்ற தத்துவத்தோடு ஒத்துப்போகிறது. இறுதியில் சுன் சீயின் நோக்கம், மனிதனின் பிறவி இயல்பில் சிக்கல் இருப்பதால் அதை மாற்றுவோம் என்பதோ, அதை இல்லாதொழிப்போம் அல்லது கடந்து செல்வோம் என்பதோ அல்ல; அறத்தின், சட்டத்தின் வழியாக மனிதத் தனிப்பண்பை “வளர்ப்போம்” என்பதே. அறமும் சட்டமும் மனித சமூகத்துக்குத் தேவைப்படுவதற்கான காரணம் இதுவே. அறமும் சட்டமும் வானிலிருந்து விழுபவை அல்ல, மனித சமூகத்தைக் கூர்ந்து நோக்கிய தலைவர்களும் ஞானிகளும் உருவாக்கியவை என்று அவர் வரையறுத்தார். முன்னனுபவத் தன்மையையும் கடந்துநிற்கும் தன்மையையும் அவர் மறுக்கிறார்.

இத்தகைய கிழக்கத்திய நாகரிகம் யதார்த்தத்தில் ஈடுபடுவதில் கவனம் குவிக்கிறது. தலைவர் சிந்தனையும் செயலின்மைச் சிந்தனையுமே அவை. மாறும் மனிதத் தனிப்பண்பை வளர்த்து மனித சமூகத்தை நிர்வகிப்பதில் அது கவனம் குவிக்கிறது. அதாவது, நாம் பிறவியில் பெற்ற மனித இயல்போடு மனிதன் சமூகத்துக்கு எவ்வாறு தகவமைய முடியும் என்பது பற்றிய தத்துவம் அது. அது அரசியல் அறத்திலும் (ethico-politics) அரசியல் பொருளாதாரத்திலும் (political economy) கவனம் குவிக்கிறது. இறையியல், மீவியற்பியல், கருத்தியல் ஆகியவற்றில் கவனம் குவிக்கும் மேற்கத்திய நாகரிகத்துக்கு இது மாறானது. மேற்கின் மனித இயல்புக் கோட்பாடுகள் அனைத்தும் மனித சமூகத்தை நிர்வகிப்பதை அல்லாமல், கற்பனை உலகை நனவாக்குவதையே இலக்காகக் கொண்டுள்ளன.

மென்சியஸ் மனிதனை மனத்தின், அதாவது புதிய மூளையின், பக்கத்திலிருந்து முதன்மையாகப் புரிந்துகொண்டார்; சுன் சீ இதற்கு மாறாக மனிதனை உள்ளுணர்வின், அதாவது பழைய மூளையின், பக்கத்திலிருந்து முதன்மையாகப் புரிந்துகொண்டார் என்பது தெரிகிறது. அதற்காக மென்சியஸ் மனிதனின் உணர்ச்சிகளையோ உள்ளுணர்வையோ புறக்கணிக்கவோ பாவமாகக் கருதவோ இல்லை; அதுபோலவே சுன் சீயும் அறநெறியையோ சமூக நெறிகளையோ மனித உள்ளுணர்வைக் கட்டுப்படுத்துபவை என்று ஒதுக்கித் தள்ளவில்லை. மென்சியஸும் சுன் சீயும் இருவருமே உள்ளுணர்வு, மனம் ஆகியவற்றின் இருப்பையும் தேவையையும் ஏற்றுக்கொண்டிருந்தனர். நோக்கம் ஒன்றே. மென்சியஸும் சுன் சீயும் இருவருமே “மனிதத் தனிப்பண்பு வளர்ப்பில்” அழுத்தம் கொடுக்கின்றனர். மனித இயல்பு சரியானதை அறிந்து அதைப் பகுத்தறியும் திறனைக் கொண்டுள்ளது; ஆனால் சிறந்த ஆசானையும் நல்ல நண்பர்களையும் சந்தித்துத் தன்னைப் பண்படுத்திக்கொள்ள வேண்டும் என்ற முக்கியத்துவத்தைச் சுன் சீ வலியுறுத்துகிறார்:

பொதுவாக, மனிதனுக்குச் சரியானதை அறியக்கூடிய, உள்ளம் அதைப் பகுத்தறியக்கூடிய பிறவி இயல்பு உண்டு. ஆனால் மனிதன் கட்டாயம் நல்ல ஆசானைச் சந்தித்துக் கற்க வேண்டும்; நல்ல நண்பர்களைச் சந்தித்துப் பழக வேண்டும்; அப்போதுதான் இந்த இயல்பை வளர்க்க முடியும் (சுன் சீ 23:15)

மேற்கில், சுன் சீயை மிக ஒத்த மனித இயல்புப் பார்வையையும் இயற்கைப் பார்வையையும் வெளிப்படுத்துபவர் ஸ்பினோசா. சுன் சீயின் மனித இயல்புக் கோட்பாடு ஸ்பினோசாவின் மனித இயல்புக் கோட்பாட்டை ஒத்துள்ளது. பிறவியில் பெற்ற உள்ளுணர்வுகளின்படி தன் நலனைப் பின்தொடரும் மனித இயல்பை ஸ்பினோசா மனித அடிமைத்தளை (human bondage) என்று குறிப்பிட்டார். மனிதனுக்குள் இந்த உள்ளுணர்வுகளோடு மனமும் உண்டு; மனத்துக்கு உள்ளுணர்வை ஆளும் திறன் உண்டு என்று அவர் கண்டார். ஆனால் மிகச் சிலரே இதை அடைகின்றனர் என்று அவர் கண்டார். ஸ்பினோசா அவர்களைச் சுதந்திர மனிதர்கள் (free man) என்று குறிப்பிட்டார்; அடிமைத்தளைக்குள் வாழும் மீதமுள்ள பெரும்பாலோரைத் திரள் (multitude) என்று குறிப்பிட்டார். ஸ்பினோசா மனிதர்களை “சுதந்திர மனிதன்–திரள்” என்று பிரித்தது, சுன் சீ மனிதர்களை “தலைவர்–பங்கேற்பாளர்” என்று பிரித்ததை மிகவும் ஒத்துள்ளது. ஆனால் ஸ்பினோசாவிடம், சுன் சீயைப் போலன்றி, அரசியல் அறத்தின் பக்கம் தனிமனித சுதந்திரத்தில் உள்ளது. சுன் சீயிடம் அது சமூகத்தின் தலைவர்களில் உள்ளது. ஸ்பினோசாவின் அறவியல் சுதந்திர மனிதனை நோக்கமாகக் கொண்டுள்ளது. ஆனால் சுன் சீயின் நோக்கம், மனிதர்களை அறத்தைக் கடைப்பிடித்து அரசியலில் திறமையான தலைவர்களாக எவ்வாறு ஆக்குவது என்பதில் உள்ளது.

இயற்கைப் பார்வையிலும் சுன் சீயும் ஸ்பினோசாவும் ஒரே நிலைப்பாட்டை மேற்கொள்கின்றனர். “டாவோ (道), கடவுள் (神) மனித விவகாரங்களில் தலையிடுவதில்லை.” “மனிதன் தன் நலனுக்காக டாவோவின், கடவுளின் வழியைப் பின்பற்ற வேண்டும்.” “டாவோவின், கடவுளின் வழி மனித இயல்பில் தெரிகிறது.” “டாவோவை, கடவுளை நேசிப்பவர், டாவோ, கடவுள் தன்னை நேசிக்கும் என்று எதிர்பார்க்க முடியாது.” “மனிதன் இயற்கையின் ஒரு பகுதி என்பதை மறுக்க முடியாது.” “மனிதன் உட்படப் பிரபஞ்சத்திலுள்ள அனைத்தும் டாவோவின், கடவுளின் ஆற்றலால் இருக்கின்றன.” இத்தகைய சொல்லாட்சிகளைச் சுன் சீயின் “விண்ணைப் பற்றிய உரை” (天論) அத்தியாயத்திலும், ஸ்பினோசாவின் அறவியல் (Ethics) நூலிலும் காணலாம். சுன் சீ டாவோவை மையமாகவும், ஸ்பினோசா கடவுளை மையமாகவும் கொண்டு வெளிப்படுத்தினர் என்பதே வேறுபாடு.

மென்சியஸ், சுன் சீ ஆகியோரின் மனிதத் தனிப்பண்பு வளர்ப்பு ஏற்கெனவே கன்பூசியஸிடம் அப்படியே வெளிப்பட்டுள்ளது. கன்பூசியஸின் பெருங்கல்வி நூலின் 8ஆம் அத்தியாயத்தில் தன்னைப் பண்படுத்துதல், குடும்பத்தை ஒழுங்குபடுத்துதல் (修身齊家), 9ஆம் அத்தியாயத்தில் நாட்டை ஆளுதல் (治國), 10ஆம் அத்தியாயத்தில் விண்ணின் கீழுள்ள அனைத்துக்கும் அமைதி (平天下) ஆகியவற்றை அடையும் வழி விளக்கப்படுகிறது. தன்னை ஆளுதல், குடும்பத்தை ஆளுதல், நாட்டை ஆளுதல், விண்ணின் கீழுள்ள அனைத்தையும் ஆளுதல் என்ற அதன் பொருள், 修身齊家治國平天下 என்ற தொடரால் பரவலாக அறியப்படுகிறது. தலைவரின் நோக்கம் சரியான அரசியலில் உள்ளது. இதற்காக அது மனிதத் தனிப்பண்பைத் தலைவராக வளர்ப்பதில் கவனம் குவிக்கிறது:

மனிதர்கள் அனைவரும் ஒரே இயல்பையும் சாத்தியங்களையும் கொண்டுள்ளனர். ஆனால் சிலர் தலைவர்களாகின்றனர், சிலர் பங்கேற்பாளர்களாகின்றனர். அவர்கள் வேறுபடுவதற்கான காரணம் அவர்களின் இயல்பிலும் சாத்தியங்களிலும் உள்ள வேறுபாட்டில் இல்லை; அவர்களின் பழக்கங்களிலும் முயற்சிகளிலுமே காணலாம். (சுன் சீ 4:7)

மென்சியஸும் சுன் சீயும் கன்பூசியஸோடு சேர்ந்து, தலைவர்களை வளர்க்க வேண்டும் என்ற கன்பூசியனிசத்துக்கே உரிய அரசியல் பக்கத்தை வலுவாகக் கொண்டுள்ளனர். சுன் சீ அரசியல் அறச் செயலை வலியுறுத்துகிறார்:

கேட்பது கேட்காமல் இருப்பதை விடச் சிறந்தது. காண்பது கேட்பதை விடச் சிறந்தது. உணர்ந்தறிவது காண்பதை விடச் சிறந்தது. செயல்படுவது உணர்ந்தறிவதை விடச் சிறந்தது. கற்றலின் நோக்கம் செயலில்தான் உள்ளது. (சுன் சீ 8:9)

இங்கே சுன் சீ பின்வரும் கேள்வியை எழுப்புகிறார். மனிதர்கள் அனைவரையும் ஞானிகளாக்க முடியுமா? அனைவரும் அவ்வாறு விரும்பினால் அவ்வாறு ஆக முடியும். ஆனால் அவ்வாறு விரும்புமாறு கட்டாயப்படுத்த முடியாது என்பதில்தான் சிக்கல் உள்ளது. இறுதியில் தனிமனிதனின் தேர்வே முக்கியமானது:

மனிதன் கற்றலாலும் செயலாலும் ஞானியாக (聖人) முடியும். அப்படியானால் ஏன் எல்லோரும் அவ்வாறு ஆவதில்லை? அது சாத்தியம்தான்; ஆனால் அதைக் கட்டாயப்படுத்த முடியாது. பங்கேற்பாளர் தலைவராக முடியும்; ஆனால் விரும்பாவிட்டால் ஆக முடியாது. தலைவர் பங்கேற்பாளராக முடியும்; ஆனால் விரும்பாவிட்டால் ஆக முடியாது…. ஆவது கடினம் என்பதல்ல. கட்டாயப்படுத்தி உருவாக்க முடியாது என்பதே பொருள். (சுன் சீ 23:12)

இங்கே கிழக்கு, மேற்கு நாகரிகங்களுக்கு இடையே ஒரு வேறுபாடு உள்ளது. “கடவுள் (神) மீதான நம்பிக்கை” vs “மனிதத் தனிப்பண்பு வளர்ப்பு” என்ற வேறுபாடு அது. கடவுளின் நாகரிகத்தில், நிறுவப்பட்ட நியாயப்பிரமாணத்தை நம்புவதாக அறிவித்தால் விசுவாசியாகிறான். விசுவாசியானதும், நியாயப்பிரமாணத்தால் “வெளியிலிருந்து” அவன் நிர்வகிக்கப்படுகிறான். டாவோவின் (道) நாகரிகத்தில், தலைவர் வெளியிலிருந்து தீர்மானிக்கப்படுவதில்லை, “உள்ளிருந்து” தீர்மானிக்கப்படுகிறார். தான் தலைவரா பங்கேற்பாளரா என்பதைத் தானே தீர்மானிக்கிறான்:

தலைவர் தான் விரும்புவதைத் தனக்குள்ளே கொண்டுள்ளார். பங்கேற்பாளர் விரும்புவது வெளியிலிருந்து தீர்மானிக்கப்படுகிறது. (உரையாடல்கள் 15:20).

கன்பூசியஸின் இந்த எண்ணம் சுன் சீயிடம் வந்து மேலும் தெளிவாக விளக்கப்படுகிறது. தலைவருக்கு, விண்ணின் கீழுள்ள அனைத்துக்கும் அமைதி என்ற, தலைவருக்குரிய நோக்கம் உண்டு. தலைவர் இந்த நோக்கத்தின்படி இயங்குகிறார். பங்கேற்பாளருக்கு இத்தகைய அற நோக்கம் இல்லை; அவர் தனிப்பட்ட ஆசையைப் பின்பற்றுகிறார்.

தலைவர் எண்ணங்களையும் பொருள்களையும் பயன்படுத்துகிறார். பங்கேற்பாளர் எண்ணங்களாலும் பொருள்களாலும் பயன்படுத்தப்படுகிறார். (சுன் சீ 2:5).

கன்பூசியனிசத்தின் தலைவர் சிந்தனை டாவோயிசத்தின் செயலின்மைச் சிந்தனையோடு ஒத்துப்போகிறது. வெளிச் செயலைக் குறைந்தபட்சமாக்குவதே செயலின்மையின் விதி. நியாயப்பிரமாணத்தில், வெளியிலிருந்து வரும் வற்புறுத்தலும் அதை ஏற்றுக்கொள்வதுமே முக்கியமானவை. ஆகவே கிறிஸ்தவம் மதமாற்றத்தை ஏற்றுக்கொள்கிறது. நிறுவப்பட்ட நியாயப்பிரமாணத்தைப் பின்பற்றினால் போதும் என்பதால், கத்தோலிக்கர் புராட்டஸ்டன்டர் ஆவதும் உண்டு, அதன் மறுதலையும் உண்டு. ஆனால் டாவோவின் நாகரிகத்தில், தலைவரும் பங்கேற்பாளரும் மதம் மாறுவதால் ஒருவர் இடத்தை மற்றவர் பெற முடியாது. வரலாற்றில் பார்த்தால், மதமாற்றம் பல நேரங்களில் கட்டாயத்தாலேயே நிகழ்ந்துள்ளது. யூதர்கள் கிறிஸ்தவர்களாக வேண்டும், இல்லையெனில் அவர்களின் சொத்து அனைத்தும் பறிமுதல் செய்யப்படும் என்ற ஆணைகள் அதற்குச் சான்று. ஆனால் சுன் சீ விளக்கியதுபோல, தலைவரும் பங்கேற்பாளரும் கட்டாயத்தால் அவ்வாறு ஆக முடியாது. தானே விரும்பி, அது செயலில் வெளிப்பட்டால்தான் அது சாத்தியம்.

உரையாடல்கள் நூலும் இதைப் பற்றிக் குறிப்பிடுகிறது: “தலைவர் தான் விரும்புவதைத் தன்னிடமே தேடுகிறார்; பங்கேற்பாளர் தான் விரும்புவதைப் பிறரிடம் தேடுகிறார்.” “தலைவர் தன் திறனைத் தானே மதிப்பிடுகிறார்; பங்கேற்பாளர் பிறர் அங்கீகரிப்பதைக் கொண்டு தீர்மானிக்கப்படுகிறார்.” “தலைவர் டாவோவைப் பற்றிக் கவலைப்படுகிறார்; பங்கேற்பாளர் வறுமையைப் பற்றிக் கவலைப்படுகிறார்.” ஒருவரை நேரடியாக மதிப்பிடுவது கடினமானால், அவரைச் சுற்றியுள்ளவர்களைப் பார்த்தால் போதும். சுன் சீ தம் நூலின் “மனித இயல்பு தீயது” அத்தியாயத்தில் சுற்றியுள்ளவர்களைப் பாருங்கள் என்கிறார்: “ஒருவர் எப்படிப்பட்டவர் என்று அறிய விரும்பினால், அவரது நண்பர்களைப் பார். ஓர் அரசன் எப்படிப்பட்டவன் என்று அறிய விரும்பினால், அவனது அமைச்சர்களைப் பார்.”

4) மனித இயல்பின் நோக்கம்: வாழ்க்கையின் பொருளைத் தேடுதல் vs தனிமனித மகிழ்ச்சியைத் தேடுதல்

மேற்கின் சமூக ஒப்பந்தக் கோட்பாடும், கிழக்கின் தனிப்பண்பு வளர்ப்பும் இரண்டுமே மனித சமூகத்தை நிர்வகிப்பதையே நோக்கமாகக் கொண்டுள்ளன. மனித இயல்பு எவ்வாறு அமைந்துள்ளது, அதை எவ்வாறு பயன்படுத்துவது என்ற கேள்வியோடு இது நேரடியாகத் தொடர்புடையது. மனித இயல்பின் ஒளியில் பார்க்கும்போது, கிழக்கு, மேற்கு நாகரிகங்களில் மனிதன் எதை விரும்புகிறான், எதை நாடுகிறான்? கிழக்கு, மேற்கின் மனித இயல்புக் கோட்பாடுகள் தொடக்கப் புள்ளியிலேயே வேறுபடுகின்றன: மாற்றத்தின் தத்துவம், இருப்பின் தத்துவம். இதற்கு ஏற்பக் கிழக்கு, மேற்கு நாகரிகங்களில் மனிதன் நாடும் நோக்கங்கள் வேறுபடுகின்றன. மனம் அல்ல, மனித இயல்பால், அதாவது உள்ளுணர்வாலும் பகுத்தறிவாலும் ஆன மனிதன் எதை நாடுகிறான் என்பதைப் பற்றி நாம் நடைமுறை சார்ந்த ஆய்வை மேற்கொள்ள வேண்டியுள்ளது.

கடவுளின் (神) சித்தம் மனித மனத்துக்கு மேலானது என்ற முன்னனுமானத்தின் மேல் வெளிப்பாட்டு மதம் நிலைகொள்கிறது. ஆனால் மேற்கின் பகுத்தறிவுவாதம், கடவுள் மனிதனுக்கு அளித்த மனம் கடவுளை ஒத்த ஆற்றலைக் காட்ட முடியும் என்ற திசையில் செல்கிறது. மனமும் உள்ளுணர்வும் இணைந்துள்ளன என்ற மனித இயல்புக் கோட்பாட்டைக் கிழக்கு தன் நாகரிகத்தின் அடித்தளமாகக் கொள்கிறது. இந்த மனித இயல்புக் கோட்பாட்டில், மனிதர்களுக்கு இடையிலான பொருளைக் கண்டடைவதே கிழக்கின் நோக்கம். சொர்க்கத்தையோ மகிழ்ச்சியையோ நாடும் தனிமனிதவாதத்தைப் (Individualism) போலன்றி, உறவுவாதம் (Relationalism) வாழ்க்கையின் பொருளை நாடுகிறது. வாழ்க்கையின் பொருள், எனக்கும் பிறருக்குமான உறவை மையமாகக் கொண்டு அறத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டுள்ளது. “நீ நிலைபெற விரும்பினால், பிறரையும் நிலைபெறச் செய்”. வாழ்க்கையின் பொருளை நாடும் கிழக்கின் வாழ்க்கை, மேற்கின் வெளிப்பட்டதன் கோட்பாட்டை அடிப்படையாகக் கொண்டு கற்பனை உலகை நனவாக்க முயலும் தொலைநோக்கிலிருந்து வேறுபடுகிறது. கற்பனை உலகை நாடும் முயற்சிகள் சில நேரங்களில் பெரும் பலன்களைத் தருகின்றன; ஆனால் அறத்தைப் புறக்கணிக்கும் மனிதமையவாதத்துக்குள் எளிதில் வழுக்கி விழுகின்றன.

பெரும் கடற்பயணக் காலத்து மேற்கு மனித மனத்தின் மேன்மையை விரிவுபடுத்த விரும்பியது. மன வழிபாட்டு நாகரிகத்தில் மேலும் உறுதிபெற்ற மேற்கு இலட்சிய உலகைக் கனவு காணலாயிற்று. அறிவியலின் வியத்தகு வளர்ச்சியால் உந்தப்பட்டு, மனிதனால் இலட்சிய உலகை அமைக்க முடியும் என்ற உணர்வெழுச்சியில் அது மூழ்கியது. மனிதன் இலட்சியங்களை நாடுவதற்காகவே பிறந்தான், அவற்றுக்காகவே இருக்கிறான் என்ற மாபெரும் தத்துவ அமைப்பு உருவானது. இக்காலத்தில் நவீன மேற்கு மனித வரலாற்றில் காண்பதற்கு அரிய வளர்ச்சியை அடைந்தது. கட்டுப்பாடுகளும் சமநிலைகளும் என்ற கோட்பாடு உருவானதால் அமைதியான ஆட்சி மாற்றம் நனவானது; கலை, இசை, விளையாட்டு, அறிவியல் என எல்லாத் துறைகளிலும் மனித இனத்துக்கு வியத்தகு வளர்ச்சியைக் கொண்டுவந்தது. மேற்கின் உலக வெற்றியோடு மேற்கத்திய மனத்தின் மேன்மையை வலியுறுத்தும் தத்துவ அமைப்புகள் உருவாயின; பெரும்பாலான மேற்கத்தியர் அவற்றை ஏற்றனர். மேற்கை மையமாகக் கொண்டு இதை உலகுக்கு விரிவுபடுத்துவோம் என்ற எண்ணம் கொதித்தெழுந்தது. மேற்கத்தியர்களுக்கான, உலகத்துக்கான இலட்சிய உலகை அவர்கள் கனவு காணலாயினர்.

மனம் வழிநடத்தும் கற்பனை உலகை மனித சமூகத்தில் நடைமுறைப்படுத்த முடியும் என்ற எண்ணம் சாத்தியமற்ற கனவு. உள்ளுணர்வு ஒளிமூலம், மனம் பிரதிபலிப்பான் என்பதால், உள்ளுணர்வைப் புறக்கணிக்கும் கற்பனை உலகு மனித சமூகத்தில் நிறைவேற முடியாது. கிழக்கின் மாற்றத்தின் தத்துவத்தின்படி, மனித சமூகத்தில் சிறிது காலம் கற்பனை உலகைப் பற்றிக்கொண்டு தொங்கும் காலங்களும், அதை அகற்றும் அழிவுக் காலங்களும் மாறி மாறி வருகின்றன, அவ்வளவே. வரலாற்றில் பார்த்தால், கற்பனை உலகைக் கட்டியெழுப்புவோம் என்ற மனிதனின் எண்ணம் “சமூகப் பரிணாமவாதத்தோடு” இணைந்தபோது கருத்தியல்களின் யுகத்தைத் திறந்தது. இவ்வாறு மேற்கின் கருத்தியல், 20ஆம் நூற்றாண்டில் அறரீதியாகக் கொடூரமான சூழல்களை உண்டாக்கிய பல்வேறு கொள்கைகளைப் படைத்தது; மனித இனம் தன்னிடம் உள்ள அனைத்தையும் அவற்றில் வீசியெறிந்து பாய்ந்தது. அந்தக் கொடூரமான விளைவுகளைக் கண்ணுற்ற மேற்கத்திய தத்துவம், சமூகப் பரிணாமவாதத்தின் புனைவையும், மனித மனத்தின் வரம்புகளையும் படிப்படியாக அறிந்துகொண்டது.

மேற்கத்திய நாகரிகம் இனி எங்கே செல்லும்? மனித மனம் கடவுளின் (神) அல்லது இயற்கையின் விதிக்குக் கீழ் இருக்கிறது என்பதை ஏற்றுக்கொண்டால் போதும். சிக்கல் என்னவென்றால், மேற்கு மீண்டும் வெளிப்பாட்டு மதத்தின் கடவுளிடம் திரும்பவும் முடியாது. ஏனெனில் அற்புதங்களை நிகழ்த்தி மனித விவகாரங்களை ஆளும் கடவுள் பற்றிய கேள்வி அறிவொளிக் காலத்திலேயே தீர்க்கப்பட்டுவிட்டது. அப்படியானால், மனித விவகாரங்களை ஆளாத கடவுளை, ஸ்பினோசா முன்மொழிந்த முறையில் கடவுளையும் இயற்கையையும் ஒன்றாகக் கொள்வதன் மூலம் தீர்வு காணலாம். இந்த வழி இறுதியில், கிழக்கத்திய நாகரிகம் சார்ந்திருக்கும் டாவோவின் (道) இயற்கைத் தத்துவத்தை ஏற்றுக்கொள்வதாகிறது. ஆனால் இயற்கைத் தத்துவம், பல்லாயிரம் ஆண்டுகளாக மேற்கத்திய நாகரிகத்தை ஆண்டுவந்த அடிநாதமான மன வழிபாட்டுச் சிந்தனையிலிருந்து அடிப்படையிலேயே வேறுபடுவதால், இதுவும் எளிதல்ல. மேற்கத்திய நாகரிகம் தான் செல்ல வேண்டிய பாதையைக் கண்டடைய முடியாமல் இருப்பதன் அடிப்படைச் சிக்கல் இங்கேதான் வெளிப்படுகிறது.

அறிவொளிக் காலத்துக்குப் பிந்தைய மேற்கில், மனம் கடவுளின் (神) இடத்தைப் பிடித்தபோது, அறத்தின் அடித்தளத்தைத் தேடும் தத்துவத்தில் கவனம் குவிந்தது. இயற்கை இறைவாத அமைப்புக்குள், மனித இயல்புக்குள் அறத்தைத் தேடும் இயல்பு உள்ளது என்ற தத்துவத்தைக் காண்ட் முன்வைத்தார். “மனத்தை” அடிப்படையாகக் கொண்ட காண்டின் இந்த அறக் கடமைக் கோட்பாடு, வெளிப்பாட்டு மதத்தில் கடவுள் கட்டளையிட்ட “நியாயப்பிரமாணத்தை” அடிப்படையாகக் கொண்ட அறக் கடமைக் கோட்பாட்டை விட மிகக் குறைந்த அளவே நம்பவைக்கக்கூடியது. ஆகவே அறக் கடமை உணர்வு நலிந்த மேற்கத்தியர், “மனிதன் ஏன் வாழ வேண்டும்?” என்ற கேள்வியைச் சிந்திக்கலாயினர்.

இங்கே மேற்கத்தியர் கவனம் குவிப்பது மகிழ்ச்சிக் கோட்பாட்டில். மனத்தை அடிப்படையாகக் கொண்ட “கடமைக் கோட்பாட்டை” விட வாழ்க்கையின் “மகிழ்ச்சிக் கோட்பாட்டில்” மேலும் கவனம் குவிக்கும் போக்கை அவர்கள் காட்டுகின்றனர். மனித இயல்பு இறுதியில் மகிழ்ச்சியைத் தேடுவதால், மகிழ்ச்சியைத் தேடுவதிலிருந்தே அறம் என்ற நோக்கம் தோன்றுகிறது என்று பெந்தாம் கண்டார். ³²⁴ வாழ்க்கையின் நோக்கத்தை மகிழ்ச்சியைத் தேடுவதில் காணும் நீண்ட மரபு மேற்கில் உண்டு. அது தேல்ஸ், சாக்ரடீஸ் முதல் எப்பிக்கூரஸ் வழியாக, நவீன காலத்தில் பெந்தாமின் பயன்வழி அறக் கோட்பாடு வரை தொடர்கிறது. “மிக மகிழ்ச்சியான மனிதன் ஆரோக்கியமான உடலும், வளமான மனமும், நன்கு பண்பட்ட இயல்பும் கொண்டவனே” என்று தேல்ஸ் மகிழ்ச்சியின் முக்கியத்துவத்தை வலியுறுத்தினார். அறிவு மகிழ்ச்சியைக் கொண்டுவருகிறது என்று சாக்ரடீஸ் நம்பினார்: “மனிதனின் தவறுகள் அறியாமையிலிருந்து வருகின்றன. அறிவே நற்பண்பு. நற்பண்பே மகிழ்ச்சி.”

மேற்கத்திய நாகரிகம் “ஒவ்வொருவரின் மகிழ்ச்சியை” நாடும் தனிமனிதவாதத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டது. கிழக்கில் அரிதாகத் தனிமனிதவாதத்தை வலியுறுத்தியவர்களும் உண்டு. போரிடும் அரசுகளின் காலத்தில் போட்டியிட்ட நூறு சிந்தனைப் பள்ளிகளுள் ஒன்றான யாங் சூவின் (楊朱) சிந்தனை மேற்கின் தனிமனிதவாதத்தை மிக ஒத்துள்ளது. எல்லாச் செயல்களையும் தனக்காகச் செய்வதில் அது அழுத்தம் கொடுத்தது; சமூக அறநெறியில் அக்கறையற்றிருந்தது. தனக்காக மட்டுமே செயல்படுவோம் என்ற “தனக்காக” (爲我) கொள்கையும், மனித இயல்பை இயற்கை அமைத்தபடியே காப்போம் என்ற “இயல்பை முழுமையாகக் காத்து மெய்ம்மையைப் பேணுதல்” (全性保眞) கொள்கையுமே யாங் சூவின் சிந்தனையின் மையம். யாங் சூவுக்கு எதிரான மோ சீயின் (墨子) சிந்தனையும் போரிடும் அரசுகளின் காலத்தில் பெரும் செல்வாக்குப் பெற்றது. மோ சீ அனைவர் மீதுமான அன்பையும் (兼愛) ஆக்கிரமிப்பு மறுப்பையும் (非攻) வலியுறுத்தினார். பிறரை நேசிப்பதில் அழுத்தம் கொடுத்து, எந்தச் சூழலிலும் தாக்கக் கூடாது என்ற கூற்றை அவர் முன்வைத்தார். போர்கள் ஓயாமல் நடந்த போரிடும் அரசுகளின் காலத்தில் மோ சீயின் சிந்தனை செல்வாக்குப் பெற்றது. ஆனால் யாங் சூ, மோ சீ இருவரின் சிந்தனைகளும் தத்தம் அளவில் உண்மையின் ஒரு பகுதியைக் கொண்டிருந்தாலும், இரு பக்கங்களுக்குச் சாய்ந்த சிந்தனைகளே.

கன்பூசியஸின் கன்பூசியச் சிந்தனை, யாங் சூவைப் போலத் தன்மீது அழுத்தம் கொடுப்பதையும், மோ சீயைப் போலப் பிறர்மீது அழுத்தம் கொடுப்பதையும் ஒருசேரத் தழுவும் உறவுவாதத்தை வலியுறுத்தியது. தன்னையும் பிறரையும் இணைப்போம் என்ற கூற்று அது. பிறர் மகிழ்ச்சியாக இல்லாவிட்டால் தான் மட்டும் தனியாக மகிழ்ச்சியாக இருக்க முடியாது என்ற கருத்தே கன்பூசியச் சிந்தனையின் உறவுவாதம். இறுதியில் கன்பூசியஸின் சிந்தனை கன்பூசியனிசமாகக் கிழக்கத்திய சிந்தனையின் மையமானது. கிழக்கத்திய நாகரிகம் “நாம்” என்ற உறவுவாதத்தை முதன்மைப்படுத்துவதால், மனிதனுக்கும் முழுமுதல் இருப்புக்குமான உறவை அல்லாமல், மனிதனுக்கும் மனிதனுக்குமான உறவை முதன்மைப்படுத்துகிறது.

மனிதர்களுக்கே சரியாகப் பணிவிடை செய்யத் தெரியாதபோது, ஆவிகளுக்கு எப்படிப் பணிவிடை செய்வாய்? வாழ்வையே இன்னும் சரியாக அறியாதபோது, மரணத்தைப் பற்றி எப்படிப் பேசுவது? (உரையாடல்கள் 11:12)

கன்பூசியனிசம் மிக உயர்ந்த அறமாகக் கருதும் ரென் (仁), மனிதனுக்கும் மனிதனுக்குமான உறவை மையமாகக் கொண்ட உறவுவாதத்தையே நோக்குகிறது. மதமோ மீவியற்பியலோ வலியுறுத்தும் “உண்மை” அல்ல, மனிதர்களுக்கு இடையிலான உறவை மிக உயர்ந்த மதிப்பாகக் கருதும் “பிறரும் வாழ்வோம், நானும் வாழ்வேன்” என்ற உறவுவாதமே மையம்:

தான் நிலைபெற விரும்பினால் பிறரையும் நிலைபெறச் செய்கிறார்; தான் இலக்கை அடைய விரும்பினால் பிறருக்கும் நன்மை செய்கிறார். (உரையாடல்கள், 6:30)

உறவுவாதத்தில் மகிழ்ச்சியைக்கூடத் தனியாக அனுபவிக்க முடியாது; பிறரோடு சேர்ந்து மகிழ்ச்சி என்ற உணர்வை, நேர்மறை உளவியலை உணர்வோம் என்பதே அது. ஆகவே கிழக்கு, மேற்கு நாகரிக ஒப்பீட்டில், மேற்கின் தனிமனிதவாதத்துக்கு எதிர்நிற்கும் கிழக்கின் தத்துவத்தைக் கூட்டுவாதம் என்று அல்லாமல் உறவுவாதம் என்றே குறிப்பிட முடியும். ஆனால் “உறவுவாதம்” என்ற கருத்து மேற்கத்திய தத்துவ அமைப்பில் பயன்படுத்தப்படாத கருத்து. ஆகவே கிழக்கின் உறவுவாதத்தை வெளிப்படுத்தும் தத்துவக் கருத்து மேற்கத்திய சொற்களில் இல்லை என்றே கொள்ள வேண்டும். மேற்கில், மத உண்மையோ, தத்துவ உண்மையோ, கருத்தியல் உண்மையோ எனக்கும் பிறருக்குமான உறவைக் கடந்து நிற்கிறது என்ற தனிமனிதவாதமே முக்கியமானது. ஆனால் கிழக்கின் உறவுவாதம், மனிதர்களுக்கு இடையிலான உறவை முதன்மைப்படுத்தி, பிறர் மீதான அக்கறையின் வழியாக என் நலனைக் காத்துக்கொள்வது என்ற பொருள் கொண்ட தத்துவம். “நீ இல்லாமல் நான் இல்லை” என்ற எளிய உண்மையோடு உறவுவாதத்தின் தத்துவப் பொருள் ஒத்துப்போகிறது.

மேற்கின் தனிமனிதவாதத்தில் உணரப்படும் மகிழ்ச்சி கணநேரமானது. மகிழ்ச்சி உணர்வு நீடிப்பதில்லை. மகிழ்ச்சியைத் தேடுபவர் மகிழ்ச்சியாக இல்லாதபோது துயரமாக இருப்பதாக உணர்கிறார். சட்டகத்தை அமைத்ததிலேயே சிக்கல் உள்ளது. மகிழ்ச்சியும் துயரமும் பெருமளவு பூஜ்யக் கூட்டு விளையாட்டு. கிழக்கில் போல வாழ்க்கையின் பொருளைத் தேடுபவர், பிறரோடான உறவுகளிலோ கற்றலிலோ அதை அளவிடுகிறார். உறவுவாதம் பூஜ்யக் கூட்டு விளையாட்டிலிருந்து விடுபட்டுள்ளது. பொருளைத் தேடுதல் தொடர்ச்சியானது, படிப்படியானது. அதில் அளவு வேறுபாடுகள் உண்டு. மகிழ்ச்சியைத் தேடுதல் பூஜ்யக் கூட்டு என்பதால், மகிழ்ச்சியாக இல்லாமல் துயரமாக இருப்பதாக உணர்பவர் போதைப்பொருளிலோ வெளியிலோ சிக்கலுக்குத் தீர்வை எளிதில் தேடுகிறார். பொருளைத் தேடுபவர் பிறரோடான உறவுகளையோ கற்றலின் பலன்களையோ கொண்டு அளவிடுவதால், பொருளும் பலனும் உள்ளிருந்தே அளவிடப்படுகின்றன.

கிழக்கின் மென்சியஸ், சுன் சீ ஆகியோரின் அறப் பார்வைகள் மகிழ்ச்சியிலிருந்தும் எப்பிக்கூரஸின் இன்பத்திலிருந்தும் வெகு தொலைவில் உள்ளன. டாவோவின் (道) நாகரிகத்தில் பிறந்த சிந்தனையாளரான மென்சியஸ், வாழ்க்கையின் நோக்கம் மகிழ்ச்சியையோ இன்பத்தையோ நாடுவதில் இல்லை என்று கண்டார். கிழக்கத்திய நாகரிகத்தின் சிந்தனையாளர்களுக்கு ஒரே இலக்கு இருந்தது. அரசியல் அறத்தை நாடி “தலைவர்களை (君子)” நன்கு தேர்ந்தெடுப்பதே அது. கன்பூசியஸ், மென்சியஸ், சுன் சீ அனைவரும் பகிர்ந்துகொண்ட இந்த இலக்கு கன்பூசியனிசத்தின் தனித்தன்மை. டாவோயிசம் தொடக்கத்தில் அரசியலில் நேரடியாகப் பங்கேற்பதைத் தவிர்த்து இயற்கையின் டாவோவை ஆழ்ந்து ஆராய்வதையே நோக்கமாகக் கொண்டிருந்தது; ஆயினும் டாவோயிசமும் மனிதர்களை ஞானிகள் (聖人), மக்கள் எனப் பிரித்து ஞானியின் தலைமையை விளக்குகிறது.

இந்த வகையில், கன்பூசியனிசத்தின் தலைவர்–பங்கேற்பாளர் பிரிவும், டாவோயிசத்தின் ஞானி–மக்கள் பிரிவும் இறுதியில் விரும்பத்தக்க “தலைவர்” என்ற உருவத்தையே வெளிப்படுத்துகின்றன என்பதில் ஒற்றுமை உண்டு. பொருளை நாடும் கிழக்கின் வாழ்க்கை, உறவுவாதத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டு, இயற்கையோடும் பிறரோடுமான உறவுகளில் பொருளைத் தேட முயல்கிறது. தனிமனித மகிழ்ச்சியை அல்லாமல், சேர்ந்து வாழ்வோம் என்ற அறத்தை மையமாகக் கொண்ட மனிதநேயவாதத்தை அது அடிப்படையாகக் கொண்டுள்ளது. இது பிறரையும் என்னையும் (彼我) ஒருசேர உள்ளடக்குவதால், சுயநலத்தின் தியாகம் அல்ல; அறிவொளி பெற்ற சுயநலம், அதாவது உறவுவாதத்தின் வெளிப்பாடு.

மேற்கு தனிமனித மகிழ்ச்சியையும், கிழக்கு உறவுசார் பொருளைத் தேடுதலையும் வாழ்க்கையின் இலக்காகக் கொள்கின்றன. ரென் (仁) என்பது “பிறர் மீதான அக்கறை”, அதாவது கருணைவாதம் (compassionism). அறம் தனியாக அடைய முடியாத “உறவுசார்” தன்மையுடையது. மகிழ்ச்சி தனிமனிதவாதத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டது என்றால், ரென் பிறரோடு இணைவதைத் தவிர்க்க முடியாததாக்கும் உறவுவாதத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டது. உறவுவாதம் பிறர் மீதான அக்கறையை முதன்மைப்படுத்துகிறது; ஏனெனில் அது மகிழ்ச்சியை அல்லாமல், வாழ்க்கையில் “பொருளுள்ள வாழ்க்கை” அல்லது “மதிப்புள்ள வாழ்க்கை” (worthiness அல்லது worthwhileness) என்பதை நாடுகிறது. அண்டை வீட்டார் துயரத்தில் இருந்தால், தனிமனிதனாகிய நான் மட்டும் தனியாக மகிழ்ச்சியாக இருக்க முடியாது.

கிழக்கின் உறவுவாதம் மேற்கின் சமூகவாதத்திலிருந்து (communitarianism) வேறுபட்டது என்பதை இது காட்டுகிறது. மேற்கின் சமூகவாதம் தனிமனிதவாதத்துக்கு மாற்று என்ற பொருளில் பயன்படுத்தப்படுகிறது; ஆனால் கிழக்கின் உறவுவாதம் தனிமனிதவாதத்தைத் தழுவிக்கொள்கிறது. கிழக்கின் உறவுவாதம் மேற்கின் தனிமனிதவாதத்தை மறுப்பதில்லை என்ற வகையில், அது மேற்கின் தனிமனிதவாதத்தையும் சமூகவாதத்தையும் இணைத்த தத்துவம் என்று காணலாம்.

மகிழ்ச்சி மீது மேற்கத்தியர் கொண்டுள்ள பற்று தனித்துவமானது. ஏனெனில் இருப்பின் தத்துவத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டு, மகிழ்ச்சி இடையிடையேயும் தற்காலிகமாகவும் வருவதல்ல, நிலையான மகிழ்ச்சி சாத்தியம் என்று அவர்கள் நம்பினர். கிழக்கின் மாற்றத்தின் தத்துவத்தின்படி, மகிழ்ச்சியின் வரையறையே மாறுகிறது. மகிழ்ச்சி முக்கியமானதுதான்; ஆனால் அதுவும் பிரபஞ்சத்திலுள்ள அனைத்தையும் போல, இடையிடையே மனிதனிடம் வந்து தற்காலிகமானதாகவே இருக்க முடியும். ஆகவே கிழக்கத்திய சிந்தனை காலவரம்புக்குட்பட்ட “மகிழ்ச்சியின்” முக்கியத்துவத்தை முன்னிறுத்திக் கையாளவில்லை. மாறாக, மனித விவகாரங்களில் குடும்பம், நண்பர்கள், கற்றல், இயற்கை ஆகியவற்றில் காணும் யதார்த்த வாழ்க்கையின் “பொருளையே” அது முக்கியமாகக் கருதலாயிற்று.

கன்பூசியஸ் உரையாடல்கள் நூலின் “யோங் யே” அத்தியாயத்தில், “அறிவதை விட விரும்புவது சிறந்தது; விரும்புவதை விட அதில் இன்புறுவது இன்னும் சிறந்தது” (18ஆம் பகுதி) என்று விளக்கினார். அறிதல் (知), விரும்புதல் (好), இன்புறுதல் (樂) ஆகியவை மேற்கின் மகிழ்ச்சிக் கோட்பாட்டிலிருந்து வேறுபட்டவை. கன்பூசியஸின் விளக்கம், தனிமனித முயற்சியால் உணர்ந்தறிதலை அடையும் போக்கை விளக்குகிறது. வெறுமனே அறிவை அறிந்துகொள்வதோடு நின்றுவிடாமல், அதை விரும்பி, மேலும் அதில் இன்புற முடிந்தால்தான் உண்மையான நிறைவையும் உணர்ந்தறிதலையும் அடைய முடியும் என்பதே அதன் பொருள்.

மகிழ்ச்சிக் கோட்பாட்டை வலியுறுத்திய கிரேக்கத் தத்துவஞானிகளுள் எப்பிக்கூரஸ் புகழ்பெற்றவர். எப்பிக்கூரஸின் மகிழ்ச்சிக் கோட்பாடு இன்பமே. ஆனால் அவரது மகிழ்ச்சிக் கோட்பாடு இயக்க நிலை இன்பம் அல்ல, “மன அமைதி” (ataraxia). ஆசைகளைக் கட்டுப்படுத்தி, நட்பையும் நம்பிக்கையையும் முக்கியமாகக் கருதி, ஞானமான வாழ்க்கையின் வழியாக மன அமைதியை அடைந்து மகிழ்ச்சியை எட்டுவோம் என்று அவர் வலியுறுத்தினார். மகிழ்ச்சி பற்றிய மேற்கின் இந்த ஆட்கொள்ளும் எண்ணம் கிழக்கத்திய நாகரிகத்தில் இல்லை. மேற்கில் அது பண்டைக்கால அரிஸ்டாட்டில் முதல் எப்பிக்கூரஸ் வரையும், பின்னர் நவீன காலத்தில் ஜெரமி பெந்தாம், ஜான் ஸ்டூவர்ட் மில் வரையும் தொடர்கிறது. நவீன காலத்தில் மனிதனுக்கும் சமூகத்துக்குமான இருப்புக் காரணமாக மகிழ்ச்சிக் கோட்பாடு முன்வைக்கப்பட்டது. தனிமனிதனைக் கடந்து சமூகம் முழுவதன் மகிழ்ச்சியை வலியுறுத்தி, அவர்கள் மகிழ்ச்சிக் குறியீட்டை அரசியல் தளத்துக்கு வளர்த்தனர்.

இயற்கை மனித இனத்தைத் துன்பம், இன்பம் என்ற இரண்டு எஜமான்களின் ஆட்சிக்குக் கீழ் வைத்துள்ளது. நாம் என்ன செய்ய வேண்டும் என்று சுட்டிக்காட்டுவதும், என்ன செய்வோம் என்று தீர்மானிப்பதும் துன்பமும் இன்பமும் மட்டுமே. ஒரு புறம் சரி தவறின் அளவுகோலையும், மறு புறம் காரணம்–விளைவு என்ற சங்கிலியின் போக்கையும் அவையே தீர்மானிக்கின்றன. நாம் செய்யும் எல்லாவற்றிலும், சொல்லும் எல்லாவற்றிலும், எண்ணும் எல்லாவற்றிலும் அவை நம்மை ஆள்கின்றன: அவற்றின் அடிமைத்தனத்திலிருந்து விடுபட நாம் மேற்கொள்ளக்கூடிய எல்லா முயற்சிகளும் அவற்றின் ஆட்சியை நிறுவி உறுதிப்படுத்தும் முயற்சிகளாகவே அமையும். ³²⁵

பயன்வழிக் காரணங்களால் அறநெறி தோன்றுகிறது என்று பெந்தாம் (1748–1832) வலியுறுத்தினார். நோக்கத்தைப் பொறுத்து அறம் தோன்றுகிறது என்று பெந்தாம் கண்டார். பயன்வழி அறம் “அறநெறி என்பது பெரும்பான்மையினரின் பெருமளவு மகிழ்ச்சி” என்பதை நோக்கமாகக் கொண்டுள்ளது. மில் (1806–1873) அதே பயன்வழிவாதியாக இருந்தபோதும் பெந்தாமிலிருந்து வேறுபடுகிறார். பெந்தாமின் “அளவுசார் இன்பவாதம்” என்ற கூற்றுக்கு எதிராக மில் “தரம்சார் இன்பவாதத்தை” வலியுறுத்துகிறார்: “வயிறு நிறைந்த பன்றியை விடப் பசித்திருக்கும் சாக்ரடீஸே மேல்” என்பது அவரது கூற்று.

நீதி, துணிவு, நேர்மையான அர்ப்பணிப்பு, வாய்மை போன்ற நற்பண்புகள் “தனிமனிதனின்” மகிழ்ச்சியை (அல்லது தனிமனிதர்களைக் கூட்டிய பயன்வழி மகிழ்ச்சியை) கொண்டுவருகின்றன என்று அவர்கள் நம்பினர். ரென், நீதி, சடங்கு, ஞானம் போன்ற நற்பண்புகள் கிழக்கிலும் அனைத்தும் முக்கியமானவையே. ஆனால் கிழக்கில், இத்தகைய நற்பண்புகள் “தனிமனிதன்” தனியாகத் தேடுபவை அல்ல; பிறரோடான அல்லது இயற்கைக்கும் மனிதனுக்குமான “உறவுகளில்” நாடக்கூடியவை என்று காணப்படுகிறது. ஆகவே கிழக்கு “தனிமனித மகிழ்ச்சியை” அல்லாமல், “உறவுகளின் பொருளை நாடும் மனிதனைத்” தேடுகிறது. வாழ்க்கையின் பொருள் என்பது, மனிதன் இயற்கையோடு இசைவை அடைவதையும், நட்பு, குடும்பம், கற்றல் ஆகியவற்றில் பிறரோடு இசைவை அடைவதையும் குறிக்கிறது. கிழக்கின் வாழ்க்கைப் பொருள் உறவுசார்ந்தது (relationalistic). வாழ்க்கையில் இயற்கையோடோ பிறரோடோ சேர்ந்திருத்தல் என்ற பொருளை அது பெறுகிறது. மாறாக, மேற்கின் மகிழ்ச்சி தனிமனிதம் சார்ந்தது (individualistic). தனியாகவே மகிழ்ச்சியடைகிறான். கிரேக்கர் வரையறுத்த மிகச் சிறந்த மகிழ்ச்சி, தாமும் தெய்வங்களைப் போல மகிழ்ச்சியாவதே.

மகிழ்ச்சி மேற்கத்தியர்களின் வாழ்க்கை இலக்காகிவிட்டது. கிழக்கிலும் பரவிவரும் கருத்து இது. உண்மை, பணம், புகழ், காதல் முதலியவற்றை நாடி, அவற்றைப் பெறும்போது அக்கணத்தில் மகிழ்ச்சியை உணர்கின்றனர். ஆனால் மகிழ்ச்சி பெருமளவு கணநேரமானது, குறிப்பாகத் தனிமனிதம் சார்ந்தது. ஆகவே கிழக்கு மகிழ்ச்சியை வாழ்க்கையின் நோக்கமாகக் கொள்வதில்லை. கிழக்கத்தியர் வாழ்க்கையைப் பயனுள்ளதாக, அதாவது பொருளுள்ளதாக வாழ விரும்புகின்றனர். நான் தனியாக அல்ல, பிறரோடு சேர்ந்திருக்கிறேன் என்ற பொருளை உணர்வோம் என்பதே அது. என் சொந்த மகிழ்ச்சி அல்ல, என்னோடு தொடர்புடையவர்களான குடும்பம், நண்பர்கள், சக பணியாளர்கள், மேலும் இயற்கையோடு நான் எத்தகைய உறவுகளை அமைத்துக்கொண்டேன், எதைச் சேர்ந்து சாதித்தோம் என்பதே முக்கியமானது. அங்கே வாழ்க்கையின் பயனை உணர்கிறோம். இங்கேதான் அறத்தின் முக்கியத்துவம் வலியுறுத்தப்படுகிறது.

மேற்கிலும் கிழக்கிலும் போதைப்பொருள் சிக்கலின் நிலை, மகிழ்ச்சியைத் தேடுதலின் சிக்கலை வெளிப்படுத்துகிறது. மேற்கத்தியர் சட்டங்கள், கண்காணிப்பு ஆகியவற்றிலுள்ள வேறுபாடுகளிலும், கடத்தல், விநியோகச் சங்கிலிகள் ஆகியவற்றிலுள்ள வேறுபாடுகளிலும் காரணத்தைத் தேட முயல்கின்றனர். மேற்கு, குறிப்பாக அமெரிக்கா, சிக்கலின் வேரான போதைப்பொருளைப் பயன்படுத்தும் உள்ளகத்தில் அல்லாமல், வெளியிலிருந்து வரும் போதைப்பொருளின் “விநியோகத்தில்” சிக்கலுக்குத் தீர்வைத் தேட முயல்கிறது. கிழக்கில் சட்டங்களும் கண்காணிப்பும் மேற்கை விட நலிவாக இருந்தாலும், கடத்தலும் விநியோகச் சங்கிலிகளும் திறந்திருந்தாலும், மேற்கைப் போலப் போதைப்பொருள் சிக்கல் பெரிதாவதில்லை. கிழக்கத்தியர் தனிமனித மகிழ்ச்சியிலோ துயரத்திலோ அல்லாமல், குடும்பம், நண்பர்கள், கற்றல் ஆகியவற்றில் வாழ்க்கையின் பொருளைத் தேடுகின்றனர். இது குறைபட்டால், குடும்ப உறவுகளையும் தனிமனித உறவுகளையும் மேம்படுத்துவதிலும் கற்றலின் பலன்களை உயர்த்துவதிலும் தீர்வைத் தேடுகின்றனர். போதைப்பொருள் இதற்கு மாற்றாக முடியாது. கிழக்கையும் மேற்கையும் பிரிக்கும் சிந்தனை அமைப்புகளுள், தனிமனிதவாதம், உறவுவாதம் என்ற தத்துவ அமைப்பு வேறுபாடும் உள்ளது.